Rik van Boeckel verzorgt het tweede enige echte virtuele gedicht van de week op pomgedichten punt nl

de zondagochtendwedstrijd in de ruststand – we houden op zondag de komende weken even vakantie. de dichters kunnen steeds tot zondag een gedicht inzenden. uw webmaster kiest uit de inzendingen het gedicht van de week. de zomer en de zomergeluiden en de zomerse gevoelens in goede en vertrouwde handen van Rik. waar Rik aantreedt valt de zomer in. waar de zomer is ingevallen vinden we Rik. om blij van te worden ook in regenachtige tijden. Anke Labrie verzorgde het eerste gedicht van de week.

Goedemorgen Pom. Hier mijn gedicht voor de zondagochtend zomerpauze. Een zomerse groet, Rik 


Omringd door zomer

De zomerwind waait tegemoet
lente laat een leegte achter

de volle tijd van het rare jaar
haalt verleden in met een klap

richting lange langzame zomer
goed voor de nietsnut en de dromer

het verse normaal is aangebroken
de nieuwe gezelligheid neemt de tijd

wolken drijven eenzaamheid weg
naar een donkere stip achter de horizon.


Rik van Boeckel
3 juli 2020

Share This:

wie schrijft het tweede echte virtuele gedicht van de week op pomgedichten?

inmiddels al zomerpauze inzendingen van Petra Maria, Anke Labrie en Erika de Stercke
en nieuwe zomergeluiden van Rik van Boeckel én van Elbert Gonggrijp én van Magda Haan

ik bedank de dichters die de zondagochtend ‘wedstrijd’ – wie wint de enige echte virtuele …. trofee op pomgedichten? het afgelopen dichtseizoen tot iets heel bijzonders wisten te maken met hun bijdragen. voor nu geldt de zondagochtend zomerpauze. stuur rustig een gedicht in – ik kies en publiceer dan voor de zondagochtend één gedicht – ‘het gedicht van de week op pomgedichten’. wie schrijft het tweede echte virtuele gedicht van de week op pomgedichten? u kent mijn smaak – die vreselijke hang naar lichte en ook zware romantiek. u kent de regels hier: links heeft voorranggedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – . stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achterfijne vakantie!
Goedemorgen Pom. Hier mijn gedicht voor de zondagochtend zomerpauze. Een zomerse groet, Rik 


Omringd door zomer

De zomerwind waait tegemoet
lente laat een leegte achter

de volle tijd van het rare jaar
haalt verleden in met een klap

richting lange langzame zomer
goed voor de nietsnut en de dromer

het verse normaal is aangebroken
de nieuwe gezelligheid neemt de tijd

wolken drijven eenzaamheid weg
naar een donkere stip achter de horizon.


Rik van Boeckel
3 juli 2020

Terloops
 
Als een tuin die met je meedenkt, kansen uiteenzet,
nieuwe antwoorden met je uitvindt, antwoorden die je was
vergeten – ik kon ze hebben gemist – in grove lijnen,
een veranderlijk gezicht, een uitgelezen heden –
waar ik mij thans bevind –
 
een weloverwogen onderkomen. Hij was er om uitvoerig
bij stil te staan – hij gerust je, sust je de toevallige vlinders,
hommels, bijen. Dit zegt hij terloops terzijde –
dat ik altijd verder zal gaan ook al behoud ik
mijn vele vragen –
 
Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 3 juli 20204
Beste Pom
Mijn zomergedicht:



zeevlam

het zand voelt nog warm
in dichtgeknepen handen
ze mist de verkenning van
de waterwegen van haar hartstocht
hun minnespel in zomerzand

de zon brandt op hun blote lijven
dansen in zee bij ondergaande zon
schuim en zand tussen de tenen
handen die overgaan in genot
prikkels langs haar benen

de lieve woordjes, beloftes op
de golven van het spel
haar ogen wijken
zeevlam stijgt op
het zand ontglipt
aan haar vingers


© Magda Haan


Groet
Magda Haan 

Share This:

VON SOLO wieder daheim – VON SOLO terug in Berlijn


In 1996 was ik met mijn vriend Saint Georges en twee vrienden onderweg naar Berlijn. We waren uitgenodigd om de Pinksterdagen aldaar door te brengen bij een vage kennis van de ex-vriend van een oude vriendin van me, die spoorloos verdwenen was. Het was reizen, zoals je dat doet als je jong bent en niks je kan deren. We hadden veel dope bij en bier was in Duitsland overal wel te scoren. Honger hoefde je in dergelijke tijden maar één keer per dag te stillen. Na een treinreis van twaalf uur met alle mogelijke regionale treinen, en een overnachting in de openlucht in een mottig grensplaatsje tussendoor, bereikten we Berlijn.
 
Het overweldigd worden door de drukte op Bahnhof Zoo, de wetenschap dat je het gehaald hebt. Het kameraadschap. Die dingen houdt je bij je. Als muntjes onderin de zak van een oude jas, die al decennia in de kast hangt. Die je eigenlijk vergeten bent.
We werden op Alexanderplatz opgewacht door de eerdergenoemde ex-vriend. Vandaar belandden we met de S-Bahn in Prenzlauer Berg en wandelden we naar een duister en muf appartement, dat veel aan een scène uit Christiane F. deed denken. Daar crashten we, met veel bier en wiet. Het was gezellig en we sliepen in slaapzakken die we zelf hadden meegenomen. In de ochtend gingen we nog beneveld, via een trappenhuis zonder licht, het dak op. Daar keken we uit over een stad die ontwaakte. Daarna gingen we naar het Mauerpark om graffiti te maken. De naam van de straat waar we logeerden heb ik al die jaren onthouden.

Hemingway schreef ooit, dat je nooit terug moet gaan naar oude slagvelden. Het is er nooit meer zoals in de oorlog. Je vindt er enkel desillusie en een wereld die je nooit meer zo gezind zal zijn als ze ooit was.

Een paar weken geleden, tijdens de uitloop van de lockdown, was ik in Berlijn. De snelle trein had me in één keer daarheen gebracht. Wiet had ik niet bij. Uitnodigingen of afspraken had ik ook niet. Een fijne, ruime kamer in het Mercure Hotel Neukölln vervulde al mijn rudimentaire verblijfswensen. De stad lag elke ochtend toeristlosig aan mijn voeten, die getooid waren met net ingelopen, nieuwe hardloopschoenen. In de middag ging ik fietsen of wandelen. Op een gegeven moment fietste ik door Prenzlauer Berg en wist dat ik zou stoppen in de Lychener Strasse. Het huis waar we vierentwintig jaar eerder hadden gebivakkeerd, zou ik bekijken. En zien hoe het voelde. Uiteindelijk kostte het me meer dan een half uur speurwerk. Op basis van een geniale influistering vanaf mijn andere schouder en een oude foto met twee ramen met timpanen aan de overkant, werd het mogelijk exact vast te stellen welk huis het geweest moest zijn. Het was nu fris opgeschilderd en gerenoveerd. De zon verlichtte mijn gemoed. Ik was een nieuwe man. En vroeger was er niet meer. Alles was in orde zo. Berlijn was veranderd en ik ook. Niks blijft zoals het is, maar we passen nog steeds.

VON SOLO

DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST

Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl

Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

Share This:

Merik van der Torren met de nul als uitkomst


Hoi Pom,
 
Dit tekstje schreef ik een tijd geleden op Schrijfgroep de Klus; nu voor pomgedichten; in de bijlage, groet,  Merik


Uitkomst
 
De som woekert de werkelijkheid in,
Blokkeert de stroom van gevoel en verstand.
Je kan niet meer zeggen wat je voor je ziet,
Niet klagen over een kwetsuur.
 
De som ben jij,
Een boom van tekens en getallen
Is gelijk een andere som.
 
Langzaam slikt de ene som de andere in.
De uitkomst is nul.
 
Morgen een andere dag.
Gezond weer op.

Merik van der Torren

Share This:

Peter Posthumus over de klauwen van de splijtzwam en het groen van de boleet

Peter links op de foto – the grand oldie Alfredex staand midden en de jeugdige merik van der Torren voor de kijker rechts – merik morgen weer hier te genieten in dit theater

Lang nadat de ruimte door de einder
werd begrensd
en koorzang over de 
savannes klonk
begon het gif te stromen
uit het groen van de boleet
regende het stenen
en droop het pek
van de kantelen
drongen de klauwen
van de splijtzwam door
in ieders vlees
werd de wereld een bewerking
en verdubbelde het leven
in cyberspace

Peter Posthumus

Share This:

Anne van Walraven verwent de dinsdag

Beste pom,
Voor de dinsdag.

wanneer de tijd
de dag verwend

-Anne van Walraven


Nu met haar veranderde Instagram naam: @annevanwalraven

Share This:

Karin Beumkes thuis op Texel: ‘je bent tachtig reizen van me weggeweest…’



Rendez-vous
 
Je ligt hier naast me
en je stem klinkt naakt
een nachtelijk naakt.

De atlas die ik ken
sporen zijn opnieuw gevonden,
een mens ontmoet zijn thuis.

De dag dat jij mijn poespas leest
zal onverbiddelijk komen
je bent tachtig reizen van me weggeweest.

Nu zijn je kussen rijp, groot lief
nu zijn je dromen nat.

Karin Beumkes

Share This:

Anke Labrie verzorgt het eerste enig echte virtuele’ gedicht van de week’ op pomgedichten – met groene vingers

de zondagochtendwedstrijd in de ruststand – we houden op zondag de komende weken even vakantie. de dichters kunnen steeds tot zondag een gedicht inzenden. uw webmaster kiest uit de inzendingen het gedicht van de week. een vreemde hang naar lichte en zware romantiek is mij niet vreemd. alles bloeit en groeit onder haar op – mogen we lezen bij Anke – als Anke laten we zeggen de buuf bespreekt in buufs handelen – de dichter kent een ander zwaarder lot – de dichter hangt, is levensmoe en verschrompelt – nou ja niet de dichter maar de bloemen die de dichter verzorgt : als de dichter water aandraagt verzuipen ze alsnog – die bloemen. gedeelde smart is halve smart lijkt Ankes waarheid van de week – moet je ook maar geen bloem zijn.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is anke9-1024x1012.jpg

Ha Pom ,
Een mooie vakantie gewenst en dank voor de organisatie van de pom.
Vooral in deze tijd, die ik extreem geïsoleerd doorbracht, fijn om deel te nemen.
(Gelukkig weer wat perspectief, vooral wat vervoer betreft.)

Hartelijke groet,
 Anke

groene vingers

ook ik spreek ze toe op haar advies
maar bij mij lijken ze alle levensmoe
laten hun kopjes hangen en verschrompelen

als ik ze water geef verzuipen ze meteen

zij huppelt even door haar tuin
een lieflijk schaartje in de hand
met de perfect gelakte nagels

hier knipt ze een blaadje af
daar bindt ze wat rozen op
alles groeit en bloeit
naar hartenlust

stug begroet ik haar en schoffel moeizaam verder
totdat hij knorrig wakker wordt en thee wil in de tuin

als ik het blad naar buiten draag
staan zij geanimeerd te praten
even legt zij haar handje op zijn arm
en ook hij lijkt op te bloeien

anke labrie

Share This:

pom wolff: ‘kom nog een keer bij me zitten in het gras…’ – wie schrijft het gedicht van de week op pomgedichten punt nl?

inmiddels al zomerpauze inzendingen van Petra Maria, Anke Labrie en Erika de Stercke

ik bedank de dichters die de zondagochtend ‘wedstrijd’ – wie wint de enige echte virtuele …. trofee op pomgedichten? het afgelopen dichtseizoen tot iets heel bijzonders wisten te maken met hun bijdragen. voor nu geldt de zondagochtend zomerpauze. stuur rustig een gedicht in – ik kies en publiceer dan voor de zondagochtend één gedicht – ‘het gedicht van de week op pomgedichten’. wie schrijft het eerste echte virtuele gedicht van de week op pomgedichten? u kent mijn smaak – die vreselijke hang naar lichte en ook zware romantiek. u kent de regels hier: links heeft voorranggedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – . stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achterfijne vakantie!

foto: Ben Kleyn


het zelfde mooi

kom nog een keer
bij me zitten in het gras
wat niet meer zal en was
blijft in zich zelf van het zelfde mooi

als je donkere ogen
met het donkere groen
op de lange weg van de moeite moe



pomwolff


je kan niet altijd
onder de boom blijven zitten
eens ga je opstaan
om dorst
of verbinding te krijgen

het ritselen van de wind
de deken van koelte
die het scherpe licht bedekt

buiten de reikbaarheid
van de kruin
de overhangende takken
is alles in beweging

ik kan hier niet meer
zomaar blijven zitten
de nacht valt
en de zomer lonkt

petra maria

Ha Pom ,
Een mooie vakantie gewenst en dank voor de organisatie van de pom.
Vooral in deze tijd, die ik extreem geïsoleerd doorbracht, fijn om deel te nemen.
(Gelukkig weer wat perspectief, vooral wat vervoer betreft.)

Hartelijke groet,
 Anke


groene vingers
 
ook ik spreek ze toe op haar advies
maar bij mij lijken ze alle levensmoe
laten hun kopjes hangen en verschrompelen
 
als ik ze water geef verzuipen ze meteen
 
zij huppelt even door haar tuin
een lieflijk schaartje in de hand
met de perfect gelakte nagels
 
hier knipt ze een blaadje af
daar bindt ze wat rozen op
alles groeit en bloeit
naar hartenlust
 
stug begroet ik haar en schoffel moeizaam verder
totdat hij knorrig wakker wordt en thee wil in de tuin
 
als ik het blad naar buiten draag
staan zij geanimeerd te praten
even legt zij haar handje op zijn arm
en ook hij lijkt op te bloeien
 
anke labrie

donderdag


een goederentrein raast voorbij  
de bliksem knettert ver weg 
op de plaat suddert het vlees 
en de avond knibbelt zacht 

neem me mee
de plaats mag onbekend 
in jouw warmte
leg ik mijn vleugels stil 

de stokrozen staan zo goed 
in de tuin van onthaasting 
een onbekende kater komt langs 
zijn ogen verleiden het gras 

zing me in slaap
tot achter de wolken 
nu het licht verduistert
op onze glimlach 

Erika De Stercke 

Share This:

VON SOLO: “Ik kan als het eropaan komt Sartre niet vaak genoeg aanhalen: ‘De hel, dat zijn de anderen.’”



Er is een slopende ziekte bij je vastgesteld. Je hebt niet lang meer te leven. Van binnenuit wordt je lichaam verteerd door kwaadaardige cellen. De pijn is zo hevig, dat alleen morfine nog soelaas biedt. Je organen verliezen hun werking en je hoest bloed op. Er wordt een besluit genomen. Het einde wordt ingeleid en je sluit je ogen voor de laatste keer.

Aan je bed zitten mensen, die bij leven van je gehouden hebben. Het zijn de laatste uren van je doodsstrijd. Niemand weet wat er in je om gaat. Of er nog wat in je om gaat. Ze kijken naar je. Ze luisteren naar je stokkende ademhaling. Ze denken hulpeloze gedachten. Wachtend op die finale doodsrochel.
 
Uit ervaring kan ik meedelen dat er voor de toeschouwer niets romantisch aan is. Niets heroïsch. In een ziekenhuisbed, gekluisterd aan slangen, wegkwijnen terwijl de monitor steeds minder piept. Toch is het dagelijkse kost. Honderdvijfentwintig keer per dag gemiddeld in Nederland. In meer of mindere mate zoals zojuist door mij geschetst. Dat is dagelijks vergelijkbaar met wat COVID-19 veroorzaakte tijdens de piek in april 2020. Maar dan elke dag. Elke week. Elke maand. Elk jaar. We zijn er aan gewend geraakt. Zo zijn er ook nog hart en vaatziekten. Die eisen dagelijks rond de honderd doden.
 
De situatie die ik beschreven heb, beschrijf ik niet graag. Maar ik voel me genoopt het toch te doen, als ik in de krant weer een tweetal artikelen zie over ‘onnodige, onschuldige slachtoffers van het virus, die de strijd verloren hebben’. Artikelen met een verwijtende toon, die lijken te insinueren, dat het niet zo had hoeven zijn. Gebracht als journalistiek worden de casussen beschreven, waarin oude mensen sterven aan ‘het coronavirus’. Wat vooral te lezen valt is hoe erg het allemaal is. Dit nooit meer! Als ging het over een door de mens veroorzaakte oorlog of rampspoed. Met als adagium tussen de regels: ‘U allen zijd verantwoordelijk.’
 
Het valt op dat ik diverse mensen spreek, die allen dezelfde ‘huil’- of ‘horror’-verhalen uit de media aanhalen. Deze verhalen ook te vuur en te zwaard verdedigen. Het lijken wel of ze er martelaren van willen maken. Religieuze iconen, die ons bijstaan in ons geloof aan de heilige regels van het RIVM en het Outbreak Management Team. De stralenkrans met doornenkroon rond het hoofd van minister De Jonge wordt per dag zichtbaarder. Er wordt geappelleerd aan de kudde. Democratie naar christelijke traditie. En terwijl in de marge van de samenleving standbeelden worden neergehaald, steeds meer historie verdwijnt, elke tegenstem wordt verketterd, sterft de laatste generatie die nog onvrijheid heeft meegemaakt en wordt een heilige schrift herschreven. Een leidraad met een nieuwe religie en nieuwe parabels. De tien geboden worden grondig geglobaliseerd. Een nieuwe overtuiging die zich niet alleen schraagt op zijn leefregels, maar ook op een juridische basis, nietsontziende controlemechanismen, verstikkende sanctionering en een hersenloos handhavingsapparaat.
 
Nu u een kijkje in de nieuwe afgrond hebt mogen nemen, geven zij u de hemel.
Of kiest u toch zo nodig zelf voor de hel? Met een voet al tussen de deur wordt u aangestaard. U voelt de schuld wegen op uw schouders en buigt het hoofd.
 
Ik kan als het eropaan komt Sartre niet vaak genoeg aanhalen: ‘De hel, dat zijn de anderen.’

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 
 

Share This: