Peter Posthumus met zekerheden die er niet toe deden


hoe in het kielzog
van de colonnes in beweging
leven
in het voorbijgaan
weer verdween


achter de vergezichten
waarmee je werd geleefd
achter de schermen
waarmee alles kon


vernietigd met woorden
in wegstervende zinnen
met zekerheden
die er niet toe deden

Peter Posthumus

Share This:

Liefste – nu in vertaling door erwin vogelezang, manu, edith de gilde, mohs volke, berelaf, miranda mei, rené brandhoff, julien deschamps, een zwierige vera van der horst en petra maria vdE

liefste

laten we het zo
maar houden
ik mijn leven
jij het jouwe
en samen vergeten
hoe mooi ‘t was

pomwolff

let us, then
keep things as they are
that is to say
you living your life and me,
living mine, If only
as a feeble attempt to forget
how beautiful we were together

(vertaling Erwin Vogelezang)

Keppe

lat ’t us
mor azo laten
ik mien monage
en gie ’t joene
en tegaere
der nie mee up peinzen
oe schone dat wos

(vertaling westvlaams: manu)

mon amour

le laissons là
n’y touchons plus
ma vie à moi
à toi la tienne
et oublions ensemble
comme c’était beau

(vertaling Edith de Gilde)

my love

let’s keep it
this way
me, my life
you, your own
and the both of us
forgetting
how beautyful it was

(vertaling: Mohs Volke)

let’s keep it
this way
me living my life
you living yours
and let’s forget together
how beautiful it was

(vertaling Edith de Gilde)

Let us keep it as it is
You, living your life
and me, living mine
Let us together
try to forget
how beautiful it was.

(vertaling Berelaf)

Ik vind die van Berelaf het mooist,
alleen is het woordje.  -try- niet geheel conform wat jij schrijft: jullie proberen niet het moois te vergeten, jullie vergeten het zo gewoon.


Over de titel kan je ook nog verschillend denken:


Dear
of mij beloved, bijvoorbeeld


Gezien de strekking van dit gedicht zou ik hier kiezen voor dear.
De strekking is het (betreuren van het) uit elkaar groeien van 2 geliefden, het my beloved klinkt dan hier misschien te innig actueel.


Daarom stel ik het volgende voor, het is slechta een kleine ingreep:


Dear


Let us keep it as it is
You, living your life
and me, living mine
Let us forget
together how 
beautiful it was.


of
together
 how beautiful it was.



de eerste is wat meer ambigue en heeft denk ik mijn voorkeur.

Vera van der Horst

Lieber

sagen wir mal
so soll es sein
mein leben wie es ist
so wie deins auch
und das uns entwischt
wie wunderbar es einmal war

René Brandhoff

myn leafste,

lit ús it sa
mar hâlde
ik myn libben
do dinent
en tegearre ferjitte
hoe moai it wie

(oerset troch M. Mei)

ik was zo vrij, een vrije vertaling te pogen

my love

let it be
let it be
let it be
yeah
let it be
whisper words
of wisdom
let it be


Petra Maria

Amor  

Dejémoslo así  

Como está  

Mi vida es mía  

A ti la tuya  

Y olvidemos juntos  

Lo maravilloso que era  

Julien Deschamps

Share This:

Spaan special 4 – Alja Spaan doet de dinsdag: ‘Stel dat we het voortdurend over onszelf hebben, we hebben het voortdurend over onszelf. Bedenk dat dit alles is…’


alja bedankt, over leven en overleven de 4 columns die we de afgelopen weken van haar mochten ontvangen. de afwezigheid van jolies heij op een wel zeer bijzondere wijze op haar spaans vorm gegeven. als de administratie deugdelijk is bijgehouden keert jolies volgende week dinsdag terug – hebben we van alja een beetje geleerd hoe het is om te leven.


Huishoudelijk geneuzel
 
 
De wegen van dit land zijn gemakkelijk en goed, de auto’s van dit land hebben goede veren: dokteres, u liegt ook. En ik ben geen meeuw. Wat zal ik doen, kind? Zal ik verder rijden, zal ik terugkeren? Als ik terugkeer is het erger: dan moet ik hetzelfde onmogelijke stuk opnieuw rijden. Als ik doorrijd, daarentegen, is er hoop dat het beter wordt. Met de moed om retorisch te zijn zou ik kunnen zeggen dat ik een weg aan het rijden ben die gelijk is aan mijn leven: allemaal gaten en keien, moeilijkheden. Ik heb eens een schrijver gekend die beweerde: iedereen heeft het leven dat hij verdient. Dat is hetzelfde als willen beweren dat een arme verdient arm te zijn, dat een blinde verdient blind te zijn. Hoewel het een intelligente schrijver was, was het een domme man. Ook de lijn die de intelligentie van de domheid scheidt is zo’n dunne lijn, dat zal je wel merken. Wanneer die dan ook breekt, vloeien de twee dingen samen zoals de liefde en de haat, het leven de dood, of je nu man of vrouw bent. Ik ben me weer gaan afvragen of je een man of een vrouw bent, en ik zou nu willen dat je een man was.
 
Oriana Fallaci, uit: Lettera a un bambino mai nato,
vertaald tot Brief aan een nooit geboren kind door Henny Rip
 
 
Je zou ongetwijfeld op je vader lijken, met dezelfde drift mij proberen iets uit te leggen, je krullen zwart en de ogen woedend maar je zou stampvoeten zoals ik deed, mollige witte benen die konden rennen waarheen ze wilden en je zouden houden hoe groot je ook werd. Je werd alleen niet groot, je werd zelfs helemaal niets, je kwam niet verder dan een zachte kriebel onderin mijn buik en een steek in mijn hart.
Ik vertelde het hem pas later, ik schreef een mooie brief over liefde en rivieren en van de ene in de andere bron overlopen, hij geloofde me niet. Ik zei iets over eeuwig en denken aan terwijl hij dreigde de bomen te nemen langs de A2. Ik wist dat hij dat niet zou doen.
Ik had alleen een meisjesnaam.
 
 
hijgen werd heel ver adem
halen, voorbij de grenzen van de tijd.
 
Herman de Coninck, uit: Vriendin van één nacht,
uit de bundel Met een klank van hobo
 
 
 
een afloop
 
Stel dat het de poëzie niet is. Bedenk dat het zelfs
het schrijven niet is, niet de kunst, niet het ritme,
zelfs niet de waan van
 
alle dag. Stel dat we het voortdurend over onszelf
hebben, we hebben het voortdurend over onszelf.
Bedenk dat dit alles is.
 
Hijgen is uitgesteld ademen, zegt een wereldberoemd
dichter, en er gaan zoenen aan vooraf. Mij is het
steeds het hert dat achter adem aan
 
zijn jager ontkomt. Mijn moeder die dat zingt, de
handen van mijn vader op het orgel. Het opgejaagde
beest dat mij telkens weer in de
 
ogen kijkt. Er ontkomt niemand. Mijn baby’s die
allemaal moesten huilen om Bambi, mijn armen die
gruwelijk te kort zijn, het hart dat
 
bloedend niet kan stelpen. Stel dat de troost vanuit
een heel andere hoek komt: het gras dat je zacht in
haar opneemt zodra je valt. Geen
 
woord echter over haar heerlijk ruiken, het verende
van haar mos, het uitgestrekt herwinnen van haar
meters, haar koesterend kriebelen.
 
(log 5 mei 2016)
 
 
Ik vertelde hem helemaal niets, er stonden geen bomen langs de A2 en al mijn kinderen waren blond. Drift is hen onbekend, uitleggen blijkt een passie, stampvoeten is voorbehouden aan moeders, rennen kan altijd. Kriebels en steken bleven.


 
 
 
Kunt gij geen arts zijn voor een krank gemoed,
Een smart, diep in de ziel geworteld, wieden,
Het schrift der zorgen wissen van het brein,
En met een zoet, slaapwekkend tegengif
De boezem zuiv’ren van die bozen stoffen
Die ’t hart beklemmen?
 
William Shakespeare, uit: Macbeth
 
 
 
  als kind misschien
 
Mijn zoon vraagt of ik hem goed kende, die dichter die dood
was nu, want we appen waar we waren en ik zei
 
ik liep over een terrein dat 33 voetbalvelden groot was want
ook dichters gaan dood en hij zei ‘o jee’, nee,
 
antwoordde ik, hij liet zich niet kennen, alleen in zijn gedichten
dan. Is dat iets goeds of iets verkeerds, vroeg mijn
 
kind, en ik zei dat het net zoiets was als bij ons. Hij wist zonder
meer wat ik bedoelde. Er is niemand die deelt in
 
mijn zijn tenzij ik het opschrijf in 7 x 2 regels. Hoe is het daar,
vraag ik, want alle drie kinderen zitten al weken
 
in het buitenland en hij onderzoekt de levensvatbaarheid van
een relatie. Ik ben al bijna terug, zegt hij, en ik
 
ga niet nog eens. Dat wordt schrijven dan, noem ik, en geef
een liedje door van die middag, hij appt ons hart.
 
(log 29 december 2018)
 

Share This:

Beumkes & Spigt op de maandag- mens & melodie



Misbruik

Dagboek, overzet, onbezonnenheid
mokkaijs, meteoor, megabyten in je oor
nageboorte toen ik je vertelde hoe hij was
muizenval, moustachesteppekoning Mm On BaH
uit het kennisland Tumba
die zoveel in mij versneden had
natuurbos van vrouw
zonder peperboom
het spijt me
percussiehamers in mijn hoofd
onder de tamtam van jouw lid
moet me nu iets te binnen schieten
een klodder zaad
een schoolmelkspoor.


Muziek: Fréderique Spigt – Isis https://youtu.be/r-mP3SmJA18


Liefs
Karin Beumkes

Share This:

U bent zelf een brabander!

U bent zelf een brabander!

wat is er toch in brabant aan de hand? er verbranden kinderen. ze rijden met auto’s in op het publiek. dichters schrijven daarachter niet meer gedichten welnee ze plakken en knippen alles wat los of vast zit aan elkaar. en wat rijmt er op ‘aan elkaar’-  heel goed –  de naam van de dichter adelaar.

we gaan hier niet mee door beste brabanders. het geduld in het westen is echt op – zeker nu er doden vallen. dat kunnen we niet hebben. brabant stond altijd voor gemoedelijk, voor zachtaardig – niet voor moord en doodslag, openbare verbranding en culturele neergang.

in het westen moesten we al eerder afscheid nemen van texel. het waait daar teveel. ze waren net teveel  fout in de oorlog – ze hebben daar een eilanddichter die proza schrijft en proza verwart met poëzie.

limburg hadden we hier ook al eerder de deur uit gedaan. ze zitten in limburg op 321 meter hoogte en nog steeds stroomt de boel daar elk jaar weer onder en over. groningen? nee asjeblieft zeg al dat gepiep en gekraak, al dat instortingsgevaar, weg ermee. brandhoff snel verhuizen. friesland/drente zult u zeggen. nee nee nee en nog eens nee – je verstaat ze niet. wil je de boel daar tot ontwikkeling brengen – niet te betalen en ze snappen het toch niet.

nou ja met de rest van nederland is het behelpen – we geven het toe. maar we zijn nu eenmaal redelijk en sociaal hier in 020. nouja de rest, de rest, de rest is een beperkt begrip. de rest is zuidholland en utrecht. zuidholland omdat max lerou daar woont en utrecht omdat utrecht van van piekeren is.

Share This:

Frans Terken wint de enige echte virtuele – het is zo erg als het is, zo erg is het al – trofee op pomgedichten

Frans Terken wint de wedstrijd deze week met een compleet gedicht. Het thema erg is een moeilijk thema gebleken. je schrijft de erge dingen niet zomaar op in poëzie. afstand nemen dat is de taak van een dichter – niet je storten in de ellende van een ander of van jezelf zonder afstand. neen – de dichter beschrijft, troost, signaleert, voorziet in een toekomst, grijpt in een verleden, actualiseert in een onschuldige taal waar hij natuurlijk schuldig aan is. Frans van harte.

De dichter is een eiland

Omgeven door zee is hij
soms onbereikbaar voor lezers
van het naastgelegen vasteland

niet dat het over water lopen is
het gevaar van wegzinken in wad
of moeras of de boot missen

dan seint hij leestekens naar de overzijde
kruipt zijn terp op en telt de zegeningen
op de vingers van één hand

in de verte ziet hij een vissersvrouw
turend naar de einder waar
man en zonen zijn ondergegaan

wast hij de andere hand in brak water
alsof er onschuld schuilt in zijn taal

FT 14.08.2019


–>
gelukkig een gedicht. met alle wezenlijke elementen. een echte kniertje. man en zonen die niet meer terug keren. de dichter ergens op een eiland die tracht en tracht met al het gereedschap dat hem is gegeven. schuld en onschuld in een dichterlijke adem benoemd. over water lopen – ook hier een verwijzing – maar een functionele. een gedicht uit een stuk!
  • Cartouche – het is gewoon erg zoals het is
  • Marc Tiefenthal – Heeft er niemand erg in?
  • Frans Terken – alsof er onschuld schuilt in zijn taal
  • Petra Maria – wij zijn erg aards


wie wint de enige echte virtuele – het is zo erg als het is, zo erg is het al – trofee op pomgedichten?
we vragen de dichters om de onvrede poëtisch te belichten.  erg – er kan in een dichtersleven heel veel heel erg zijn. de politiek is erg, 11-9 was erg, de liefste die nu bij een ander is – is erg. de dichters kunnen alle kanten op – pomgedichten is niet erg. zo erg is het al. we lezen u graag – heel ERG graag.
u kent de regels: de gedichten niet te lang svp – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.



kapstertje

ik zei vijftien weken geleden tegen het kapstertje
doe maar wat korter
en nog lijkt het
of al het haar naar binnen groeit

het is zo erg als het is
zo erg is het
al
 
pom wolff


Waar vind je ooit
oprechter dan bij een dichter
zonder trouw aan vorm
waarin hij gegoten is

zwart
als de dood
voor elk licht
 
is dat zwaar – te dragen?
 
dat denk je maar, het is gewoon
erg zoals het is – een leven
zonder ziel is lang zinloos
praten en doorgaan
 
híj laat je
in het best denkbare geval
een ogenblik – versteld staan
 
een enkel woord
van waarde licht en rond van klank
een verwaaide fluisterzin
 
een steen
om even bij stil te staan
 
               14-09-2019 / Cartouche

–>
cartouche is weer eens aan het knutselen geslagen – tal van verwijzingen gebruikt hij – om wat te zeggen. ja wat eigenlijk? – poëzie is geen puzzle-tje. een gedicht over leven en over de dood. we lezen over trouw, over de dood over een steen, over even stilstaan. gooi de woorden vandaag maar in de tombola van cartouche – trek een papiertje en ja hoor je hebt een gedicht. voor zover ik cartouche ken waardeert ie deze recensie niet echt. maar ja de lezer leest en denkt er het zijne van in dit geval. lezer staat nu eenmaal niet op de kermis. lezer zit gewoon achter zijn kopje koffie op de vroege zondagochtend in dat altijd weer zo prachtig oplichtend amsterdam van mevrouw halsema. ‘Waar werd oprechter trouw. Dan tussen man en vrouw. Ter wereld ooit gevonden? Twee zielen gloênde aan-een gesmeed. Of vast geschakeld en verbonden.‘ 020 zei ik daar dus, vlak bij het vondelpark.


Joshua
 
Uit het struikgewas kruipt
het serpent, het trekt
stuipen, wil onderdoen.
 
Langs de stam
van de appelboom
kruipt het omhoog.
 
Heeft er niemand
erg in?
 
Over de rest
hadden we beter gezwegen.
 
Joshua was nog niet geboren. 



marc tiefenthal
dichter essayist / poète essayiste

–>
de slang, de tuin, de appel, de verlosser – ook hier wordt een zoekplaatje gepresenteerd – maar ik wil geen zoekplaatjes ik wil een gedicht. we staan niet op de kermis. poëzie is een serieuze zaak.


PARADIJS

boven huilt een baby
een kat miauwt
de toon is gezet

de zon komt op
de zon gaat onder

morgen
steekt er weer
wind op

maar goed ook
want wij zijn
erg aards

handen, mouwen
ferme passen
als gewenst

niet vandaag
vandaag
is het windstil

Petra Maria
te Barberino


–>
een aards en windstil gedicht. met mensen erin en een kat. een paradijs als titel. ik weet even niet wat er ERG aan is. ik zou zeggen kind geniet van de rust. morgen stroomt de boel onder als in spanje momenteel , ga je ten onder aan kattengejank omdat beestje zijn bek niet meer weet te houden of noem je dat dan ‘hemels’?

Share This:

U bent zelf een patiënt!



U bent zelf een patiënt!

wel even geaarzeld of ik over het te bespreken fenomeen een columnetje zou schrijven. toch maar doen. ik bezocht gisterenavond den bosch. 4 kandidaten streden om een finaleplaats. de kandidaten voor het stadsdichterschap kregen de opdracht om buiten zich zelf te treden – buiten uw comfortzone – in uw voordracht van 20 minuten. alle kandidaten(nou ja ik zag er drie van de vier) bedienden zich van een muzikant (gitarist) als begeleider. muziek is blijkbaar een dingetje buiten de comfortzone van een stadsdichter van den bosch.

ik schrijf in deze column geen recensie van de avond. het te bespreken fenomeen kwam aan de oppervlakte bij het optreden van de tweede kandidaat van de avond. een zekere mevrouw kerkhof. ik zei tegen  vriendin vera vd horst  met wie ik aan de bar stond toe te kijken (bieren – bieren / bieren – bieren zou martien uit het CHATEAU krijsen) omdat in het zaaltje geen stoel meer vrij was – ‘ze heb der naam niet mee’.

we waren bij mevrouw van het kerkhof aangeland. mevrouw van het kerkhof vulde haar 20 minuten met al het persoonlijke leed dat een mens maar kan vergaren + bij elkaar kan verzinnen in een mensenleven. alles maar dan ook alles moest en zou in die 20 minuten van mevrouw van het kerkhof. de hele wereld had het gedaan en de hele wereld had ongeveer mevrouw van het kerkhof misbruikt. ik zei tegen mijn vriendin vd horst: haar teksten zouden het goed doen in een psychiatrische kliniek maar dan wel op der eigen kamertje  én met de deur dicht. vriendin van der horst is van het beschaafde soort – glimlachte een weinig – maar wist elke glimlach toch te beëindigen met een enorme schaterlach. als blikken uit het zaaltje hadden kunnen doden lag mevrouw vd horst nu op het kerkhof.

15 minuten persoonlijk leed doorspekt met een paar minuten plat moralisme – mevrouw van het kerkhof was klaar. geheel opgelucht (en leeggelopen) verliet zij het podium. geen enkele relativering, geen enkele ruimte en aandacht voor de medemens en voor de toeschouwer in de zaal al helemaal niet – alleen maar aandacht voor het zo  particuliere zelf. je ziet het vaker maar je wil het niet zien.
 zie hierboven het beschreven fenomeen. er bestaan mensen met een  gebrek:
 aan zelfinzicht.

Share This:

Jeanine hoedemakers gaat voor goud – verkiezing stadsdichter den bosch tonight

jeanine onze juryvoorzitter gaat vanavond voor goud – nouja voor een finale plaats in de verkiezing stadsdichter DEN BOSCH – wij van de pom wensen haar een genadeloze avond.

Ramon geeft Jeanine de laatste tips. samen met jasmijn verzorgden zij een indrukwekkend optreden – de stadsdichters dienden hun comfortzone te verlaten – dat lukte kandidaat doeko niet – die bleef gewoon zichzelf – dat lukte kandidaat 2 mevrouw kerkhof ook niet helemaal – haar teksten zouden het goed doen in een psychiatrische kliniek op der eigen kamertje met de deur dicht – jeanine en ramon verzorgden een levensverhaal met een vredelievend einde met prachtige zangaccenten door jasmijn die op een bierkratje plaatsnam. de vierde kandidaat heb ik niet meer kunnen aanschouwen – mevrouw kerkhof werkte te zeer door in mijn brein. ben wel benieuwd of jeanine de finaleplaats heeft bemachtigd.


Goudvisjes

Je bent een goudvisje
dat moet je goed onthouden
als ik je Koenraad noem
ben je een goudvisje dat Koenraad
wordt genoemd

roep ik Guido, je bent Guido het goudvisje
Jacob, Jolande, Inge, Willem, Janine
Goudvisjes!

roep ik goudvisje
alle goudvisjes
ook de visjes die zich jarenlang verscholen
duiken op

ze zullen allemaal
even hoopvol vragen
riep je mij?

Jeanine hoedemakers

Share This:

u bent zelf een halsema!


u bent zelf een halsema!

je bezig houden met particuliere dingetjes terwijl de stad onder je handen veryupt, verzakt, vervuilt, verstikstoft en verlachgast. kent u die uitdrukking zou dominee gremdaat zeggen – kent u mevrouw halsema zeg ik. nu weer moet zo nodig de mededeling gedaan worden dat het gedragen wapen door zoonlief het wapen van echtgenoot halsema is – gebruikt op de een of andere filmset. wat kan ons dat nou rotten halsema en je wapenbroeders?

de particuliere kleinheid van deze bestuurder is door haar zelf getekend. amsterdam en halsema zijn geen gelukkig huwelijk. het is jammer – de eerste vrouw van amsterdam – je  gunt amsterdam en de emancipatiebeweging beter.

hebben we nog één strofe over – amsterdam. als we toch aan het klagen zijn. net te vaak om me heen hoor ik van mensen die amsterdam hebben verlaten – waarheen ze ook verhuisd zijn – ’het is hier veel en veel goedkoper”: de huizen, de verzekeringen, de boodschappen en ga maar door. en ‘ze praten  hier nog Nederlands’ dat is de tweede welkomstgroet die gekwoot kan als je in de ‘ommelanden’ op bezoek bent. gelukkig hebben we ajax nog – een redelijk goedkoop kluppie als je de club vergelijkt met liverpool, barcelona en münchen.  bij ajax versta je alleen die tukkertrainer niet.

pom wolff

Share This:

U bent zelf een bananenrepubliek!


U bent zelf een bananenrepubliek!

een rechterlijke macht in amsterdam – rechtbank amsterdam praten we over – waar de mail nog niet is uitgevonden – en je alleen via een wat? jaja  via een FAX! mee kunt corresponderen. even voor het beeld lieve lezer. maar het is wel waar.

proces tegen wilders, proces tegen een euthanasiearts, processen van het OM waarin het OM (namens ons – jaja) geen of nauwelijks straffen eist in zware strafzaken – strafzaken zijn uitgevonden om straffen op te leggen – de strafeis op zich veruit het voornaamste element uitmaakt van het proces. wat een onzin en wat een verspilling van geld.

een volslagen corrupt en verziekt ministerie van justitie waarin door ambtenaren de ene leugen op de andere wordt gestapeld en ministers en staatssecretarissen achterelkaar het veld moeten ruimen vanwege leugen en achterklap. wat een onzin allemaal en wat een verspilling van geld.

een volkomen verziekt politieapparaat waar leugens en witwassen van de waarheid aan de orde van de dag is, dienstwapens worden gebruikt om familieleden om te leggen – jarenlang blauw op straat wordt gepropageerd zonder dat er blauw op straat is te zien en het doen van aangifte teruggebracht is tot de opmerking legt u uw aangifte maar op die stapel papier daar.

(meestal hoor je op het politiebureau – na urenlang wachten – nee we nemen hier geen aangifte van op – dit is een privaatrechtelijke zaak hoor  – en trouwens aangifte zou toch geen zin hebben kijkt u eens naar die stapel daar in de hoek – vervolgens legt de dienstklopper zijn beide benen weer op het bureau voor zich, en nuttigt uiterst relaxed zijn banaantje.)

Share This: