- André Heijnekamp – advocaat met slagroom
- Jorge Bolle – Oma assen
- Bert Dekker – oma’s moorkop
- Rik van Boeckel – verborgen in de voorbije tijd.
- Erika de Stercke – in dat veel te groot huis met de kolenkachel
- Frans Terken – in haar stoel voor het raam
- Luk Paard – de tijd liep trager
- Bart Top – “Amo de oma van Mao.”
- Rob Mientjes – logeren was geen feestje
de kerk, de kippen en de moestuin in
de eenvoud van vroeger wie wint de enige echte virtuele – ja mooi was ze mijn oma, uw oma – trofee op pomgedichten.nl – laten we oma een eerbetoon brengen – een oma hadden we / hebben we allemaal tenslotte – liefde om op terug te kijken – dank aan andré heijnekamp voor de inspiratie. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
oma’s mattenklopper
helaas stellen wij niets voor
in de eeuwigheid
hoe we ook schrijven
of voor wie wij willen heten
waar ook geboren
in berlijn of rotterdam
welke bommen waar ook vielen
man of vrouw – (of van alles een beetje of het beste)
sociale huurder of pandjesschurk
alleenstaande moeder of ali B
in de grond zijn we allemaal gelijk
stond bij oma op een bordje
en nu oma al weer lang
in de limburgse löss
vraag ik mij af: waar is dat bordje
en waar de mattenklopper met welke zij mij
pom wolff
————————————–
Achter het huis van mijn oma
voorbij de koepel en de schuur
de kennel, de garage, het houthok
de moestuin en de kippenren
het varkenshok en de boomgaard
lag wat grond waar wij speelden.
De woonkamer was voor advocaat
met slagroom en koffie
sigarettenrook en saaie gesprekken.
Jaren later de reis nogmaals gemaakt
het huis is verdwenen en het land
daarachter is van steen geworden.
Al dat ik wilde herkennen
moest ik uit verbeelding halen
zoals een spelende jongen doet.
André Heijnekamp
Oma Assen
Van de twee oma’s
woonde er een in Drenthe,
in de Wijde Blik.
Drie vierkante meter bejaardentehuis.
Herinner me haar glazen oog
in een glas,
haar vriendelijke blik
in het andere oog.
Altijd een koekje
uit hetzelfde trommeltje.
Altijd hertjes voeren in het park.
Aan het einde
nooit klagen over het smerige eten
van het verzorgingshuis.
En voor de t.v. brandde ze politici af
door te roepen: ‘ allemaal bedacht,
het is allemaal bedacht.
Jorge Bolle
De achtergrond van mijn oma’s
ligt via mamma op Sumatra
via pappa langs de Seine
zij roepen het verre verleden op
zag ze in het begin bij ons gezin
met verwondering in de mooie ogen
om te spreken met kinderen
en kleinkinderen en met hen te eten
aan de tafel thuis in Den Haag
dichtbij Loosduinen en Kijkduin
zonder hun afkomst in Atjeh
en Parijs voor ons te vergeten
herinnering aan de rijst tafel
van oma Sumatra verdwijnt nooit meer
bezoek aan de Eifeltoren
uit de tijd van oma Mounoury evenmin
zij vormen zo de zin van de geschiedenis
van mijn ouders, broer en zusters
als waarachtige grootouders
nu verborgen in de voorbije tijd.
Rik van Boeckel
10 juli 2026
onder de kerktoren
je was de moeder van mijn mama
een tikkeltje streng maar bezorgd
met nog angsten door de oorlog
in de ogen
jouw wereld erg klein, woonkamer
een groentetuin, een paar kippen
de bakker naast de deur en slager
op wandelafstand
een mooie vrouw, de balletjes met
krieken heerlijk, je kantwerkjes om
te koesteren bij de sporadische
stiltes uit het verleden
en nu ik omkijk, besef ik hoe
jouw laatste jaren in eenzaamheid
leefden in dat veel te groot huis
met de kolenkachel als getuige
Erika De Stercke
Voor oma T., zoals ik haar in gedachten heb, en houd. Van Oma B. leeft er minder in de herinnering, heb ik maar kort meegemaakt.
Goed weekend!
Groet, Frans
Oma op eenhoog
Oma op eenhoog bij ons in haar stoel
voor het raam waar zij de straat overzag
met af en toe commentaar op wie er nu
of dan weer voor drukte zorgde
de kleinkinderen uitgesloten
die hadden het goed met haar voor
totdat zij en opa verhuisden
naar hogerop bij de Molenberg
waar de stilte gestaag in haar neerdaalde
zij in haar stoel met gebloemde kussens
de leuningen als laatste houvast
dat plaatsmaken bij een groeiend gezin
zij voegde zich ernaar zonder mopperen
een glimlach om de mond bestorven
© FT 11.07.2026
(de rockdichter): tja zoas ied’r mens heb ik ouders en grootouders en overgroot….en oma langs mamas zijde…zij maakte de oorlog mee…had’n kaffeetje…’n drankhandel (met opa)…kar en paard…en dat taaltje uit de geboortestreek…pajottenland…waar de boere thuis zijn en zo…de brabantse trekpaardjes ook…eenvoudig…en de beste die er is (maar dat is elke oma)…kortom voor haar en nu te hier…gewoon wat eenvoudig des paard:
“ oma paard “
noe
smasjen
vergrezzeln
ne peipel
enzuvoesj
en omdat zij de beste oma was
met haar “voorschort”
‘n oorlog overleefd
‘n kaffeetje
& drankhandel
(kar en paard…later kammejon)
sober
eenvoudig
gewoontjes
gewuun voesjdoen
en wat was er veel meer
rust en minder stress
de tijd liep trager
was van minder tel
dat’k haar graag had
daarom
© luk paard
(ode aan oma langs paardmamas zijde)
Coma
Ik lag er niet wakker van dat ik moeilijk kon slapen
op de ouderwetse twijfelaar in het verlaten landgoed.
Maar wel van die droom van vannacht
die me in de onbekende sferen bracht
van een ongeloofwaardig schone schone
uit Napoli die een canzonetta zong
in de trant van “Amo de oma van Mao.”
Met een schok schrok ik er wakker van.
Mompelde “Ciao, hier maak ik geen slaolie van.
De psalmen die mijn oma’s zongen
hadden een heel ander idioom
dan Mao’s oma ooit had kunnen dromen.”
Ik draaide me om en om. Maar helaas kwam ik niet
in de buurt van het vurig verlangde vakantiecoma.
Groet,
Bart Top
Omaatje liever niet
Omaatje lief
ga alstublieft
ver weg van mij vandaan
met uw verschrikkelijk bestaan
u schrobt me achter de oren
zo hard als nooit tevoren
en nooit eens zoetigheid
voor al mijn vlijt
omaatje lief
ga alstublieft
heel ver van mij weg
u hart zo egoïstisch en slecht
beminnen slechts uw enigskind
nee oma nooit wordt u mijn vrind
en opa stil en zonder wil
maakte het nog extra kil
logeren was geen feestje
het zwijgen, stil zijn, opgelegd
als enige vriend een lieveheersbeestje
kind mogen zijn … gewoon ontzegd
Rob Mientjes
