pomgedichten.nl

BESPIEGELING

Wat mij zoal passeerde – de gedachte dat alles anders kon zijn – de
voortdurende beweging aan de vloedlijn, ferme stappen in het zand, hoe
onzeker ook. Het zou niet anders dan dat, het zouden de meeuwen,
het zou de pek en de verfomfaaide veren.

Overal bij stil te gaan staan, het water wijst een eigen plan, golft
mettertijd eenzelfde wezen – aandachtig, onverschillig en oeroud
van karakter. Waar mij dan nog op te beroepen nu alles bij
het oude blijft? Bewegingloos?

Dit is mijn handschrift. Ik tracht het krampachtig te behouden, het
vervloeit, vergeet zijn verhaal, draalt, verliest zijn zeggingskracht.
Liefdevol, een heel jaar lang achteromgekeken? Hoe zeg ik dit
zonder slag of stoot? –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 27 december 2019

–>

pom: een gouden regel! precies op de plaats waar deze regel het meest krachtig uitwerkt: ‘DIT IS MIJN HANDSCHRIFT.’ een heerlijke contemplatie en een eerlijke empathie voor de dichter die ons zijn mededelingen doet, met ons zijn onzekerheden deelt. hoe de gedachte dat alles anders had kunnen zijn hier wordt vormgegeven met een fenomenale zeggingskracht – een gedachte die ten onder gaat in de dingen die altijd weer hetzelfde blijven. deze bespiegeling van deze dichter in dit handschrift kent eeuwigheidswaarde. nooit zullen we meer op het strand kunnen lopen zonder die hier aangereikte gedachte – dat alles anders had kunnen zijn. le nobel ken uw plaats bij het verdelen van het eremetaal!

peter: –>
Bespiegeling

Een prachtig contrast. Vooral het beeld van het handschrift is briljant: terwijl alles om iemand heen verandert, probeert hij vast te houden aan het menselijke, zijn handschrift, als constante dat genadeloos wordt weggespoeld in de branding. Ik denk aan een handschrift in het zand, maar dat laat de dichter weg. Er blijft wat te mijmeren over.

En ik heb bewust de opmerkingen van Pom niet gelezen bij de inzendingen!

HIJ DOET HET!!!
PETER LE NOBEL eenmalig terug als juryvoorzitter! wie wint de enige echte virtuele contemplatie&/ of empathie trofee (de oudejaarstrofee 2019) op pomgedichten?

Peter: Zou de sluitingstijd op 19.00 uur gesteld kunnen worden? Dan probeer ik alles zondag om 22.00 uur af te krijgen.

ja zo doen we het!

u kent de regels: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 19.00 uur – stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd. PETER LE NOBEL de juryvoorzitter.
de grote man achter http://www.nationaleboekenblog.nl –

we herinneren nog – met name het grote verdriet van de vrouwen toen peter na een jaar juryschap het stokje doorgaf – ik herinner me nog het afscheid van PLOOS – de afscheidswoorden die van zo diep kwamen:

Pom, hier een (bewerkte) combinatie van twee oudere gedichten. Bij het plotseloze vertrek van Le Nobel. Dat stuur ik je nu pas, omdat ik niet wilde dat het opgenomen zou worden in de wekelijkse ‘contest’.
Peter houdt van kort. Ik van lang en meer. Tenzij bij afscheid.
Kus hem maar van mij achter het linkeroor, vanwege de smiezen en zijn altijd milds.

tegenlicht

ik neem geen stilte op me
die is voor mij ondraaglijk
zwaar die maakt me bang zolang die duurt
die duurt niet lang als het aan mij
ligt worden gaten waar men mij in krijgt
luchtig gedicht.
soms doe ik er iets toe.
het zwijgen.

Ploos

“The difference between stupidity and genius is that genius has its limits.” (Albert Einstein)

Dag Pom,
Eindejaarsgedicht
dat Twintigtwintig vooral
van liefde mag zijn.
Goede wisseling,
groet, Frans

Wachten op de wisseling

Weer loopt een jaar op z’n eind
weinig licht schijnt tussen nu en straks
het tast af wat ons te wachten staat
rond het uurwerk van middernacht

flessen die de keel opentrekken
in een laatste krachtsinspanning
hoe een lucifer een lont zoekt en wij
goede voornemens aan sterretjes steken

links en rechts schudden we een hand
beste wensen stijgen in kruitdamp op
vonken na tussen ramen en muren
beter kunnen we verbinding niet maken

dan van alle vuurwerk voorgoed verlost
na dagen van oorverdovend knallen
oogverblindend flitsen en schieten
deze roep op de stoeptegels gekreten

van weerslag tot neerslag
in een voet aan de grond zoekende regel
hoop ik dat die niet ondersneeuwt
in de voortgang van dag en schrikkeljaar

– zonder de warme blik in de ogen
de woorden die we zo graag hoorden
de klank van geliefde stemmen
in altijd stilte opgegaan –

FT 27.12.2019

–>
pom: mooi dramatisch einde aan het gedicht – zoals je aan een einde van een decennium een zekere orde aanbrengt. zonder die je het liefste waren – die wél in stilte verblijven – gesteld tegenover de vuurwerkvandalen – en dat in poëzie – neergelegd in die bijzondere regel: ‘in een voet aan de grond zoekende regel’ – zoals poëzie altijd is en zal zijn – zoekend, registrerend en voorzichtig manoeuvrerend in de taal – en zie daar de dichter Frans Terken aan het einde van 2019. memoreren we frans in het aflopend decennium – de dichter die op deze site een decennium lang zijn bijdragen heeft aangeleverd en op zijn wijze de wereld (en pomgedichten) poëtisch beschouwend heeft verrijkt.

peter: –>
Wachten op de wisseling

De tweede strofe vind ik de sterkste, waarbij de dichter alles omdraait: de flessen die de kelen opentrekken en de goede voornemens die tijdens de jaarwisseling al de lucht in ploffen. Maar ook de derde strofe vind ik sterk, in deze tijden van polarisatie. De uitsmijter is sterk, want de letterlijke regel komt niemand te weten.
Het is een gedicht dat ik na eerste lezing niet zo sterk vond. Ik heb hem overgeslagen en als laatste becommentarieerd. Ik vind hem nu veel sterker.

Hallo Pom.
Ik wens iedereen een hartverscheurend gelukkig 2020. Mijn inzending is de definitie van hartverscheurend geluk.

Hartverscheurend geluk

Geluk is een deerniswekkende sloerie
die even aandachtig met jou
en dan weer verveeld met die ander
een dansje waagt en dan wegvlucht.

Nee, dan de ellende met eeuwige trouw
die thuis wacht na jouw buitenspelen
en jou weer omarmt in een wurggreep
tot jij bij een aandachtverslapping
geslepen haar armen ontsnapt

voor een vluchtig ontzielend moment
met die hartverscheurende slet.

Vriendelijke groet
Joz Knoop.

–>
pom: contemplatie&/ of empathie was het thema – hahaha – en we lezen over die heerlijke onverzadigbare hartverscheurende slet – die sloerie die in de hoofden van zovelen danst. de juryvoorzitter kennende zou mij niet verbazen dat dit gedicht hoge – hele hoge ogen zal gooien bij het uitreiken van het eremetaal. de vrouw des huizes wist mij vanochtend ook al met een brede lach op haar eeuwige trouw lippen te melden dat ene joz knoop een wel heel geestig gedicht had ingestuurd. kortom in huize wolff is de sloerie goed geland – kijken of zij juryvoorzitter le nobel aan het dansen weet te krijgen. voor dat de boel ontploft: vuurwerk & vluchtige liefde. bijna de titel van een roman.

peter: –>
Hartverscheurend geluk

Nu sprak ik ooit een Franstalige prostituee met hartklachten die haar leven kort samenvatte met: ‘La vie est une putain comme moi.’ Een klein juweeltje, maar zo in het Nederlands kan Joz Knoop ook een diamantje fijn slijpen. Een favoriet.

het leven
was een liedje

we leefden
van de wind

droegen mee
wat zwaar was

deelden zonlicht
overvloedig

ignorant tijdloos
dreven wij

we zongen dat lied
wij dan nog steeds
wij was

het is niet vervlogen
dat leven

enkel
heel ver weg

Petra Maria
28 december 2019
wenst een ieder
geluk en knullige wijsheid
in 2020
en verder

–>
pom: een beetje de weg is ze toch kwijt hier onze petra maria – wel weg, niet weg, wel vervlogen, niet vervlogen. het leven een liedje – is dat wel zo lieve petra maria? het leven is helemaal geen liedje. marco borsato is een liedje – maar dan komt die maanslet van joz knoop even langs en het zo oprecht gemeende en gezongen liedje van marco klinkt meteen erg vals. over de betekenis van de strofe “we zongen dat lied – wij dan nog steeds- wij was” ga ik geheel 2020 nadenken. daar ben ik nu nog niet over uit. kortom: ik heb ze mooier van je gelezen lieve petra maria – helderder – indringender.

peter: –>
Het leven is een liedje

het is niet vervlogen dat leven / enkel heel ver weg. Een dramatisch, maar tevens lichtvoetig einde. Het gedicht zou geschikt kunnen zijn voor een cabaretliedje, en dat bedoeld als compliment. Het woord ‘ignorant’ alleen even vervangen. Dat is een te gekunsteld woord in dit gedicht waarvan de regels van een prachtige eenvoud zijn.

Nieuwjaar 2020

Zoals, in die wedstrijd in december,
Valencia met een mokerslag Ajax verpletterde,

zo verplettert Nieuwjaar het Oude Jaar.

Nou ja, die verkleurde foto, waar jij op staat en jij,

je blijft er naar kijken.

Merik van der Torren

–>
pom: die verkleurde foto waar JIJ op staat… (en dan komt óók nog de overtreffende trap van merik – hahaha – ) en jij!!!!!! – die had ik even niet zien aankomen. of ie nou bij toeval geplaatst is of zeer bewust – het maakt niet uit. ik lig schuddebuikend op de grond. en ik houd deze erin – heel 2020 – ik wil nooit meer iets met haar te maken hebben – hoe kun je dat beter duidelijk maken dan in de regel: ik wil nooit meer iets met jou te maken hebben … én MET JOU! hahaha – heerlijk. merik mag blijven op pomgedichten – wat zeg ik moet blijven op pomgedichten in 2020 – elke woensdag te genieten hier op de site. om naar uit te zien in een gemeend dank je wel. nieuwjaarsgroet ook aan mirjam al natuurlijk.

peter: –>
Nieuwjaar 2020

Een grappige eenhapscracker. Op zich is de uitsmijter van de verkleurde foto mooi, maar wat zouden voetbalelftallen ermee te maken hebben? Eerlijk is eerlijk: ik ben geen voetbalmens.

Vrijdagavond

Ze wensen jou
dood
bij het sluiten
van de gordijnen

maar leven doe je
onder een zolderdak
zonder
enig grammetje spijt

het strand is een speeltuin
van herinneringen
jij die de zee omarmt
en vertakt in zandbeloftes

een vis over grenswaters
de inkt op glad papier
tentakels grijpen
naar wolken van morgen

Erika De Stercke

–>
pom: ja in dit gedicht – deze contemplatie zegeviert de poëzie – zeker in die prachtige laatste vier regels. het harde realistische verwijt dat we zo van erika kennen heeft hier precies die contemplatieve nuance meegekregen die de realiteit tot werkelijk schitterende poëzie weet te verheffen:

‘een vis over grenswaters
de inkt op glad papier
tentakels grijpen
naar wolken van morgen’

het lijkt erop of erika de site pomgedichten beschrijft – hoe vaak wensten ze webmaster niet al dood? en hoe vaak wist de poëzie zich hier op deze site niet als ‘een vis over grenswaters’ te handhaven – prachtig!

peter: –>
Vrijdagavond

Een gedicht van Erika de Stercke, die overigens jarenlang lid was van de Vier van Vrijdag voor de Nationale Boekenblog en dus trouw gedichten heeft verzonden. Een door mij zeer gerespecteerde vrouw dus. Mooiste zinnen: ‘leven doe je / onder een zolderdak / zonder / enig grammetje spijt’ Hier lijkt ook de troostrijke beschutting tot uitdrukking gebracht, nodig om het leven draaglijk te houden. De andere beelden vind ik wel heel erg ‘out of space’, zoals ‘een vis over grenswaters’, ‘zandbeloftes’ en grijpende tentakels. Je zou het kunnen lezen als een ode aan Lucebert, waar ik trouwens een groot fan van ben. Hij hield ook wel van deze beelden. Maar om de een of andere reden pakken deze beelden mij hier niet. Althans niet in dit gedicht, want vele prachtige gedichten heb ik van Erika mogen lezen.

Hoe het voelt om jong te zijn

Ik ben nog zo jong, dat zegt iedereen.
En zelfs zonder woorden spreekt elke blik,
naar mij gericht in kroeg of tram, boekdelen.
Ik hoor het in mijn nek gehijgd op straat
door mensen die mij in het donker knepen,
voel elke aai over mijn ongerimpeld vel.

Men vraagt niet hoe het voelt, men schijnt het te weten.
Ze hebben de pijn van de jeugd afgeschreven;
te voelen hoe liefde maar komt en maar gaat
omdat je te ver van de moederschoot staat.
Ik neem nog geen afscheid, al heb ik begrepen
dat ouderen jonge tragedie vergeten:

Soms, als je in bed ligt, de dag hebt versleten,
ruik je de lente door beddengoed heen.
Ze stroomt door je lichaam, maar jij geeft geen kik
terwijl je daar ligt, beklemd en alleen
verlangend naar dood, al is het slechts even;
te ver tussen komen en gaan afgedreven.

[Ditmar Bakker]

pom: maar lente is toch mannelijk en niet een zij? hoe dan ook: ik lees hier een liefdesgedicht – de eeuwig jonge ditmar laat ons nog even weten vooralsnog geen afscheid te nemen van zijn jonge frisheid. des te ouder mogen wij hier, mag webmaster zich voelen. het is een gedicht om voorgelezen te krijgen in bed. om ditmar voor je te zien – staand – rechtop en oprecht. ‘ik ben nog zo jong’ – begint hij te lezen en kijkt met iets van naïef en met trouwe hondenogen richting slachtoffer. dan vraag ik hem hoe het voelt. hij spreekt in wijze woorden om de grote waarheid heen. ik ruik je lente door het beddengoed heen, fluister ik op zijn bennie neymans, zijn naam ook. en dan…..pfff.

peter:
–>
Hoe het voelt om jong te zijn

Een lastig gedicht, want wat moet ik hier van vinden? Mensen schijnen een absolute leeftijd te hebben. Harry Mulisch stelde dat hij altijd 18 jaar gebleven is. Ik ben in dat opzicht meer aan het degenereren, in een aftakelend lichaam. Maar laat ik niet als een oud mannetje mijmeren in zichzelf, prevelend: ‘Maar ik ben 15!’ Het gaat over het gedicht, niet over mij. Wellicht moet ik het eind zien als de onmacht van de jongeling die zoveel meer dan slechts de lentereuk in zijn beddengoed wil krijgen. Ik denk na. Blij dat ik als ouderling degenereer en het vrouwenvlees gewoon in bed wil sleuren.

Eindejaarsloterij
Ha pom,
Even een korte overweging over de prestaties van het mensdom de afgelopen 10 jaar. Het is te kort voor een oudejaarsconference maar goed, zo heb je nog wat aan je weekend. Grote groet,
René

We zijn er bijna

Dit decennium bevestigt de mens
in zijn kale en unieke essentie
vrolijk verpakt in een geel gilet

Anders dan al het andere leven
bezit hij het vermogen
een irrationele idioot te zijn

Aldus verslaat hij zelfs de robot
kunstmatige intelligentie werkt niet
tegen beter weten in

Maar gaat u gerust nog even los
op een gebrek aan
genderneutrale verzen

René Brandhoff

pom: ok, de gehele mensheid in één gedicht gevangen. dat zie je en lees je niet vaak. het gedicht is nog net wel door een mens geschreven – en net niet door een buitenaards wezen – gelukkig maar – met rené brandhoff het nieuwe decennium in. over 10 jaar spreken we hem weer – of hij blijft bij zijn stelling dat we zijn omringd met irrationele idioten. ergens heb ik het vermoeden dat het gelijk van de wereld vandaag in groningen zou kunnen liggen- even straks mijn eigen algoritmes raadplegen. groningen we zijn er bijna maar nog net niet helemaal. voorlopig moet u het met de dichter brandhoff doen. brandhoff het ideale medicijn voor en tegen alle gekken om u heen! en dat dan ook nog in een poëticale tabletvorm.

peter: –>
We zijn er bijna

Dit gedicht had de potentie om een dijenkletser te zijn. De verwijzing naar de ‘gilets jaunes’ was een mooi startertje daarvoor. Maar dan net dat ‘irrationele idioot’, dat veroordelend overkomt, alhoewel de dichter waarschijnlijk meer de mens wil beschrijven zoals-ie nu eenmaal is. Mooie zin: Kunstmatige intelligentie werkt niet / tegen beter weten in’. De uitsmijter komt niet goed uit de verf, terwijl genderneutraliteit een term is die zich ervoor leent om eindeloos bespot te worden. Herschrijven dus. Misschien iets minder nadenken zodat het gedicht zich openbaart als een ladderzatte travestiet aan het eind van de nacht – met katterige maniertjes.

–>
Dag Pom, lieve vriend. Op de valreep van het jaar een kleine bijdrage (herschreven).
Heb het goed met je lieven. We gaan ons snel weer zien! (met groet ook van Ingeborg):

vandaag bestaat niet

je ging al net zo snel weg als toen
je voor het eerst met het paard
ook mijn leven binnen galoppeerde

ik val niet zo snel van de aarde zei je
doe maar rustig aan time is on your side
dat klopte dan weer wel ik ben er nog

de klok was van ons de kosmos wist beter
tijd draagt het mombakkes van de dageraad
schoppenaas schuilt in de boezem van het licht

denk niet dat ik je nog een keer zal schrijven
jij weet nu meer dan ik bedenken kan
en ook de woorden zijn op

max lerou

–>
pom: ik ben er nog schrijft max – gelukkig maar – het spelletje dat het leven met dichters speelt is een bedenkelijk spelletje. we verliezen teveel zoveel dat uiteindelijk ook de woorden op raken. we moeten de dagen maar aan de dagen laten – vandaag ontkennen is het beste bij verlies. mooi gedicht – de uitvoering vorm gegeven tot de woorden op zijn – geen punt meer, geen uit, geen vandaag – zo is het als het zo is.

peter: –>
Vandaag bestaat niet

Dit is een gedicht waarmee je niet meteen alle aandacht hebt, maar die tot zijn recht komt in een bundel waarbij een bepaald thema wordt beschrijven, noem het liefde, tijd, et cetera. De eerste zin vind ik storend: ‘Je ging net zo snel weg als toen / je voor het eerst… Dat doet me te veel denken aan: ‘Ik ben Joep Meloen / Die naam die kreeg ik toen / ik geboren werd.’
Dan de rest van het gedicht: zeer fraaie beelden: de klok was van ons de kosmos wist beter / tijd draagt het mombakkes van de dageraad. Storend vind ik weer dat anglais: waarom Engels praten? Spreek je moers taal!
Toch kan ik zeker niet zeggen dat hier sprake is van een slecht gedicht: de vormopbouw is weer fraai. Ik kan mij herinneren dat ik alle meelezers trotseerde en toch een gedicht opnam in een bundel, voor de volledigheid en omdat dit gedicht juist de andere gedichten ondersteunt. Het zou zomaar kunnen dat de dichter hier hetzelfde besluit neemt.

Hoi Pom,

Allereerst mijn welgemeende dank voor je geweldige inzet die je steeds weer aan de dag legt. Onze bijdragen iedere keer weer te commenteren, het is me nog al niet wat!
Verder wens ik jou en iedereen die hier op je site meehuppelt een geweldig volgend jaar met alles wat erbij hoort. Inspiratie voor al, dat mag niet ontbreken. Laat het jullie allen goed gaan!

tussen zomers

de tuin ligt stil, blad rot ongestoord

wind en winter glijden schrijlings langs
houden stil, leven op, strelen leegte

niemandsland tussen twee zomers
waar geweest en gewenst een jaar voltooien
herbeginnen
oud noch nieuw bestaat

waar in het zog van einde
het leven opnieuw een kans op terugkeer grijpt

wij elkaar kussen onder de maretak

jako fennek

–>
pom: de heerlijke en blijkbaar zo aanstekelijke eenvoud van jako – en nu eens zonder een kleine nuance van hel en verdoemenis – hij laat het gedicht in een zomerse liefde bloeien zegt hier de vrouw in de kamer die enorm gecharmeerd is van deze dichter en zijn woorden in een ook door haar vurig gewenst niemandsland – dat ze bijna naar het zwitserse af wil reizen om deze dichter te omhelzen – om hem te zoenen zul je bedoelen, fluister ik voor mij uit. spontaan dicht ik voor haar mijn gedicht:
niemandsland

er moet iets zijn
nog te teer om te benoemen
een onontkoombaar niemandsland
waar de ruimte tussen – ons – geen ruimte laat

nog zo onaf zo onontgonnen
dat niemand daar ooit leven kon
of taal een weg heeft kunnen vinden
maar wij wél

en toch zo dichtbij sprakeloos

pw

maar nee – ze wil hém zoenen. en straffeloos gezoend worden onder die dichterlijke maretak.

peter: –>
Tussen zomers

Kussen onder de maretak vind ik persoonlijk net geen spannende uitsmijter. De winter als niemandsland tussen twee zomers? Ik weet het niet. Zou het zo kunnen zijn dat een winter juist noodzakelijk is voor zomers? Dat thema kan volgens mij meer uitgewerkt worden. Met misschien een verwijzing naar de inzichten in de biologie. Het ‘zog’ van einde. Te ver gezocht.
Het spreek mij gewoon niet aan. Maar dan lees ik de intro: ‘Iedereen die op je site meehuppelt’. Dat komt binnen bij mij: Ja, Pom maar aan het werk en ik als luxepaardje een keer per jaar mijnheer de juryvoorzitter zijn. Wellicht is dat het: zinnen meer spontaan laten vloeien.

–>
Ha Pom,

Natuurlijk eerst de allerbeste wensen voor jullie.
Hierbij mijn kleine bijdrage, zonet terug van een wandelingetje, waarbij ik het thema meenam.
(overigens leuk dat Peter weer eens jureert, mooie herinneringen nog steeds,
met name aan jouw feest alweer zeven jaar geleden, waar hij in het ‘echie’ was toen).

Met hartelijke groet,
Anke

kleine wandeling

te veel doden deze zomer
ook hij
die nog maar kort daarvoor
zomaar ineens

mijn stok tikt rustig verder

ook bij losse tegels
blijf ik op de been

goede voornemens
ik hoor de schikgodinnen zachtjes lachen

anke labrie
29-12-2019
–>
pom: op subtiele wijze licht anke op haar zo kenmerkende beeldende wijze een herkenbaar gebeuren uit. de kleine wandeling, de gedachten die even verdwalen tot aan de losse steen, het leven weer opgepakt – de draad van het leven gesponnen, gemeten en afgeknipt. we hebben het leven niet in de hand, niet in eigen hand. de dood wel -maar veel doden hadden nog even met hun geliefden verder gewild. in subtiele eenvoud deze labrie.

peter: –>
Kleine wandeling

‘Mijn stok tikt rustig verder’ is werkelijk van een briljante eenvoud! Het zachtjes lachen van de schikgodinnen beschrijft de ironie en de rust die sommige ouderen hebben. Niks meer aan doen.

Tussen plato en eeuwig spannend

Wat zijn we vraag ik
als we dansen zoals we jaren dansen
op muziek van onderwaterviolen
meer de ogen, dan de huid

Waar zijn we vraag je
nadat de tijd weer is gevlogen
ver gevlogen en dichtbij
op de onderstromen

Vera van der Horst

pom: och kindeke veralief toch. weet ik veel wat, wie of waar we zijn – dat is niet aan ons lief. laten we vieren dat we zijn en nog steeds zijn. en dat we dansen zoals ik inmiddels al jaren om je heen dans. en een groter genoegen ken ik niet. dansen in die prachttuin van jou met jou – én MET JOU zou merik schrijven… én ….MET JOU! ik dans met jou op nummer 613 van de top 2000 – de chan chan – zo dicht dichterlief ben je mij.

Lisan Lauvenberg over de verdwenen heren: ‘Ze zijn verdwenen uit de straten, van de stad zij die ik liefhad, om wie ik bij hun was.’

rik van boeckel: ‘we hebben een dichter een icoon een Rotterdammer geëerd met jazz en poëzie applaus en stilte’

VON SOLO: De boom ziet er nog net zo uit als gisteren. Maar hij voelt niet zo feestelijk meer.

dichters overleven oud&nieuw – FRANS TERKEN gelukkig al weer aan de appelbeignets

Merik van der Torren op inspectie: “In het Vondelpark – De bloemen stonden er fantastisch bij.”

Peter Posthumus stuurt ons ongebroken woorden

erwin vogelezang: ‘zomaar op een januarimorgen zag ik ze weer staan: de hemelswitte schoenen van mijn vader…’

Karin Beumkes: ‘Als de seconden harder rennen dan mijn voeten is deze wereld allang onderweg.’ KB in M&Mop deM

PETER LE NOBEL bepaalt – ELBERT GONGGRIJP wint de enige echte virtuele contemplatie&/ of empathie trofee (de oudejaarstrofee 2019) op pomgedichten – zilver voor JOZ KNOOP en brons voor René Hillenaar

VON SOLO over die ontmoeting met dichter esther porcelijn ooit…

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This: