wie wint de enige echte virtuele ‘ergens tussen das sein en da sein’ trofee op pomgedichten punt nl?

  • Frans Terken – zweeft in het ongewisse

en dan nog dit – optreden van oa JOZ KNOOP en POM WOLFF zondagmiddag Shaffy poëzie podium Amsterdam

wie wint de enige echte virtuele ‘ergens tussen das sein en da sein’ trofee op pomgedichten punt nl? mevrouw merkel zal het volgende week met enkel nog ‘das sein’ moeten schaffen. dichters zoeken de grens graag op – zwevend tussen da sein en das sein – ach ja wie niet – op een dag zweven we tenslotte allemaal ergens. graag uw bijdragen al dan niet zwevend – met vaste voet mag ook natuurlijk – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

foto: Ben Kleyn


zo op de vroege ochtend
bijna zwevend boven het bestaan
ergens tussen das sein en da sein
 
(in de loop van de dag
maar eens kijken of ik dat vertalen kan)
mijn god wat een toestand
 
al die woorden ook
die maar aan elkaar blijven hangen
tot ze verteren natuurlijk
 
het lijkt wel liefde
 
 
pom wolff
 
Waar je dan bent

Je bent er
maar daar ben je niet
zoals een spiegel twee zijden heeft
je ziet jezelf in het glas aan de voorkant
de achterkant een donkergrijs verleden

dat je bij jezelf meerstemmigheid zoekt
een diep fluisteren op de achtergrond
je stemt af op de juiste toon

– niet zoals roeptoeters in een spervuur
hun haat etsen in de huid van de liefde –

je koestert je woorden
zet ze op de goede snaar
trekt die strak voor een sprong

je veert uit schaduwen van vroeger omhoog
zweeft in het ongewisse

© FT 25.09.2021

Share This:

NK poetry slam 2021- suzanne krijger door naar ronde 2 – jeroen naaktgeboren verliest – monique hendriks wint nk poetry slam 2021

monique hendriks wint nk poetry slam 2021

finale lucas kloosterboer – sexueel getinte lik hap snot poëzie – rijmelaar – ‘banaan in je kut’ dat soort regels –
een frustraat in een gele geile broek – ‘laat me een baarmoeder zijn’ en nog wat scheten mogen we van hem op het podium horen

monique hendriks
– -erg limburgs dat accent – weer een tekst over een vader – en over zichzelf – ‘alles wat pijn doet is ROND’ – een adreanaline junk is ze zegt ze – en dat is waar – maakt een lijst van haar complexen – haar hoofd gaat nooit uit zegt ze en dat is ook waar

nou moet monique maar winnen want anders is het einde van de SLAM daar – de verwarde frustraat kloosterboer hoort in ieder geval niet in een finale thuis – in geen enkele finale thuis

2e ronde:

monique hendriks 2e ronde (9-8,5-8,7)

erg limburgs dat accent – weer een tekst over een vader – en over zichzelf – alles wat pijn doe is ROND – een adreanaline junk is ze zegt ze – en dat is waar – maakt een lijst van haar complexen – haar hoofd gaat nooit uit zegt ze en dat is ook waar

lucas kloosterboer  2e ronde – (5,5-7- 6,5)

sexueel getinte lik hap snot poëzie – rijmelaar – ‘banaan in je kut’dat soort regels

een frustraat in een gele geile broek – ‘laat me een baarmoeder zijn’ en nog wat scheten mogen we op het podium horen

suzanne krijger 2e ronde (jury 8-8-8)

over anders zijn – ik trok mijn step uit de kast en ging met jongens spelen

de vraag is

is het dan nooit echt goed

had ik als vrouw meisje meisje moeten kiezen

maar ja ik stepte naar de jongens toe

wederom een indrukwekkende performance

mag ik zo vrij zijn

als mens!

marit jellema 2e ronde (7-8,5-8,2)

wederom heel veel IK – heel veel angsten – heel weinig afstand

ze vindt de stilte angstaanjagend stil en leegt leeg (ja ik ook)

ik zeg neem nog een pilletje kind – en schrijf maar raak maar ga niet het toneel op

effie ophelders 2e ronde (jury:8.5-8-8,6)

weer over relatie dingetjes

hoe je iedereen kunt martelen

een soort betoog – begint wel als een truukje te lijken

ik zeg: na 2 minuten heb ik deze proza-ist wel gezien

zit niets van poëzie in

maar ja het is utrecht en utrecht stemt haar de finale in

jeroen naaktgeboren: ‘er is geen wolf die een mens nodig heeft om een schaap te verscheuren’

jury: 7.5-7-8

rotterdam helpt rotterdam met een 8.

jeroen komt niet goed over – een opsomming – zagen we vaker – de magie van de woorddanser voorbij

Levi Noe

jury 5,5 – 6-7

‘meneer de jonge – waromme

sinterklaas dingetje – óok nog verder flauwe ggd versjes

bekvechter

jury: 8-6.5-7.5

hitler en stalin in een dialoog – mengele ook nog

met wat maanwandelingen – vertrouwen

toneelstukje met een hele slechte acteur – hopeloos

effie ophelders – sterk optreden

jury: 8-8,5-9

over een stem, een hoer, over hoe het voelt alleen te zijn. jouw stem moet lief voor je  zijn.

utrechts applaus voor utrecht

ellen oosterwijk

jury: 8-8-5.8

niet uit het veld geslagen

met een boodschap

niets zeggen is ook verzet – over verkracht worden – erg terepeuties

marit jellema

jury: 8-8-8 –

wat een vreselijke jurycijfers – slaan de plank volkomen mis hier

ze is een looser zegt ze en een astronaut – over pillen en het kindzijn – erg chaotisch en waarom moet zo iemand in de finale staan – mes in der  jaszak – veel poeders weer en pillen ook – kortom hopeloos

hindirk hannema

jury:5-4-6

mijn moeder is een maagd – wil beschermd worden tegen zijn moeder

soort hitler performance zonder snorretje – slechter zie je ze niet vaak

monique hendriks

jury: 8 -7,5-7,5

je moet altijd de sprong wagen

zelfs als er niets is dan is er altijd nog de BTW – woorden van haar vader

goede performance effecten – het is toch meer een toneelstukje dan poëzie

lucas kloosterboer

jury: 8-6-6

in een geel pak – nogal wat frustraties – ik ben een mens een godverdomme mens – veel drie letterwoorden. en maar opsommen opsommen opsommen – een mens uit de hele hoerenwereld – nou ja – ik zeg neem nog wat moedermelk jochie

suzanne krijger

jury: 7,5-7,5-8

indrukwekkend perfect optreden – wist je dat benen gemaakt zijn om te rennen

de schoolbel gaat op het goede moment

gesprek met haar moeder – bracht woorden onder woorden over haar afgezakt hart – telt achter haar bureau de lege vellen van …

hoe is het stoepkrijt weggespoeld?

sannemaj betten

jury: 8-8-7.5

goede performance –

neem mij mee – wil meegenomen worden – naar de blauwe plekken van de aardkorst –

ik houd van jou zegt ze

ze wil niet over hem/haar schrijven

mist hem/haar

alles is later

Share This:

Yvonne Koenderman: “Het knaagde eerst, deed zeer, maar nu lijkt het een soort van bevrijding en het geeft ruimte voor nieuwe ontdekkingen, andere inzichten en vooral mooie mensen die onverwacht daar waren in een erg moeilijke tijd…”

De dag sluimert terwijl ik naast mezelf loop en kijk naar het lachende gezicht luister naar de vrolijke babbel. Ik schop tegen wat bladeren en onderdruk het onderbuikgevoel alsof het er niet is. Maak van de door medicijnen onderdrukte koliek een komiek die alle zorgen wegwaait en hoop zelf ook meegedragen te worden door de wind welke dagelijks weer de bloempotten bij de voordeur omblaast. Ik naast mijzelf geniet van het thuis en laat alles in rust. Het mezelf naast de ik geniet van de ontmoetingen waar het ik zichzelf even kan zijn omdat het niet alleen de zorgen wekt, maar ze ook wegstrijkt onder een mantel van begrip waar men om vergelijkbare reden ook soms naast zichzelf staat en blij is even te kunnen zijn om daarna te kunnen genieten zonder bang te zijn dat het over gaat, want over gaat het vroeg of laat uiteindelijk voor iedereen. Laat het maar laat zijn, laten we nog maar even naast ons zelf doorwandelen hopend dat het weer één kan zijn. Vooral geen onrust zaaien, geen gesteun , geen pijn laten zien zoals kan zijn. Wie weet waait het gewoon weer over en zijn alle zorgen voor niets…laat de komiek het maar winnen, het scheelt tenslotte maar een letter die eerst komt.


De woorden hervonden druppelen tijdens het lezen langzaam binnen. Er is een jaar voorbij en de koliek is verdwenen, de komiek daar in tegen heeft overuren gedraaid het afgelopen jaar, op momenten dat een lach meer deed dan een traan. Het was van vele kanten angstaanjagend stil, terwijl je zou wensen dat iemand even de moeite had genomen om langs te komen, maar de grote dood doener was corona…..”nee meis, ik kom nu niet” of “ja, ik zou het leuk vinden om even met Armand op pad te gaan, maar denk dat dat nu niet verstandig is?” Zelfs de telefoon zweeg. Verstand, angst en belang, een probleem wat voor veel mensen een moeilijk iets zal zijn geweest de afgelopen tijd.

Nu het goed met me lijkt te gaan is daar ineens van diverse kanten weer de wil om eens langs te komen. Geen moeilijke gesprekken over ziekte, dood en ellende, maar weer terug naar het oude, naar dat huis wat altijd voor iedereen open stond, waar feestjes gegeven werden, altijd meegegeten kon worden en de drank altijd vloeide voor degene die daar behoefte aan had, maar het lijkt te laat.

Wat al die tijd gewenst werd is in een tijd van stilte zonder zelfs dat telefoontje van hoe gaat het onbelangrijk geworden. Soms is daar het besef dat datgene wat je wenste ook niet meer gemist wordt, dat vriendschappen van jaren ineens niets waard lijken te zijn als het moeilijk wordt en dat juist degene waar je het niet van verwacht zou hebben, je doen verrassen.

Het knaagde eerst, deed zeer, maar nu lijkt het een soort van bevrijding en het geeft ruimte voor nieuwe ontdekkingen, andere inzichten en vooral mooie mensen die onverwacht daar waren in een erg moeilijke tijd.Buiten kunnen we weer bijna schoppend door de bladeren lopen, dit keer met een lach die gemeend is. De wind waait nu even niet, maar als hij waait, dan neemt hij de muizenissen mee. We wandelen een nieuwe tijd in.

Yvonne Koenderman

Share This:

ACG VIANEN redt Nederland – stoot mark en alex van de troon – herschrijft de troonrede: ‘van deze deur dat – elke in onder ons – maar tegelijkertijd vandaag dit alles…’

Share This:

VON SOLO achttien jaar: ‘Alles was hard aan haar. Hard en heet. We belandden in een kamer met een vuil bed met doorgezakte veren…’



Ze had zwart wild krulhaar. Het was op de schouders recht aan afgeknipt. Het liefst zag ik haar in een zwart, strak shirt met lange mouwen en een grote open hals die haar schouders bloot liet. Er liepen geen bh-bandjes over haar schouders. Haar nek was mooi. Strak, elegant, krachtig. Ze danste op een manier, die de overgang van haar brede heupen naar haar slanke taille benadrukte. Vandaar liep de lijn door naar haar schouders en explodeerde in een wild zwierende krullentooi. Het vreemde aan haar was enkel dat ze geen borsten had. Ook al had ze die gezien haar leeftijd al lang moeten hebben. Toen wist ik niet, dat het leven niet draait om zoeken naar die ene ware. Dat het niet draait om wat een ander ervan vindt. Ik wist helemaal niks. Idealen van liefde uit liedjes boden geen houvast. Als alles zo perfect is, zoek je uit twijfel de minpunten. Ze zat op de huishoudschool en rookte. De psychische drempel was gecreëerd. Het zaad van mislukking gezaaid.
 
Toch konden dergelijke obstakels niet verhinderen, dat iets in me haar op een gegeven moment aansprak. Of ze mee wilde naar het spookhuis? Een dichtgetimmerd blok tegenover de disco. Tot mijn verbazing wilde ze mee. Een meisje, dat alle jongens kon krijgen, zo kwam het mij voor, verkoos met mij op spooktocht te gaan. Gezien het spookhuis op de begane grond geen ingang had, hielp ik haar klimmen naar de eerste verdieping. Vandaar doolden we door het donker van de verlaten kamers, trappen en gangen. Onze jonge lichamen werden als magneten door elkaar aangetrokken. De spanning van de jacht en de nakende vangst zetten de lucht onder stroom. Mijn hand gleed langs haar verleidelijke lijnen en bereikten de plek waar haar borsten hadden moeten zijn. En zachte gekreun ontsnapte haar.
 
Niet eerder had ik zulke harde tepels gevoeld. Het was wonderlijk om mee te maken hoe het gebrek aan tieten gecompenseerd werd door de overdaad aan dierlijk magnetisme. Alles was hard aan haar. Hard en heet. We belandden in een kamer met een vuil bed met doorgezakte veren. Vastbesloten haar lichaam van kruising tot kruin lief te hebben, knoopte ik haar broek open en trok haar slipje naar beneden. Op het moment, dat ik toe wilde happen, werd ik een geur gewaar. Ze stonk daar beneden, echt heel erg. En ze wist het. Ze schaamde zich en verontschuldigde zich. De betovering was verbroken. En niet alleen dat.
 
Terug in de disco liep het niet meer. Om twee uur ging ik naar huis. Zij bleef achter. De volgende dagen volgden de berichten via de tamtam. Een maat van me had Corine plat weten te krijgen later die nacht. Dat deed zeer. Zeker omdat hij een lelijkerd en een opportunist was. En ik achttien en zinloos. De week daarop zag ik haar op zaterdag aan zijn zijde. Dat deed weer pijn. Diezelfde avond nog kregen ze ruzie. De week daarop hoorde ik van iemand, dat ze spijt had en met me wilde praten. Gekrenkte trots weerhield me hiervan. Ze moest er maar van leren. Ik heb ze nog zien huilen terwijl mijn vrienden haar op afstand hielden achter de kerk en ik me omdraaide en wegliep. Geen woord. Ze heeft me daarna nooit meer een blik waardig gegund. Ook niet als ik vol drank, spijt en geilheid weer probeerde.
 
Afgelopen week was het volle maan. In negenentwintig jaar had ik er niet één keer aan gedacht. En ineens voelde ik die tepels weer onder de zwarte ribbelstof van haar shirt. Alsof het gisteren was. Het moet zinsbegoocheling zijn geweest. Maar het hield me uit mijn slaap.


Von Solo
www.vonsolo.nl

Share This:

Rik van Boeckel en het gonzend ritme van de wereld

De ritme wereld

In ons huist het gonzend ritme
binnenwereldse hartelijkheid

met stokken en handen slaan we de tijd
op congas en djembé’s de werkelijkheid

kleiner op bongos en krins
groter op dunduns en stellen drums

handen vellen de ritme wereld
complexe slagen tikken ‘t hart uit tenen.

Rik van Boeckel
21 september 2021

Share This:

Merik van der Torren én een hele vreemde ontmoeting: ‘Ze was drie meter breed – Ik stond met mijn bek vol tanden.’


Hoi Pom,

Bij deze een tekstje dat ik gisteren schreef op Schrijfgroep de Klus. Iemand heeft ook een foto van mij en Betty gemaakt; ik heb die geprobeerd te delen, maar weet niet of hij bij jou aangekomen is, groet, Merik


Ontmoeting

Zij was drie meter breed,
gooide schaduw over mijn krant,
die ik verfrommelde in de vuilnisemmer.
Ik had nog nooit zoiets meegemaakt.
 
Haar zwarte boezem wiegelde.
Ze zei: “Lekker weertje.”
Wat moest ik nu nog zeggen ?
Voor ze de klapstoel onder me wegschopte.
 
“Weet u de plek van het gevoeg ?” vroeg ze.
En: “Speelt U ook  piano,
ik zing, “Summertime blues.”
 
Ze was drie meter breed.
Ik stond met mijn bek vol tanden,
smolt in de hete zomerzon
en ze dweilde me lachend op

Merik van der Torren

Share This:

IEN VERRIPS op de dinsdag én in de eeuwigheid



als de zon mijn huid verwarmt
een zachte wind tussen mijn kleren klimt
en jij
dan wil ik graag geloven in de eeuwigheid
deze
nu


Ien Verrips

Share This:

dichtmiddag Café Eijlders – eerbetoon Lisan, losse presentatie Paul lokkerbol, debuut TIES TULP, witte pakken, bokbier en bitterballen en vooral poëzie – valpartij Floor Voerman.


het verslagje van de CAFÉ EIJLDERS zondagdichtmiddag moet er nog even uit – opening van het seizoen – coronaproof – poëzie, bokbier en bitterballen. paul lokkerbol die losjes presenteert – af en toe de dichter op de eijlderstrap bijlicht –
een opening met een eerbetoon aan LISAN LAUVENBERG – paul lokkerbol en seraphina hassels openden met een gedicht van Lisan – die in het verleden een belangrijke bijdrage leverde aan de maandelijkse dichtmiddagen in Eijlders.
60 jaar zei ik tegen seraphina beetje jong toch – seraphina bevestigde mijn opmerking. nou verder op de middag aardige optredens – oa opmerkelijk aardig optreden van Pieter Stroop van Renen. (weliswaar met opsommingen) en twee debuten – een meisje en een jongen.


 
‘Nieuw talent in Eijlders Ties Tulp – morgen meer schreef ik gisteren. Ties vertelde voor de eerste keer op te treden met poëzie. 21 jaar – prachtig wit smetteloos pak – in het bruine café eijlders – wat wil een mens nog meer. laat mij het eerste interview doen met jou voor pomgedichten. ik schreef wat kreten op een bierviltje dat ik vergat bij mijn vertrek. wat ik me herinner is 21 jaar – bachelor rechten, bachelor filosofie – met Ties bijzondere voorkeur voor filosofie. Huizen – jongen uit het gooi. trots op zijn eerste teksten en zijn open houding naar mij toe – wilde graag commentaar op zijn teksten. na zijn optreden.

we bespraken een paar zaken – mannen sommen graag op – wees je daar bewust van als dichter als je   opsommingen opneemt in je gedicht. we hoorden opsommingen bij veel optredende dichters – een opsomming is wel aardig maar niets bijzonders. filosofie en poëzie liggen wel in elkaars buurt maar gooi ze niet door elkaar. zware filosofische begrippen als ‘werkelijkheid’- ‘projectie’, ‘objectiviteit’, ‘relativiteit’ horen niet meteen thuis in een gedicht – die passen wellicht beter in een filosofisch geörienteerd essay. bij de poëzie is de dichter toch op zoek naar de zeggingskracht van de woorden zelf van de regels van de taal. en pas op voor leuk zijn, voor cabaretteksten – cabaretiers zijn veel beter dan dichters in teksten die mikken op de lach. doe dat als dichter liever niet. of met mate.
zo bespraken we zijn debuut –  een goed en interessant debuut- ben benieuwd naar Ties volgende optreden.

floor voerman – eijlderskorrievee – de hand gedrukt – zag hem zaterdag van zijn fiets vallen bij de presentatie van ‘OP WEG’ een exclusieve en zeer bijzondere kroniek van een jeugd door GERDIN LINTHORST – ik kom daar op terug. Floor dacht eenvoudig de spaarndammerdijk op te kunnen fietsen maar die is hoger dan zijn e-bike kon vermoeden. ik schreef een naar ik hoop bemoedigend gedichtje voor floor:
 

ontvelt
(voor Floor Voerman)
 
gisteren viel er een dichter van zijn fiets
hij draagt vandaag zijn schaafwonden
met verve
 
alsof ze van de poëzie zijn
poëzie ontvelt
 
daar wil ik het bij laten
 
pom wolff 
 verder een indrukwekkend optreden van seraphina hassels. die mij vertelde over haar vader die ook gedichten schreef – zijn dochter van kritiek voor zag – niet alleen maar gevoel in je gedichten leggen. ik kan vader gerust stellen – ze schrijft heel mooi en evenwichtig. mag ook wel natuurlijk – zoals ooit de overleden dichter F. Starik tegen mij sprak over de 80- jarige dichter Aachenende die aan een slamwedstrijd deelnam: als ie het nou nog niet kan dat weet ik het ook niet meer. 20 dichters zondag bij eijlders – veel komende activiteiten – elke maand ook weer de dichtmiddag. ook zonder lauvenberg en offerman hebben we eijlders. de koning is dood leve de koning. de dichters zijn dood leve de dichters in Eijlders.

Share This:

euforie op Texel – Karin Beumkes: Ik voel in tule, oud katoen, je zocht ook blauw…Ik wil een naam van jou waar nog geen dag voor is…

natuurlijk doet pomgedichten ook mee. wij van het platte lage land feliciteren ROOP, levenspartner van de Beum daar boven in op Texel met zijn verjaren. de eilanddichter had gisteren van zijn eiland af moeten komen en de dichtmiddag van café eijlders moeten bezoeken – dan ben je pas echt jarig – maar dat terzijde.

we zullen hier vanmiddag kort verslag van doen. genieten we eerst de maandag van Karin Beumkes – onovertroffen als altijd. mijn god wat een dichter!

Dear Pom Een beetje aan de late kant, er was er een jarig en dan weet je het wel. Een feestje gehad voor twee personen met een uitmuntend eindresultaat: een rondje door Den Burg in het donker, hij pakt mijn hand en geeft me een kus. De rest laat zich raden.
Liefs Karin


Soms

Maandagen. Dag van volstrekte onschuld.
Boodschappen, het hart vol op de linkerplek

Dinsdagen en ergens mist wat hagelslag.
Deuren open, de venter bezoekt dit dorp.

Woensdag. Gehaktvlees van onreine dieren
tevens biduur voor het vee.

Donderdag zal ik je komen halen
op een schip van zure appelen en klokgelui.

Vrijdag. Een pas gewassen dekbed wacht je op.
Ik begin een geheel te vormen van dit uur.

Zaterdag. Na grabbelvingeren in tweedehands.
Ik voel in tule, oud katoen, je zocht ook blauw.

Zondag. Waarom zou iets worden verzwegen.
Ik wil een naam van jou waar nog geen dag voor is.

Karin Beumkes

Muziek: Eva de Roovere – Fantastighttps://youtu.be/Y6zwt7TvXBY

Share This: