LISAN LAUVENBERG roept op! “Dus lieve burgemeester, scan de mannen niet op bommen, maar op hersencapaciteit.”

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

De dag erná in Amsterdam

Als de straten eindelijk verlaten zijn na de verloren wedstrijd in Stockholm fiets ik door de achtergelaten rommel en rotzooi van het legioen. Overal van West naar Oost fiets ik langs En soms door kots, plastic bierglaasjes, lege patatzakjes met uitgesmeerde mayo rondom en talloze verpakkingen van vreetvoer. Mensen, mensen wat kunnen een zooitje Ajax supporters er een zooitje van bakken en dat allemaal onder het mom van “een feestje” en in dit geval “een nederlaag” waar troost en vergetelijkheid voor gezocht moet worden in drank en vreten en dan als extraatje je stinkende best doen om de stad zo vuil mogelijk achter te laten. Want alles kan in Amsterdam. Dat is wat mensen van buiten de stad denken, alles kan in Amsterdam.

Thuis moeten de tuintjes aangeharkt, de ramen blinkend schoon, de auto gepoetst op het keurig aangelegde parkeerplekje naast het al even keurig geverfde huis. Maar verlaat je de Vinex-wijk en het saaie maar veilig dorp en kom je mijn stad in dan mag je jezelf laten gaan en alles doen, wat thuis niet mag. En alles wat er door keurige huisvaders met den mattenklopper ingestampt of uitgeslagen is, is vergeten en hupkakee voor de lol, schijt je met je maten een geveltuintje vol. Of pis je stereo de mooie rozentuin aan gort. De hele dag zwierven er al groepjes uitgelaten supporters door de stad, in het park waar ik de hond uitliet was geen ruimte te vinden om rustig te zitten, in allerlei dialecten, die op Nederlands leken, maar er een boerse variant van was, werd er gevloekt en gore, stoere klets uitgeslagen.

Zelfs de meisjes in hun gezelschapjes waren lomp en grof gebekt. Ook dat mag in hun dorp niet. Daar spreek je met twee woorden en laat je een ouwe dame voorgaan in plaats van haar omver te lopen of uit te schelden voor oud wijf of ouwe hoer. Het fatsoen van Rutte en de netheid van de christelijken was hier ver te zoeken. Kom naar Amsterdam op een dag dat er wat te feesten valt en vorm daarna een kabinet. Als je met de schrik nog in je benen van de grofheid en de goorheid door de achtergelaten rotzooi fietst en triest bedenkt dat je stiekem blij bent dat het Grote Ajax verloren heeft omdat er dan nog een tweede dag had gevolgd, met dito dom macho vertoon van oermens gedrag. De voetbal vandaal zit niet alleen in groepjes jongeren die met gierende hormonen door de stad rennen, het zit in iedereen die niet nadenkt en die op pad gaat, om nu eens lekker te doen wat normaal niet mag, niet door de beugel kan. Dus lieve burgemeester, scan de mannen niet op bommen, maar op hersencapaciteit.

Onze stad zag er uit alsof er honderden kleine bommetjes waren afgegaan. We misten het bloed. Het zweet en de tranen, vermengd met kots, zeik en meurende drollen is voelbaar in de dampende lucht, die ik inadem als ik op mijn fiets op weg ga om een verdrietige vriendin te troosten. Omdat haar man in de nederlaag van Ajax een reden vond om haar in elkaar te meppen. Einde relatie, einde van mijn geduld met testosteron gevulde bommen die er een zooitje van maken in onze wonderschone stad. Waar mijn vriendin naar toe kwam om te vluchten voor die al even nette vader, die zijn kinderen leerde wat fatsoen was, met riem en ransel.

En Oja, de dag erna, toen hadden de politie agenten plots wel tijd om me te bekeuren omdat ik geen poepzakje voor de hond bij me had. Die ik tien minuten daarvoor had gebruikt om tussen de rommel de hondendrollen van mijn mooie logeetje op te ruimen. Het kan verkeren, de wereld is gek. Voetbalgekte moet toegelaten worden tot het handboek psychiatrie. En onze vuilnismannen verdienen een pluim.

 

©Lisan Lauvenberg

 

 

Share This:

ANNAGRIET DIESMAN: ‘ge ziet een man op straat met een bos bloemen & ge denkt er liever niet meer aan’

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

 

iets voor een verheven donderdag

ge ziet een man op straat met een bos bloemen
& ge denkt

aan die keer met die dooie mus
& dat ie blij was
– dat ie u dat toch nog kon geven als cadeau –
maar gij niet. aan wraak.

aan die keer met dat gevilde konijn
& dat het hem speet
– dat ie vergeten was dat ge elkaar al 3333 dagen kende –
maar u niet. en aan het bloed nog aan uw handen.

aan die keer met dat doodgeboren kind
& dat ie schreeuwde
– het leven & de longen uit zijn lijf –
maar gij niet. aan dat koekoeksjong dat binnen in u brandde.

ge ziet een man op straat met een bos bloemen
& ge denkt
er liever niet meer aan

 

Annagriet Diesman

 

 

Share This:

VON SOLO: ‘Uit wie ik was, werd ik opnieuw gehouwen.’

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

met om 18.00 uur hier een hemelvaart verzorgd door annagriet diesman: ‘voor een verheven donderdag’

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

Twee jaar geleden overleed een overbuurman onverwachts. Hij stortte dood neer na een eind rennen. Erfelijke hartafwijking. Met achterlating van vrouw en twee kleine kinderen. Aangename beschaafde gast. Veertig. Net als ik toen. Hij was gezond. En ik was wat men eufemistisch een Bourgondiër met drankzucht noemde.

 

Deel 182. Keuzes

Ik had dat jaar net besloten de dood te zullen overwinnen. Niet wetend wat ik daar mee bedoelde. Verder had ik ook geen enkel idee hoe dat zou moeten. De dood van een nabije bekende, bracht mijn tegenstandster dichterbij dan ooit eerder. Mijn hart besloot opnieuw te beginnen met leven. Opener dan ooit. Het was een mooi jaar. Alles lukte. Uit wie ik was, werd ik opnieuw gehouwen. De dood werd vergeten onder invloed van al het nieuwe elan.

Vorige jaar werd ik getroffen door het veel te snelle overlijden van Derrel Niemeijer. Op zijn sterfbed heb ik hem gezien vlak voor de dood hem kwam halen. En ik was bang. Bang voor het onbekende. Irrationeel bevreesd. Dit was te groot om te overwinnen. Ongrijpbaar. Ingrijpend. Onzichtbaar. Tot het onafwendbaar is. En dat is het altijd. Ik zette wanhopig ‘Live Forever’ van Oasis op en zong met overslaande zwakke stem mee. De dood sloop weer terug haar schuilplaats in.

In 2016 besloot ik mijn stelregel nooit boeken te lezen van meer dan vierhonderd pagina’s op te geven en las ‘De Gebroeders Karamazov’ van Dostojewski. Dat beviel me zo goed dat ik in 2017 in ‘Anna Karenina’ startte. Negenhonderdzestig pagina’s. ‘Leest als een trein’ stond er op een sticker op de omslag. Toch gaat er een half jaar tot een jaar overheen tot het uit is. Maar die tijd is er en intussen gaan de gedachten uit naar alle gave boeken die ik nog lezen wil. Alle gave films die ik nog maken wil. Alle optredens die ik nog doen wil. Alle gave momenten met mijn kinderen, die zo ontzettend snel opgroeien. De vakanties met mijn gezin elk jaar in de zomer. De momenten vrijend met mijn lief.

Ze zijn eindig. Naar schatting heb ik nog maar tijd om twintig klassiekers van het kaliber ‘Karamazov’ te lezen. Kan ik onder voorbehoud van goede gezondheid nog zeven films maken. Over de andere dingen maar even het zwijgen, voor ik er echt emotioneel van word.

Maar ik ben eruit wat het is. Ik heb een midlife crisis. En dat heeft voor mij niets te maken met een Harley kopen of een jongere vriendin. Beide ambities heb ik niet. Het is het moment dat gerealiseerd moet worden dat keuzes die je maakt héél echt worden. En je er niet oneindig veel meer kan blijven maken. Voordeel is wel dat het leven wat overzichtelijker wordt.

Ach, fuck het ook allemaal!!! Morgen weer een dag.

 

VON SOLO

DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST

www.vonsolo.nl

Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

En volg VON SOLO ook op Facebook, Twitter en LinkedIn!!!

Op woensdag 14 juni zal in WORM de avant prémière plaatsvinden van de nieuwe Rotterdamse kortfilm ‘The Adventures of Gershard Coxxx, Rotterdam Porn Poet’

Voor de film zal de avond kort poëtisch opgeluisterd worden. Na de film zal ook het meesterwerk ‘Poésia sin fin’ van Alejandro Khodorowsy vertoond worden.

Share This:

MERIK VAN DER TORREN onlangs verhuisd – nu al weer in de verbouwing

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie
Hoi Pom, dit gedicht “Bouw” is nog steeds zeer toepasselijk. Voor pomgedichten op de woensdag, groet, Merik
 .
Bouw
 
Lekker met je troffel de specie
op het grondje kwakken, uitsmeren
en steen voor steen de muur bouwen.
 
Prikkeldraad erop frutselen en
wat spijkers tegen de duiven.
 
Haaks daarop de andere muur
en zo verder.
 
Jammer dat je er niet meer uitkan.
 
Je was de deur vergeten
.
Merik van der Torren

Share This:

LIEFDESVERKLARING VAN JOLIES HEIJ: ‘Ik ben je liefste voetveeg, ik hoef geen bloemen alleen dit park…’

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

columniste weer es naar het redactielokaal ontboden. daar rook het schoon en fris en von solo stofte de blaadjes van de kamerplant af. het servokroatiese leraresje hield er een gietertje bij terwijl ze met deur lipjes een of andere fallus bewerkte die fluks werd weggestopt toen ik in aantocht was. het leraresje schoot met blosjes op haar wangen omhoog en maakte de heren de koffiekopjes afhandig. even de afwas doen, kirde ze. kind toch, gaf ik, heb je nu een nieuwe souteneur en radovan gevonden in de gedaante van de grote baas van de pom? welzeker, glimlachte ze, de grote baas geeft mij alles wat munne gebroken hartje begeert. ik laat me nooit meer met natuurgenezers in. ik wil niets meer te maken hebben met die oosteuropese gladjakken, voor mij geen serven, kroaten, servokroaten, bosnokroaten, kroatolobosno’s of hoe die volkjes ook mogen heten meer.

 

ik ben geen servokoraties leraresje meer, die taal heb ik afgezworen. in het kader van een succesvolle integratie verklaar ik mijzelve honderd procent aries, in navolging van arminius die de romeinen in het teutoburgerwald versloeg. niet aries, dietsch mot je wezen! riep ik, en die hoofddoek kan echt niet je ravenzwarte, serviese haartjes verbergen, hoor! bosnies, verbeterde ze, mijn vader komt uit bosnië, maar dat is ie allang vergeten door de korsakov van de slivo. jij hebt gewoon een vadercomplex, meende ik, en nu sta je hier weer te poetsen voor een ouwe baas die je sexueel exploiteert. maar enfin, je ziet er tenminste blakend uit en tis hier nog nooit zo fris en schoon geweest, zelfs von solo heeft zunne voorhuid met rozenwater besprenkeld, dat ruik ik vanaf hier. dit had ik nou veel eerder motten doen, kwam de baas, een vrouw op kantoor geeft alleen maar voordelen. tja, jij bent voortdurend de hort op en wilde je lipjes niet voor me openen. sinds de zeemanspet en ma de jong deur met de kas vandoor zijn en hun zelfbevlekkingszaad niet meer laten rondslingeren heerst er hier rust, reinheid, regelmaat, orde en discipline.

 

bent u daarom ineens mijn columns gaan redigeren en kuisen, baas? wou ik weten. welzeker, en jij moet goed beseffen, schreeuwde hij plots, dat schrijven over duitsers hier ten burele al nauwelijks door de beugel kan, laat staan aries taalgebruik! hier schrijven wij zuiver dietsch! en is het niet abgereist maar afgereisd! en verdwijn nu uit mijn ogen, ik wil het servokroatiese leraresje aan mijn lolly laten likken. zo wil ze liever niet meer genoemd worden, gaf ik bedeesd. ach kom, wat is dat nou voor gril? dat oriëntaalse staat haar juist zo schattig en dat accent maakt me geil. zo lang ze deur stukkies maar in puur dietsch tikt en geen servokroatiese heren aflebbert. Van radovan wil ze evenwel niets meer weten, gaf ik. is die kwakzalver nou nog niet in zunne fluitekruid gestikt? wel, niet te ver weg gaan deze keer, hoor! nee baas, ik blijf in ut amsterdamsche, antwoordde ik gedwee. en zo droeg ik tussen de verhalenvertellers en de stand up comedians bij arto localo in de meevaart in de indiese buurt mijn powezie voor en een gedicht over buren, waaronder de duitsers, bij eijlders, waar jan willem van hamel mij smeekte om zijn juf te worden en bij iedere taalfout een stroomstoot door zunne eikel te jagen. en toen vond ik het, inmiddels toch wel ongerust geworden of de natuurgenezer niet daadwerkelijk in het fluitekruid was gestikt, tijd worden om langs het tuinhuis te gaan, waar de natuurgenezer lusteloos in de feauteuil hing.

 

de loft was een bende en de geilsoldate bijkans verdronken in het bubbelbad. al heel lang had ze het karabijn niet gehanteerd om te schieten op de reeën die nu de tuin aan het leegsnoepen waren. de bulldog bevond zich in coma. ach en wee, jammerde de natuurgenezer, kijk toch goe wij eraan toe zijn! jij verwaarloost ons in je column, get leraresje verwaarloost onze beguizing en mijn zelfbevlekkende gerief! hoe gaat get met gaar? o, wat mis ik munne likkebaardende schatteboutje… dat had je moeten bedenken voordat je haar de laan uitstuurde, radovan, gaf ik streng. nu is ze gelukkig bij de grote baas die haar een nieuw dietsch thuis heeft gegeven en zijn wij tot elkaar veroordeeld. daarom sleur ik je uit het tuinhuis en neem je mee naar de haarlemse dichtlijn en de veenendaalse parade der poweten. het hele letterland zal ik je rondsleuren zo waar ik poweet ben.

 
 
Het is stil in het Amstelpark
 
In dit beslagen huis zet ik mezelf te
kijk voor buideldieren en dagpauwogen
maar jouw vlinder zal ik nooit zijn
als jij mijn vleugels niet weet te
 
waarderen. Regen stroomt langs de
ramen die jij hebt veronachtzaamd
de pui een illusie van beschermd zo
lang woorden niet vallen en Shaffy ligt
 
dichtbij. Het is een dag om te sterven
maar zoals met alles heb je dat al
eerder gedaan. Geen traan om de zomer
enige kommer schuilt in het glas Campari
 
maar ook een vleugje avondrood. Dit is
de liefde die ik ontgon waarvoor ik de
poedelprijs kreeg. Toch blijf ik altijd
je trouwe schaap en zwartgalligste fan.
 
Laat mijn verzen zwerven en stil over je
schoenenneuzen strijken. Ik ben je liefste
voetveeg, ik hoef geen bloemen alleen dit park
teder bewijs van een druilerige vergankelijkheid.
 
 
Jolies Heij

Share This:

GERARD: “Het geeft grote regen – maar de dijken die de koningin bevolen had te bouwen hielden stand.”

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

Zo juist heeft de immer nog onder ons aanwezige volksschrijver gerard – ik heb mijn achternaam laten afleggen mneer wolluf – per app laten weten dat hij en met hem alles wat hem beweegt nog steeds opveert als hier op pomgedichten de dichter DITMAR BAKKER het woord voert met zijn innemende arrogantie – zet u dat laatste er maar bij – want anders krijgt ie kapsones en dat moeten we niet hebben. DITMAR – en ik raad ook ditmar aan zijn achternaam af te leggen – DITMAR schrijft met de hand van god die mij momenteel elke dag beroert op een wijze en een nivo waar die schijnheilige naar kan fluiten. bedoelt u die bodar meneer reve?  ja meneer wolluf ik bedoel inderdaad die schijnheilige. en als die schijnheilige denkt bij zijn aanstaande overlijden in de hemel te kunnen komen dan heeft die schijnheilige het MIS. neen in de hemel is naast mij en naast god slechts plaats voor DITMAR, meneer wolluf. met de groeten aan bettie verblijf ik verder u hoogachtend.

tot zover lieve lezer GERARD. ruimen we nu plaats in voor DITMAR:

 

Briefkaart aan Pom
 .
Zij schreef ze, zelf omringd door Portugezen,
ik lig op ’t strand van Gran Canaria
en zit ze voor de elfde keer te lezen
en schrijf -als Mrs. Browning- varia.
 
Geen muggen (en dus geen malaria
of knokkelkoorts). Wel moest ik knokkels vrezen:
ik werd gemept en zong een aria,
zit op mijn handdoek bont & blauw te wezen.
 
Ook Mrs. Browning reisde met een man
en schreef sonnetten; liefdes eigen woorden.
’t Is fijn dat ik haar nu herlezen kan:
één tel dacht ik dat hij me zou vermoorden.
Geen ansicht, Pom: een vers. Daar hou ik van.
Je maakt wat mee in die vacantie-oorden!
.
 Ditmar Bakker

 

Share This:

POM & BJORN zingen op 21 mei in het jarige AMSTELPARK – ‘gewonde vogels zingen het mooiste lied’ – AMSTELTROUW in een HOLLANDSE REIS

Posted on 2 CommentsPosted in Geen categorie

 

Amsteltrouw – Amsterdamse Boekhandel in het wild – peuters– 12.30 uur

Met liedjes door singer songwriter Bjorn van Rozen en mijnheer Wolff

  • Twee Amsterdamse zussen Christiane en Lizette Smit maakten een prentenboek: De SMITTIES. Drie broertjes, twee zusjes en hond BOEFIE vieren feest (voor peuters).

Amsteltrouw – Amsterdamse Boekhandel in het wild – vanaf 8 jaar– 13.00 uur

Met liedjes door singer songwriter Bjorn van Rozen en mijnheer Wolff

  • Han van de Vegt leest voor uit Het rode ei. Over drie zusjes die met hun eigen ruimteschip naar de maan reizen en beter met buitenaardse wezens kunnen opschieten dan met de mensen uit hun eigen dorp (vanaf 10 jaar)

Amsteltrouw – Amsterdamse Boekhandel in het wild  – literair podium – 13.30-14.30 uur

Met meesterlijke muzikale omlijsting door Bjorn van Rozen & Pom Wolff

  • Vertaalster Julia van Nes schrijft korte verhalen en werkt aan een boek, waarvan de ontstaansgeschiedenis is te volgen op haar website: juliatells.com.

  • Han van der Vegt is dichter, schrijver van kinderboeken en vertaler. Zijn meest recente, zesde dichtbundel is van 2015 en heet Navigatiesystemen

  • Tijdelijke Toon – campusdichter van de VU

 

 

 

Share This:

LISAN LAUVENBERG – ‘En toen de zee, eindelijk en zo eindeloos.’ – en toen wist ze: – ‘Dat alles goed was.’

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

The more you think about dying

The better you live

Dorothy Parker

Noordwijk

Achter de duinen hangen

zwaar dreigende wolken

Wij bevinden ons

in het zee licht

waar zee vrijuit stroomt

en lichtjes in je ogen tovert

om morgen de kou

te verdrijven.

En de regen te laten schitteren.

Alle weer is goed, alles is goed, welk weer het ook is.

Aan zee heeft niks doen een schitterende lading. Want je gaat naar zee. Dat is dan wat je doet. Dat fascineert me al sinds mijn tienerjaren. Ik neem wel eens boeken mee of een krant, die gaat meestal ongelezen weer mee terug. Ik lees de zee. Ik herinner me zee dagen met mijn kind, met vrienden en vriendinnen en exen. Er zijn zonsondergangen van meer dan  20 jaar geleden die ik nog kan zien als ik mijn ogen sluit.

Na een frisse dag toch gaan zwemmen in zee, een woeste zee met hoge springgolven en dan razendsnel weer aankleden om de bibber tegen te gaan. Schurend zand overal. Ik bezat een trui, die was groot genoeg voor twee, met mijn dochter paste ik erin. Zo zaten we dan dicht tegen elkaar aan te wachten tot de zon zou ondergaan. De trui heette : drie beren en was van een onbestemd roze-paars dat prachtig kleurde bij de ondergaande zon en het zand en die zee, steeds maar weer die zee.

Op zo’n dag, als de hele camping Bakkum aan de gebraden kippetje met patat zat, dan aten wij een pannenkoek in de bijna verlaten strandtent en holden daarna over het donkere pad naar ons houten huisje. Met zaklantaarn en toilettas gingen we vervolgens douchen in de dan verlaten oude doucheruimtes. Luidkeels malle liedjes zingen. Zo simpel zingt geluk van moeder en kind met zomers aan zee. Daar droomde ik al van toen ik de zee nog nooit had gezien, als Limburgs meisje kwam je daar niet zo gauw. En mijn moeder was bang van water.

Ik zag de zee pas toen ik al vijftien was. Op Tienertoer met mijn oudste broer en zijn vriendin en ook een ex-vriendin van hem, die mijn vriendin geworden was. Ja het was een knappe jongen, die broer van mij. Vals, dat wel en boosaardig ook als hij wat gedronken had, maar de meisjes vielen met de bosjes voor hem en ik kreeg steeds meer vriendinnen. Om zeven uur in de ochtend vertrokken we om naar Zandvoort te gaan, vanuit Heerlen. Ik was nog niet verder geweest dan Luik, Aken of Venlo.  Die reis leek voor mij eindeloos. En het humeur van mijn broer was helaas ook nog beneden alle peil.

En toen de zee, eindelijk en zo eindeloos. Hij was grauw vanwege de regen, er stonden lelijke gebouwen in Zandvoort en er waren geen wuivende helmgrassen en zachte duinen. Maar de enorme weidsheid, het geluid van de golven en de geur van zee en nat zand verdreven in een klap alle verdriet en onrust, die ik zo jong al met me meedroeg. Waarvan ik niet wist dat ik het droeg tot de zee het van me overnam en me kalmte toe deinde en troostend fluisterde dat het wel goed zou komen.

Dat alles goed was.

©Lisan Lauvenberg

18 mei 2017

Share This:

VON SOLO aan de RAVENSBURGER – Alzarin crimson Cadmium yellow Titanium white Van Dyke brown

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

 

Ik probeer een gedicht te schrijven. Mijn dochtertje zingt een monotoon lied. Het lukt niet.

Ik probeer een column te schrijven. Mijn dochtertje zingt een kinderliedje. Het lukt niet.

Ik probeer te proberen. Mijn dochtertje praat hardop in zichzelf. Het lukt niet.

Toch wil in onbestemd met haar aan de tafel zitten.

 

Deel 181. Ruis

Zo gaat het met meer dingen in het leven. Je probeert. Maar er is ruis. Daardoor lukt het niet. Maar is het de ruis in je eigen hoofd of komt de ruis van buiten. Ik vraag me af waarom ze praat, zingt en murmelt en waarom ik dat als ruis ervaar die me onmachtig tot daden maakt. Maar gun haar de ruimte. Herinner me het volgende gedicht en dat ik vrij ben. En zij ook. Dat gun ik ze. Geruisloos.

 

 
Ik ben zes jaar oud en ik zit op school
Met een kleurpotlood kras ik het papier
Het puntje van mijn tong
Aan de zijkant uit mijn mond
Het gaat even goed
Dan een gefrustreerde
GRRRRRRRHNGGG!!!!
Het geluid van een papier dat opgefrommeld wordt
Beland de prop met een boogje in de prullenmand
De juf vraagt wat er is
En ik begin opnieuw
Rond mijn achtste wilde ik niet meer kleuren
 
Tot ik zestien was
Toen werd er echter niet meer getekend
Maar waren er de meisjes
En weer zat ik daar
Met het puntje van mijn tong
Nu in de zijkant van haar mond
Los en open klonken er woorden
Vast en zeker hadden we woorden
Belandde de foto in de prullenmand
Moeder vraagt wat er is
En ik begin opnieuw
 
Terwijl achter mijn rug gefluisterd wordt
Dat het niet meer hoeft te zijn dan nummertjes inkleuren
Iedereen kan leven van Ravensburger
Probeer het maar
Maar paars is liever groen
Blauw is leuker dan rood
Geel is geler dan oranje
En zwart is duidelijk geen wit
Grijs gebied is waar freaks een jaar per jaar doen
Die komen er nooit
Maar iedereen moet leven!
Van Ravensburger
 
Alzarin crimson
Cadmium yellow
Titanium white
Van Dyke brown
 
Als je denkt dat je alles wel hebt meegemaakt
Schiet het kleurpotlood
Ineens buiten de lijntjes
Met het puntje van je tong
In een onverwacht mond
 
We painted a happy little stream
 
‘Stop!’
Riep iedereen in koor
Ik riep enkel:
‘Liefde is geen hamburger
En ook geen Ravensburger’
 
Lachte
En gooide de bingo molen voor hun voeten leeg
Iedereen zocht enkel naar de nummertjes
Ze zullen ze nooit allemaal vinden
Ik heb er stiekem twee in mijn achterzak gehouden
 
(2016, Von Solo)

 

 

‘Von Solo is de Jeff Koons van de vaderlandse poezie!’ (Pom Wolff, 2011).
Zijn stijl kenmerkt zich door toegankelijke clichématigheid, gecombineerd met een forse dosis dubbele bodems. Hij is een Neo-beatnik in hart en lever.
Von Solo is zeer actief in de voordrachts- en slampoëzie. Hij bestijgt podia van Maastricht tot Amsterdam, van Eindhoven tot Gent en alles ertussen.
Von Solo is de vaste donderdag columnist op POMgedichten.nl. In 2012, 2013 en 2015 nam hij deel aan de halve finale NK Poetry Slam. In 2013 kwam Von Solo’s eerste korte speelfilm ‘Dood aan de Powezie’ uit. Momenteel werkt Von aan zijn tweede korte powezie film onder de werktitel ‘The adventures of Gershard Coxxx, Rotterdam Porn Poet’

VON SOLO

DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST

www.vonsolo.nl

 Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

En volg VON SOLO ook op Facebook, Twitter en LinkedIn!!!

Share This:

MERIK zegt sorry

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie
Opzet
 
Het was heus geen opzet.
Ik kon er echt niets aan doen.
Het gebeurde buiten mij om.
Een elf bestuurde mijn hand.
Sorry het was geheel onbewust.
Ik had niet in de gaten;
De schade en het gezichtsverlies.
Ik zal het nooit meer doen.
Kun je me nog vergeven?
Een knuffel en nogmaals excuus.
Nog een knuffel en één voor
De laatste ronde.
Ik hou van je.
Ik hou zo zielsveel van je.
Het was heus geen opzet.
Die wijn over je jurk.
Sorry.
.
Merik van der Torren

Share This: