pomgedichten.nl

derrel niemeijer 2015  vondelpark 020 – voormalig columnist op deze site hieronder aan het woord:

– Der, je moet toch een column schrijven maar heb je daar wel nog tijd voor want je chat steeds met mij.
– Verrek, ja de column. Zal er maar een gaan beginnen.
– Maar dan kan ik niet wakker worden met jouw lieve woorden.
– Shit, … ik mag haar niet een goed ontwaken afnemen.

Kijk de onderlinge afstand die is te overbruggen dit door gebruikmaking van de gedachten aan elkaar. Het lijkt zo of je dan toch bij elkaar in de nabijheid mag vertoeven …. toch is dat anders.
Bijvoorbeeld het dagelijkse ontbijtje op bed kan je niet brengen en ook niet elke dag de lieve woorden gevangen op papier.

Wie mij een beetje kent weet dat ik dat me daar nu al schuldig al over voel. Afspraak is afspraak tenslotte. En ik ben een man van mijn woord. Kleren maken mij namelijk niet en zelfs met ring blijf ik een lelijk ding.

Maar ja is dat aanwezige gevoel alleen bij jou of ook bij haar aanwezig.
Pfffffuuuu …. zucht, …. ze is wel een out of your league woman. Het is een op en top dame met alles erop en eraan. Jij bent maar een dichter die niet vooraan in de rij stond toen schoonheid werd uitgedeeld. Je gist en vist. Soms komt er een compliment je kant op wat je meteen verlegen maakt. Mijn hoofd is soms nog roder dan een tomaat. Misschien zelfs nog wel roder dan mijn hart.

Ok wat van belang is: synchroniciteit check is er, geflirt check is er, soort van verbale onhandigheid in geval van complimenten check is er, kruisbestuiving op het gebied van kunst check is er ….. et cetera.
Ook van noodzaak, dat ze beseft dat de (liefdes)gedichten over haar gaan. Die mate van bewustzijn heeft ze.

Wat het leukste is om te weten is natuurlijk ben je aanwezig in haar gedachten, schrijft ze over je. Ja, dat doet ze en zelfs met gebruikmaking van een voor jou bekende methode, knippen/plakken/bijschrijven en veranderen.

Dus van mij is nu niet veel meer over dan een grote plas water. Ik ben weggesmolten. En met de laatste krachtinspanning noteerde je dit.

Mijn hoofd maakt overuren.
does she loves me or
does she loves me not.

Hoor tandwielen knarsen
en jouw stem
die bezig is met
mijn begiftiging.

Jouw stem
die stukken vlees van me afsnijdt.
Zelfs mijn mannelijkheid
geraakt verloren.
Bekom een mens
van de pluche soort
met watten als vulling.

Ik geraak verloren
terwijl ik het pad afloop
wat achter je ogen ligt.

Je blauwe ogen die
als je erin kijkt
vertellen wat de richting is
naar de hemel.

Je hart is de hemelpoort
en de stem van je hart is
de bewaker van de poort.

Deze zegt je welkom te zijn.

Weigeren is geen optie
en zekers niet voor een zondaar
want deze ziet in haar hart
bevrijding van zijn zijn.

Hij wandelt haar hart in
en ze sluit de poort
om hem nooit meer
te laten gaan.

Hij zou ook niet willen.
Bij haar wil hij vergaan
maar dat zal niet gebeuren.

Haar hemel is eeuwig,
eeuwigdurende extase.

 

HET WOORD IN RUIGOORD – edition december 2015 – EEN KORTE ROES WERKELIJKHED – consternatie na METERHOGE VAL VAN HAGAR PEETERS van het ruigoordpodium – max lerou met een ode aan catelijne.

ach laten we met DE VAL beginnen. dan gebeurt er tenminste weer eens wat in de poëzie. DE VAL, DE FOTO waarop de handen zo liefdevol worden uitgestrekt naar de gevallen dichteres. Yvonne van Doorn had een gloedvol betoog gehouden ter intro van dichteres en schrijfster Hagar Peeters, over haar debuutroman Malva. Hans Plomp de mede presentator van HET WOORD heette Hager een warm welkom op het toneel. en zie daar hoe parmantig zij de weg vindt naar het dichtgestoelte. bijna te snel voor de foto.

niet veel later lag dichteres op de grond in de zaal. zelf vond ik haar optreden minder strak. een mengelmoes van fragmenten uit die nieuwe roman, wat fragmenten uit haar poëzie en allemaal even nonchalant gebracht. met diezelfde nonchalance donderde ze naar beneden van het podium de ruigoordzaal in. er moest een pauze worden ingelast. het optreden van max lerou werd verschoven tot na de pauze. als een tommie simson in het ravijn van de montventoux werd hagar verzorgd. liefde vol de blikken van hans plomp die meteen ter plaatse was, de uitgestrekte handen van velen, zuurstofflessen met wierook, de dichteres die uit haar coma weer glimlachend tevoorschijn kwam. je kunt die situaties beschrijven maar één foto zegt alles en genoeg.

 

 

het optreden van Max Lerou na de pauze eindigde met een eerbetoon aan CATELIJNE:

 

wanneer het regent

fiets ik nog eerder in een korte broek
of in mijn blote kont desnoods
met witte sokken in sandalen – birckenstock
voor mijn part rodenstock
een minder merk wie maalt daarom

ik rij als het echt niet anders kan
met een plastic zakje op mijn kop
een duikbril zou dan nog bijzonder zijn
hoewel te zeer bedacht

maar alles ja echt alles liever
dan dat catelijne mij op een dag ziet fietsen
in een regenpak

max Lerou

 

 

Max Lerou stevig op het podium voor dat de beatdichter, rookaktivist John Sinclair de middag besloot in bezwerende formules met mark ritsema aan zijn zijde, geniaal gitarist uit 010. en het pastte, het pastte goed: na max de man van de “John Sinclair Freedom Rally” van 1971, een protestbijeenkomst waar vele bekende muzikanten en dichters de vrijlating van Sinclair en versoepeling van de wet op cannabisbezit bepleitten, waaronder Allen Ginsberg en Stevie Wonder. John Lennon schreef een protestlied voor John Sinclair en trad, samen met Yoko Ono op op de bijeenkomst.

 

Voor de pauze Gerben Hellinga met een keuze uit de werken van bijna vergeten dichters – trots op de poëzie – ‘zoals we in een stroom de gelijke stemmen van elkaar kunnen horen door alles heen’.

 

 

Voor de pauze een eerbetoon aan ARMAND. de hele middag door alles heen aanwezig in de kerk. vurige tongen in 2016 zal een groots eerbetoon zijn kondigde hans plomp aan.  En voor de pauze PETER POSTHUMUS – poëzie – met een bijzondere uitgave verzorgd door MC ALFREDEX van de REBELLENKLUP. een juweeltje. in 44 gedichten. Als je alfredex of peter tegenkomt probeer het uit hun handen te krijgen – dit wonderwerkje:

 

 

ze weet nog wat ze denkt
ze kent nog wat ze ziet
ze is nog het bewijs van
ooit eens een orgasme
waar niemand weet van had

ze leeft met onbezworen angst
in de ontgoocheling van
wie was dat

dagen zonder afscheid
en niets om meer bij
stil te staan
nooit zal iemand weten
hoe ze is verdwenen
met het laatste kaarsvet in de vlam

Peter Posthumus

 

 

EN ZO VIEL ALLES MAAR DAN OOK ALLES OP ZIJN PLAATS IN HET WOORD VAN RUIGOORD van Yvonne & Hans – februari 2016 nieuwe woorden.