ach ik ben haar naam vergeten. niet de foto en haar zelf ook niet. in limburg geboren, wonende in amsterdam – in de grachtengordel – getrouwd met een arts – ik noemde haar het doktersvrouwtje – maar kreeg vreselijk op mijn donder van haar en leerde niet meer denigrerend te zijn in mijn leven – ze gaf les aan buitenlandse kids op scholen waar je alleen kan en wil werken als je een echt mens bent. zeg maar aan zwarte scholen. in amsterdam west- en ik denk dat heel veel amsterdamse meisjes – vrouwen inmiddels – met een migratie achtergrond haar herinneren en haar op handen dragen. was haar naam niet marie-josé?
een baken voor meiden, een lichtend voorbeeld voor emancipatie, een juf om altijd bij te kunnen schuilen. misschien is lala gul wel kunnen worden wat ze is omdat ze deze juf heeft gehad. deze juf nodigde mij uit om op de 020 school waar ze het laatst les gaf een poëzie les te komen geven. en nu kom ik de foto tegen die ik maakte van juf met achter haar mijn begin tekst van de poëzieles op het white bord – jaja er waren al white borden op zwarte scholen – geschreven om mij voor te stellen. juf marie josé introduceerde mij – ze had twee van haar klassen samengepropt in één lokaal – 2 havo klassen samen 45 leerlingen –
pom wolff is een goede dichter zei ze – de komende twee uur zal hij jullie vertellen over gedichten – over poëzie. ik nam het woord – een collega van de juf die mij naar de overvolle klas begeleidde had de leerlingen al gewaarschuwd – ‘dichters zijn mensen met diepte’ –
later vernam ik dat juf marie josé een scheiding achter de rug had – ze had de grachtengordel in 020 verlaten – ze was op reis gegaan met een ouwe jeugd liefde – ook een limburger – het leven in! – met een caravan. eigenlijk verdient ze een standbeeld – een gedicht!
hoe de dag het ook wilde
die van de liefde weet meer geworden is dan wie ze was meer dan ze laat zien en meer nog dan ze zelf ooit weten wilde
de tijd niet meer dan een ontplofte regel van te zwaar geworden woorden in een onvoltooid gedicht
een schreeuw tegen het krijsen van de eeuwen
pom wolff
Share This:
Gepubliceerd door Pom Wolff
Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman.
In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes.
Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'.
Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.)
'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.
Bekijk meer berichten
