MERIK VAN DER TORREN hernieuwt zijn ‘Lang leve Fabiola!!!!’ – PETER POSTHUMUS, drager van de ring van FABIOLA, levend kunstwerk te amsterdam: “Hij was de schittering”.
Beste Pom,
Ik herinner me Fabiola tussen Kerst en Oud en Nieuw, in het OLVG. Ik bezocht hem en hij vertelde mij zijn fatale diagnose. Toch is hij een week ofzo daarna nog op komen draven in het Parooltheater; ik had hem al een tijd geleden, voor hij ziek werd, gevraagd voor een optreden aldaar.
Hij heeft toen, begin januari, een indrukwekkend stuk uit het dagboek van Cinderella voorgelezen, onder het thema “Vriendschap” over teleurstellingen en trouw, heel mooi. Ik heb hem nog 1 keer gezien een paar maanden later bij de Albert Cuypmarkt. Hij had net een concert bezocht zei hij.
Ja, een prima idee, om woensdag een item te maken over Fabiola,
groet, Merik
Merik van der Torren:
‘Fabiola, verdwenen, verdonkeremaand, achter de hand gehouden en weggegrist, ontvreemd uit de stad. Fabiola, die Amsterdam deed stralen, schitteren en glanzen, gonzen van geruchten, zang en dans met zijn creaties, de lange roze en blauwe gewaden, ratjetoe van kledij, met als puntje op de i de glitter op zijn wangen, een tulbandvorm als armband. Fabiola, die de stad sierde met rebelse overmoed op demonstraties, openingen en recepties, heilig uitvaagsel, vonkende sterrenveeg met zijn opera en zijn vaste openingsgedicht de “Softie” en het Dagboek van Cinderella. Fabiola is de stad ontrukt, verdonkeremaand, weggemoffeld.
Lang leve Fabiola!!!!’
Hij was de schittering
van goud in zilver
en droeg robijnen in zijn hand
glinsterde op late uren
in het keerpunt van de nacht
blies het leven op
tot in de sterren
zette mysteries op een voetstuk
en was een raadsel op zichzelf
hij vulde leegte met verlangen
en bracht met elk gebaar
een droom tot leven
wat onontkoombaar was
verdween in zacht satijnen plooien
hij zag verraad
in alles wat werd vastgesteld
en ving de tijd op in een lach
zette verhalen naar zijn hand en
danste zich een hemel zonder hel
rekende op wat niet telde
en trok heden en verleden terug op één moment
het moment van zijn verschijnen
met die schittering van goud in zilver
en de zin die flonkerde in zijn robijnen
Hij loste op in wolken van plezier
en verliet wat ruimte heet
door de laatste kier
Peter Posthumus
peter posthumus, dichter en drager van de ring van Fabiola, levend kunstwerk te amsterdam
‘Gegroet en bonsoir,
uit het dagboek van Cinderella, met de ditjes en de datjes uit la vie si belle et jolie.Ach, zei Cinderella, misschien één van mijn bijna laatste toespraken want ik ben zwaar ziek geworden en vermagerd en vaak erg moe.Maar ja, zo is het leven, het gaat goed of niet goed. In de zomer beter met vitamine D en in de winter wat minder: de mensen hebben te weinig licht en worden depressief.Ik zeg: bezig blijven, iedereen kan wat en is wat. Een lach, een vriendelijk woord… je kan zoveel betekenen voor een medemens. Dus ik besluit met te zeggen: Leve de vrijheid voor iedereen en dank voor het luisteren.”’FABIOLA
