FRANS TERKEN GOUD! MAX LEROU wint niet met O CATELIJNE de enige echte virtuele – hoe en voor wie wil u weleens piano schrijven? – op pomgedichten – MARTEN JANSE zilver – Jolies en Marc delen brons

Posted on 5 CommentsPosted in Geen categorie

BREGJE NEEMT HET HEFT IN HANDEN:

Goedemorgen pom, inderdaad behoorlijk wat inzendingen, ik heb ze met veel plezier gelezen.
Hier de beoordelingen en de prijzen.
Goud Frans Terken
Zilver Marten Janse
Brons voor Marc Tiefenthal en Jolies Heij
Iedereen bedankt voor het meedoen!
In feite hebben jullie allemaal gewonnen want de inzendingen waren stuk voor stuk plezierig om te lezen. Ik ga eens breinstormen over extra prijzen voor uitzonderlijk mooie regels, zoals deze:
ik kan dan wel piano schrijven maar de muziek
zwijgt opstandig luid
Liefs uw aller Bregje
Jeanine Hoedemakers
Dit gedicht is vanuit de losse pols neergezet dat proef je meteen.  Zo van ik schrijf iets en dan komt er vanzelf een vervolg en dat komt er ook, als je veel en goed schrijft zoals deze dichteres, dan weten de woorden je wel te vinden.  In der beschrankung zeigt sich der meister hoeven we deze dichteres niet te vertellen, als je haiku schrijft dan weet je dat, dus er is een reden voor geweest om het zo te doen. De  fraaie slotregels tillen het gedicht op. En dat ,een forte beest, een pianissimo diertje. Ja hoor, ik kan het wel waarderen.
ik kan dan wel piano schrijven maar de muziek
zwijgt opstandig luid
ml
In de opkamer van je geheugen, daar hou ik wel van daarna lees ik po,
Huh, po!? Oh, powezie staat er, gelukkig, wat moet een po in het geheugen.
Waarschijnlijk mis ik iets, ik zou het op moeten zoeken want ik ken Catelijne
niet maar dat hoeft ook niet. Ze wordt in dit gedicht bezongen en daar is ongetwijfeld een goede reden voor.
Marc Tiefenthal
Marc heeft iets gehad met een erg slanke vrouw, mager zelfs want hij speelde graag met haar ribben. Hoe zou ze dat gevonden hebben? Zou hij een rib over hebben gehouden toen hij haar weer in elkaar zette? Dat is zomaar een vraag die al typend opduikt. Hoe doe je dat, met ribben spelen? Als mikado?   Ik ben onder de indruk van de slotregels.
Ditmar Bakker
Een familiedrama, helaas heb ik geen cake in huis want daar heb ik nu wel even behoefte aan.
Het gedicht leest wat ongemakkelijk, dat is niet zo’n ramp, familie laat zich vaak ook niet eenvoudig neerpennen. De regel, maar als de rei hysterisch heeft geklonken, blijft me bij, verder heeft het gedicht weinig met muziek van doen, gedoe verheffend verteld. Ditmar kan wel knutselen met taal, ja zeker. Ritme en metrum als parels voor het familiezwijn.
Rik van Boeckel
Ja, Chopin overstijgt de gesproken taal, we verstaan hem waar we ook wonen. Dat is samengevat wat dit gedicht vertelt, althans, dat is wat ik eruit haal. Als het anders is dan is dat niet erg, de dichter schrijft, de lezer leest.
Erika De Stercke
Melodia Zonderland, hoe anders zou dat klinken dan Bregje.
Ik ben geschrokken van die handen die afdalen naar je vleesplekken die het daglicht niet zien.
Ik krijg daar een schonkig beeld bij en dat maakt me niet blij.
Roep de lift, daar kan ik me dan wel weer iets heel aardigs bij voorstellen. Ik stel me een irritante tafelgenoot voor in een restaurant en zeg tegen de ober, veelbetekenend doch subtiel knikkend naar de betreffende persoon:   Roep de lift. Heerlijk om op die manier een vervelende realtie je dag uit te loodsen.
Welke etage mevrouw?
Doet u maar de kelder der kelders.
©Lisan Lauvenberg
Ja, dat is Carnaval. Een paar dagen uit je dak gaan, de ene na de andere vreemde omhelzend. Misschien leg je met dubbele tong je hart bloot aan iedereen die het maar wil horen. Niemand onthoudt er iets van en dat hoeft ook niet. Alles mag eruit en dan begint het leven weer.
Heimwee muziek, dat vind ik mooi.
 
Jolies Heij
Jolies pakt uit en ik lees iets over een rokster die bladmuziek opeet, nee, dat staat er niet dat weet ik best. Moet het rockster zijn of bedoel je rokster, een ster in rok? Enfin, ik zie hier het talent, dat talige van deze dichteres. Ik lees veel moois en hier en daar ook iets wat dat mooie ondersneeuwt.
We zijn zelden geworden wat we hadden willen zijn maar soms doe je iets per ongeluk goed en dan mag je nooit meer dood en uit fiedelen gaan moet de kolonel . Het is me wat, op een doodgewone zondagochtend van die lenige vingers, getraumatiseerd op mijn scherm.
Marten Janse
Hé, denk ik na het lezen van dit gedicht, hier zit behoorlijk wat potentie in.
ik zou ’n zetten voor fabriekshal. De laatste strofe, en vier verdiepingen in de versnelling valt, vind ik
ongelukkig verwoord maar ook heel beeldend.  Ik heb het gedicht graag tot me genomen.
PM 2017
Mooie slotregels, hier word ik toeschouwer van jouw tijd en dat vult het hart met zoete adem vind ik ook mooi gekozen. Meer hoeft het voor mij niet te zijn denk ik.
 
FT 26022017
Mooi neergezet. Schrijnend! Het enige struikelblok vind ik de regel: je kunt wel noten op je zang hebben
maar ik zie natuurlijk ook dat het er hoort te staan voor wat er volgt. Graag gelezen.
wedstrijd gesloten – we wachten op ons bregje – juryvoorzitter – haar uitslag.
ze is eigenlijk altijd betrouwbaar en aanwezig – ons bregje – alleen haar identiteit houdt ze voor haarzelf.  of de afwezigheid van Cartouche deze week haar in de war bracht. of was het het carnaval. vakantie?  we weten het niet. zou ze ziek zijn. iets van dementie wellicht. ook dat blijft raden. een maal in de twee weken is bregje zonderland onze juryvoorzitter met een finaal oordeel. zolang bregje niet heeft gesproken geldt er een voorlopige uitslag op basis van de commentaren van uw jury voorzitter. en ja ook ik heb zo mijn voorkeuren. jeanine hoedemakers buiten mededinging- prachtige regels een hoogte punt. buitenaards die regels.  het eremetaal gaat dan ook voorlopig naar dichters die wij nog kunnen aanraken. max lerou, marten janse en frans terken. in die volgorde ook goud, zilver en brons.
totdat bregje heeft gesproken. het voorbehoud. staat ze in de file. heeft ze ziggo. ligt ze met cartouche in bed?
‘so eine herrliche diverstität’ zou romy haag verzuchten op die prachtsite die pomgedichten nu eenmaal is -die dooie site zoals joop komen – ons 86 jarig sprinkhaantje –  pomgedichten ook weleens kenschetst. prachtig muziekjes stijgen in dit weekend wederom op uit de mestvaalt van de wereld waarop we moeten leven  – dank jullie wel – poëzie is als het leven zelf. take a walk on a wild site/side.  bregje krijgt het niet makkelijk. en wat gebeurt er veel in een week. romy haag zingt, anny dood, henk van zuiden wacht op ‘het volgende stralen van de zon’ dan zal hij aan anny denken – henk kan het zo mooi zeggen. waar de columnisten van de pom niet overal vertoeven en uitvliegen. een karel wasch bij spijkers met koppen. een ander in het paleis van de weemoed waar arthur van amerongen zijn stoute jongens presenteerde. de groote weiver, bjorn van rozen – er is teveel in een week. maar NU is het woord aan jullie – die prachtige woorden – dank jullie nogmaals wel. de commentaren van webmaster en bregje zonderland onder de gedichten!

jeanine hoedemakers – o pom

max lerou – o catelijne

marc tiefenthal – o ribbenkast

ditmar bakker – o familie

rik van boeckel – o chopin

erika de stercke – 0 adem

lisan lauvenberg – o altaar en fanfaar

jolis heij –  0 buurthuiszaaltje

marten janse – o grootmoeder

petra van den eerenbeemt – o wijsheid

frans terken – o o almere

.
wie wint de enige echte virtuele – hoe en voor wie wil u weleens piano schrijven? – op pomgedichten – dit naar een idee van jeanine hoedemakers. ach als er maar muziek in zit dan is het goed. je woont al klein en dan ineens bezorgt die gele auto van DHL ook nog even een piano – met de groeten van jeanine staat op het kaartje. we hebben een thema lieve lezer –als er maar muziek in zit. u kent de regels. u kunt uw gedicht als reactie plaatsen – onder ‘leave a comment’ – (even registreren, dan inloggen en dan uw reactie) – of stuur in voor zondag 1100 uur  onder ‘contact’. (zie rechtsboven) – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. het commentaar (ook van bregje) is verzekerd.
 .
Een piano voor pom
 
voor luisteren naar hamertjes
in kleine onzichtbare kamertjes
 
harde tonen zachte noten
 
een wereld die naar de kloten gaat
wie schrijft zoiets?
 
ver van ruw en bot wil ik verwijderd
blijven
 
ik kan dan wel piano schrijven maar de muziek
zwijgt opstandig luid
 
deze piano die gedrochtje wenst te blijven
komt desondanks uit pianovingers voort en
 
iemand zendt straks
al lezende, verscheidene
composities uit
van zelfbedachte componisten
 
beter schreef ik een dwarsfluit
die bestaat uit slechts 3 delen en
voor wie het blaasgedeelte zoekt
het zit aan de zijkant
daarmee kan ik, waar het de fluit betreft volstaan
 
echter het is een piano
een forte beest
een pianissimo diertje
 
er is geen speler voor maar ach
het is ook nergens feest
 
liefs,
Jeanine
ze kan natuurlijk wel schrijven onze jeanine en ze legt het thema wel heel uitdrukkelijk voor ons uit. zomaar woorden voor de webmaster – het is maar goed dat ik niet het juryvoorzitterschap vandaag draag. mij rest slechts een dankwoord voor zoveel woorden. ze heb der best gedaan – maar tussen die woorden 6 regels van vasalis kwaliteit die hoger reiken dan de botte en ruwe wereld waar wij elke dag in verder moeten. prachtregels waarin de taal gloreert, opstijgt  en zweeft, waarin een tijdsbeeld is vervat, waarin de ware dichteres opstaat die jeanine nu eenmaal is.  och mamma lees toch eens hier – ik had het moeder toegeroepen, maar ja het bejaardentehuis is wegbezuinigd en volgens kuzu had ze geen kans. hoe dan ook er is er een die ver van ruw en bot verwijderd wil zijn:
Een piano voor pom
ver van ruw en bot wil ik verwijderd
blijven
ik kan dan wel piano schrijven maar de muziek
zwijgt opstandig luid
er is geen speler voor maar ach
het is ook nergens feest

 

o catelijne – aan het eind van de wereld

het was zo’n avond die je zonder voorbehoud
een plaats geeft op een fluwelen zetel
in de opkamer van je geheugen

een bewijs van liefde voor het leven
waar muziek en po we zie hand in hand
de liefde voor catelijn – stuurvrouw en kapitein

hoe het kan dat het bestaat zo een
die telkens nog meer liefde
in het zog van onze zeemijlen stopt

jarig elke dag door de liefde heen bezongen
onze koningin van een wereld
waar aan het einde alles samenkomt

ml
10 02 2017

 

prachtige regels voor een prachtvrouw – onze catelijne – door een ieder op Handen gedragen – de ware kapitein die boven alle partijen het schip der poëzie varende houdt totdat we met zijn allen het zwarte gat instorten. tot aan over uit en voorbij de woelige baren – een heerlijk badje met poëzie verzorgt max lerou hier een eerbetoon – ik sluit me er graag bij aan. hoe alles en iedereen om haar samen komt. en ja zo is het.

 

 

Ontwikkelingshulp

Je leerde me piano spelen
op je uitgemergelde ribbenkast.
Ik speelde liever met je ribben
dan met je voeten.

Daarna hebben we elkaar flink aangedikt.
Samen aan tafel en daarna in bed.

Nu kan ik geen piano zien of horen
of ik speel er je ribbenkast op.

 

Marc Tiefenthal

 

er speelt heel wat op in huize tiefenthal. tiefenthal schetst het leven van de ware artiest die uitgemergeld in barre omstandigheden de jeugd weet te overleven om met de handen in het haar – hier op een ribbenkast – van gekkigheid niet meer weet wat te doen. weldoorvoed inmiddels.  mogelijk is de boel wat aangedikt.

 

 

 

De Kleindochter

De vrouw, indachtig ’t laatst haar wilsbeschikking
waarop de letters N & R al pronken
op raad die arts & alle dochters schonken
sterft zelfverkozen en door zelfverstikking.

Familie vindt—vanzelf—het een verschrikking,
maar als de rei hysterisch heeft geklonken
en ná het naar oudtantes ijzers lonken
wacht goddank cake en koffie. Ter verkwikking.

Nadien oom Auden: “Yes. Our clocks are ticking.
Stop all the clocks!”
 Die man was altijd dronken,
zou later doodgaan aan een vaatverdikking.

In denken, rouw en alcohol verzonken
herschikt, tot hermeneutische verstrikking
waarin de parels van het leven blonken.

 

Ditmar Bakker

 

kleindochters en omaas. we hebben ze in alle soorten en maten deze week. hier wel een hele bijzondere. ik begrijp het geheel niet helemaal maar het leven zal bedoeld zijn. hoe het verglijdt met en in de tijd. zoals grote schijvers het ons ook willen leren – hier ook geciteerd door ditmar – zelf behorend tot een der grootste poëten uit ons taalgebied. zonder overdrijving. ditmar schrijft over vrouwenzaken – lig je eenmaal in ditmars woorden dan wordt alles doorgrond. overleven is er niet bij. wel genieten van de parels zoals ze blonken. waarom ik altijd heel lichamelijk word bij de werken van bakker ik weet het niet. het is omdat ik zo verschrikkelijk van hem houd. van zijn woorden niet minder. hoe ze ook als witjes sterven en allemaal omvallen. ditmar bakker is een necroloog – dat zal het zijn.

 

 

 

Pom, hier mijn bijdrage aan de enige virtuele vanuit Mallorca waar Chopin ooit heeft gewoond. Groeten, Rik

 
El Vino Mallorquin
 
El Vino Mallorquin laat zinnen op toetsen rusten
wijl woorden als klanken gelegenheid lusten
te spreken te zingen in vele talen gedachten
ze zullen wachten ze zullen spinnen
in het geniep een gevoel bedenken
dat zal verblijven en beklijven in ’t gedrang
van betekenis symbool en weerklank
van ritme daadkracht zo verweven
met liefde smart en leven
 
de talen zullen de toets doorstaan
van op het eiland geboren études
van Palma tot Valldemosa
doorwasemd van de ziel van Chopin
 
 
Rik van Boeckel
Palma de Mallorca, España
 
vanuit warme streken in een zachte regen de altijd levenslustige rik van boeckel. dat je daar een mooie tijd mag hebben met de geest van chopin in de drank die rijkelijk vloeien zal naar we hier in het kikkerland vermoeden. hoe dan ook rik zorgt altijd voor een glimlach en een ontspanning der kaken. hier met enige filosofische touch de woorden. en dan gaat rik een beetje op deftig. lees over het leven in de eerste strofe. van rik kunnen we het hebben. bij ieder ander zou je zeggen schrijf een beetje  normaal. rik over de top blijft gewoon de rik in een eenvoud die we omarmen – die ons meeneemt naar verre gebieden van waaruit in een heerlijk ritme zonnig veelal wordt bericht. zeker als er romantische klanken van chopin over prachtig blauw water ver weg tussen rotspartijen klinken. o wereld geef ons toch alleen poëten.

Melodia

Dat je naar muziek ruikt wanneer jouw adem
woorden de lucht in blaast. Ik wil ze niet horen.

Je handen dalen af naar mijn vleesplekken die
het daglicht niet zien. Verveeld duw ik de koude
weg.

Een notenbalk in de aanval, mijn lippen buigen
zich om. Mij hoef je niet door elkaar te schudden.
Ik bijt de melodieën stuk.

Je wil koken op hoge temperaturen. Vanavond.
Ik kijk naar het vuur dat je spuwt, doe de deur
open en roep de lift.

Erika De Stercke

 

 

de relatie is eenigszins bekoeld. mogen we het zo samen vatten lieve erika. kom hier kind we zullen je opvangen – voor verjaagden uit de wanhoop – het redactielokaal van pomgedichten. altijd een luisterend oor. maar er moet wel goed geschreven. vlees plekken wat een apart woord. morgen wird es vorbei sein – morgen werden wir frei sein – zingt romy haag – daar trekken we ons aan op – alles is betrekkelijk kind. ook het verraad. dat uit de adem van mijnheer een putlucht opstijgt. ja neem maar snel de lift naar beneden.

 

Carnaval
 .
In Limburg dansen de clowns
op heimwee muziek
En klokken de kelen ritmes
bij vals spelende harmoniekes
 .
Daar drinken ze leven
voor een jaar
En niemand vraagt er
naar hun naam.
 .
Op pleinen zingen ze verlangen
in oude melodietjes
En deinen ze voor eeuwig
bij altaar en fanfaar.
 .
©Lisan Lauvenberg
25 februari 2017
 .
hoe ze de tijdelijkheid weet te verbinden met het eeuwige. heerlijk limburgs inkijkje. het venlo van daan doesborgh tot aan gert wilders. die laatste kan een paar dagen gezellig onderduiken in de massa die hij systematisch veracht. hoe dan ook lisan raakt de gevoelige snaren aan van dans mariekjes, verkleinwoorden, harmoniekjes en de fanfaar. van het leven drinken – beter kan carnaval niet samengevat. het is één orgasme in het zuiden.
.
van ster tot zwartboek
 
ik wilde virtuoos de vingers lenigen
sierlijk en gewichtloos over het ivoor en eboniet trippelen
 
was ik maar een rokster, verzuchtte de geleerde
in plaats van de ontdekker van zwarte gaten
 
die alle sterren opslokken en uitdoven
in plaats van ze aangenaam uitgeblust in de goot te laten
 
moeder leverde me in het buurthuiszaaltje af
voor straf moest ik de bladmuziek oplezen
 
en heel virtuoos ogen en vingers tegelijkertijd bewegen
de troubadour in mij nog stevig in het korset
 
als staartenmeisje in verzet liet ik de noten vallen
geen concerthal geen bal om voor jou te spelen
 
schiet niet op de pianist, zei de kolonel tegen de generaal
maar hij kon dan ook beter uit fiedelen gaan
 
had ik je toen maar gekend en niet die vent
op birkenstocks die de toon aangaf
 
op die ingesleten, opgebruikte steinway
 
Jolies Heij
.
jeugdtrauma’s jeugdtrauma’s gooi ze er maar uit kind. wij kunnen alles aan op een zondagochtend – vrouwvriendelijk ingekleurd – straks het politiek debat tussen kibbelende dames. we verheugen ons er nu al op. de ochtend kan niet meer stuk. ditmar bakker helpt ze wel de grond in. ja lieve jolies WIJ kunnen er toch niets aan doen dat jij met die pianoleraar je tijd moest doorbrengen ooit. buurthuiszaaltjes kunnen ook mooi zijn kind. jij kent ze inmiddels van binnen en van buiten. er gebeuren daar soms hele onaangename dingen maar je gaat er wel mooi van schrijven. een beetje veel mensen worden hier  in een gedicht gegeven. een wirwar aan mannen ook.  je ziet door de bomen het bos niet meer.  het buurtzaaltje niet meer sorry. ja ik begrijp nu wel dat het staartenmeisje enigszins verdwaald tussen al die vreemde mannen zich betast voelt. leuk korsetje trouwens.
 .

Grootmoeder

De grote handen op de foto van mijn
grootmama Haar schoot was fabriekshal
waar jaarlijks kinderen werden gebaard
Zeep, koken en zieden, matten en slaan

‘Pianohanden’ dacht ik, maar muziek
bestond niet in haar tijd, niet de muziek
die om verfijning vraagt, die het zwart-wit
van toetsen blust met hele, halve tonen

Nu haar piano uit de touwen schiet en vier
verdiepingen in de versnelling valt, zie
ik haar onbewogen wit gezicht omdat ze
zit, heel stil, omdat de fotograaf dat vraagt

 

Marten Janse

 

een mooie verstilling in de derde strofe in een onbewogen wit. na het intro van strofe 1 en 2 wordt het gemoed van de lezer gericht op die laatste twee regels. in een prachtige eenvoud weergegeven. het toewerken naar prachtige slotregels mag natuurlijk maar het hoeft niet persé. net zo mooi en misschien wel nog net iets mooier is het als de poëzie het gedicht draagt door het gedicht heen. ik bedoel zo kan het hier ook:
Nu haar piano uit de touwen schiet en vier
verdiepingen in de versnelling valt, zie
ik haar onbewogen wit gezicht omdat ze
zit, heel stil, omdat de fotograaf dat vraagt
De grote handen op de foto van mijn
grootmama Haar schoot was fabriekshal
waar jaarlijks kinderen werden gebaard
Zeep, koken en zieden, matten en slaan
‘Pianohanden’ dacht ik, maar muziek
bestond niet in haar tijd, niet de muziek
die om verfijning vraagt, die het zwart-wit
van toetsen blust met hele, halve tonen

 

 

dat jij nu zingt

dat je daar staat zo wijs en vol
dat vult het hart met zoete adem
je lied dat galmt de tijd
en ruimte golft
en het lijkt of ik alleen
weet
of meer nog wist
want jij
dat jij daar staat zo wijs en vol
met overgave geeft
hier word ik toeschouwer
van jouw tijd

PM 2017

 

dat dat dat is wel heel veel dat in zo een klein gedichtje. ze geeft er vorm aan dat ze er niet over uit kan. en dat is wel mooi natuurlijk. en dan zingt hij ook nog een lied voor haar. we kennen het gevoel allemaal wel natuurlijk – we kunnen DAT navoelen maar toch blijft de tekst particulier. dat komt vast door dat dat.

 

 

Dag Pom,

Gisteren op de terugweg uit Groningen las ik het thema,
onderweg door o.m. Almere treinend, dan krijg je dit.
Goede zondag!

 

Almere Muziekwijk

Dat de halve wereld zonder toetsen is
zelfs in Muziekwijk zijn de piano’s gesloopt
tussen nieuwbouw een laaghangende bewolking
die het ware leven dempt

huizen bevolkt in mineur waar melodieën
afgestemd zijn op gevoel van verdriet
als zoekt men troost bij elkaar
om die bij elke aanslag weer kwijt te raken

je kunt wel noten op je zang hebben
hier klinken ze dof en onderdrukt
de vingers stram nee ongeoefend
om de juiste toon aan te slaan

virtuoos en hemelhoog is hier niet gegeven
alles eenzang als het kwelen van de Toppers

FT 26022017

 

mooi tijdsbeeld. dof ook. almere in een regen van eenvormigheid. dat in en in trieste gevoel dat deze nergens vrolijke nieuwbouw oproept in de dichter. van binnen en van buiten, van stad tot hoeveel almere er ook inmiddels al weer  bijgebouwd is. laat frans je stad beschrijven en de waarheid openbaart zich in de toonaarden van uw wijk. mooi frans. ooit schreef ik zelf over die wijk – hahaha:
toen je nog tussen de componisten woonde
nu laat je tina turner rennen op je muur
van links naar rechts en weer terug
met je beamer – ik vind het wat onrustig

 

Share This:

KAREL WASCH over het leven en de verslavingen van vrijbuiter Brendan Behan (1923-1964) – In Nederland tekenden Gerard Reve en Cees Nooteboom voor de vertalingen van zijn toneelstukken

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

 

Karel Wasch: Gevangen vrijbuiter. Over het leven van Brendan Behan (1923-1964)

De Ierse schrijver Brendan Behan (1923-1964) heeft in zijn korte leven heel wat stof doen opwaaien. Hij was iemand van twaalf ambachten en dertien ongelukken. Zo probeerde hij zich in leven te houden als smokkelaar, huisschilder, bommenmaker en pooier.

Zijn (autobiografische) roman Borstal Boy maakte hem beroemd en rijk. Het is een van de eerste verslagen van het leven van een jonge gevangene in een opvoedingsgesticht. De hoofdpersoon weet de kunst van het leven te leren tegen de achtergrond van de sombere instituten waartoe hij is veroordeeld.

Een aantal toneelstukken van zijn hand – zoals The Quare Fellow en The Hostage – behandelt onderwerpen die ook vandaag de dag nog actueel zijn. En dus nog regelmatig worden opgevoerd. Deze toneelstukken zijn een aanklacht tegen de burgerlijkheid en gezapigheid. Behan durfde grote dilemma’s aan te roeren zoals de doodstraf, homoseksualiteit, de terugkeer van ontheemde veteranen van de slagvelden, de verdeeldheid van de zogenaamde revolutionairen van de IRA, het verschil tussen rijk en arm, het lot van kansarmen en het opsluiten van jonge gevangenen. In Nederland tekenden Gerard Reve en Cees Nooteboom voor mooie vertalingen van deze opmerkelijke stukken.

Cees Nooteboom herinnert zich Brendan Behan: ‘Te jong om te sterven, maar te dronken om te leven’

De grootste zwakte van Brendan Behan was de alcohol. Daaraan is hij uiteindelijk ten onder gegaan. Brendan Behan is nog steeds het klassiek geworden symbool van alles wat een Ier karikaturaal maakt: een vrijbuiter, die gevangen zat in zijn verslaving.

Met groot gevoel voor drama, psychologie en detail beschrijft Karel Wasch (1951) de opkomst en ondergang van deze Ierse schrijver. Hij bezocht de plaatsen waar Behan heeft gebivakkeerd en sprak met mensen die hem hebben gekend. ‘Het gevoel bekroop me dat het oppervlakkige beeld dat van hem bestond, niet klopte. Sterker, dat hij dat beeld welbewust en al te graag zelf in stand had weten te houden’, aldus Wasch die met deze biografie dan ook een mythe wil ontrafelen.

Eerder verscheen als deel 11 van de reeks PROMINENT KLASSIEK van de hand van Karel Wasch: Zo lang als voor altijd is over het leven van Dylan Thomas (1914-1953).

 

Karel Wasch: Gevangen vrijbuiter. Over het leven van Brendan Behan (1923-1964). ISBN 9789492395122, 140 pagina’s, verkoopprijs € 14,95.

Share This:

LISAN LAUVENBERG doet de HUISHOUDBEURS: “de pleisters-voor-om-je-vingers vrouw had heel dun door chemo aangetast haar en een zachte haast schorre stem en toch wilde je naar haar luisteren…”

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

De huishoudbeurs en andere zaligheden.

Ingmar Heytze  zei in 2015 dat de Nacht van de Poëzie toch een jamboree van liefhebbers en lezers is, de Huishoudbeurs van de poëzie zeg maar. Daar wil je bij zijn.
En ik dacht misschien geldt het omgekeerde ook, dat er poëzie te vinden is op de huishoudbeurs, daar wil iedereen bij zijn, dus er moet iets te vinden zijn dat het tot een jamboree maakt. En zo trokken partner en ik op een stormachtige donderdagmiddag, tijdens storm Doris, met de tram, naar de huishoudbeurs. Via station RAI, daar kom ik anders nooit. Er waaiden flink wat mensen uit de trein en in grote drommen begaf men zich, gewapend met grote boodschappenkarren, naar de entree van het spektakel. Want een spektakel is het zeker. Samen met het gekakel van duizenden vrouwen, met hier en daar een man, de standhouders met microfoons, de muziekpodia en de dominee van de trouwkapel (in vol ornaat, reusachtig en zacht) was het een orkaan van geluid. Daar was Doris buiten, qua geluid, niets bij.
 .
Wat dapper, werd er tegen mijn man gezegd, door de kaartjesscheurder die dacht dat man alleen was én voor het eerst zo te zien. Hoe ziet u dat vroeg mijn heer aan de jonge man. Nou geen tas, geen rol koffer en geen vrouw, dus u weet niet wat u te wachten staat. Ik hoorde dat giechelend aan en dook naast mijn man op en zei, hij is niet alleen hoor, maar het was wél zijn idee. Oh gelukkig, zei de jongeman, u heeft begeleiding meegenomen. Lachend zochten we een standje met een tas, een gratis tas met kiwi’s erop, kregen we mee. Hij is lang leeg gebleven, totdat we een gratis krant kregen en we toch vielen voor oh zo handige pleisters, die op een rolletje zitten en die je zelf om je vingers kunt winden. Twee kleurtjes mochten we zelf kiezen, maar de derde was de gratis verstrekte en die was fluoriserend oranje. “Als je dan in je vingers snijdt dan ziet iedereen dat in de disco, dan heb je oplichtende vingertoppen. Want ik weet niet hoe dat bij u zit, maar ik snij me zelden in een vinger, als het mis gaat, dan is het er ook al gauw een tweede met een klein of groter sneetje. En ze zijn ook handig als je veel wandelt, dan kun je ze om je voet wikkelen tegen de blaren” En onverdroten deed ze het voor. Steeds weer opnieuw wikkelde ze stukjes pleister om haar vingers. Ik stond haar vol bewondering aan te staren en dacht alleen maar hoe hou je dat in godschristusnaam de hele dag vol, in die herrie én maar dapper glimlachen én voordoen én steeds weer hetzelfde verhaal vertellen. Bij het afrekenen klopte ze liefdevol op mijn hand en zei: “U heeft zulke lieve ogen, dat zie ik niet vaak en heb een fijn leven”. Ik schoot helemaal vol.
 .
Want ook zij, dappere 55+ vrouw had hele lieve ogen en vocht daar in die heksenketel voor haar bestaan. Standwerker was ze niet, ze had geen microfoon en geen apparaatjes waar je dan handig je groentes mee in krullen trekt, of leegzuigt, of hakt in grote en kleine stukjes. Of zakjessluiters, die je halflege zakken chips voor uitdrogen beschermen. Blijft er bij u in huis wel eens een zak chips halfvol? Nee deze pleisters-voor-om-je-vingers vrouw had heel dun door chemo aangetast haar en een zachte haast schorre stem en toch wilde je naar haar luisteren. Na het afrekenen sloeg ik plots mijn armen om haar heen en fluisterde in haar oor : Het komt goed.
Man was ondertussen met krant ergens neergestreken om koffie te drinken en áchter de krant te zitten. De aanblik van de lelijke dames die verpakt in te krappe grijs en beige kledij, op gezondheidsschoenen, was hem teveel geworden. Hij was me kwijt, appte hij, waar ben je nu? Ik wist ook niet waar ik was. Welke hal, wel plein, in de kakafonie van geluiden, kleuren, muziek en om het hardst schreeuwend aanprijzers was ik hem kwijt. Niet voorgoed, gelukkig, we appten een duidelijke ontmoetingsplek.  We vonden elkaar bij de stand van Patty Brard waar Patty zelf haar van elastiek gemaakte, figuur corrigerende hempjes en onderbroeken luidkeels aanprees. Man zei ook zeer luid,  ze is vergeten er zelf een aan te trekken. Wat hem kwam te staan op een scheve bek van Patty en een paar boze blikken van haar bewonderaars. Raar maar waar, ook onderbroeken verkopende BN’ers hebben bewonderaars. 
 .
We besloten nog even naar de Pasar Aziatische afdeling te gaan om met een Indisch hapje dit avontuur af te sluiten, maar daar was het zo donker dat we elkaar weer kwijtraakten. Bij de paranormaal begaafde, met flink overgewicht gezegende, man op een podium gezeten met wandelstok, vond ik hem weer terug. Hehe zei hij, laten we even luisteren naar deze charlatan, die duidelijk niet kon voorspellen dat zijn knieën zouden gaan lijden onder die flinke extra kilo’s. Ja ja, als het om genuanceerde uitspraken gaat moet je niet bij mijn man zijn. Hij zou, als hij poëzie schreef, dan ook zelden zoete verzen bakken. De toeschouwers van de paranormaal gezegende man, wilden weten of hun geliefden de hemel hadden bereikt en hoe het nu met ze ging. Gelukkig was het meestal goed met ze en hadden ze Plaats van bestemming bereikt. Op een enkeling na, die niet los kon laten omdat het verdriet van de achterblijvers hun nog vasthield in het voorgedeelte voor ze naar hun hemel of het licht konden overgaan. 
 .
Ik zocht in mijn herinnering naar mensen die ik graag terug zou zien of waarover ik zoveel verdriet heb gehad bij hun overlijden, dat ze daarom niet naar hun hemel konden. Die zijn er niet en verdriet is er niet (meer).  Blijdschap om wie ze waren in mijn leven is er wel en denken aan ze doe ik vaak. Als ik me voorstel waar ze zijn, zijn ze ergens waar het fijn is. 
 Geheel en al gerustgesteld hebben we, als de wiedeweerga, de RAI, de drukte en de mensen achter ons kunnen laten. In de inmiddels flink aangewakkerde storm hebben we, samen innig verstrengeld, op de tram gewacht. Het was volbracht. 
 .
© Lisan Lauvenberg
24 februari 2017 
 

De middelen
 
Natuurlijk missen we het licht, maar nacht
en nevel zijn beter voor radiogolven.
 
In mijn jaszak dwaalt een zender rond
als tandpijn, zoekt een mast, een satelliet,
 
een hoofd om ziek te maken en iets hogers
is er niet. Grot, vuur ingewanden,
 
tempel, kruis, retinascherm. Denk niet
aan de fabrieken. Pixels, steeds meer pixels,
 
schreef een dichter, geboren voor de revolutie.
Ik zeg: het zijn de middelen die komen, gaan,
 
de vragen blijven waar ik ben, waar jij,
of iemand zich nog zoekt.
 
——————————————–
uit: ‘De man die ophield te bestaan’, 2015.
 
Ingmar Heytze

Share This:

POM WOLFF & BJORN VAN ROZEN IN NEDERLAND – ik wil je adem halen omdat ik de talen ken-die we samen spreken – zuurstof nodig heb

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

POM WOLFF & BJORN VAN ROZEN

poëzie & piano – ik wil je adem halen omdat ik de talen ken – die we samen spreken – zuurstof nodig heb

februari de 24stede groote weiver – Wormerveer – 

maart de 19e  – Theater de Bres – Leeuwarden

 

april de 9e – Muziekcafé Oost, Café Chantant – Amsterdam – pom/bjorn + band

mei de 21ste – Amstelpark – Amsterdam

 

 

Share This:

ANNY 1917 – 2017

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

 

ANNY 1917 – 2017

vandaag
een berichtje
dat anny dood is
bijna een eeuw anny

laat ik het eenvoudig zeggen
zonder anny
is de wereld anders
dan met anny

maar de zon zal warmer zijn
nu ze anny terug krijgt
menselijker ook
maar vooral warmer

pw

Share This:

in tijden van trump is ROMY HAAG het recept

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

Share This:

VON SOLO over vrouw 1: ‘laat zich lezen als een Viva vol met jankverhalen’ en over vrouw 2: ‘Ze heeft geen designer vagina maar een yoni. Drinkt bier in de kroeg met verlopen mannen, van wie ze op sympathieke wijze het lijden beschouwt,…’

Posted on 1 CommentPosted in Geen categorie

 

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

‘Ik heb vrouwen zien opbloeien als in lentes en vrouwen zien verwelken, seizoenen veronachtzamend’

 

Deel 169. Mooie vrouw

Ik zag deze week twee vrouwen van tegen de vijftig.

Vrouw 1

Ze bereidt een poging voor de straat over te steken. Een bontachtige zwarte korte jas. Zichtbaar een kont in een leren rok, overgaand in een te beperkte taille. Hoge hakken, stijlvol zwart. Blond haar, goed gekapt, doch verwaaid. Het was tochtig tussen de gebouwen. Tussen haar benen al lang niet meer. Blauwe ogen. Aangezet met eyeliner en mascara, verslordigd. Drukke werkdagen leiden tot meer drukke werkdagen om de dure kleren te kopen die haar zouden moeten dragen. Ze zwikt de stoep af. Tracht eens voor te stellen hoe ze ruikt. Melkachtig met uien. Een beetje bedorven. Foundation als zweterig plakpoeder, laag na laag. Dorst niet te denken wat het zou worden als ze haar benen opent voor je. In een Van der Valk hotel. En daarna huilt, omdat ze dat niet wilde. Maar haar kinderen zijn het huis uit. En zij en haar man succesvol. Of zo. Ze laat zich lezen als een Viva vol met jankverhalen. Een glanzend kantoorgebouw slokt haar op terwijl ze binnenstrompelt. Waar alle vinkjes kraaiepootjes worden.

Vrouw 2

Zomaar ergens anders. Rimpels om haar ogen en mondhoeken, verdwijnen achter een lachende stralenkrans. Het licht op de scène wordt aangepast, badend in een zacht gouden gloed. De spijkerbroek die ze aan heeft oogt losjes. De trui warm en oud. Ze beweegt als een vlinder van gesprek naar gesprek en houdt haar hoofd gebogen als een poes. Haar oneven tanden ontbloot ze schaterend, hoofd in haar nek. Sandelhout en kaneel schudt ze uit haar wilde haren. Ze heeft geen designer vagina maar een yoni. Drinkt bier in de kroeg met verlopen mannen, van wie ze op sympathieke wijze het lijden beschouwt, zonder er deelgenoot aan te hoeven zijn. Rust boven een wanhopige verzekering tegen alle mogelijke levensrisico’s. Vrije invulling boven verplicht hok of scherm. Ze laat zich lezen als een boek dat niet uit gaat en nooit af is. Vingertoppen voelen de stof van haar jeans. Er zit alleen leven onder. Verborgen.

Ze zeggen dat de jeugd niet aanhoudt. Een vrouw niet eeuwig vruchtbaar blijft. Biologisch zal dat wel.

Ze zeggen dat de geest jong blijft. Dat moet ze dan ooit wel worden. Ik heb vrouwen zien opbloeien en vrouwen zien verwelken. Ongeacht de leeftijd. En ach, ze zeggen zo veel. Maar zij! Zij spreekt voor zich.

 

 

VON SOLO

DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST

www.vonsolo.nl

Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

En volg VON SOLO ook op Facebook, Twitter en LinkedIn!!!

Share This:

MERIK VAN DER TORREN aan het carnaval: “Bier schuimt van wand tot wand.”

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie
foto van Pom Wolff.
Hoi Pom, komend weekend begint in het Zuiden des lands het carnaval. Hierbij een pantoum geïnspireerd op dit feest, voor de woensdag op pom, hartelijke groet, Merik
.
Carnaval
 
“Er staat een paard in de gang”.
Bont gemaskerd host de boer.
Een klapzoen op je rode wang.
Een dronken zanger staat aan het roer.
 
Bont gemaskerd host de boer.
Bier schuimt van wand tot wand.
Een dronken zanger staat aan het roer.
Koeien loeien op het vlakke land.
 
Bier schuimt van wand tot wand.
Hef het glas met Weledelgeboren Prins.
Koeien loeien op het vlakke land.
Voor de hele kroeg een gratis pint!!
 
Hef het glas met Weledelgeboren Prins.
Schort uw rokken op in naam der Wet.
Voor de hele kroeg een gratis pint!!
En “Ik heb een potje, een potje met vet!”
 
Schort uw rok op in naam der Wet
“Er staat een paard in de gang”!!
en “Ik heb een potje, een potje met vet!”,
een klapzoen op je rode wang.
.
Merik van der Torren

Share This:

de dichter MAX LEROU zwaar gewond tussen de deuren van de RET – amputatie rechterhand niet uitgesloten – RET aanvaardt vooralsnog geen aansprakelijkheid

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie


maar waar was ik? ach het ov.
je neemt, ter lering ende vermaak,  je kind mee naar een concert van tv
smith (zoek op! it’s expensive being poor)) en uksubs;
je doet aan het meleu dus je vertrouwt ziel en zaligheid aan het ov en
moet dat bijna bekopen met amputatie van een arm.
mooier kan ik het niet maken. (mijn vader zou geschreven hebben ‘moeder
vraagt of het zo goed is’ of andersom dat weet ik niet meer).

 

 

.

010 weer eens in opspraak lieve lezer – de dichter Max Lerou tussen de plotseling dichtknallende deuren van de RET. (met de welluidende en aansprekende slogan: “aardig onderweg” –  jaja) het moet niet veel gekker worden in cultureel nederland, in 010 ben je met de RET je leven niet meer zeker.  nog levenslustig – mogen we van max begrijpen – stapt hij de tram in van de RET – gebroken, bont en blauw en hevig bloedend verlaat hij even later de tram van de RET. dat is toch niet de bedoeling van het openbaar vervoer in 010. lees hieronder van de praktijken van de RET – hoe men voorlopig tracht alle aansprakelijkheid te ontlopen.  de schrijfarm van de dichter kunnen we mogelijk straks geamputeerd in het letterkundig museum aanschouwen. nog nooit eerder vertoond.

 

rotzooi in rotterdam
 
er ligt hier van alles en nog wat op straat
niet alleen maar aangereden meisjes
 
ook dichters – vooral bij tramhaltes
én overal geamputeerde armen
 
je kunt het zo gek niet bedenken
nee mijn stad is het niet
 
 pw

 

 

gezellig ritje met de RET – kijkt u wel uit dat u uw hoofd niet verliest

En dan ga je na een overweldigende middag met TV Smith en the UKSubs weer op huis aan. Je stapt nietsvermoedend op de tram, bijna binnen, knallen de deuren zonder waarschuwing met een rot klap dicht.
Pols ertussen. Binnen een minuut bont en blauw. Nog een minuut later en de halve vloer zit onder het bloed.
Je wordt verbonden door een beveiliger, de bestuurder neemt je gegevens op met de mededeling dat je morgen gebeld wordt door iemand van de RET.
Je vervolgt je weg, gaat volgende dag naar de huisarts die hoofdschuddend de boel bekijkt, schoonmaakt en opnieuw verbindt.Inmiddels besluit je niet te wachten op het telefoontje namens de RET en stuurt die lui een e-mail met foto’s. Je neemt eerst nog de moeite de namen van de verantwoordelijke directeuren te achterhalen en richt voor de zekerheid je bericht aan hen persoonlijk. Want je ziet de bui al hangen, immers het enige e-mailadres dat zich achterhalen laat is dat van de klantenservice.

En klantenservice, tsja, die hebben zo hun instructies.
Je voelt hem aankomen, de bui die ik hangen zag ontlaadde zich in no time.Een mevrouw van de RET aan de lijn. Ja dat zag er niet best uit. Of het nog pijn deed en ja wat vervelend toch. De dame was van de afdeling ‘nazorg’ dus ze wist van wanten. Of ik misschien ook bloedverdunners gebruikte? Nou nee mevrouw, maar ik ben wel aardig wat bloed kwijtgeraakt in tram 2, halte Molenvliet
Ja heel vervelend. Nou. Tjongejonge wat een schrik. Of ik het misschien op prijs zou stellen als tante RET mij een bloemetje zou sturen?Kijk zo doen ze dat bij zo een bedrijf. De grootste vervoerder van Rotjeknor e.o. Een moloch. Niet eens een bloem, nee een bloemetje.
Ik heb de vriendelijke mevrouw vriendelijk bedankt en gevraagd mijn brief (een e-mail is toch niet anders dan een brief?) alsnog door te geleiden naar de heren aan wie hij is geadresseerd, te weten P.G. Peters, alg. directeur en J.P.M. Bakker, directeur exploitatie (o.a. verantwoordelijk voor veiligheid).Maar nee daar kon de vriendelijke mevrouw niet aan beginnen, daar zijn directeuren niet voor. Die hebben een afdeling nazorg, de afdeling die ervoor zorgt dat je een blommige trap na krijgt en dan opsodemieteren ja!
En ik had nog wel zo’n vriendelijke brief geschreven. Beleefd zoals mij door mijn ouders geleerd is. Uitgelegd dat het wel een nare ervaring was ja. Het deed pijn ook. Kijkt u maar naar de bijgevoegde foto’s.
Maar ook heb ik gevraagd hoe het ongeluk heeft kunnen gebeuren en, naar goed Nederlands gebruik, wat men gaat doen zulks in de toekomst te voorkomen en tenslotte, ook niet onbelangrijk, wilde ik graag weten hoe de mensen van de RET mij dachten te compenseren.Nou dat weten we inmiddels, de heren denken niets want weten niets. Een zorgvuldig aangewezen poortwachter met het mombakkes van barmhartigheid verspert de doorgang naar verantwoordelijke echelons.
Als je dan blijft rammelen aan de poort krijg je uiteindelijk een (e-mail)adres waarheen je dan je klacht c.q. claim kunt sturen.
Het mag ook een brief zijn. Bedoeld wordt een ‘echte’ brief in een enveloppe. Bureau schadezaken. Bonnetjes bijvoegen graag.

Nou dat ga ik dan maar eens doen. Een brief schrijven he. Gewoon gericht aan de directie.
Want ik heb niet gevraagd om een schadeformulier.
Ik heb behalve naar hun ideeën omtrent compensatie ook gevraagd hoe het kon gebeuren dat deuren zomaar zonder waarschuwing dichtklappen en hoe men herhaling denkt te voorkomen (ik zei nog tegen nazorgdame: veronderstel je gaat de tram in met je hondje en BAF, koppie eraf!
Dat zou niet zo leuk zijn voor die eigenaar. Voor het hondje ook niet denk ik zo)
Kijken jullie gezellig even wat plaatjes, ga ik ondertussen een enveloppe zoeken.

http://maxlerou.blogspot.nl/2017/02/gezellig-ritje-met-de-ret-kijkt-u-wel.html

Share This:

JOLIES HEIJ op schuimende kroegentocht door zeist – 2e druk bundel heij in de maak

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie
foto van Pom Wolff.
.

met het servokroatiese leraresje op schuimende kroegentocht door zeist. heeft zeist een nachtleven dan? vroeg ik haar verwonderd nadat ik haar geknakt en wel uit het rozenbed had geplukt en geheeld door haar in huize heij in de watten te leggen en te laten opbloeien. bij mij hoef je geen roosjes te begieten, zei ik, in mijn tuin groeien enkel distels. je hoeft de ramen niet te lappen, want beter dat niemand ziet wat erachter gebeurt. je hoeft het hondenhok niet te verschonen, want de bulldog ligt aan de toffels van de natuurgenezer gekluisterd. je hoeft enkel powezie te schrijven. à propos, hoe maakt de natuurgenezer het tegenwoordig aan de ketting? ik zou het niet weten, antwoordde het leraresje, hij heeft me buitengesloten en ik kan ook niet meer naar binnen gluren sinds ik de ramen niet meer lap. voor hem ben ik dood. ik ben zijn stiefdochtertje niet meer. hij moet zich concentreren op de familie-uitbreiding, ik ben te veel. met een beroemde schoonzoon die aan den lopenden band nageslacht produceert kan hij zich geen stiefdochtertje meer veroorloven. ik was slechts zunne aanlooppoesje en hij kan me naar buiten schoppen wanneer hij maar wil. hij kan me in het nachtleven van zeist laten verkommeren dat ik met de wilde katers moet vechten om een broodkorst en een flintertje aandacht en zorg van de mensheid, bedelend dat de nachtburgemeester mij onder zijn jas neemt.

 

heeft zeist een nachtburgemeester dan? vroeg ik alweer verwonderd. jazeker, en een stadsdichter, en een galerie waar ik wel eens voordraag, en een ellendige geitenwollensokkenschool waarop ik lesgeef. en de twaalf ambachten waar jij je bundel presenteert. krek dat je ut zegt, dat zou ik haast vergeten zijn, gaf ik waarop we ons erheen haastten en ik een voorstelling ten beste gaf waarop de bundels alras bijna uitverkocht raakten. jazeker, lieve lezertjes, het wordt alweer tijd voor een tweede druk, hoewel nog geen hordes mij hun woordenbrei toeschreeuwen die ik op rijm mag zetten, zoals menno smit laatst bij paul de leeuw. na de gedane arbeid deden we ons te goed bij het volle bord, de beste retrobistro van zeist. tis vandaag ook nog eens mijn verjaardag, zei het leraresje bedroefd, en ik heb geen enkele felicitatie van radovan ontvangen. zie je nu dat ik voor hem niet meer besta? en nou is het afgelopen, zei ik mijn coq au vin resoluut terzijde schuivend, as ie niet eens zunne roosje ken trakteren op een virtueel bloemetje terwijl hij mij volkweelt op valentijnsdag omdat ie zunne pis in mijn mond wil spuiten moet hij nodig onder handen worden genomen. nu is ie te ver gegaan. dattie aan de ketting ligt en zijn handen gebonden zijn is geen excuus. die stiefvader van jou krijgt veel te veelkapsones, zeker omdattie tot de elite van oorlogsmisdadigers behoort denkt hij dat hij alles kan maken omdat hij niets te verliezen heeft. maar hij heeft jou verloren. en straks loopt de geilsoldate bij um weg, en de bulldog, en mag hij in de isoleer met een gat in de grond zunne straf uitzitten.

kom mee, we zullen hem es trakteren! maar het arme kind durfde niet meer naar het tuinhuis en dook onder in het nachtleven van zeist. dus stapte ik stevig door het duin en zag nog net het halogene haar van de diva in nertsmantel met stola om de hoek verdwijnen. wat mot die platvloerse del hier? grauwde ik tegen de natuurgenezer die met een zelfvoldane glimlach aan de ketting lag. zij is mijn nieuwe patiënte, ronkte ie van tevredenheid. wij gebben veel gemeen. ik zei gaar, mijn carrière is ook verwoest sinds ik van oorlogsmisdaden ben beschuldigd, maar ik geb mijzelve gerpakt door mij voorbeeldig als get braafste jongetje van de klas bij get tribunaal te gedragen. zo moet jij dat ook doen. gedraag je als get poezeligste delletje en pleeg alleen nog plassex in de begandelkamer waar geen camera’s gangen en de ramen vuil en ondoorzichtelijk zijn sinds get servokroatiese leraresje ze niet meer lapt. en ik mag dan impotent zijn, plassex kan ik nog geel goed en richten des te meer! en mijn geilsoldate weet geus goe je een vibrator ganteert. ik geb mijn ideale sexmaatje gevonden… daarop was columniste zo verbouwereerd dat ze accuut vergat waarvoor ze was gekomen en achterwaarts het tuinhuis uit struikelde.

 
in het heetst van de strijd
 
dat je met de billen bloot en je mond open
laat het maar klateren en lik op stuk
 
ik heb toch niets anders te doen, zeg je
dan woorden doel te laten treffen
 
dat je tegenover elkaar met de tafel tussen jullie in
niet de juiste snaar weet te raken
 
geen handen die in elkaar haken
geen botsende lichamen en toch vervloeien
 
voor kogels is de lucht te dik
voor verwijten en vermaningen zijn we te oud
 
je houdt alle ballen het liefst in eigen hand
en stormen uit de lucht
 
maar als dan toch alles zo maar moet gebeuren
waarom niet een gedicht, een slippertje van de tong
 
een zweem van liefde in het aangezicht
in het heetst van de strijd zeggen dat je van me houdt
 
 Jolies Heij

Share This: