LIEFDE IS NOOIT WEG – VIER DE LIEFDE – en zo besta je… pom wolff – 4 gedichten

onze beste brave VON SOLO – onze jeff koons van de lage landen – neemt na meer dan 10 intensieve jaren pomgedichten op de donderdag een maandje welverdiende vakantie. mogelijk is het niet pomgedichten maar is het privéleven van dichter VON SOLO aanleiding tot deze vakantie – we gunnen het hem graag – een maand augustus zonder VON SOLO – we zoeken een oplossing – deze week neemt webmaster de honneurs waar – ik schreef vier gedichten van de week – LIEFDE IS NOOIT WEG – VIER DE LIEFDE – roep ik altijd maar.

op tijd
 
 
het is nu de tijd
om gedichten te schrijven
er staan grote dingen te gebeuren
of ze zijn al gebeurd
 
er gaan mensen dood
gewone mensen
en mensen met gedichten
in overlijdensadvertenties
 
heel soms
hebben ze die gedichten zelf geschreven
dan lees je
wat ze hadden willen zeggen
 
of je leest
ik had je nog zoveel willen zeggen
en dan denk ik altijd
aan jou
 
pom wolff
 
 
 ————————
 
hand

dat ik je dacht vandaag
niet waar je liep
was of vertoefde

bloesem was je
ik stond even stil
genoot van je kleuren

je geur
kortom van jou
mijn bloesem in het vondelpark

en het leven
dat we niet in de hand hebben

pom wolff
 
 
 —————————–
 

  
en zo besta je
 
je bestaat
ik weet het
 
vanavond
word je een gedicht
 
vannacht in een duizend woorden meer
tot de vroege trage mooie ochtend
 
grote dichters
gebruiken kleine woorden
 
ik het kleinste:
besta
 
besta
voor mij
 
besta
zoals je wil
 
 
pom wolff


————————

en passant

wellicht noem je me
en passant nog een keer
in een opsomming of een herinnering
weet je nog die
 
een zanger
zou een mooi liedje van je maken
om je levenslang te kunnen zingen
 
ik heb alleen mijn kamer
een stille pen en leeg papier
mooi ben je
te mooi voor een gedicht
 
pom wolff

Share This:

Mirjam AL: ‘hoor het fluweel van Maria Joao Pirez…’

Hard gelag

Er is een hard gelag in de kamer hiernaast,
een lege stoel, gemompel in de gangkast,
het laatste kostuum.
Als sneeuwvlokken zijn de geintjes,
het weeklagen in bad bij het waarnemen van
het verval in het oude lichaam.
Er is een homerisch gelach in de kamer hiernaast,
onverdraaglijk is het, ik zet de radio aan
en hoor het fluweel van Maria Joao Pirez.
Zij speelt Schubert, de klanken overstemmen
zelfs het hard gelag in de kamer hiernaast.


Mirjam Al

Share This:

pom wolff: wat we niet in de hand hebben

hand

dat ik je dacht vandaag
niet waar je liep
was of vertoefde

bloesem was je
ik stond even stil
genoot van je kleuren

je geur
kortom van jou
mijn bloesem in het vondelpark

en het leven
dat we niet in de hand hebben


pom wolff

Share This:

de gedachten van Ien Verrips op een dag als deze

Slapeloos 
 
als gevangen 
in een bed vol blauwe plekken 
wat ik ook doe 
het blijft beurs 
tegen beter weten in hoop ik 
mijn lichaam voor de gek te houden 
door te doen alsof ik slaap 
maar nee 
terwijl ik daar zo lig denk ik aan 
de slakken die mijn tuin kaalvreten 
de ruzie met de buren 
mijn ongebruikte opgedroogde kut


Ien Verrips
 

Share This:

JULIUS schreef vandaag een prachtig gedicht: ‘zoals ik ben …’

zoals ik ben ik vaak
voor het verzachten van wat herinneringen



Blijf gewoon


Ik blijf thuis, in mijn levende geest
-terwijl de wind alleen maar in mijn beide oren fluistert-
vandaag kom ik niet meer maar vrees niet
denk gewoon aan mensen die bij jou horen
zoals ze vroeger waren voor jou

Ze vertellen je over
het weer en meer
over regen en kwelling

Misschien vertellen de zon en de maan over liefde,
of over de eelt op de ziel
en kinderen die van ver weg bellen

Je zult me vandaag niet horen
Ik word elders verwacht op erevelden
waar stilte door mij wordt gevuld

En steun een eenzame wandelaar
zoals ik ben ik vaak
voor het verzachten van wat herinneringen

Hij tolereert geen geruchtenwoorden
alleen als ze hem bereiken vanaf de zee

Julius Dreyfsandt Zu Schlamm

op zo een maandag dag onverwacht prachtige bijna parlando campert – achtige poëzie van Julius. dit is nou poëzie waar je geen vinger achter kunt krijgen terwijl alle woorden helder als kristal zijn. de woorden van de dichter trekken je mee in een droomwereld waaruit het liever niet ontwaken is. het is drijven op schoonheid en dat is het.

Share This:

Yvonne Koenderman dankjewel – Seraphina Hassels nieuw op de vrijdagen op pomgedichten punt nl

Wij van hier willen Yvonne Koenderman van harte bedanken voor haar bijdragen op de vrijdagen op pomgedichten punt nl – ik mag wel zeggen haar bijdragen de afgelopen jaren – een bijzonder mens – we waren getuige van de verslagen hoe zij haar ziekte te lijf ging – we kregen mooie sfeertekeningen te lezen en prachtige gedichten onder ogen. Yvonne blijft natuurlijk altijd welkom op de pom. zoveel levenslust kunnen we echt niet missen. en wat zijn wij verheugd om SERAPHINA HASSELS te mogen verwelkomen op de vrijdag – hier op deze poëziesite der sites. we maakten afgelopen zondag al kennis met een van haar gedichten – zie nogmaals hieronder – vanaf vrijdag meer moois: welkom SERAPHINA!

Vertrek, 


maart, 2022, treinstation, Lviv, Ukraine


Uitgestrekte handen
raken het koude glas daar waar
aan de andere kant peuterhandjes 
de zijne raken als ware het
een onschuldig kiekeboe spel
achter melkwit waas het gezichtje
nu al een vaag verdwijnende schim
in zijn geheugen geëtst 
haar stille glimlach plots eeuwenoud, de blik
op zijn handen gericht, houdt leven in balans
zij tillen elkaar op 
deze kleine eenheid van hoop 
tegen de wanhoop.​


 Seraphina Hassels.

Share This:

maandagdag Peter Bergerdag op pomgedichten punt nl: ‘Woekerend onkruid kortom. Stammetjes alom. Krom als bananen. Tropisch hard en taai als een boze droom. Met doornen scherp als draadnagels. Hoog bovenop een wuivende kroon van witte bloesem…’


Strepen en striemen als van een wilde nacht. Ja, het kreng nam me bont en blauw te pakken. Het was een week voor de snoeischaar, de schop en het houweel. Et la tronçonneuse. Naturellement. Door mij geliefd om de rauwe kracht van haar ketting. Zagen maar. Het obstakel? Een verwilderd struikenbos dat in de herfst van die donkerblauwe harde bessen draagt. Zuur als citroenen totdat de nachtvorst de smaak ietwat verzacht zodat ze nog enigszins te pruimen zijn. Die bessen. Sleedoorn. Lijkt op meidoorn. Een boomstruik die zich als de konijnen via haar wortels voortplant. Woekerend onkruid kortom. Stammetjes alom. Krom als bananen. Tropisch hard en taai als een boze droom. Met doornen scherp als draadnagels. Hoog bovenop een wuivende kroon van witte bloesem. Eerst knippen. De takken. Dan zagen. De stammen. Dan hakken en graven. De stronken. Trekken. Duwen. Stinken. Buigen tot het breekt. Knippen die wortels. Sjorren. Heen en weer. Op en neer. Totdat je uit je adem barst. Het zweet je in de ogen brandt. En keer op keer de dekselse bende wegslepen tot voorbij de beek. Daar ligt nu opnieuw een takkenberg. Het brandhout in de schuur. De stekels? Die zweren er wel uit. Straks is het de beurt aan dat roestig oude hekwerk dat al sinds jaar en dag schots en scheef in z´n scharnieren bengelt. Ooit bedoeld om de ganzen te bedwingen. Lang geleden waterpas afgehangen aan dikke stalen bielzen die dik een meter de grond in steken. Minstens. Gestort in grof beton. Die palen. Het hek gaat eraan. Hoe dan ook. Rauzen met die hap. De palen eruit. Hoera! Rondjes rennen om het huis.

Peter Berger

Share This:

god heeft gesproken:
én laten we vooral
de dichter wolluf niet vergeten

foto: Ben Kleyn

1953
 
ik zie het jaartal 1953
de laatste tijd
net te vaak verschijnen
in overlijdensadvertenties
 
god heeft gesproken:
én laten we vooral
de dichter wolluf niet vergeten
die is ook van het rampjaar 53
 
sinds hij op aarde is aangespoeld
is het daar één goddeloze bende
sinds hij gedichten schrijft
zaait meneer frictie en verderf
 
het is nu wel welletjes geweest met die wolluf
zo sprak de heer zachtmoedig:
kerosine is hij en tot kerosine zal hij wederkeren
‘dan maar liever de lucht in’ met meneer
 
 
pom wolff
 

Share This:

VON SOLO: ‘Of het ooit klaar zal zijn met schrijven? Of de verhalen ooit op zullen zijn? Vorige week leek het er even op…’

Bij de gratie Pom’s ga ik de komende weken genieten van een vakantie in Frankrijk. U leest mij na die tijd weer. Want er is nog zoveel.

Of het ooit klaar zal zijn met schrijven? Of de verhalen ooit op zullen zijn? Vorige week leek het er even op. Maar dat was schijn. Ik werd in beslag genomen door drukte voor de vakantie. Zo’n jaarlijks werkdingetje. Zelfs op dat moment gonsde het nog in mijn hoofd. Had ik alleen maar ergens nog dat uurtje vrije geest kunnen schrapen om ook iets op papier te knallen. Nou ja, soms gaat dat niet, maar dat wil dan niet zeggen dat de verhalen er niet zijn.
Na honderden weken heb ik genoeg penvaardigheid om zelfs over de meest banale dingen nog een a-4tje vol te kunnen plempen, zonder daarbij al te veel in herhaling te vallen of het over te doen komen als gedachtendiarree. Maar het grappige is, dat ik meestal ook echt vol ben van wat ik aan het schrijven ben. Meestal zijn het een paar kleine ideetjes, die een paar dagen gisten in mijn hoofd en aan elkaar smelten, om dan op dat moment, dat je gaat zitten aan het klavier, uit te kristalliseren in omvattend taalgebruik.
Ik kan daar nog steeds elke keer van genieten. Ook van dat lege gevoel, dat volgt op een voltooid schrijfsel. Het is als het beklimmen van een heuvel en uitbollen aan de andere kant. Het is ook mijn eer te na er geen aandacht aan te besteden. Het is als een soort bushido. Onverdeelde aandacht en toch tegelijk voort tasten als meanderende wijnranken. En waarom ik dit dan de moeite vind om te delen? Gewoon omdat het zo simpel is. Het kost bijna niets. En toch vervuld het mijn wezen, als is het maar voor heel kort.
Het leven heeft niet zo veel zin. We worden geboren en verdwijnen ooit ook weer zo. Meestal voegen we weinig tot niets toe aan het goed op de planeet of aan de geschiedenis. Onze jaren werk zijn paarlen voor de zwijnen. En toch, als je de grote grap des levens een beetje accepteert, dan zou het maar net kunnen, dat je begint te snappen, dat juist dat gebrek aan zin hetgeen is, dat het koesteren waard is. Het is geen ledigheid. Dat is de dood. Daarvoor zijn we niet hier.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

Share This:

Merik van der torren op de woensdag op pomgedichten punt nl: ‘Heb je condooms? “ “Nee, vergeten. “ Zo blijven ze dagenlang babbelen….’

Heb je condooms? “ “Nee, vergeten. “

Zo blijven ze dagenlang babbelen.

Vanuit mijn huis kijk ik vaak tegen het busje aan met steeds dezelfde voorstelling, zoals beschreven in dit tekstje. Ik maak er een beetje muziek bij ahw., groet, Merik


Uitzicht

Op het beeld, een foto geplaatst
op het busje van dat bouwbedrijf;

van die twee, de één met hip knotje en sik,
de ander, een jonge meid met lang haar
zogenaamd aan de lunch in de pauze
van de bouwklus.
Waar hebben ze het over ?
“ Waar ga je op vakantie ?”
“ Ik ga naar de Himalaya, wandelen. “
“ Ga je straks mee naar de kroeg?
Heb je condooms? “ “Nee, vergeten. “

Zo blijven ze dagenlang babbelen.
Tot ze met het busje ervandoor gaan.

Merik van der Torren

Share This: