zondagochtendwedstrijd: wie wint de enige echte virtuele – geef me je hand trofee – nu ik aan het einde gekomen ben en weg zal zeilen

-FRANS TERKEN zingen dat we zijn dat jij en ik zolang wij zijn…

-CARTOUCHE een hand de jouwe, geef ze me

-PETRA MARIA een belofte schuilt in ons samen

-MARC TIEFENTHAL de voet ontplooit

RIK VAN BOECKEL over de vrouw die van hem houdt

mogelijk vult onze lisan de vrijdag nog. anders hebben we de wedstrijd op de site – die ik bijna naar de knoppen hielp – dat laatste komt goed. de wedstrijd gaat hoe dan ook door deze week met die prachtige FH.

de regels als vanouds:
de gedichten niet te lang svp – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10.30 uur. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. het commentaar is verzekerd.

pom

geef me je hand –

nu ik aan het einde gekomen ben
en kijken kan zoals nooit eerder
de dingen zie
in die rusteloze staat van overbodig doen
die we

de heerlijkheid van een ontbijtje samen
dat vanzelfsprekende geluk –
op een ochtend wist ik
dat ooit die ochtend zonder
er zou zijn

geef je me
dat ik onstuimig zeilen zal

pom wolff

Frans

Uitzingen

Niet op je handen zitten
nee zingen noem het uitzingen
wat er aan leven in je zit

hoe jij omfloerst en vol weemoed
je stem opzet en me de hand reikt
wenkt om met me te dansen

lijkt het niet een dodendans
een wake tot de laatste snik
die blik in het hart gesloten

laat er geen minuut verloren gaan
samen zingen dat we zijn
dat jij en ik zolang wij zijn

als jij er bent
er hier voor mij was

FT 14122018

Gérard

Alles gaf je me

schouders om op te bouwen
oren die van golven weten
ogen in staat tot drinken
borst om leed te torsen
en armen die warmen

benen om te leren hoe
zich vrij te maken
mee te bewegen
met een schoot

de zeilen strijken

dat ene alleen, echter nog niet
nu ik op het punt van hoogte sta
ab te seilen naar land zonder
grenzen waaraan we roken
ons voorgoed zullen raken

vingers die haken, naar
en in elkaar, een hand
de jouwe, geef ze me
en ik zal niet langer
..

14-12-2018
Cartouche

petra maria

mijn vriend

we spreken er niet over
maar het lijkt ons
voor eeuwig gegeven
al het andere sterft
als stilstaand water
in de zwarte nacht

een belofte schuilt
in ons samen zijn
hoe zeldzaam
vriend
alsof je weet
wanneer ik moet gaan

PetraMaria

marc

Tussen oever en strand

De spleet telt twee kanten
altijd telt de spleet er twee.
Met toegeknepen hand
en samengetrokken voet
ga ik binnen
met ingetrokken voet
en ingestoken hand.

De warmtewisselaar buigt zich
over de rest
warmte stroomt langsheen de kou.

De sfeer gaat er gaandeweg op vooruit
naarmate de benen ontspannen
de voet ontplooit en de hand zich open plooit.

Marc Tiefenthal

rik

Het spelende lied

De hand zit er niet mee
dat zij reikt naar de horizon
van een innig met melodie verbonden ritme

een monument in het leven
een avontuur dat scheidt en leidt
naar verre onbekommerde stranden

daar klinken bongo’s van het morgenland
in snaren van eilanden verzonken
drinken stemmen het lied dat speelt

daar lachen tranen de ogen toe
varen door de baai van herinnering
een teken aan de melancholieke wand

het spelende lied tokkelt met vingers
nooit onder de dwalende duim gehouden
zingt verhalen van oorsprong en eenvoud

zij vertellen de jongen voordat hij man wordt
over de vrouw die van hem houdt stilte koestert
wegzeilt op het ritme zo voorbij de avond danst.

Rik van Boeckel
14 december 2018


Share This:

VON SOLO: ‘Geel is de kleur die je oogwit krijgt als je lever ziek is…’

Deel 315. Hesjes



VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
VOOR U!
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
 

Gele hesjes in Nederland zijn de nietszeggende kleinburgerlijkheid tentop. Het zijn de debielen aan de macht. De chimpansees die je een Kalasjnikovgeeft. De vetzakken die roepen om meer frikandellen, omdat dat hun recht is.Het zijn de lui die hun hond laten schijten zonder op te ruimen. Het zijn demongolen die elke ochtend naar hun zinloze kutbaan in de file staan. En hetzijn de lui die naar hun buurman wijzen, want dat is ook een klootzak. Het zijnde lui die een mbo- opleiding of een cursus kwakzalven-met-yoga een studienoemen. Ze zijn tegen alle oplossingen voor de problemen die ze zelfveroorzaken, omdat ze die oplossingen niet willen of kunnen snappen. Ze zijntegen, ze zijn tegen en nog eens tegen. Want zij zijn goed en hullie zijnslecht. Ze hebben altijd gelijk. Maar niemand luistert ooit naar ze. Maar zehebben zo godverdommes veel gelijk, dat ze het er bijna uit moeten schijten. Enze willen goedkope benzine. Zodat ze kunnen rijden. Veel kunnen rijden. Overasfalt. Veel asfalt. En kunnen parkeren, bij winkels. Om te kopen. Veel tekunnen kopen. Stront kopen. Het zijn de huisje-van-de-bank-,boompje-in-de-haard-, beestje-op-mijn-bord-types. Fuck de wereld, fuck hetmilieu. Fuck alles wat lastig te snappen is en niet op de vervette hart vanNederland klep komt. Diersoorten sterven uit?! So what?! De Toppers in concertis vanavond. Een auto is een recht. Kiloknallers op mijn bord is een recht.Koopkracht=kooprecht. En kom niet aan mijn vrijheid van meningsuiting. Rust invrede, regelmaat van salarisbetaling en reinheid van huidskleur. Geel is dekleur van treinen. Geel is de kleur van bier, de kleur van kaas. En geel is dekleur van pis. Geel is de kleur die je oogwit krijgt als je lever ziek is. Ermoet toch echt eens wat gebeuren.  

Intussen zweren op de klimaattop in Polen de VS, Rusland, Saoedi Arabië en Koeweit het verdrag van Parijs af. Maar ik zeg maar, gele hesjes. Belangrijk!

Geen geziek, iedereen rijk! Samen voor ons eigen.

(F. Jacobse en T van Es, 1980)

Share This:

MERIK VAN DER TORREN: Pardon, mag ik even ?

Pardon
Pardon, mag ik even ?De arm strekte zich over tafel langs mijn neus,de haartjes op de huid kriebelden me,naar de Franse kaaswaar de hand een groot stuk van af sneed.Heerlijke kaas, pardon mag ik even ?
Ik wachtte bij de bakker op mijn beurten een onverlaat drong voor.“Drie kaascroissants, twee gevulde koekenen een half gesneden speltbrood,” zei de man.“Ho, meneer,” fluisterde ik, “ik ben aan de beurt.”
Maar niemand hoorde mij,steeds dromden figuren tussen de toonbank en mij.Ik moest zeker nog groeien,ik telde niet meer mee.
Pardon, mag ik even ?Ben ik in beeld ?Leuke foto !

Share This:

jolies heij op bezoek bij Tim Otentic in Etten-Leur



Columniste met het servokroatische leraresje inde huiskamer van Tim Otentic in Etten-Leur. Dat gaf ons degelegenheid om als dames onder elkaar bij te kletsen, maar niet nadathet leraresje een gedicht over hogere wiskunde had voorgedragen enTim had opgebiecht dat hij op de middelbare school zijnwiskundeproefwerken instraalde omdat kansberekening had uitgewezendat daardoor de kans op een voldoende net zo klein was als wanneerhij de opgaven op de ouderwetse manier zou maken. Ach, bekende hetleraresje, ik had zo maar een lesmethode, waarmee ik op school moetwerken, in het gedicht verwerkt. Ik vind wiskunde ook maar stom, alsdichter hoor je wiskunde immers te minachten. Hoewel het natuurlijkook een taal is, maar dan een die wij niet spreken.


Toen droeg Tim zijn “Slakkengang” voor endat duurde zo lang dat we er genoeglijk op los konden klessebessen.Hoe het met de liefde staat, wilde ik natuurlijk van haar weten. Mijnveldwachter is mijn grote liefde, verzuchtte ze, maar zijn sabel isscherp en zijn uniform maakt hem onbereikbaar en zo lang dat hetgeval is, zal ik leven als een non. Nee toch? schrok ik. Kind, jebent nog zo jong! Waarom neem je er niet een minnaar naast? Zeschudde mismoedig het hoofd. Geen minnaar kan het aan veldwachtertippen. Bovendien heb ik genoeg van mannen, ik kies voor het hogere.Als het niet mijn lotsbestemming is om bij veldwachter te zijn, wilik mijn leven aan de pure poëzie wijden en een dichterlijke maagdzijn.


Pfff, gelukkig is het dan nog de poëzie enniet God, verzuchtte ik, anders liet ik je per gillende ambulancenaar de zielzorgers afvoeren. Ik ontmoette mijn vrouw op de bus, kwamTim ter onderbreking van zijn slakkengang, en het was liefde op heteerste gezicht. Dat moet ook wel als je Rotjeknor voor Etten-Leurverruilt. Hoe romantisch! kraaide ik, maar het leraresje ging nogmisnoegder kijken. Voor sommigen is de aardse liefde weggelegd,anderen moeten het hoog boven de wolken zoeken. Daar zeg je zowat,gaf ik, laatst kwam ik Radovan nog boven de wolken tegen. Wat? riepze ongelovig. Heeft hij geen huisarrest meer? Hoe kan hij nou uit hettuinhuis ontsnapt zijn? Hij is natuurgenezer af, antwoordde ik, eneen godsvruchtig leven gaan leiden van zelfkastijding en sexueleonthouding. Geen lipjes meer, geen zweepjes, geen tepelklemmen, zelfsgeen handkussen meer, alleen nog bidden met de blote knieën op dekoude keukenvloer. Jullie zouden het ongetwijfeld goed met elkaarkunnen vinden. Nu ja, wat is er mis met hoofse liefde?


Helemaal niks, onderbrak Tim opnieuw zijnslakkegang, zo ken ik een vrouw die iedere week met haar geliefdekoffie drinkt. Gedurende twee uur en drie cappuccino’s raken zeelkaar niet aan, afgezien van een omhelzing bij het weerzien en bijhet afscheid. Dit klinkt als een therapeutische sessie, zei ik. Neen,dat heet geestelijk copuleren, dat heeft namelijk de toekomst en isgeweldig opwindend. Sex wordt zwaar overschat. Neuken wordt nogzwaarder overschat. En hoe zit het met de geilsoldate? vroeg hetleraresje. O, die is weer bij hem teruggekeerd en nu bidden ze zijaan zij met hun blote knieën op de keukenvloer.


Bovendien gaat hij zijn mémoires schrijven. Ikwist niet dat hij ook schreef, zei het leraresje verbaasd. Ach wat,hij heeft toch ook vanuit de scheveningse gevangenis een poëziebundeluitgegeven? Tsss, al die privileges die die boeven tegenwoordigkrijgen, nu is het weer Mladic die telefonisch in een servischTV-programma optreedt. Maar goed, hij zei dat de liefde mij taligmaakt waarop ik repliceerde dat het met mijn Duitser al eeneeuwigheid uit is. En die Servokroaat dan? begon Tim naar het eindevan zijn slakkengang toe te werken. Slechte tijd, slechte plaats,slechte levensfase, verzuchtte ik. Hij is mijn wederhelft, mijntweelingziel volgens de jungiaanse psychologie, maar soms wou ik datik hem nooit had ontmoet. Dan had ik nooit van zijn bestaan afgewetenen hem dus ook niet gemist. Hier waren we alledrie even stil van. Timstaakte zijn slakkengang. Wij gingen de regen in, op zoek naar een station in Etten-Leur.



nooit gekend op vaste grond


alsof je er nooit was geweest verdween je boven dewolken
zodra we aan de grond stonden, je groeidereigerlengtes

hoog en hield één been aan de grond waarover ikachteloos liep
een vuist om het hart, niet om te vouwen of te dragen

maar om te werpen, om het gewicht weg te smijten
om niet in een gedicht te verschijnen, een aandeel tehebben

in de verhalen van vreemde anderen die het ook nietweten
die strijd leveren met hartekreten, zo wil hijverleider zijn

maar wordt voor haar vader versleten, wat ook eenmanier is
om zich in te vechten en dan vraagt hij mij

wat het nut van verkwistende liefde is terwijl we
een boonekamp en een rokertje voor de aldi nuttigen

het regent als altijd, maar mijn compagnon in deverblinding
kijkt maar al te graag tegen de zon in

wie heeft het over nut tegen het bandeloze vloeien in
wat is, is dat jij bestaat, er is een jou, gisterenwist je dat nog niet

er is een weder, er is geen keer, vandaag doet hetzeer, ik wilde
dat ik je nooit had gekend, dat de grond onder mijnvoeten vast


Jolies Heij


Share This:

frans terken: het leed druipt er nog als bittere tranen…


Celdeling in nr. 15


Hoe het was en is en dat ik alleen
soms lijkt het samen – hoor ze roepen
een schreeuw als bij een lijdensweg 
een kil verdriet in andere woorden
vreemde talen die ik hier hoor


ah mamasita en corazón mia si amo
voor alle dagen dat ik hier zit en hik
tegen de lik waarin ik niet bij jou kan zijn 
jij in je land ver weg overzee
terwijl ik met Freddy uit Utreg 4Life


hij telde de dagen als noten 
op een kolkende 4lijns balk
hij zong erbij alsof het hem buiten bracht
muziek waarin het tot in de nacht stormde
de luchtplaats lachte hem bij daglicht uit


of was het toch Training Brother 
in Jumpi Soto City dat we rondjes liepen
we wilden real free met onze matties   
op blote voeten in gras en zand
maar de grond stonk naar nat beton


dit wil ik niet meer terugzien
de laatste ronde van de bewaker
de ongewassen ruitjes van het tralievenster
muren waartegen soep en koffie gesmeten
het leed druipt er nog als bittere tranen af


FT 14102018

Share This:

merik van der torren: ‘heeft iemand de bril van pom wolff gezien?’

Share This:

In memoriam Karin Petra B.


In memoriam Karin Petra B.

Zei hij: Ze zoop als een Russin zei hij,
Zei hij: Ze kon zo schateren in de zon
als ze normaal was zei hij,
Zei hij: Zou het waar zijn als ze liegt?
Zei hij: Maar als ze zegt ik ben je vriendje
meent ze het ook zei hij,
Zei hij: En oprecht zei hij,
Zei hij: Ze vertelt me in een nachtmerrie
hoe ze een kater moet bestrijden
met een carcinoom zei hij,
Zei hij: En natuurlijk geef ik haar wederom
gelijk.

muziek:First Aid Kit – Emmylou  https://youtu.be/PC57z-oDPLs
Groetjes en liefs Karin Beumkes  – (in de serie MENS&MELODIE op de maandag)

columniste houdt de wereld vast in het redaktielokaal

Share This:

overleden aat veldhoen

overleden aat veldhoen

foto: pom wolff

Share This:

FRANS TERKEN wint de enige echte virtuele MET WIE? MET JOU! trofee op pomgedichten – max lerou zilver en petra vdE brons

 

de bereikbaarheid van de site liet te wensen over vanochtend – ach niet altijd is wat met elkaar verbonden is verbonden. jeanine heeft haar juryrapporten bij de gedichten tussen de wimpers door van max lerou weten te schuiven – zodat ze nu  op de vloermat liggen van pomgedichten – hoe dan ook – hier de uitreiking van de eremetalen deze week – de winnaars van harte!

 

 

Goud Frans Terken
Zilver Max L

Brons Petra

Fijne zondag allen en Merik en Mirjam gefeliciteerd met jullie nieuwe bundel.

 

RIK VAN BOECKEL  – Nu ik in stilte verzucht met jou kan ik niet meer zijn

PETRA MARIA – enkel met jou kan ik alleen zijn met mezelf

FRANS TERKEN – je droegen jou alle dagen dragen

MARC TIEFENTHAL de hond is daags nadien gek geworden

MAX LEROU –  glip dan onderlangs mijn wimpers denk nog even niet aan hem

JOLIES HEIJ – alsof je er nooit was geweest

CARTOUCHE – en droge lippen resten

JAKO FENNEK – ik heb geen andere jou dan jou

wie wint de enige echte virtuele MET WIE? MET JOU! trofee op pomgedichten?

ons staat deze zaterdag weer een poëziebundel van belang te wachten – met wie?? met merik van der torren, met mirjam al – met nauwelijks af te wachten poëzie – nemen we de titel als thema voor de zondagochtendwedstrijd: MET JOU – een vrije opdracht – lieve dichter vul het in – vul het aan – wie is deze jou in jouw leven –   welke betekenis kennen we deze jou toe. THEMA is  “MET JOU” – dat is het thema. bregje hoedemakers is de juryvoorzitter. Wie? ZIJ! u kent haar wel en u kent de regels van dit spel: de gedichten niet te lang svp – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10.30 uur. stuur in onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

 

ik schrijf je op een bierviltje
dat als een volle maan voor me ligt

ik denk die volle maan
bij het schommelbankje
waarop we koffiedronken wisten
wat we niet zeiden
belangrijker was dan wat we wel

en wisten hoe half ook
de maan vol en wij niet minder

pom wolff

 

 

Verlaten achterland

Nu ik in stilte verzucht
met jou kan ik niet meer zijn
de dagen zonder voorbij trekken
de dagen mét vertrokken zijn
naar het land van diepe weemoed

de rouw om wat verdwenen is in de tijd
een koord dat aan het leven hangt
strak aan me trekt in loslaten verstevigt
de dagen raden de dageraad aan
herinnering hard weg te poetsen

in het bos van gedachten bladeren
uit de herfstige hersenpan te vegen
nu ze gevallen zijn en doorweekt
de stille ruimte vullen met jou met mij
in de tijd van een verlaten achterland.

Rik van Boeckel
8 december 2018

pom: hier wordt een prachtig hart uitgestort. vorige week rik zelf in het zonnetje – zijn bundelpresentatie van  ‘beweeg als een strateeg’ –  deze week met mirjam&merik  –  met jou het thema – omgebogen door rik tot: zonder jou! zoveel is wel duidelijk.  de geliefde wordt verwerkt! en achtergelaten in het land van weemoed. waar de geliefde natuurlijk ook gewoon thuishoort. linksom of rechtsom uiteindelijk belanden alle geliefden in het land van weemoed. een voor riks doen tamelijk zwart gedicht. ik houd er wel van – aangezette zwarte romantiek – zet de verwerkingsmachine maar aan – en verwerken maar.

jeanine: Rik van Boekel

Een melancholisch geschreven gedicht over verlies, een gedicht waarin de dichter nog worstelt met  het verschil tussen accepteren en loslaten, een miniem verschil zou je denken maar acceptatie van het zonder een geliefde door moeten gaan is toch net een stapje verder dan het proces van  los gaan laten.  Een schilder is hier in aan het woord, in rustige, zachte pasteltinten  zette hij zijn weg naar berusting op het linnen. Mooi gedaan.

 

alleen

soms zie ik je staan
in mijn gedachten
zoals je was als kind
blond en ernstig
zoals nu

het is alsof je
woont in mijn verleden
vanzelfsprekend verschijnt
in de stoffige fotoboeken
van toen

soms kijk ik naar je
ongevraagd
je glimlach zegt genoeg
enkel met jou
kan ik alleen zijn met mezelf

Petra Maria

pom: enige overwegingen bij het grootgroeien van de kids. hoe het allemaal heel dichtbij blijft. en dichtbij komt. dichtbij blijft. dichtbij met jou in drie strofen – dat is dit.

jeanine: Petra Maria,

Ik lees hier een heel gevoelig geschreven gedicht, niet over loslaten maar over bij zich houden op een prettige, te dragen manier, of lees ik het fout?  Ik krijg er niet volledig mijn vinger achter omdat ik in de eerste strofe het idee krijg dat er iemand niet meer is, stierf?  Ouder werd? Een kind. Verderop blijkt dan dat ik het waar dat gestorven zijn toch wel  fout lees.  Ik weet niet of ik het erg vind dat ik het gedicht niet in zijn totaliteit vat. Ik vind vooral die laatste regels bijzonder fraai. Ik begrijp dergelijke regels voor de volle honderd procent.

 

Deze dag voor jou

Dat jij eerstgeborene
vandaag vier tienen viert
drie voor de meisjes
en éen voor je man

dit getal zoveel groter
gegroeid in wie je bent
en met wie je bent
het huis vol levenslust &

liefde voor de mensen om je heen
vrouw uit hart gegroeid
in alle kamers het bloed
dat klopt zoals alles in jou klopt

dat wij je gemoederd en
gevaderd vanaf het eerste uur
tot de eigen benen je droegen
jou alle dagen dragen

FT 08122018

pom: ook bij frans aandacht voor de kids en hoe zij verder in het leven zijn  gegaan – de innige relaties die niet verloren kunnen gaan omdat ze in de genen zitten – en ook niet in de poëzie

jeanine: Frans Terken,

Hier is een trotse vader aan het woord, dat is wel duidelijk. De dichter toont ons zijn gezin, haar gezin. Hoe het was, eens, toen er nog gevaderd en gemoederd werd. Mooi neergezet.

Klein beschrijf

Straks valt ook nog
het klein beschrijf weg.
Ik had je al lang opgegeven,
met het huis erbij.

Het staat al zo lang leeg, ook.
En de hond is daags nadien gek geworden.
Niet van jou, dus.

Daar denk ik maar best niet meer aan.

Marc Tiefenthal

pom: tiefenthal van het vele toch altijd hetzelfde. niemand weet meer onduidelijkheden bij elkaar te krijgen in een gedicht dan deze dichter. ook hier is met jou zonder haar – en de hond doet ook al raar. hahaha – ik begrijp die hond wel.

jeanine: Marc Tiefenthal

Als de keuze is om er, zo de laatste regel zegt, niet meer aan te denken dan valt het natuurlijk ook niet mee om een helder beeld neer te zetten waar het in het leven van de dichter aan schort. De hond werd niet gek van jou, schrijft Tiefenthal, en even denk ik, zou de hond dan gek van de dichter zijn geworden? 

Enfin, het gedicht komt niet volledig tot bloei in mijn brein. 

 

zwarte straler (het spectrum van max)

vannacht wil ik jou steken in tuigleer
jouw benen bekleden met gitzwart
gladde zijde balancerend
op het scherp van de schede

dagen tover ik om tot bruidsweken
het zinken van de zon
een zinderende dans
de nacht een jaargetijde

sluit ik dan eindelijk
mijn uitgewoonde ogen
glip dan onderlangs mijn wimpers
denk nog even niet aan hem

ml

pom: een wat minder gebruikelijke uitnodiging maar met heel veel intentie neergeschreven. het zijn die nachtelijke verlangens – welke vrouw is bestand tegen die ogenblikken die max lerou soms op haar laat vallen. ik vermoed weinig vrouwen. dames het glippen is aan U! vannacht.

jeanine: ML

Een gedicht met een lekkere vaart, bomvol verlangen en dan die laatste regel. Och toch.

Denk nog even niet aan hem.

nooit gekend op vaste grond
 
alsof je er nooit was geweest verdween je boven de wolken
zodra we aan de grond stonden, je groeide reigerlengtes
 
hoog en hield één been aan de grond waarover ik achteloos liep
een vuist om het hart, niet om te vouwen of te dragen
 
maar om te werpen, om het gewicht weg te smijten
om niet in een gedicht te verschijnen, een aandeel te hebben
 
in de verhalen van vreemde anderen die het ook niet weten
die strijd leveren met hartekreten, zo wil hij verleider zijn
 
maar wordt voor haar vader versleten, wat ook een manier is
om zich in te vechten en dan vraagt hij mij
 
wat het nut van verkwistende liefde is terwijl we
een boonekamp en een rokertje voor de aldi nuttigen
 
het regent als altijd, maar mijn compagnon in de verblinding
kijkt maar al te graag tegen de zon in
 
wie heeft het over nut tegen het bandeloze vloeien in
wat is, is dat jij bestaat, er is een jou, gisteren wist je dat nog niet
 
er is een weder, er is geen keer, vandaag doet het zeer, ik wilde
dat ik je nooit had gekend, dat de grond onder mijn voeten vast
 
 
Jolies Heij

 

pom: ja gooi alle regels maar weg – de totale overbodigheid van een teveel is weer eens aangetoond met die prachtige regels aan het einde van dit gedicht – meer is echt niet nodig om binnen te komen bij de lezer:

wat is, is dat jij bestaat, er is een jou, gisteren wist je dat nog niet

er is een weder, er is geen keer, vandaag doet het zeer, ik wilde

dat ik je nooit had gekend, dat de grond onder mijn voeten vast

jeanine: Jolies Heij

Wauw, ik lees hier een hoop aanzetten die tot meerdere gedichten kunnen – en wellicht uiteindelijk  – leiden. Veel vaartvondsten die wedijveren met elkaar en tja, dan gebeurt het niet. Dan komt het gedicht niet tot stand. Ik heb tijd nodig, hoor ik het gedicht mopperen, ik zit te vol.  Ja, denk ik dan, dat is mooi gedacht, dit gedicht moet nog wat uitbuiken. 

 

Met jou

Het moest er een keer van komen
dat verdwijnen dat onvermijdelijk
zou gaan schrijnen

pijnlijker dan het eerste vrijen
waarbij wij beiden ons – ik
en jou in elkaar verstrikten
maar draad en garen
vonden om te hechten

tot aan niet te dichten naden
niet te naaien rits voor handen
geen plaats, enkel grote ogen
en droge lippen resten

zie die rode
draad die ons doet hechten
daags en vleselijk lijden is
wanneer wij vechten
om te blijven

dichter- bij elkaar
als oog en naald

08-12-2018
Cartouche

pom: wat een gedoe toch allemaal in huize cartouche. dit breiwerkje is mij te gortig. maar ik vermoed dat bregje hoedemakers hiervoor wel valt. of uit dit gedicht 5 – 6-7 haiku’s  weet te ritsen. als ze je vandaag eremetaal toeschuift dan grijp ik in.

jeanine: Cartouche

Ai, ik krijg buikpijn van dit gedicht, alsof mijn blindedarm er weer is uitgehaald en de wond wordt dichtgenaaid zonder verdoving.  Ik lees de commentaren van Pom altijd pas als ik klaar ben, nu ik de site niet op kan en de teksten kreeg toegestuurd ontkom ik er bijna niet aan om ze te lezen.  Het lukt me redelijk om ze  over te slaan. Helaas zag ik hier in een flits het woord haiku,  ik heb geen flauw idee waar Pom de haiku ziet, ik zie ze niet. Ik zie naald en draad en een  oog waar die draad in moet en ontmaagding en, enne …. Opstandige liefde, het wrikken en plukken aan wat niet lukken wil zonder prikken.

wie is die jou

met wie je . . .
ik heb geen andere jou dan jou
met wie ik . . .
in haar ogen leeft wantrouwen
voor verhoor is geen dag vandaag
ik trek mijn hemd aan
haal de handen door m’n haar
bij de oever waar we zitten
glijdt ineens een windvlaag langs
op een roeiboot zingt men queen
het is die vlaag, nu is het zeker
die haar optilt
licht als een blad, een vlinder
ijl als nevelwaas
verdwijnt ze uit mijn zicht
kijkt zelfs niet om

jako fennek

 

pom: ‘op een roeiboot zingt men queen …’ prachtig – verrassend gedicht. hoe in het hoofd van de immer jeugdige jako het altijd lente is.  en hoe hij in alles schoonheid weet te ontwaren.  bloot te leggen. tot ze weg vliegen. mooi!

jeanine: Jako Fennek

Al meteen constateer ik dat de puntjes achter de regels me wat  hinderen. Ze doen wat puberaal aan. Verder heeft het gedicht wel vaart en absoluut potentie maar ik voel erg de drang om te gaan schuiven. Iets te haastig neergezet wat mij betreft. In tegenstelling tot het gedicht van Cartouche zie ik in deze inzending wel aanzetten tot haiku. Ik vis er een uit:

 

het is die vlaag

die haar optilt

licht als een vlinder

.

ijl als nevelwaas

verdwijnt ze uit mijn zicht

ze kijkt zelfs niet om

 

 

Goed, twee dus maar we gaan hier geen verhandeling over haiku houden daar zijn andere podia voor.

 

 

 

Share This:

LISAN LAUVENBERG: “Die zweem van ongewassen, diepzinnige, denkende en armoe leidende dichtersromantiek van toen is vervangen door geile marketing…”

Een nieuwe computer, een ongebruikt toetsenbord, een ander geluid.

Het installeren duurt eindeloos, je keuzes bepalen ook. Maar heerlijk dat ie er eindelijk is. Een klein stil laptopje, zodat de schrijverij weer blij wordt uitgevoerd in plaats van met gezucht en gesteun om haperende toetsen en ander ongemak. En dan die voortdurende angst dat ie gaat crashen.

Maar uiteindelijk is het zoveel gemakkelijker om een tekst te maken, die ongehinderd door technische gebreken op je witte blad verschijnt. Wat zijn we toch afhankelijk geworden van apparaten, die de handgeschreven vellen zijn aan gaan vervangen. Ik kan nu ook niks meer aanvangen met een wit vel en mooie vulpen, die opgedroogd mooi liggen te wezen in hun speciale laatje.

Vroeger, ja ik ben inmiddels zo oud dat ik regelmatig vroeger verzuchtend uitspreek…vróeger is zo’n 40 jaar geleden, dat ik met kaarslicht, eindeloos veel sigaretten en dito drankjes mijn poëzie schreef, die dan in de ochtend afgekeurd en troosteloos werden verbannen naar een diepe la in mijn antieke bureau. Maar dat was in onze ogen  romantiek, vele van mijn dichters vrienden beleden hun kunst met pen, potlood en papier. Die zweem van ongewassen, diepzinnige, denkende en armoe leidende dichtersromantiek van toen is vervangen door geile marketing en digitaal tot stand gekomen teksten. De oude doorgestreepte en slordige papieren vellen, de diverse try-outs van regels is vervangen door een cleane tekst, die geprint en al ontdaan is van zijn zwoeging, van zijn totstandkoming is de zichtbaarheid verdwenen. Die zijn opgeslorpt door de delete knop, woord voor woord, of door met highlight  plak en knip vervangende teksten.

Omdat ook wat ruimere huizen dichtslibben en mij gevraagd werd om een bourgondische tekst te maken, ben ik in de lades vol handgeschreven vellen en uitgeprinte en nooit afgemaakte probeersels gaan struinen, omdat ik me een tekst herinnerde over karbonaadjes en stoofvlees.

De dichterspijn straalt uit die la.

De frustratie ook. De herinneringen zijn somber. Grappig, omdat ik bekend sta als een vrolijk mens, bij wie af en toe de melancholie toeslaat, maar op het juiste moment, met de juiste mensen.

Hierbij de handgeschreven tekst van een gedicht dat uiteindelijk bijgeschaafd en wel, uitgetypt en geprint in leven bleef.

 

☆lisan@lauvenberg.com

7 december 2018

Share This: