Cartouche wint de enige echte virtuele – naar de dichter Kees Smits – ‘soms was er nog de loze waan dat wij, aan liefdesdood ontstegen, weer samen zullen en voortaan…,’- trofee op pomgedichten – Anke Labrie zilver!

twee gedichten springen er boven uit vandaag en doen volledig recht aan het prachtige gedicht – inspiratiebron van Kees Smits. Anke Labrie en Cartouche stuurden kleine wondertjes in. zilver en goud is mijn waardering – goud voor Cartouche en zilver voor Anke. Dank ook aan de andere dichters voor de inzendingen – en dan dat in dit weer – Cartouche maakt de vervlogen liefde in woorden mooier dan mooi. zoveel gedaan, zoveel verdragen, zoveel gezien, zoveel bemind en zoveel geleden en dat alles om éen gedicht waarin de diepe liefde is te lezen. van harte!



Brugwachter
 
Weet je nog van ons – Venetië – duiven
voetstappen op het plein, de gewijde stilte
          hoofd in de wolken – die er niet waren – zon
die gaten wou branden maar zong in het hart
al ons zweten en zuchten daar op die brug
en het kanaal, het grote dat we bevoeren
 
en van jaren later Mostar, de stari most
waar ik hoog  boven rustig stromend water
     een slot wilde vasthaken aan een uitsparing     
in de pijler en jij zei wat allemaal besloten ligt
hoeft niet naar boven te komen en het bleef
daarbij, bij rondzien en heen en weer
 
de reis naar het deel – restant van een
dubbelkoninkrijk, bronsgloed en gezicht
van een rij schoenen aan de Donaukade
wij, die kwamen om de brug te zien
 
verdwaasd, toonbeeld van een paar
voor een driekleur met een rond wit gat
tussen bastion en heldenplein – een ketting
te zien liggen tussen boeda en pest


24-08-2019
Cartouche
https://www.youtube.com/watch?v=XYiZAFt7gCc


“… wat allemaal besloten ligt
hoeft niet naar boven te komen …” zo lezen we Cartouche het liefst. de wandeling hier voltooid, vele bruggetjes vanochtend gezien in de polder maar zo mooi als de brug over de donau van Cartouche zo mooi zag ik ze vandaag niet. een werkelijk schitterend relaas over een in de lucht vervlogen liefde – echte liefde genereert in ieder geval poëzie.
  • PETRA MARIA dat ik daar nu aan denk in augustus
  • FRANS TERKEN Zo heb ik naar je gezocht
  • RIK VAN BOECKEL naar de brug je kunt eroverheen maar niet terug
  • MARC TIEFENTHAL Toen Léon je zo zag
  • ANKE LABRIE graag was ik met je meegegaan
  • CARTOUCHE wij, die kwamen om de brug te zien
  • wedstrijd gesloten

Wie wint de enige echte virtuele – naar de dichter Kees Smits – ‘soms was er nog de loze waan
dat wij, aan liefdesdood ontstegen, weer samen zullen en voortaan…,’- trofee op pomgedichten?
 
Ik vroeg de dichter Kees Smits of ik zijn prachtige bruggedicht mocht gebruiken voor de wekelijkse zondagochtendwedstrijd ter inspiratie – we moesten even op het antwoord wachten maar het antwoord is positief. gelukkig maar want onderstaand gedicht MAG gewoon niet ontbreken op deze gedichtensite. dank je wel Kees voor de foto en het gedicht!  

u kent de regels: de gedichten niet te lang svp – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
 
 
profiel van droombedrog

ik zou met jou de brug aangaan,
erover liefst, maar halverwege
stokt onze reis – we wederstaan,
geknakt en komen ons zelf tegen

– soms was er nog de loze waan
dat wij, aan liefdesdood ontstegen,
weer samen zullen en voortaan,
in nieuwe taal, elkaar genegen,

één dak om schuilen – maar ontdaan
zijn bruggen met ons zwaar verlegen
 
Kees Smits/ 8 augustus
 
 


chauffeur
doe mij halte liefde maar
voorbij de wanhoop en de troost
dan heb ik wat voor onderweg

iets moet er zijn
misschien te teer om te benoemen
een onontkoombaar niemandsland
waar de ruimte tussen – ons – geen ruimte laat

nog zo onaf zo onontgonnen
dat niemand daar ooit leven kon
of taal een weg heeft kunnen vinden
maar wij wel – zo dichtbij sprakeloos

mijn laatste woorden zijn voor jou
nog een maal licht – de zon – iets in de verte
dan gaan we in ons zelf op
ontdaan van wie we waren


pom wolff
DE FOTO

dat ik daar nu
aan denk
in augustus

het was op de kade
van jouw vertrek

langs de IJssel
waar winterkou
ons raakte

breng mij maar
naar de overkant
dacht ik gebogen
over de reling

draai eens om
vroeg jij

jouw zachte fluister
onder de wollen sjaal

dat moment
neemt
niemand ons
meer af

Petra Maria

de prachtige woorden van Kees, de hittegolf die verlamt, een foto uit het verleden van Petra Maria brengt de herinnering naar boven. in poëzie slechts in de eerste strofe – een prachtig begin van een gedicht. daarna lezen we in proza bijna, de meer persoonlijke gedachten van de dichter. daar moet nog poëzie van gemaakt. na strofe 1 wordt het gedicht te specifiek.
Onwezenlijk

Zo heb ik naar je gezocht
in de ramen van stad en ommeland
opende zelfs deuren die klemden

vond in spelonken nog geen schaduw
van jou die ik voor ogen had
ster op de foto aan de muur

leerde onderweg
in alle wezens die ik zag
welke taal ook gesproken

dat het een brug te ver is
de vrouw te vinden
naar jouw evenbeeld

FT 23.09.2019

frans trekt meteen het woord ommeland de poëzie in. de onwezenlijke ster aan de muur – die betoverende foto – dat droombeeld – dat nooit meer te overtreffen blijkt en bleek. frans blijft dicht bij het aangereikte thema. over een zoektocht die een leven lang meegaat.
Overbrugging

Fado is de brug naar liefde
het verdriet in het einde

daar zag ik je lopen
met een rode roos in de vingers

het dorpje met de romantische naam
zag jou op ‘n zomerdag voorbij gaan

zo zong je daar een fado van hartzeer
danste door ‘t labyrint van vreugde

zo alles voorbij gaat de scheiding
de smart het breken van beloftes

de tunnel leidt na ‘t lijden naar de brug
je kunt eroverheen maar niet terug.

Rik van Boeckel
Alter do Chão. Portugal
24 augustus 2019

rik schrijft vanaf zijn vakantie adres over de zachte melancholieke fado pijn neergelegd in de klanken van de zangeres die hij in dit gedicht in woorden neerlegt voor de lezer. de brug wordt dan de brug naar de liefde en ook naar de pijn – er is wel een heen maar er is geen terug lezen we. mooi gedaan. rik reikt de fadozangeres een treffend beeld aan voor een smartelijke song.
Pom, het is hier vreselijk. Warm. Gisteren 44 graden, wie weet hoeveel vandaag. Er is dan ook de lust naar de kust. De koele bries. Vandaar dus de draak die briest en een beeld uit mijn verleden, daar, bij de Noordzee in Normandië. 


Toen Léon je zo zag
 
Je liep niet weg
uit het doek
van Léon Spilliaert.
Je stond erop.
 
Naakt reets ruggelings
naar het land toe
wachtte je tot uit de zee
 
de draak jou zou steken.
 
Zo geschiedde,
zo zag je er dra uit,
verloor ik je. 


marc tiefenthal
dichter essayist / poète essayiste
Sint-Niklaas
blogs: Tieftalen (nl) Profonde lalangue (fr)

ja wel een apart beeld. maar toch de woorden voegen weinig toe aan het beeld. een beschrijving is niet meteen een gedicht.

afscheid

 
samen aan de reis begonnen
steeds een nieuwe horizon
soms alleen een woestenij
vaak verborgen achter bergen
dan weer zichtbaar boven zee 
 
over elke afgrond maakte jij een brug
waarbij je mij moest overtuigen
dat hij ons wel houden zou
 
de laatste afgrond zo afgrijselijk  diep
graag was ik met je meegegaan
maar ik durfde niet
 
anke labrie

maar durven deed ze niet – (maar durven deed ik niet) mooie slotregel van een indrukwekkend gedicht. de brug heel functioneel in het midden geplaatst. een reis door het leven van twee mensen in een paar woorden gegeven met de ups en de downs, de vergezichten en de afgrond die daarbij horen. mooi.

Share This:

U bent zelf een grapperhaus!


foto: Ben Kleyn
de dagelijkse column van uw webmaster op deze site – vanaf heden – zie rechtsboven het item – de passievolle pensionado – te genieten. fijne medemenselijke korte columns – voor alle verjaagden uit de wanhoop!

U bent zelf een grapperhaus!

Ligt het aan mij of rommelt het nogal in de wereld? Trump, rusland, china, israel, irak, mexico, brazilië? en daar komt nog bij dat ze in italie DE LIGT niet opstellen. het is bij de konijnen af. dat ze de financiële boel daarachter jaar na jaar bezwendelden klagen we niet over, dat ze verzuipen in hun schuldenlast praten we ook niet over maar DE LIGT op de bank is een directe oorlogsverklaring aan een bevriende natie.

erger nog is dat er geen enkel uitzicht is voor de ligt om van de bank af te komen: de ligt gisteren op de bank en de ploeg wint met mooie cijfers. de bevestiging van professioneel handelen is daar mee gegeven. we hebben de ligt niet voor niets en volkomen terecht op de bank gezet – zie je de locale spagettievreters denken. de ligt mag nooit meer van die bank af. de bank van de oude dame is gemaakt voor de ligt.

en de ligt? de ligt denkt vooralsnog voor 10 miljoen per jaar ga ik wel 40 keer anderhalf uur op een bank zitten. en ze zullen na verloop van tijd uit dat hittegolflandje die zwetende grapperhaus wel sturen om me te bevrijden. dan kan ik mijn straf bij ajax op de bank uitzitten. kan ik kijken hoe goed pitbull martinez speelt en rent en vliegt en trapt en schopt en scoort voor die paar zielige centen die hij bij ajax, die derde wereldclub, verdient.
 
pom wolff 25/8/2019

Share This:

U bent zelf een zakkenfiller!


foto: Ben Kleyn
de dagelijkse column van uw webmaster op deze site – vanaf heden – zie rechtsboven het item – de passievolle pensionado – te genieten. fijne medemenselijke korte columns – voor alle verjaagden uit de wanhoop!

U bent zelf een zakkenfiller!

Ik ken de wereld van de fillers en de botox en de diverse  faceliften  niet. Het resultaat zie je zo af en toe op straat en op de tv. Wat wel opvalt is dat de dames en heren doktoren (zakkenfillers) die een ander volspuiten er zelf  vrij normaal en onbespoten uitzien. Leuke prijzen lees je op hun sites – 900 euro (3 gebiedjes) tot 2100 euro (6 a 7 gebiedjes)  voor een liquid faceliftje – en na 12 maanden gewoon alles weer overdoen op je uitgezakte kop. Maar het herhaalrecept wordt dan wel wat netter geformuleerd op de site voor je goede geld.

Wat ook opvalt is dat – ik kijk met name vrouwen – dat de dames  er na verloop van tijd allemaal hetzelfde uitzien. een Vanessa lijkt als een tweelingzus op dat mens in utopia en met z’n twee-en lijken ze weer als 2 druppels bewerkt water op bijvoorbeeld  het Nederlands 3e rangs model Sylvia Geersen, dat op advies van die dooie Epstein – naar schrijven van de Telegraaf – kleinere borsten ‘kreeg aangesmeerd’. Soms schrijven ze daarachter in de telegraaf best wel smeu-ig.  

Komen we tot de conclusie van deze column – hoe de dames zich ook laten fillen of liften, laten vergroten of verkleinen,  de frisse fruitigheid van weleer  zullen we nooit meer in hun gezichten of aan hun lichamen kunnen waarnemen. Het is meer zoals de dichter Kouwenaar aan het einde van zijn drie  heldenzangen beschreef  – weliswaar bij een ander onderwerp – maar in deze casus toch wel toepasselijk:
 
‘(…) en mijn hand raakte
 haar borsten aan, mijn hand
  
raakte haar borsten aan en het was
dezelfde weke lauwwarme massa, dezelfde
weke lauwwarme massa, hetzelfde materiaal maar
hetzelfde, en het was
deze zelfde hand, deze’
 

pom wolff 24/8/2019

Share This:

ALJA SPAAN neemt op dinsdag de Heij-honneurs waar: “lees me en u Kent me…”


de komende dinsdagen kunnen we genieten van ALJA SPAAN – ik nodigde uit om de vakantieperiode van columniste Heij waar te nemen – hoi Alja – mocht je zin hebben om een item te verzorgen op de dinsdag op ‘de pom’  totdat de vaste dinsdagcolumniste jolies terug is – eind september – van vakantie – welkom! het mag alles zijn – en reflectie, een column, een gedicht, een aankondiging maakt niet uit. ik lees je graag terug, grt. pom

meteen een positieve reactie – verheugd en vereerd natuurlijk zijn we hier op ‘de pom’- ALJA is de eerste en de beste concludeerde ik al eerder. ik vond van haar hand op de oude pomsite een tekst waarin ALJA zich voorstelt – WE GAAN GENIETEN!!!

bleh

Ik schreef een keer dat ik was zoals ik schrijf, ben
Zoals ik in mijn woorden, de kom die

Overloopt, de slagroom uit de beker, de druppel
Langs de kin, het kolbert

Uitgescheurd bij de mouw omdat ik aan de deurknop
Ben blijven hangen

En ik dacht ook echt dat het zo was, lees me en u
Kent me maar

R. naar wie ik geduldig luister terwijl hij in mijn
Armen prikt, beweert het

Tegenovergestelde: als ik was zoals ik schrijf, was
Ik allang

Zegt hij, opgenomen geweest, doorgedraaid, weg-
Gegooid, opgeborgen

En daarover denk ik nu dus na, zijn kunstwerk op
Mijn lijf maar

Kaalslag in mijn hoofd, niks geen druppend voedsel
Dat u aflikken moet


Alja Spaan

Share This:

Rik van Boeckel – met een poëtische groet uit Portugal – een echte pensionado zal ik nooit worden

Volgende week 27 augustus verlaat ik trouwens Route 66 en ga de onbekende Route 67 op. Dan ben ik aan een prachtig meer in de Alentejo streek in Portugal.
En ook al ben ik bijna 67, een echte pensionado zal ik nooit worden. Daar ben ik niet geschikt voor. Groeten, Rik




De zee van Villa Nova de Milfontes

De stenen van Villa Nova
zijn gezichten van Milfontes

ze wandelen naar Rio Mira
op de ogen van de zee gericht

het zout zuivert het zand met geluk
de zon schuift elke wolk opzij

vanuit Casa Delfino zijn bochten te zien
wandelend langs Costa Vicentina

daar zijn de stranden steenrijk
is zand de oplossing van de goden.

Rik van Boeckel
Villa Nova de Milfontes
Portugal
22 augustus 2019

Share This:

U bent zelf een clownvis!


foto: Ben Kleyn
de dagelijkse column van uw webmaster op deze site – vanaf heden – zie rechtsboven het item – de passievolle pensionado – te genieten. fijne medemenselijke korte columns – voor alle verjaagden uit de wanhoop!
 
 
 
U bent zelf een clownvis!
 
Soms moet je in een column je mond houden. De dichter aan het woord laten. Vooral als dichters op elkaar lijken te reageren dan wordt het echt leuk. Lezen we bijvoorbeeld Gentse Helena die op een zekere eiland dichter R reageerde. We gingen er altijd van uit dat Helena en deze zekere eilanddichter R 4 handen op 1 buik zijn. We kunnen beter zeggen waren als we deze smartelijke tekst van Helena lezen.
 
Testament

doe niet flauw wanneer ik dood ben
vlijmscherp afgesneden van mijn lieve lijf

zoek het strand en bouw een mooie stapel sandelhout
draag mij naakt de haren wuivend in de ochtendbries

leg mij neer. mijn hoofd nog even opgeheven
hoger dan mijn dunne schouders. kruis

mijn armen over wat mijn volle borsten waren
laat de dauw het holle bekken van mijn

hongerbuik beminnen. wacht geduldig want de zee
komt altijd weer. breng de vlam en laat mij gaan

zoals ik ben geweest: van vuur en water. gooi misschien
-wat lief van jou- nog een bloem na voor de clownvis


helena de clercq


pom wolff 23/8/2019

Share This:

PETER POSTHUMUS: “ze wurgt me langzaam ze vreet mijn tijd…”


Peter heeft het ook niet makkelijk – ze heeft hem danig dwars gezeten, bezeten met der lange armen en die wrede dijen. en dat langzame wurgen is ook geen pretje. wij gunnen Peter beter!


mijn godheid is een halfgodin
met lange armen en
wrede dijen
ze leeft van wat kapot kan
op kale vlaktes
waar ze met haar ogen
verbrijzelt en verteert


scherpe tanden
staan in het midden van
haar valse grijns
ze verscheurt
verloren ruimte en
spaarzame momenten


ze brak mij in mijn jeugd
mijn wrede goddelijke godheid
ze wurgt me langzaam
ze vreet mijn tijd

Peter Posthumus

Share This:

VON SOLO terug in het leven: ‘Op een middag ga je alleen wandelen. Nooit eerder was het landschap en de wereld zo overspoeld met schoonheid. …’



Deel 346. Last  


Je zet de knop achter in je nek om en de reis begint. Je bent op vakantie. Een groen en glooiend landschap. Je bent met de mensen waar je van houdt. Je eet, je drinkt en bent omringd met liefde. Alles is mooi en zonnig. Op een middag ga je alleen wandelen. Nooit eerder was het landschap en de wereld zo overspoeld met schoonheid. Zo zelfs dat je jezelf langzaam verliest in het geheel. Je wandelt een steil pad op. Over de top ligt een hoogvlakte. Er ontvouwt zich een magistraal zicht over bossen en heuvels. De zon hoog boven de velden. De einder roept je. Het mag afgelopen zijn. Zo de oneindigheid in.

Zo anders dan dat ziekenhuisbed. De sprint tot een voltooiing die allang niet meer gaat. Het moment dat gezegd moet dat de laatste spuit erin mag. Dat rochelen en piepen van een tanende ademhaling. Een lichaam dat vasthoudt aan het laatste halmpje leven terwijl de dood het grootste eind al in de klauwen heeft. De geest gebroken door de morfine. Het onvermijdelijke van een kansloze doodsstrijd. Eindigend met het piepen van een hartbewaking en de zogezegde rust voor de getuigen die achterblijven. Geen romantiek. Geen regen van zonnestralen aan het einde van de tunnel.
We rommelen in het leven al eeuwen aan met de dood. Als je geluk hebt sterf je vredig in je slaap, zonder dat jij of iemand het zag aankomen. Als je een beetje pech hebt, wordt je uit het leven gerukt door een ongelukkige omstandigheid. Maar dan zag je het tenminste niet aankomen.

Van een heldendood zullen we maar helemaal zwijgen. De kans dat je aftakelt door een slopende ziekte en dan vervolgens ‘in de verzorging’ aan je einde komt is vele malen groter. Dan sterf je als onaf eindproduct van een onvermijdelijke neerwaartse spiraal ergens in een statistisch bepaald en kosten gestuurd industrieel zorgproces. Als je blank bent, geld hebt en weinig pech, belandt je in een hospice.

Het zou dan toch veel geruststellender zijn als je op de mooiste plek ter wereld omringd door je dierbaren vredig zou mogen wedervaren?
Virtuele realiteit en kunstmatige intelligentie bieden hier de oplossing. Langzaam gaan we van onze analoge realiteit over in een virtuele wereld, waar al onze naasten ook een rol mogen spelen. Ja, zelfs mogen deelnemen. Tot we besluiten daar te blijven en de reis naar de oneindigheid te gaan ondernemen. Een zoete, zachte dood onder regie van je eigen wensen met een beetje hulp van je virtuele, intelligente assistentie. Je zou niet eens ziek of oud hoeven zijn om die keuze te maken. De techniek en de chemie helpen invulling te geven aan een designer-inslapen. Het kan gerealiseerd worden.

Willen we onbekend verplegend personeel en trieste aanhang aan onze ziekbedden, waar we tegen wil en dank een band mee moeten opbouwen richting een ongewis einde. Of programmeurs, verhalenvertellers en kunstmatige intelligentie om ons in slaap te sussen? Een zachte hand die niet echt is, maar zoveel beter oogt en voelt?

Terwijl ik uitkijk over de groene velden en heuvels, mijn armen spreid en ogen sluit, voel ik de koele wind langs mijn gezicht strijken. Enkel dat en verder stilte. Wanneer ik mijn ogen opendoe is alles er nog. Ik loop terug naar de camping en heb zin in een ijskoude pul bier. Ja, dat moet het vervolg zijn.


VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op
www.vonsolo.nl

Share This:

U bent zelf op zoek naar warmte, veiligheid en wijze woorden!




foto: Ben Kleyn
de dagelijkse column van uw webmaster op deze site – vanaf heden – zie rechtsboven het item – de passievolle pensionado – te genieten. fijne medemenselijke korte columns – voor alle verjaagden uit de wanhoop!

 
U bent zelf  op zoek naar warmte, veiligheid en wijze woorden!

Ongrijpbaar


Zo’n boom waarvan je dacht
die valt nooit om.
Ongrijpbaar voor de tijd
en voor verval.

Waar je altijd bij kon schuilen.
Op zoek naar warmte, veiligheid
en wijze woorden.

Die je nog meent te horen
op een weemoedige
namiddag als bladeren
het veld goudgeel
bedekken.


© Ger Belmer, oktober 2013

 
Zo af en toe denk ik nog wel aan hem. aan GER BELMER. Niet eens aan de persoon maar aan wat om heen hing. Wat hij om zichzelf heen gehangen had. Die bonte mengeling van een soort ranzige lol, cynisme en dat hele precieze op de taal en daarbij die diepe tragische blik achter dat sjonnie jordaanbrilletje. Ik ontmoette hem in de laatste 10 jaar van zijn leven door de poëzie – oa  in Purmerend, in café Eijlders. Hij was trots op zijn songteksten die hij oa schreef voor de overleden zangeres Conny vd Bosch, lang geleden. Zijn journalistieke loopbaan in Noord Holland. In zekere zin leefde hij in dat verleden. Buiten Purmerend zat natuurlijk niemand meer op een gepensioneerde Ger Belmer te wachten. Zo af en toe stuurde Ger Belmer in op pomgedichten – light verse – zijn ding – en hij won de zondagwedstrijd op die site ook nog wel eens tot zijn grote verrassing. Prima gedichten.

Rond zijn 70ste levensjaar maakte Ger Belmer een eind aan zijn leven. Ik las over drie dochters en een scheiding. Waarom hij het leven stopte weet ik niet, hij had er geen zin meer in – zag de zin van het leven niet meer. Zoiets moet het zijn geweest. Ik heb er vaak over nagedacht. Ik kan het niet begrijpen. Je staat 70 jaar in het leven – je stapt er 70 jaar NIET uit en dan stap je er toch uit.

Alsof het leven zin heeft – anders dan het leven te leven. En met drie dochters heb je al helemaal geen klagen – alsof er in het leven meer te halen valt dan drie dochters –  ja vier vijf dochters maar ergens houdt dat ook op –   om het vervolgens op een heerlijk zuipen te zetten in een zalig nietsdoen en om nog zoveel mogelijk ander levensgenot uit de samenleving te trekken. (te geven zeggen de socialen onder ons – ook goed.)

pom wolff 22/8/2019

Share This:

BETTY met onder pootbereik het verzameld werk van Simon Vinkenoog – het nieuwe poëziehondje van merik van der torren

Met Simon VInkenoog, rechtsboven op de foto onder pootbereik heeft Betty – het nieuwe hondje van Merik van der Torren haar intrek genomen in huize van der Torren. Een paar weken geleden moesten we het overlijden van het poëzie hondje sara melden. zo te zien moet betty nog even wennen. kan er geen grotere mand hier in dit huis lijken de ogen van betty te vlammen. en waarom moet ik op de grond staan? betty is een koninginnetje die zeker het koninginneschap zal afdwingen. dat zie je aan betty’s gespierde houding. wel stelt Betty het parool op prijs en met name ook de kurkentrekker, voorop de foto en op loopafstand van het mandje. nee merik krijgt nog heel wat te stellen met deze nieuwe koningin. het welkomstgedicht van merik is hieronder te genieten:

Betty,


sinds jij je intrek hier nam,
de mand in beslag
en het hoofdkussen naast de mijne,
 
kijken we elkaar aan, Betty,
met zoekende ogen
en lopen de benen uit ons lijf van vreugde,
 
vinden elkaar weer
ieder op een strandstoel
in de zomerzon,
jij slapend,
ik lezend

Merik van der Torren

Share This: