Merik van der Torren kijkt en ziet…

Een verslagje van een kleine zinsbegoocheling op het terras. Voor pomgedichten, groet, Merik

Wat zien ik ?

Op het terras aan het water neem ik
een slok “Leffe Blond”- bier en lees
“Laffe Blond” op het bierglas.

Ik heb het weer niet durven zeggen.
Ik zeg nooit wat.

En kijk nog eens goed:
“Leffe Blond” staat er gelukkig nu,

neem nog een slok van
het bruisende, geestrijke vocht.


 Merik van der Torren

Share This:

Peter Posthumus: ‘de wereld is in handen van idioten…’

de wereld is in handen
van idioten


Wanneer het zover is
dan is het al te laat
dan is het wat niemand wil
waar iedereen aan mee doet
dat is dan slechte politiek
en dat is oorlog
aangemeten macht
zonder reserves
dan is het wij of
alles naar de klote
dan is ’t wat iedereen al wist:
de wereld is in handen
van idioten

Peter Posthumus

Share This:

Karin Beumkes: ‘de honden zijn erg onrustig. Ik weet het en ik voel het ook,…

K


Dear Pom


Misschien weet je dat ik sprookjes schrijf, ook in dit gedichtje zit een sprookje, een beetje een eng sprookje.
Genoeg om de mensen wakker te laten worden met het idee, ons kan niets gebeuren maar je voelt het wel.
Dus dan maar dit gedrochtje op de septembermaanddag.


Liefs, Karin.


Geruchten

Ze houdt van knoflook, zegt ze
het is bijna volle maan, hapert ze
er zwerft een leegzuiger aan onze deur
de honden zijn erg onrustig.

Ik weet het en ik voel het ook,
ik spreek mijn woorden waakzaam uit.
Niemand kan er nog de vinger opleggen
en niemand deelt het samen.

Gisteren heb ik een aantal bijbels gekocht
de Openbaringen zweven als tafels om ons heen
zou het nog goed komen fluistert de dominee.

De leegzuiger aan de deur heeft rare tanden
en een koor van negen krolse katers in zijn stem
ook piept de ijzeren poort vrij ernstig.

We worden des nachts vele malen opgebeld
en het is altijd drie uur in de vroege ochtend.
Dove Willem kwam er gisteren mee van zolder
ik heb het relikwie nog nimmer gezien.

Zij ook niet fluistert ze,
en doodsbang kleven wij met chocoladepasta aan elkaar.

Grace Slick  – Dreams
 

Share This:

Cristian Pielich wint de enige echte virtuele ‘Ik zie je in alles’ – naar een regel van Virginia Woolf – trofee op pomgedichten punt nl Cartouche zilver, Anke Labrie brons

we moeten deze week Cristian Pielich feliciteren met goud – hij bracht de weemoed tot aan de rafelranden van de liefde – heel persoonlijk en toch heel algemeen gehouden – het verlangen ook. voor de lezer invoelbaar en voor de dierbaren ook. dat evenwicht zochten we deze week – Cristian wist het evenwicht tot op een milimeter nauwkeurig te vinden. prachtig. lees het commentaar onder de gedichten hier. dan leest u in de waardering dat Cartouche ook met eremetaal dient te worden behangen: zilver. voor de teruggebrachte versie van het gedicht van Anke Labrie – zonder uitwerkingen blinkt het brons. dank aan alle dichters die inzonden – een van harte voor de winnaars van het virtuele goud, zilver en brons.

Cristian Pielich


prachtig subtiel gehouden weemoed – de opdracht van de enige echte virtuele zondagochtendwedstrijd luidde: ach als we maar ergens – al is het in een hoekje – de liefde kunnen proeven –  in het gedicht heerst / laat de dichter de stilte  en de leegte heersen – en echt stil is het als de geliefde die strelende handen die altijd van haar/hem hielden niet meer zal horen. mogen we als lezer begrijpen. alle romantische elementen zijn aanwezig – het is een gedicht met ietwat bittere weemoed, er is nacht, er is muziek en eigenlijk is er niets meer – alleen de ik persoon in zijn alleenheid – de dichter. de romanticus.
Kijk eens aan

het blauwe engelvest, dat achterbleef
en ik zorgvuldig om mijn schouders schik
een badhanddoek – rood dat rondslingert
ik voorzichtig in handen neem, haar licht-
vochtige geur – hartnoot van amandel –
die opstijgt naar mijn neus en hoofd
bijna te boven gaat en ik die haar
met gespreide vleugels inhaleer

de ruwzachte rand naar mijn lip
en huid beweeg die begint te gloeien
tot een gezicht uit duizenden dat zich
dagtekent in de waseming van glas
dat alsmaar helder voller wordt
condenseert tot ogenblik als ik
voor de spiegel sta en zie
hoe alles jou ademt

tijd en ruimte
opgaat in elkaar

01-10-2022 / Cartouche

prachtige regels met – niet hier en daar zoals de uitnodiging luidde – maar met scheuten liefde – het is alsof de ik persoon er geen genoeg van krijgen kan – van de geliefde – hij ‘vreet’ bijna haar handdoek ook nog op – het gedicht is een eerbetoon aan de liefde/ aan de geliefde en lijkt in een ruk geschreven. in een ademstoot. maar ergens heb ik toch ook het idee dat hier niet een geliefde maar iets van geliefd eten en of drinken het onderwerp is. wellicht is het een het gevolg van het ander. met dichters weet je het nooit. het is ook te laat nu om logisch na te denken.

woorden laten zich niet dwingen
wringen zich in vreemde bochten 
om het wonder te beschrijven 
dat van alle mensen jij en ik 

juist jij en ik 

dat ik tussen zoveel mensen
je nog steeds ineens weer zie  
in de manier van lopen of een lach 
dat gekke petje dat je altijd droeg 
op het hoofd nu van een ander

maar toch blijft het voor mij jij  
want in alles wil ik jou zien

anke labrie 
(oktober 2022)

het wonder van jij & ik – heel mooi gezegd. hoe kort het gedicht ook is ik denk toch dat voor de buitenstaander er een paar particuliere regels teveel aan zijn – dat petje bijvoorbeeld. eigenlijk kan de hele invulling wel weg – hou je een kleinood over. voor iedereen geldend:

om het wonder te beschrijven 
dat van alle mensen jij en ik 

juist jij en ik 

dat ik tussen zoveel mensen
je nog steeds ineens weer zie  


  • Cristian Pielich: nu is het pas echt stil
  • Frans Terken: ik lees je in de witregels
  • Ien Verrips: de weg die ik zocht bleek de weg naar jou
  • Rik van Boeckel: wij zijn samen een en twee
  • Vera van der Horst: elk liefdesgedicht ben jij
  • Geraldine Bankcaenen: Maar je gaat niet weg
  • Jako Fennek: nu bestaat geen twijfel meer
  • Anke Labrie: woorden laten zich niet dwingen
  • Cartouche: hoe alles jou ademt
wie wint de enige echte virtuele ‘Ik zie je in alles’ – naar een regel van Virginia Woolf – trofee op pomgedichten punt nl? ach als we maar ergens – al is het in een hoekje – de liefde kunnen proeven – zo luidt de uitnodiging aan de dichters – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
 


‘LAAT HET VAN DE LIEFDE ZIJN’ – Tentoonstelling Love stories bezocht in de Hermitage – 020 – die gelezen prachtregel van Virginia Woolf (Night and Day) – zal deze week de bron van inspiratie moeten zijn voor de enige echte virtuele zondagochtendwedstrijd op pomgedichten punt nl:

‘Ik zie je in alles: in de sterren,
in de rivier; jij bent alles wat er is,
de realiteit van alles’
laat het van de liefde zijn

voel je dijen
warm weer mijn rug
licht mijn hoofd

op jouw borsten
liggen woorden van me
vind ze terug

je laat je niet meer zoenen
kan het van de liefde zijn
ik geloof wel
dat het van de liefde is

van bloemen
die verschillen
in een vaas

pom wolff




In alle woorden

Het maakt het niet lichter 
onze liefde zo zonder jou
de warmte die je uitstraalde
hangt als een jas om het lijf

je schijnt overal doorheen
alsof er in missen nog licht zit
jij in de kring van de lamp boven tafel
je geur opstijgend uit de plaid op de bank

je licht op in de afdruk in het kussen
ik lees je in de witregels in dit gedicht
voel je hand wrijvend over mijn rug
als we de regen trotseerden

tot in de kleinste druppel
zie ik je glinstering
in alle woorden weet ik je bij me
hoor ik het kloppen van het hart


© FT 01.10.2022

duidelijker kan de afwezigheid van wie zo lief – van –  een geliefde niet verwoord. dat maakt het gedicht wel heel persoonlijk en ook wel pijnlijk. twee regels springen er wat mij betreft uit:

‘alsof er in missen nog licht zit’ – en – ‘ik lees je in de witregels in dit gedicht’-

en zie daar het wonder van de poëzie – de pijn komt harder en directer aan bij de lezer bij de twee genoemde meer indirecte regels. je zou twee gedichten kunnen schrijven – voor de familie of bij een herdenking de regels die precies de pijn verwoorden – voor de lezer die verder weg staat meer van de regels waarin indirect pijn wordt verwoord.






als een blinde verdwaald zonder te weten
tot ik jou zag door jou gezien
nergens meer zag ik je niet
de weg die ik zocht bleek de weg naar jou
naar huis
behalve in mijn dromen waar ik je zoek
maar nooit kan ik je vinden
totdat ik wakker word dan zie ik
dat je naast me ligt

Ien Verrips
okt 2022

de volgende twee regels vind ik het sterkst:
 
nergens meer zag ik je niet
de weg die ik zocht bleek de weg naar jou


en eigenlijk verdienen deze regels tussen betere regels te staan. de andere regels zijn me net ‘te gezocht’ – net te veel bij elkaar geharkt. nouja die indruk maken ze op mij. de geciteerde regels zijn natuurlijk wel echte wereldregels – een geweldig begin van een gedicht dat nog geschreven moet.


Als je nu moet  gaan      

    De zomer proeft het fruit
      de vlinders

      In de tuin
      de zomertent
    waar jij als een belangrijk gezant
     ligt afscheid te nemen.

    Als je gaat dan leunen we
      op de vroege dagen.

Maar je gaat niet weg, onze liefde
    Blijft hier wonen.

Oude voetstappen rond het huis.
    Je zit op het stuur van mijn fiets
     als ik een drukke straat oversteek.

En de rozen voor de vensters om je
      Afscheid uit te luiden.


Geraldine Bankcaenen.

het zijn impressies – zeer leesbare impressies maar het persoonlijke karakter is ook evident aanwezig. de opmerking ‘een belangrijk gezant’ begrijp ik niet zo goed. na de gezant raak ik eerlijk gezegd een beetje de weg kwijt in dit gedicht. je gaat, je gaat niet, voetstappen lees ik en ook iets met een fiets. rozen drukke straat – nee te onduidelijk voor mij.
De eerzame weg van liefde

Voorspoed dwaalt niet af
van de eerzame weg van liefde
regenboog wordt hoog en kleurrijk

een gebed zonder horizon van tijd
preekt komende wensen van geluk
jij roept mij op weldadig te zijn

pakt mijn hand voor de eerste keer
dansend en dromend daar en hier
een swingende stroom van liefdesvertier

wij zijn samen een en twee
is een feit zo waar we zijn er voor elkaar
ik schrijf met hart en ziel dit lied voor jou.


Rik van Boeckel
1 oktober 2022

op de eerzame weg raak ik de weg kwijt. de dichters zullen wel opmerken die wolluf is van het padje maar dit gedicht helpt niet echt mee wolluf weer op het padje te brengen. op de laatste strofe na! – met die ene geweldige wereldregel: ‘wij zijn samen een en twee’

ook hier stel ik voor met deze regel een nieuw en meer helder gedicht te schrijven.




onvermijdbaar

ik hoopte vurig
je nooit meer terug te zien

tot je in anderen
weer te voorschijn kwam
hun lichte jurkjes
hun oogopslag, de bloemen
voor hun moeder

nu bestaat geen twijfel meer
ik zal je in allen blijven zien
steeds in stukjes


jako fennek


ik begrijp wat Jako wil zeggen – de gedachte is ok – maar de uitwerking is ronduit lelijk –  twee regels voldoen niet aan mijn norm van schoonheid – ik vind de volgende regels gewoon niet mooi:
 
je in anderen weer te voorschijn kwam
ik zal je in allen blijven zien
 
nee dit kan beter.
 

Wat heb je mooie dingen

je hoofd ligt op mijn schouder
alsof het mij hoort
streel ik je gedachten

laat het van de liefde zijn
het mag nog dichter
nog dichter bij
elk liefdesgedicht ben jij

en dat stukje lip
dat per ongeluk op mijn mond
belandde, bewaar ik

ook als je weg bent
ben je niet weggeweest


Vera van der Horst –

 
ook hier weer een wereldregel – helaas maar één!  (ik laat mn eigen regel maar even onbesproken: ‘laat het van de liefde zijn’)  –

‘elk liefdesgedicht ben jij’ –

een regel die heel veel gedichten overbodig maakt of onder zich rangschikt en  ordent. die andere regels met dat hoofd en dat stukkie lip – nou nee – ik geloof niet dat veel lezers op die beelden zitten te wachten. ik in ieder geval niet.




Vera wilde het volgende met ons nog delen:

Mooie tekst

Luister naar me
Écoutez moi

Ik de half-zanger
Moi la chanteuse à demi

praat over mij
Parlez de moi

Aan je liefdes, aan je vrienden
À vos amours, à vos amis

Vertel ze over dat meisje met zwarte ogen en haar gekke droom
Parler leur de cette fille aux yeux noirs et de son rêve fou

Wat ik wil is verhalen schrijven die jou bereiken
Moi c’que j’veux c’est écrire des histoires qui arrivent jusqu’à vous

Dat is alles
C’est tout

Dat is, dat is, dat is wie ik ben
Voilà, voilà, voilà, voilà qui je suis

Hier ben ik, zelfs als ik naakt ben, ben ik bang, ja
Me voilà même si mise à nue j’ai peur, oui

Hier ben ik in het lawaai en in de stilte
Me voilà dans le bruit et dans le silence

Kijk naar mij, of in ieder geval wat er van over is
Regardez moi, ou du moins ce qu’il en reste

Kijk naar mij, voordat ik mezelf haat
Regardez moi, avant que je me déteste

Wat moet ik je vertellen dat de lippen van een ander je niet vertellen?
Quoi vous dire, que les lèvres d’une autre ne vous diront pas

Het is een klein ding, maar ik heb alles wat ik heb, ik zet het daar, hier is het
C’est peu de chose mais moi tout ce que j’ai je le dépose là, voilà

Dat is, dat is, dat is wie ik ben
Voilà, voilà, voilà, voilà qui je suis

Hier ben ik, zelfs als het is blootgesteld, is het voorbij
Me voilà même si mise à nue c’est fini

Het is mijn mond, het is mijn huil, hier ben ik te slecht
C’est ma gueule c’est mon cri, me voilà tant pis

Hier, hier, hier, hier, hier
Voilà, voilà, voilà, voilà juste ici

Ik, mijn droom, mijn verlangen, hoe ik eraan sterf, hoe ik erom lach
Moi mon rêve mon envie, comme j’en crève comme j’en ris

Hier ben ik in het lawaai en in de stilte
Me voilà dans le bruit et dans le silence

Ga niet, ik smeek je, blijf lang
Ne partez pas, j’vous en supplie restez longtemps

Het kan me niet redden, nee
Ça m’sauvera peut-être pas, non

Maar doe het zonder jou, ik weet niet hoe
Mais faire sans vous j’sais pas comment

Hou van me zoals je van een vriend houdt die voor altijd weg is
Aimez moi comme on aime un ami qui s’en va pour toujours

Ik wil dat mensen van me houden omdat ik niet echt weet hoe ik van mijn contouren moet houden
J’veux qu’on m’aime parce que moi je sais pas bien aimer mes contours

Dat is, dat is, dat is wie ik ben
Voilà, voilà, voilà, voilà qui je suis

Hier ben ik, zelfs als het is blootgesteld, is het voorbij
Me voilà même si mise à nue c’est fini

Hier ben ik in het lawaai en ook in de woede
Me voilà dans le bruit et dans la fureur aussi

Kijk eindelijk naar mij en mijn ogen en mijn handen
Regardez moi enfin et mes yeux et mes mains

Alles wat ik heb is hier, het is mijn mond, het is mijn kreet
Tout c’que j’ai est ici, c’est ma gueule c’est mon cri

Hier ben ik, hier ben ik, hier ben ik
Me voilà, me voilà, me voilà

Hier, hier, hier, hier
Voilà, voilà, voilà, voilà

alstublieft
Voilà

Share This:

Seraphina Hassels: een witte hond, herfstgeur, een vallei en de dichter



Het ondermaanse


Buiten draait 
de aarde donker
grote beer boven 
witte hond daar onder
snuffelt herfstgeur


Geluidloos zwevende jager
in de vallei 
echoot traag
omhoog
roep
bevestigt stilte


Seraphina Hassels

Share This:

pom wolff voltooit de triologie grootscholten ook wel in de volksmond de triologie ‘geschifte gedichten’ genoemd – dichter wolff kiest uiteindelijk toch voor de meer geschifte variant ‘we dronken kalfjes…’

 
 bij nader inzien kies ik er toch voor om de derde regel te laten zoals deze in eerste opzet geschreven werd – gelet op de hoge mate van geschiftheid – verdient deze versie: ‘we dronken kalfjes’ echt de voorkeur boven de mooie maar minder geschifte variant aangedragen door Peter Berger: ‘we dronken als kalfjes’.
pom wolff voltooit de triologie grootscholten ook wel in de volksmond de triologie ‘geschifte gedichten’ genoemd –
de triologie grootscholten dient nog te worden voltooid – de  triologie  ‘geschifte gedichten’ zoals de zuidhollandse dichter grootscholten heeft gemeend om mijn gedichten te moeten kwalificeren.  hij liet deze kwalificatie zich een keer ontvallen laat ik het zo zeggen. ik kan er goed mee leven.
 
 
 
 
1
er lagen trage schepen stil
net voor de einder        
we dronken kalfjes
schonken melk in volle liters

ik riep wat een water allemaal
waar heb ik dat nou aan verdiend
en wat een melk ook
zo ver van huis

ik groette alle aanwezigen
als jullie dit het einde vinden
prima hoor

ik ga er vandoor
ik moet nog schrijven
kloppende gedichten schrijven
 
 
pom wolff

 
2
 
eenmaal thuis
aan lager wal weer
geef mij zee melk en water

wat een mensen
ik ben voor koeien
klei en brood

tegen dijken
tegen straten geef mij water
heel veel water

in de verte trage schepen
net voor de einder – kijk ze varen
zie ze gaan

zie ze vliegen
nooit gekregen
wat ik altijd heb gewild


pom wolff
 
3
 
ik zie de slepend trage schepen
in de wallen van haar ogen

 
zelfs de koffie dronk ze zoals jij
je had hetzelfde leren jasje kunnen dragen

als ze de ochtend in beweegt
valt de dood weer in het huis

 
pom wolff


 
foto: Ben Kleyn

Share This:

de herfstgedichten van Antony Oomen – 3: ‘…naar stilte zulk een tomeloos verlangen een overdosis of verhangen…’

kunstwerk: Ginie Ruitenbeek


Strijkstok

liever ben ik dood dan dat ik leef
beter ging ik weg dan dat ik bleef
naar stilte zulk een tomeloos verlangen

een overdosis of verhangen
daar komt het ongeveer op neer
te móéten leven, keer op keer

is alles grauw, de luchten
het gevoel, het klaaglijk zuchten
zoveel kleumende gradaties grijs

en tegen welke prijs
wat blijft er aan de strijkstok kleven
wat blijft er over om te leven


Antony Oomen
27.IX/2022

Share This:

Abraham Von Solo: met de compositie van de wereld om hem ‘heen. VON: ‘Ik distantieer me dan bij deze ook van mijn eigen geschreven tekst en ben zelfs bereid een verklaring te ondertekenen die dit onderschrijft…’

Nederland is het land met de meeste Tesla’s per hoofd van de bevolking. Het land met één van de hoogste bruto nationaal producten ter wereld. In Nederland wonen de meeste nationaliteiten en etniciteiten ter wereld in goede harmonie samen. Nergens ter wereld kun je ongeveer alles regelen met een digitale app van de overheid op je slimme device, maar in Nederland wel. Je kunt zelfs een heleboel dingen al bijna niet meer regelen zonder een smartphone, zo goed is het geregeld hier. Door de markt zijn gang te laten gaan, hebben wij gemiddeld de grootste klassen en toch de hoogste onderwijsresultaten en de minste ziekenhuisbedden per hoofd van de bevolking en toch de beste zorg van bijna heel Europa en de Wereld. Daarom zijn we ook de meest trouwe discipel binnen de Europese Unie. Je mag hier LHBTGQXZ+ en woke zijn en dan is de kans dat je op de Grachtengordel van 020 iets overkomt minimaal. Met kop en schouders boven de rest van de wereld uit torenen zonder het hoofd boven het maaiveld uit te steken. Waar een klein land groot in kan zijn. Bescheidenheid. We zijn zo lekker gewoon gebleven met onze VOC-mentaliteit.

‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Als je voor een dubbeltje geboren bent, wordt je nooit een kwartje. Je moet gewoon onderaan de ladder beginnen.’ Veel Nederlandser krijg je het niet. Het zijn voorbeelden voor de wereld. Het zijn echter allemaal uitspraken, waar ik vanaf mijn prille jeugd niet in geloofde. Het zijn namelijk leugens. Heel Nederland is een leugen. Het is namelijk een reclamespotje. Onze trotse natie is een marketing instrument. Laten we de uitspraken stuk voor stuk eens ontleden. Doe maar gewoon. Kortom, wijk niet af. Je bent voor een dubbeltje geboren, dus maak je niet de illusie ooit met de Euro clan mee te mogen doen. En de ladder, dat is het keukentrapje dat we je aanreiken. Echte mannen nemen de lift. Het zijn allemaal uitspraken om het volk braaf en gezapig te houden. 

Intussen heeft zich een staatsapparaat opgetrokken waar Stalin zijn vingers bij zou aflikken. Je kunt niets officieels meer regelen zonder dat via een digitale app met drieweg identificatie te doen. Je locatie is binnen de stedelijke gebieden op elk moment te volgen. Met niet traceerbaar contant geld betalen wordt langzaam steeds onmogelijker. Elke grote stad beschikt over een groot contingent toezicht-hiwi’s annex para-politionelen die nu ook langzaam onder de ‘verdedigingswapenen’ mogen. Dit leidt alles wonderwijl niet tot Noord Koreaanse toestanden, omdat we ons aan de stelregels van de Nederlandse bescheidenheid houden. Maar het is als Staat wel fijn om achter de hand te hebben, voor het geval dat. Je kan de toekomst maar beter een stap voor zijn.

Nederland is binnen de Europese Unie en de westerse wereld verworden tot de ‘flagship store’ van het totalitair neo-kapitalisme. Alleen fossielen als Baudet ageren er nog enigszins tegen onder de verkeerde voorwendselen. En hij krijgt dan ook net voldoende tijd zichzelf hierin publiekelijk belachelijk te maken, zodat andere critici wel twee keer na zullen denken voor ze met hun mening op de proppen komen. Het is politiek gezien in dit land niet meer de vraag wie mijn vrienden zijn. De vraag die rest is wie de vijanden zijn, die ik nog het meest graag heb. Waar kapitalisme en communisme, fascisme en socialisme, markt en overheid, oud en nieuw geld, democratie en algoritmes elkaar gevonden hebben in een perverse dodendans, is die keuze eigenlijk al niet eens een keuze meer. Het is je lot af te wachten. Daartoe dwingen de omstandigheden je wel, of je kiest er vrijwillig voor.

En ik weet het. Ik mag niet klagen vanuit mijn riante woonstede, met mijn vaste baan en nooit geen ellende gekend. Ik moet maar gewoon mijn smoel houden, want anders pas ik niet meer in het plaatje en mag ik blij zijn, dat we niet in Rusland wonen, want daar was ik al lang de kelder van het Lubyanka in verdwenen. Ik snap het gewoon niet. Dus bij deze. Al het bovenstaande is subversieve onzin, geschreven door een semi-intellectueel die denkt, dat hij door geschiedenis boeken te lezen en daar over na te denken, een mening kan vormen over de immens veel grotere complexiteit van de wereld om zich heen. Dat terwijl het nieuws en de politiek toch geen enkele twijfel laat bestaan over de Waarheid. Ik distantieer me dan bij deze ook van mijn eigen geschreven tekst en ben zelfs bereid een verklaring te ondertekenen die dit onderschrijft.

Vergis u niet. Ik pas nog in mijn tijd.
Het is pas de volgende generatie, die de eerste generatie wordt sinds de grote oorlogen, die het niet zo goed gaat krijgen als de mijne.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

Share This:

Merik van der Torren: ‘Ik laat me languit vallen en door je strelen, luie maan…’

Een tijd geleden hoorde ik op de radio een Frans lied “La lune paresseuse” oftewel “Luie maan”. Dat leek me een mooi thema voor een tekst. Bij deze. Voor pomgedichten, groet, Merik

Luie maan

Je hangt zo’n beetje geel aan de hemel,
je bent- geloof je – best wel vol.
Je straalt over velden met bloemen,
bloeiende kastanjes en perenbomen
in de nacht je licht.

Ik laat me languit vallen en
door je strelen, luie maan,
tot de ochtend in komt breken
en de kleine kabouter met puntmuts,
die een pijpje rookt en zegt:
“ het is fantastisch wandelweer ! “

Merik van der Torren

Share This:

Grootscholten: ‘dit gedicht is geschift.!!’ 

‘dit gedicht is geschift.!!’
 
de dichter Grootscholten aan het woord op FB over mijn laatste gedicht. ik schreef het gedicht gisterenavond  tijdens het kijken naar de ouwehoeren van  voetbal inside – gedicht deed dichter grootscholten ontvlammen in een woede aanval  op een manier die hij zelf niet bij zich zelf kon vermoeden. vermoed ik. de dichterlijke woede voelde als een compliment –  ‘het gedicht is onschuldig’ leerden we al van grootmeester Campert – en na een recensie van dichteres  vera van der horst wist ik dat het gedicht mogelijk wel iets van geschiftheid in zich zou kunnen dragen maar desondanks prima in orde is:
 
er lagen trage schepen stil
net voor de einder        
we dronken als kalfjes
schonken melk in volle liters
 
ik riep wat een water allemaal
waar heb ik dat nou aan verdiend
en wat een melk ook
zo ver van huis
 
ik groette alle aanwezigen
als jullie dit het einde vinden
prima hoor
 
ik ga er vandoor
ik moet nog schrijven
kloppende gedichten schrijven
 
 
pom wolff
 
 
Vera van der Horst:
 
Ik vind hem grappig zoals hij is. Die eerste strofe schetst door de combinatie van trage stilliggende schepen, melk(van de koe) en kalfjes een sfeer van lamlendig of nietszeggend gelummel weer. Vooral de associatie met het over koetjes en kalfjes hebben- een wat nietszeggend gebabbel-
De 2de strofe heeft zoiets als:
al dat water, al die melk, (al dat gelummel, al dat geouwehoer) wat moet ik ermee, ik wil naar huis!!
De 3de strofe neemt de -ik- een beslissing en voegt de daad bij het woord: als jullie dit zinvol vinden, ga lekker door, ik heb nog iets belangrijks te doen. ((diepere laag: voor het einde (zie strofe 1: als dit voor jullie het einde is))
Strofe 4 de – ik- benoemt wat voor hem belangrijk is: gedichten die kloppen, waarbij je hier voor kloppen diverse synoniemen kunt invullen, maar dat word me teveel getyp. Ik lees dit als eerste spontane interpretatie zo, grappig met een diepere laag.
Ik zou het in 1 regel kunnen samenvatten, maar dat doe ik niet, omdat ik daar nog te veel over twijfel.
 
 
vanochtend schreef ik nog een ‘geschift’ gedicht in deze serie
die we maar voorlopig de serie Grootscholten zullen noemen:
 
 
eenmaal thuis
aan lager wal weer
geef mij zee melk en water
 
wat een mensen
ik ben voor koeien
klei en brood
 
tegen dijken
tegen straten geef mij water
heel veel water
 
in de verte trage schepen
net voor de einder – kijk ze varen
zie ze gaan
 
zie ze vliegen
nooit gekregen
wat ik altijd heb gewild
 
 
pom wolff
 
 

Share This: