wie wint de enige echte virtuele – vrij naar een regel van arie van egmond – ‘over de grote grap die leven heet’ trofee op pomgedichten?

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

FRANS TERKEN aan de kersenvlaai – RIK VAN BOECKEL aan een draadje – IBUNDA aan de pomfrites – CHARLES STEIJGER  verbaasd – DITMAR BAKKER  over draagbaar – ARATRIOS  over ijdel foezelen – JOOP KOMEN 5 stappen naar voren – MERIK VAN DER TORREN echt dood is anders

wie wint de enige echte virtuele – vrij naar een regel van arie van egmond – ‘over de grote grap die leven heet’ trofee op pomgedichten? de dood zit in de lucht deze week – lieve lezer – lieve dichter – soms hangt de dood in de lucht. die crimineel martin en nog wat zonder c-o-c-k,  ook peter van straaten – een ruimtevaarder – en de kok joop braakhekke en wie er allemaal nog  meer aangaat voordat we zelf hangen.   doe maar een selfie zou arie spitsvondig opmerken.

wij hangen nog aan het leven bespraken we gisteren.  leed moet verwerkt – wat kunnen we anders doen dan er vorm aan geven – aan ons onvermogen. aan u  deze week om de dood in de ogen te kijken in de zondagochtendwedstrijd van de pom – u kent de regels hier:  de gedichten niet te lang tenzij noodzaak – (of als u er  acuut een einde aan wil maken pak dan gerust nog eens lekker uit.)  u kunt uw gedicht als reactie plaatsen – onder ‘leave a comment’ – (even registreren, dan inloggen en dan uw reactie) – of stuur in voor zondag 1100 uur  onder ‘contact’. (zie rechtsboven) – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar  verzekerd. Geen BREGJE deze week.

 

opa

vroeger had je films met witte spoken
glazig trillende ogen – ineens kwamen ze een hoek om
of opa die opgebaard lag in de gang
die had er ook een handje van
je deed de huiskamerdeur open
en daar lag opa

pw

 

Weekend zonder wifi
 
Dagen dat de wereld ver weg is
gevuld met koffie appelsap en kersenvlaai
op een kruising van drie ooit vier landen
 
niet een voorkeur voor een richting
alle grenzen staan zonder pardon open
tussen muren geen idee wat er buiten gebeurt
 
de vruchten plukken van teruggetrokken verblijf
het licht zien in vlammen in de haard en
brandende kwesties niet op het hout leggen
 
die voor later en elders bewaren
als we van geen bereik weer naar signaal gaan
storing in de mast houdt het hoofd bij de weg
 
twee benen op knarsende koude grond
waarin we de doden van ingeslapen uren leggen
die je bij thuiskomst op de deurmat overvallen
 
 
FT 2016

 

Een dunne draad

We hangen allemaal
aan een dunne draad
maar je weet nooit
wanneer je gaat

je weet ook niet dat je kwam
de herinnering een verborgen dans

doch het laatste niets
voor altijd rust
het is geen last
doch ook geen lust.

Rik van Boeckel

 

 

Mag ik eenmaal Pom van u

Hoe je zou smaken
zo eigengereid in
flinterdunne lapjes vers

zo dwars van
de tongriem gesneden
licht doorbloed

zo ik het graag wil
dat MOET wel liefde zijn

©Ibunda

 

 

Zonder verbazing

Alles is voorbij gekomen
liefde tot de diepste haat
van angst naar vage dromen
meestal is het ook te laat

De vlucht van vele mensen
uit grote landen of gehucht
ze hebben nog wel wensen
alleen staat haat in de lucht

Links of recht of omgekeerd
met of zonder groot bezit
wat heeft de mens geleerd
alleen de kleuren zwart of wit

Wat er enkel nu noch rest
is wachten tot de stille dood
al komt hij uit oost of west
de verbazing ligt in de sloot

Charles Steijger

 

SJAAK & NOA

Noa vond Sjaak
’n prachtige snaak,
werd door vermaak
verblind.

Sjaak spoot in Noa
spermatozoa
leidend tot soa,
arm kind!

Noa nam eerwraak,
zag een flambeertaak:
“Nu ga je neer, Sjaak!
Gezwind!”

Dapper, of laf,
tóch kreeg hij straf.
Hoe liep het af?
Een hint:

Sjaak is passé.
Níet meer O.K.
Auto-da-fé
verslindt.

-xoxo-

Ditmar Bakker

 

blijf even hangen bert
 
stellig sinds hij aan de wereld dacht bij te dragen
infanterriebel wild aan de zin zogende moeder
ontniette hij het spijkerschrift als vers getrokken
nagelde ons vragen dat zijn wonder soms oversteeg
aan jaarduizenden klei – heerste ridderlijk te paard
verlaagde het grauw met schijnbewegingen kennis
intussen kreeg hij de eigen queest maar niet voltooid
goed – de studiebul plots voor een droombaan vereist
wist hij fluks uit knip-en-plakwerk gedrukt en zo
scheen het heertje nog fier op het kantelpunt te innen
 
maar de keerzijde zou het gouden talent hem tonen
net te begaafd om zeg een vrouw langer gebonden
geboeid te houden dan wat maanden ijdel foezelen
weekeinden vol vruchtvrees dode stamboektakken
en naarmate de jacht op min of macht vaker brak
wies de twijfel door demonen bezocht tot waanhoop
vormden zijn tabletten klei een te mijden spiegel
lukraak snel in de echt een leugen op de valreep
besloot hij voor het eerst onwrikbaar gegrond – trok
sporen van woede en berusting ons in nagloed toe
 
 
Aratrios
 

 Boswandeling

Ze liep op de smalle landweg die honderd meter verder doodliep in de mooie
bossen bij Dieren.
Het was een warme zomerse dag. De zanderige landweg trilde in de hitte.

Gisteren had ze haar vierendertigste verjaardag gevierd. Haar ex met hun zoon Peter van twaalf waren tot omstreeks elf uur ’s avonds gebleven.
Na maanden van eenzaamheid had ze weer eens een drukke, gezellige middag en avond beleefd.
Jerry en Peter hadden genoten van het diner dat ze had bereid.
Voor Jerry had ze zijn lievelingskostje gemaakt, kalfsoester met champignons in een sherrysausje, krieltjes en sperziebonen.
Voor Peter was er zijn geliefde toetje, roomijs met banaan en chocoladesaus.
Na het diner hadden ze nog gezellig nagebabbeld.
Ze had koffie gezet en om een uur of negen was er een fles Chateau Dassault uit 1981 opengetrokken die ze speciaal voor deze dag had gekocht.
Geen moment was er gesproken of gezinspeeld over hun mislukte verleden en Peter was in zijn vroegere kamertje druk geweest met het snuffelen in zijn oude speelgoed en boeken.
Om kwart voor elf waren ze weer vertrokken.
Ze had de auto nagezwaaid tot hij om de hoek was verdwenen.

Toen ze vanochtend opstond besloot ze een boswandeling te maken om de drukte en spanning van de vorige dag kwijt te raken.
Ze parkeerde de auto op het zandpad dat naar het bos leidde. In de verte zag ze het boswachtershuisje dat aan de rand van het bos stond. De zon bescheen het geheel en het leek haar alsof ze middenin een schilderij stond.
De kronkelende landweg, de verweerde paaltjes met het prikkeldraad links en rechts van haar, met daarachter de goudgele korenhalmen die golfden over het heuvelachtige landschap.
In de verte de groene bladerzee van de Imbos met daarvoor het schilderachtige boswachtershuisje.
Even stond ze stil en nam al het schoons van de natuur in zich op.
Vlak voor haar werd de landweg doorkruist door de trainrails van de trein Arnhem-Zutphen.

Toen de trein naderde deed ze vijf stappen naar voren.

Joop Komen
de kluizenaar van gendringen

 
 
 het leven, een grap?
het leven, een grap?
Helemaal niet ergErg, je vermijdt het woord erg
en drinkt wijn na de begrafenis
met wat fijne gedichten en
een warme kachel.

Dat dit afloopt lijkt vals spel.
Dus ben je de clown,
al speel je dood
lacht het publiek.

Maar echt dood is wat anders;
zo helemaal weg de wereld en
jij zoekt verstrooid je bril

Merik van der Torren

Share This:

LISAN LAUVENBERG leven & laten leven – “Mijn ex ving een muis, die uit de gordijnen op ons bed was gesprongen, oh griezel.”

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

Lisan met kleine persoonlijke observaties – af en toe een groot vraagstuk klein verteld

 


Muizenissen

Bij de eerste vorst komen de muizen, waar ze maar kunnen, de huizen binnen. En daar mee ook de tips om ze kwijt te raken. Als je dat wil. Want soms is het leven zo eenzaam, dat je blij bent als een levend wezen je gezelschap, je warmte en je eten wil.
Mijn ex ving een muis, die uit de gordijnen op ons bed was gesprongen, oh griezel. Bij zijn staart hield hij hem vast, maakte het raam open en gooide hem van twee hoog naar buiten. De ijselijke damesgil die we hoorden zal de muis een flinke schrik bezorgd hebben. En toch wil ik na al die jaren nog steeds weten hoe het met die muis is. En die dame. Zou ze nog zo gillen?
Muizen vliegen normaal niet door de lucht.
Bij het horen van de muisjes verhalen komen de herinneringen uit hun afgesloten holen gekropen.
Oude huizen.
Oude liefdes.
Dode muizen.

 

Lisan.

 

 

 

Share This:

VON SOLO op pomgedichten voor U! “De auto is een drug als suiker.” over patserbakken en alarmfases: “Ze staan stil en schuiven als een trage kudde schapen voort van stoplicht naar stoplicht. Als automaten bedienen ze hun mechanische koetsen.”

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

Intussen zou u al begrepen kunnen hebben dat ik de gemiddelde mens niet erg hoog acht waar het gaat om het tot nut maken van zijn veronderstelde hersencapaciteit. Tachtig procent van de ‘gewone’ mensen gedraagt zich saai, dom of gewoonweg zwakzinnig. En zet dat dan eens in een automobiel. Juist wat krijg je dan?

 

Deel 158. Debieltjes op vier wieltjes

Achterlijk gedrag is van alle tijden. Het is echt niet iets van de afgelopen veertig jaar. Al zolang er mensen zijn, is er idioot gedrag. Zelfs apen hebben er een handje van, blijkt uit onderzoek. Maar wat maakt deze tijden nu zo anders dan voorgaande eeuwen of decennia? U zult al gauw denken: ‘Televisie en Internet.’ Maar niets is minder waar. Het is de auto geweest! Dit artikel heeft de zaken echt veranderd. Als men internet en televisie kijkt, hoeft men het huis niet om de stompzinnige functionaliteiten te benutten. De brave burger kan onderuitzakken en zich op velerlei gewenste wijzen laten (auto)manipuleren. Het is als wat de speen is voor de baby. Of een fixatiemiddel voor een wat al te wilde psychiatrische patiënt. Het maakt de potentieel vervelende lastpakken tot brave burgers.

Nee, dan de auto. De heilige koe. Een vervoersmiddel voor overwegend vier personen en wat bagage. Meestal gereden door alleen één chauffeur. De aandrijving is vaak een verbrandingsmotor, welke draait op aardolieproducten. Verzonnen door Gottlieb Daimler en tot massaconsumptie artikel omgevormd door Henry Ford. Dit paste perfect in het meesterplan van winkelcentra, meubelboulevards, outlet-centers en Ikea’s dat vlak na de Tweede Wereldoorlog verzonnen was. Want wat heb je aan grote consumptiecentra als niemand er heen kan? En wat heb je aan olie als de consument er niet van afhankelijk is? Voor wie in de Westerse wereld is een leven zonder auto nog voorstelbaar? In een kleine zeventig jaar is de doorsnee burger volledig afhankelijk gemaakt van vervoer over afstand. Ineens moesten ‘we’ overal heen. Dat had ook met treinen of boten gekund. Of vliegtuigen. Maar de auto was een beter idee. Die kan iedere nitwit bedienen. En wat wil de gewillige consument nou liever dan zo’n ding voor zichzelf. En om de zoveel jaar een nieuwe omdat de buurman er ook één heeft. Alleen sloebers en sukkelaars gaan lopen, fietsen, nemen de trein of blijven gewoon thuis op de bank met een boek. Er heeft zich een tijdperk ontvouwen van overvolle wegen, zondagsrijders, milieuvervuiling, korte lontjes, patserbakken en alarmfases in de zomer. Dagelijks kunt u het zien als u in de ochtend door de stad en uitlaatgassen naar uw werk fietst. Individuen in automobielen. Ze staan stil en schuiven als een trage kudde schapen voort van stoplicht naar stoplicht. Als automaten bedienen ze hun mechanische koetsen. Tot ze aankomen en hun karos stallen. Om na een dag vegeteren achter een scherm dezelfde weg naar huis en televisie weer af te leggen. Perfect georkestreerd. Op wat kleine dissonantjes na.

Vroeger bestond er zoiets als sociale samenhang in de samenleving. De reden kan omschreven worden als een zekere mate van gebrek aan materiële welvaart. Dat gebrek werd ingevuld met werk, kerk, familie en activiteiten in de omgeving. Veel te consumeren viel er niet. Andere zaken bleken ook waardevol. En je ging pas ver weg als daar ècht een reden voor was. Maar toen kwam de auto. Ik kan me zelfs herinneren dat we met vader op zondag gingen toeren, want wat moest je anders op zondag? Het moreel verval was ook toen al ingetreden. De zogezegde individualisering. Maar kuddedieren individualiseren niet! Die gaan zich massaal als gelijksoortige asocialen gedragen. En waar asociaal gedrag vroeger plaatsgebonden was en werd gecorrigeerd door de sociale kring, maakt het ineens niet meer uit. Want je rijdt zo weer weg. En wat zich buiten het blikveld van je afbrokkelende kring afspeelt, daar zegt toch niemand iets van. Daarmee heeft de auto dus direct bijgedragen aan de desintegratie van de samenleving en het afbreken van het normbesef. De auto maakt afhankelijk en stompt af. Regent het, pak de auto. Is het warm, zet de airco aan. Ga je boodschappen doen, pak de auto. De auto is een drug als suiker. Zoet en makkelijk. En door de auto in de handen van het zwakzinnige proletariaat te leggen, heeft het kapitalisme haar succes gewaarborgd en haar stempel op de wereld onomkeerbaar gedrukt. Zowel sociaal als milieutechnisch. De auto is daarmee de appel geweest in het paradijs. En de oude wereld….die zien we nooit meer….terug!

 

 

 

VON SOLO

DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST

www.vonsolo.nl

 Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

En volg VON SOLO ook op Facebook, Twitter en LinkedIn!!!

Share This:

MERIK VAN DER TORREN over de donkere dagen voor kerst – ondertussen in letterland: cartouche witheet op bregje – aanvallen op JOLIES HEIJ en op haar vrijheid van meningsuiting op pomgedichten

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie
Het Zwarte Woud
Ik liep vannacht in het Zwarte Woud
Wist niet waar ik was, waarheen ik liep.
Van stam tot stam strompelde ik voort.
Uilen riepen boven mij je lieve naam.
Duisternis bedekte mijn ogen,
Zwart was het woud.
 
Heel klein sidderde licht;
 
De beloofde herberg, drank, eten en een matras
Schuilen tegen regen en wind
Merik van der Torren
 
ondertussen in letterland maakt cartouche zich nog steeds druk op poëtische wijze over het optreden en uitlatingen  van bregje zonderland als juryvoorzitster – tweewekelijks – in de zondagochtendwedstrijd:

 Pakketje voor Brekje

Ze bedoelt het heus nog niet zo kwaadjes
maar meer zit er gewoonweg echt niet in
als een wel willende webloze spin
fröbelt en frutselt ze losse draadjes

in haar commentaartjes bij elkaar
o wee o wee als een regel geen eindje
dan zijn de raapjes bij tante overgaar
en trekt ze haar sneeuwzwart pietenlijntje

naar ons sinterklaasje, baasje, beste man
rijd alsnog dit wolvenkind toch niet voorbij
en bedeel haar met een diepe grote pan
– daarbij als gereedschap in een strakke rij-

een kopje thee, een muts, een potje Vicks –
waarmee het o zo prettig letters stomen is

(tot een pakkend vers
een klinkende analyse
een sonnet, is het echt?

ammehoela,
breek me de bek niet
het is tijd dat je je borst ontbloot
diep inademt en je waar gezicht laat zien)

06-05-2016
Cartouche

 

ondertussen in letterland vindt de ene na de andere kwaadaardige aanval plaats op FB op onze lieve eigen jolies heij en op de woorden in haar column hier op de site deze week – dus OOK op de vrijheid van haar  meningsuiting op de pom: jolies sprak over  ‘ een meute LIJKENPIKKERS’  zoals zij zich afgelopen zondag op de bijeenkomst voor de overleden derrel niemeijer in eindhoven manifesteerden. als een leeuw vecht uw webmaster natuurlijk ook op FB voor jolies en haar vrijheid van meningsuiting op de pom:

de vrijheid van meningsuiting is in het geding. jolies heeft haar ergernis geformuleerd over een paar egotrippers die geen enkele ruimte lieten aan jolies noch aan anderen om ook een woord van afscheid te spreken voor derrel. nee alleen maar ruimte aan zich zichzelf gaven.

jolies heeft blijkbaar een stinkende beerput aangeraakt met haar woorden – de stankbel van de nieuwerzijds is er niets bij vergeleken –  moet je kijken/lezen  wat ze allemaal over zich heen krijgt en natuurlijk vinden de egotrippertjes dat jolies helemaal niet mocht zeggen wat ze heeft gezegd – egotrippers horen alleen zich zelf graag. maar dat wisten we toch al lang – dan gaan ze schelden of de moraalridder uithangen of tot volksgerichten  oproepen. nee de vrijheid van meningsuiting op pomgedichten is er voor U! voor alle verjaagden uit de wanhoop!

 

wildernis
 
waar gehakt wordt
blijft slechts spaanhout staan
daar gelden oerwoudwetten wildernis
en klaagt men stenen uit de grond
 
hier bouwen we een nieuwe stad van krijt
voor verjaagden uit de wanhoop
op de resten bouwen we
blauwe bomen en ook witte
 
als volledigheid al iets is
is volledigheid misschien het bier
dat we samen dronken
onder deze blauwe boom
 
waar ik de lijnen zag
waarbinnen ik je dacht te weten
wonderkind steeds witter
er hoeven geen mensen bij
 
pw

Share This:

we hebben een nieuwe columniste – vrijdag de eerste column van LISAN LAUVENBERG voor pomgedichten

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

lisan2

vol trots mag ik u voorstellen aan lisan lauvenberg. de onderhandelingen waren best wel pittig. maar ze heeft de maximale vrijheid veroverd en gekregen om te schrijven waarover ze ook maar wenst te schrijven. het worden “kleine persoonlijke observaties”.

dichteres en columniste lauvenberg ontdekte ooit – ergens rond de eeuwwisseling –  de dichter in uw webmaster. we gingen ieder onze weg en nu komen we weer bijeen op de site – maakt ze de vrijdag mooier dan voorheen. “kleine persoonlijke observaties” zoals u ze nooit eerder las.

 

 

Share This:

COLUMNISTE JOLIES HEIJ op het DERRELBAL in eindhoven – over ‘een meute lijkenpikkers’ – over ruzie en vechtpartijen – én over de drieminutenkwestie: “heel onderrels”

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

derrelbal

foto: Kattya Janssen

columniste naar de gouden bal in eindhoven voor de bundelpresentatie van “dan zijn er ook dichters die gewoon doodgaan”. het regent weer bundels, lieve lezertjes, tis tenslotte sinterklaas, maar dit is wel een bijzondere bundel met honderdeneen gedichten over derrel niemeijer en een ontroerend voorwoord door ma de jong. en het was een heugelijk weerzien met meerdere dichters van de poweziebus van 2015, joz knoop, de dames westerhuis en bremer, marijke hooghwinkel. vooral veel dames waren er om derrels powetiese as uit te strooien, plus een v”laamse feministe die riep dat niet enkel mannen het patent op perversie hebben. von solo was in de zak meegenomen, maar dat was omdat ie zunne broek had laten zakken op de damesslaapzaal tijdens de bustoer. ga toch mee, zei ik vantevoren tegen het servokroatiese leraresje, jij was toch zo tuk op derrel? altijd maar manies fb-en met elkaar, je herkende in hem gewoon je autistiese kindertjes in de klas. jij omringt je met autisten, je wordt hopeloos verliefd op ze, je lijdt aan het hulpverlenerssyndroom en op jouw spandoek staat geschreven: red de autistiese man! laat hem ook iets voor mij voelen! ook al wordt hij niet verliefd en als hij het onverhoopt toch wordt ontpopt hij zich tot een rechtgeaarde stalker! dat is ut um juist, snifte het leraresje, ik heb derrel niet kunnen redden. een autist kun je cognitieve gedragstherapie geven, maar de kanker niet.

en de gouden bal zal nooit meer hetzelfde zijn zonder derrel. wedden van wel? sprak ik optimisties. het open podium gaat gewoon door en bier blijft bier. blijf jij maar zitten simmen en op radovan, die andere autist en narcist, wachten. en aldus landde ik in de afgeladen gouden bal. daar was vera van der horst ook met deur onafscheidelijke waterpijpje. ik ben speciaal voor jou gekomen! gilde ze over de hoofden heen en was toen weer weg. ik dook onder in het feestgedruis en kwam pas weer boven toen de meute lijkenpikkers aftaaide en de eindhovense couleur locale overbleef. daar zat vera ook weer aan deur waterpijpje te lurken. nou, in ieder geval is de gouden bal nog geen spat veranderd, sprak ik opgelucht. dacht je dat? gaf vera somber. deur wordt een of andere beroemde godfather aangetrokken om het podium te presenteren. waarom geen godmother? waarom iemand van buiten? terwijl moniek hendrikx de beste slamster is die we in eindhoven hebben. neen, er gaat heel veel veranderen. er zijn strenge regels. drie minuten spreektijd, heel onderrels.

aan de bar in de hoek begon een stelletje eindhovense dichters, onder wie cartouche en de chroniqueur van de eindhovense powezie-encyclopedie aan elkaar te sjorren en muilperen uit te delen. ach, de egootjes van de mannetjes, verzuchtte vera driftig aan de waterpijp lurkend. mot de godmother niet ingrijpen? vroeg ik. ik kan munne pijpje in hun aarsjes steken, maar veel zal dat niet helpen. op dat moment weerklonk er in het café – wij zaten achter in de rokerstuin – hoefgetrappel, even later zwaaide de deur naar de tuin open en stonden sint met radovanbaard en piet in knalrood mantelpakje, maar wel met zwarte kop, kroeshaar en volle lippen op de drempel. de vechtersbazen doken als dolle honden op de pepernoten. radovan! riep ik verheugd uit, met de geilsoldate verkleed als onze nationale sprookjeshelden! hoho, maakt plaats voor de sint en zijn knecht, dan zal de hoofdpiet het grote boek… wacht eens even, hier klopt niets van, je kunt de h’s zeggen! ik rukte de baard af en daar kwam arie van egmond te voorschijn. uh, stamelde ie, ik kwam in opdracht van de grote baas kijken of ook in eindhoven alles nog kits is. ik rukte de pietenpruik af en daar kwam gigi te voorschijn. ik mot hoognodig weer tegen wat dichters oprijen, kirde ze, rukte haar bloesje open en voegde zich bij de vechtersbazen die zich als dolle honden op haar stortten. intussen kwam vera vervaarlijk overeind. vort! ik geleuf niet meer in sprookjes. wie denk je wel dat je voor je hebt? ik ben geen goedgelovig, autisties kind! maak dat je wegkomt, anders ken je munne waterpijp in je aars verwachten. en de halfnaakte gigi bij de tieten vattend stormde de sint met wapperende mantel het café uit.

 

derreltheohuijgens

foto: Theo Huijgens

 

examenvrees
 
ik heb hem amper bij het houtje-touwtje vast
hij zoent alsof hij ieder moment kopje onder kan gaan
 
de wereld buiten het knutseluniversum
is dodelijk met vallende takken en een zwiepende chaos
 
hij weet wat er van virtuele vlammenwerpers wordt verwacht
en cijfers dansen galanter dan mensen
 
het tellen van de rijen stelt gerust
voor als hij moet bijkomen van die laatste kus
 
voor de anatomische les is het nog te vroeg
je wilt hem behoeden voor het uit de voegen raken
je wilt haar zijn die zijn hart op een kier
zet en dat ze handen heeft tegen het onbedaarlijke lekken
 
maar soms is het middel erger dan de kwaal
en kan hij beter woordjes leren of staartdelingen maken
 
hij zwaait af, maar komt voorlopig terug
laat het grotemensenleven nog maar even wachten
 
 
 
Jolies Heij

Share This:

JOOP KOMEN wijst met leedvermaak op miskoop bankstel in huize roop/karin beumkes – JOOP KOMEN: “die gammele 2-zitsbak…”

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

joop komenrooppoes2

.
joop is echt helemaal terug van weggeweest lieve lezer – zijn blik is niet meer naar binnen gekeerd – de buitenwereld speelt ook weer mee in GENDRINGEN waar joop huishoudt met zijn bruiden.  en vandaag is het zicht op TEXEL gericht – vanmiddag bereikte ons uit gendringen commentaar op de aanschaf van het nieuwe bankstelletje in huize BEUMKES. vorige week konden we uit de mond van karin beumkes noteren: “rood de kleur van de liefde –  het is wel een uitverkopie hoor.  anders krijgt ie kapsones. en hij moet nog pizzabrokken halen op zijn sportfiets.” en vervolgens nog: “die grijze bank heeft meneer inmiddels helemaal versleten. nu maar hopen dat deze bank wel poëzie oplevert.
.
rooppoes2joop komen
.
JOOP stuurt ons het volgende commentaar op de nieuwe liefdevolle aankoop – we noteren:
even tussen (), ik heb me verleden week rot gelachen om jouw verhaaltje bij die foto van karin en roop in die gammele 2-zitsbak. als ik zo’n bank zou hebben dan zou ik die ’s nachts om 2:00 uur bij het grof vuil pleuren zodat niemand het zou zien of ruiken. gendringse groet.
 
.

rooppoes2

waar onze karin moeiteloos haar gedichten declameert uit het blote hoofd – die prachtige ode aan ROOP hieronder bijvoorbeeld tekenen we op uit haar mond  – ploetert roderik plaat – haar vriendje voort op de nieuw aangeschafte bank. nee poëzie is niet makkelijk zien we op de foto roderik denken.

 

Plakkerig.

Het ergste is gebeurd
je kwam een doodverlegen jongen tegen
hij reed je rond in zijn zilveren mercedesvisje
daarna gingen jullie kerstbomen tellen

binnen de kortste keren was je een gevierde ster binnen je slotgracht
je kreeg een vrij grote bek vond je zelf
je ging veertig sigaretten per dag roken
koken deed je niet meer

je poezen kregen de negenmaandenkoorts
je planten verdroogden in de potten
op een magische dag in maart
nam je twee eetlepels paprikapoeder

je doodverlegen vriendje
zocht je nooit meer op in de inrichting
waar je woonde tussen klapdeuren en fietsrekken

het spookte bij je thuis.

Karin Beumkes

 

Share This:

JURYVOORZITTER BREGJE ZONDERLAND ligt weer eens zwaar onder vuur. zwaargewichten pomgedichten MAX LEROU, JOOP KOMEN en CARTOUCHE keren zich en bloc tegen bregje. MAX LEROU: ‘een sm-dame in een homo-erotische setting…’

Posted on 2 CommentsPosted in Geen categorie

cartouche2

JURYVOORZITTER BREGJE ZONDERLAND ligt weer eens zwaar onder vuur. zwaargewichten pomgedichten MAX LEROU, JOOP KOMEN en CARTOUCHE keren zich en bloc tegen bregje.

IMG00413-20110625-2022

JURYVOORZITTER BREGJE ZONDERLAND ligt weer eens zwaar onder vuur. zwaargewichten pomgedichten MAX LEROU, JOOP KOMEN en CARTOUCHE keren zich en bloc tegen bregje.

joop komen

JURYVOORZITTER BREGJE ZONDERLAND ligt weer eens zwaar onder vuur. zwaargedichten pomgedichten MAX LEROU, JOOP KOMEN en CARTOUCHE keren zich en bloc tegen bregje.

 

ons bregje – de tweewekelijkse juryvoorzitter van de zondagochtendwedstrijd ligt stevig onder vuur. haar commentaar van gisteren viel niet echt in goede aarde – zo sprak zij over CARTOUCHE en zijn ‘maniertjes’ – ook wees zij op de ‘gemakzucht’ waarmee CARTOUCHE poëzie maakt: “Het zomaar afbreken van een zin is bij jou duidelijk een maniertje, gemakzucht.”

Ook de dichter MAX LEROU kreeg een veeg uit de pan van bregje – lerou een doodenge man volgens bregje: “doodeng die man”. bovendien heeft juryvoorzitster aangegeven niet meer een supermarkt te willen bezoeken waar max lerou winkelt of over schrijft: “De Lidl is een gevaarlijke winkel, ik durf er niet meer heen, stel je voor dat ik Max tegenkom.

JOOP KOMEN komt zoals we hem kennen op voor zijn kunstbroeders. joop werpt zich zijn hele leven al in de strijd voor zijn vakgenoten. legendarisch zijn de verhalen over hoe hij zich inzette voor de dichters – laten we eens een paar namen noemen –  roop, remco kerkhof, crielaart, de bruin, hoedemakers en haar hubert – ach wie niet – niet dat joops hulp geholpen heeft – ja van de wal in de sloot – want een fatsoenlijk gedicht hebben deze dichters na de interventies van joop niet meer kunnen schrijven –  hoe dan ook  joop weet uit ervaring hoeveel bloed zweet en tranen het vervaardigen van een gedicht kost. als één man  staat joop op uit zijn scootmobiel en staat hij in voor max en voor cartouche tegen het gevaar BREGJE ZONDERLAND. lezen we eerst joop en daaronder cartouche en max lerou.

 

joop komen

JOOP KOMEN:

kijk pom, die bregje, of hoe zhij ook moge heten, gedraagt zich als een onderwijzer(es), maar die in werkelijkheid op handen en voeten het basisonderwijs heeft doorgeploeterd om daarna amechtig op achttienjarige leeftijd het vmbo te verlaten.

enige kennis van dichtvormen is voor haar/hem als chinees voor een jordaanse kar-ga-door, hoewel zhij graag te pas en te onpas het woord sonnet gebruikt en daardoor zijn/haar onkunde etaleert.

Graag zou ik haar/hem de aanschaf van het nuttige boekje ‘versvormen’ van drs. P adviseren, maar ik vrees dat zelfs dat voor hem/haar is als hetzelfde chinees voor voornoemde kar-ga-door.

aangezien dit bregje noch voor literatuur noch voor het aanrecht geschikt is heb ik voor haar/hem maar één advies dat zhij zelf mag invullen.

echter moet ik hier vermelden dat ik met deze kritiek op ons aller breg te ver ben gegaan maar vergeef me, gezien mijn leeftijd en scootmobiel, die vrijpostigheid.

ga door breg, complimenteer of beledig de mensen tot meerdere glorie van b. zonderland en ga door met het etaleren van je geringe kennis van literatuur.

 

cartouche2

 

CARTOUCHE:

De zogenaamde maniertjes van bregje kunnen me gestolen worden. Het is voor eenieder volkomen duidelijk hoe de vork daar in elkaar steekt, dunkt mij. En wat, beste hollandse schooljuf te denken van ‘ik heb niets chronisch slopendS of slependS… bedlegerig ( ben ik) niet maar wel vaak lui… U meet met vreemde en verschillende maten, beste mevrouw. In het goud van ons Jolies kan ik mij overigens best vinden. Met vriendelijke groet, uw aller Cartouche.

 

IMG00413-20110625-2022

 

MAX LEROU over ons bregje zonderland tegen JAKO FENNEK:

ik zou op mijn hoede zijn wanneer je een dame tegen het lijf loopt en zij draagt voor iedereen zichtbaar een groen waterpistooltje. wat direct opvalt is de bijpassende oogschaduw.

ze maakt er een sport van mensen met doordringende blik, zeg maar gerust ogen die dreiging uitstralen, aan te kijken. een sm-dame in een homo-erotische setting, ik noem maar wat. het komt als eerste bij me op.

een laatste waarschuwing. ze lijkt me van het meest sluwe soort. het waterpistooltje kan morgen zomaar donkerblauw zijn…check de oogschaduw!

Share This:

JOOP KOMEN met een oorlogsherinnering – “Poppesnor”

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

joop komen

JOOP KOMEN is weer helemaal het mannetje in zijn onlangs aangeschafte scootmobiel – even uit de running geweest  onze 86 jarige snelheidsduivel na 2 hersenbloedingen. lees ook in de column aan de rechterkant van de site  hoe onze JOOP zich inmiddels weer  opwindt over de aanwezigheid van bregje zonderland als juryvoorzitter op de zondag – hoe hij CARTOUCHE steunt in zijn  nimmer aflatende oorlog tegen bregje: “het mens (v of m) hangt me al weken de strot uit…”

hoe dan ook voor de dertigers in ons midden haalt joop oorlogsherinneringen op – over hoe hun opa’s zich een weg baanden door harde tijden van de oorlogswinter – toen je nog een school sloopte voor hout.

joop komen
 
Poppesnor
 
Hij heette Hendrik Blonk, maar hij stond alom bekend als poppesnor de NSB’er.
Een zeer foute politieagent. Veel joden en verzetsstrijders zijn door hem in handen van de bezetter gevallen.
Uren lang kon hij bij nacht en ontij een huis observeren als één of  andere verrader hem had verteld dat er in dat huis joden waren ondergedoken of dat daar verzetsmensen woonden.
 
Op de hoek van de Lindengracht/Lijnbaansgracht stond na 17:00 uur altijd de ouderwetse houten bakkerskar van bakker Dunselman.
 
Het gebeurde ver in de spertijd. Niemand mocht zich ná 20.00 uur, ‘s-winters ná 18.00 uur, buiten vertonen, Zelfs niet uit het raam hangen.
Toch hadden een paar mannen van de Lindengracht gezien dat poppesnor zich in die bakkerskar had verstopt om een verdacht huis te observeren.
Snel zijn ze naar de bakkerskar gerend en hebben de vergrendeling erop geschoven.
Uren heeft poppesnor in die kar midden in de winter opgesloten gezeten.
Een paar mensen van de luchtbeschermingsdienst (foute kneuzen, die wél na spertijd op straat mochten om te kijken of de huizen wel goed waren verduisterd) hebben hem uit de kar gehaald.
Gelukkig zijn de opsluiters van poppesnor nooit gepakt. In de Jordaan wisten de meesten hun mond te houden als dat nodig was, hoe loslippig de Jordanees in ’t algemeen ook is.
Het verhaal heb ik ook pas na de oorlog gehoord van één van die mannen. Freek heette hij. Ik ben helaas zijn achternaam vergeten.
Poppesnor is na de oorlog gearresteerd. Ik was erbij als jochie van veertien dat hij op een platte kar was neergepoot en met een stengun van een BS’er in zijn nek werd gedwongen om het Wilhelmus te zingen. (BS – Binnenlandse Strijdkrachten)
Je moet de oorlog hebben meegeleden om te voelen wat een heerlijke gewaarwording het is om zo’n verrader vernederd te zien worden.
Hetzelfde gevoel hadden wij als er “moffenhoeren” (Nederlandse meisjes/vrouwen die zich met moffen inlieten, of nog erger “moffen in zich lieten”)  werden kaalgeschoren. Als ik er nu aan terugdenk vind ik het maar een banaal gedoe, maar toen was het een feest na die rottige vijf jaar bezetting.
Maar ik zeg nogmaals: “Je moet die tijd zelf hebben meegemaakt.”
Iedereen, maar dan ook iedereen was losgeslagen in die bevrijdingsroes.
Degenen die die tijd niet hebben meegemaakt kunnen en mogen niet oordelen over de wijze waarop foute Nederlanders na de oorlog zijn behandeld.
Dat oordelen heb ik zelf wel na de roes gedaan.
 
Joop Komen
joop komen
Joop Komen (die er nu pas van overtuigd is dat de scootmobiel de beste uitvinding is van de laatste decennia en hij dankzij die uitvinding de luie fietsers en trage voetgangers driftig claxonnerend voorbij scheurt met  15 km/h)

Share This:

Bregje zegt: Goud Jolies Heij – Zilver Petra Maria- Brons Cartouche – wint de enige echte virtuele – herkent u ook wat veravanderhorst zo onbedaarlijk doet lachen -trofee op pomgedichten

Posted on 7 CommentsPosted in Geen categorie

BREGJE ZONDERLAND gooit de voorlopige uitslag in de vuilnisbak en herstelt de zondagmiddag-orde. HEIJ wint, CARTOUCHE met zijn ‘maniertjes’ terug gewezen – Charles Steijger veel te haastig, max lerou “doodeng die man’.

Bregje zegt: Goud Jolies Heij –  Zilver PM – Brons Cartouche

bril

Goedemorgen Pom,

Wat een kwalijk thema dit keer.  Het uitdelen van de edelmetalen doe ik ook maar meteen.
Goud Jolies Heij –  Zilver PM – Brons Cartouche

De volgende keer liever eens geen Lidl, geen zinnen die ineens stoppen en door haast ontstane schoonheidsfoutjes zijn ook nergens voor nodig .  Gedichten schrijven is een serieuze zaak.

Uw Bregje

03-12-2017
Cartouche

 ‘te steken’ is zeker met de zak van sinterklaas mee. Het zomaar afbreken van een zin is bij jou duidelijk een maniertje, gemakzucht. In dit geval overduidelijk toegepast omdat anders de regel te lang wordt. Heel jammer in dit verder heel aardige gedicht, het is wat gedragen, op het randje van zwaar, hier en daar rijmend.   Mag het een sonnet heten? Of is het die naam niet waardig? Lichte twijfel hier. Vera kan tevreden zijn, ze heeft je kennelijk in haar web .

 

Charles Steijger

Ja, een Charles. Jammer dat het hier en daar niet lekker loopt, had bijvoorbeeld ‘nog’ weggelaten in de derde regel. Ook dat ook al is me net iets te gemakkelijk, of zal ik het omschrijven als slordig. Net iets te haastig neergezet. Wacht de volgende keer even, schoonheidsfoutjes eruit en je hebt wat.

 

Rik van Boeckel
3 december 2016

Heftige ziektes hier, dat kan ik moeilijk kwaaltjes noemen maar een beetje afwijken is ook weer niet zo’n ramp. Zo wordt je geheugen weer eens opgefrist.

 

PM 2016

Op mijn scherm verschijnen rode streepjes onder wat woorden die daarom als eerste opvallen. Kwetsures moet bijvoorbeeld kwetsuren zijn maar ik ga niet de schooljuf uithangen. Ik pik uit het gedicht de kwaal ‘lui’ op. Geloof me PM, luiheid is een kwaal, hij sluipt in bezigheden, in gedichten, in zondagochtenden en valt soms aan als je iets zou moeten gaan doen, in de tuin bijvoorbeeld. Gelukkig ben je gezegend met een beschamend genot, dat herken ik, ik heb dat ook. Koester het maar.

 

ml

De Lidl is een gevaarlijke winkel, ik durf er niet meer heen, stel je voor dat ik Max tegenkom. Voor je weet zit  je in zijn gedicht te verkommeren als een bejaarde tiener met een oogappel als strottenhoofd. Doodeng die man. Ga eens naar de Aldi joh. Misschien is het daar wat rustiger zodat je niet al die prikkels hoeft te verwerken. Je raakt me kwijt hier, je al te vlotte pen gaat aan de haal met ik weet niet wat. Geprakte vogeltjes.

 

 

Jolies Heij

Ja, het is een kwaal maar wel een hele aardige kwaal, weliswaar zinloos, of toch zo goed als maar het is lieflijk en het uitmaken en zo duurt wat langer. Ik lees veel mooie regels in dit gedicht. De kwaal lijkt me  er wat tussen gepropt om aan het thema te voldoen. Ik zeg niet dat het zo is, zo proef ik het een beetje

je wilt haar zijn die zijn hart op een kier

zet en dat ze handen heeft tegen het onbedaarlijke lekken …. Ik vind hier de overgang wat ongelukkig van iemand willen zijn die zijn hart op een kier zet naar ‘en dat ze handen heeft en pak – mede daarom? – de daarop volgende regel niet meteen.

maar soms is het middel erger dan de kwaal

en kan hij beter woordjes leren of staartdelingen maken

Leuk gedicht

Over een joch dat meer van gamen weet dan zoenen en studeren heeft vooralsnog geen prioriteit. maar dat hoeft ook niet, laat hem nog maar even.  Lees ik dat goed?

 

 

 Vera van der Horst

Soms hoor je twee dames daadwerkelijk op die manier tegen elkaar kletsen. Ze praten langs mekaar heen want de eigen kwaaltjes wegen nu eenmaal zwaarder. Ach toch en nee, niet echt poëtisch maar je stuurde in en dat telt ook.

 

Jako Fennek

Ik weet het niet hier. Volgens mij worden we kleiner naarmate we ouder worden en het heeft met de botten te maken of met de gewrichten daartussen. Er is geschreven, ik zie een gedicht maar het wil niet binnenkomen.

 

Inte

Bij een mannenkwaal denk je toch al vrij snel aan de prostaat maar hier is het de man zelf, als kwaal van een teleurgestelde vrouw. Man,man, ben toch eens wat voorzichtiger met de vrouwen.

 

 

pomonbrooks

ons bregje heeft niets laten horen – ze zal denken dat ze volgende week op moet voor haar juryvoorzitterschap. als ze een beetje in de war is dan gelden de commentaren van uw jury voorzitter. jolies heij geheel buiten het thema maar wel goed en petra maria lak hebbend aan dit thema – ook goed – vallen dan in het ere metaal en onze cartouche natuurlijk badend in het schaamrood van vera – ja wat willen we als lezer nog meer – zie hier de voorlopige results of the amsterdam jury – totdat bregje haar wijsheden op ons laat neerdalen.

voorlopige uitslag: cartouche goud  – petra maria zilver en jolies heij brons

 

CARTOUCHE en zijn muze de heilige vera in 73 hoofdstukken en een proloog – CHARLES STEIJGER optimistisch als altijd –  RIK VAN BOECKEL met grieperig gemoed – PETRA MARIA ietwat lui van aard – MAX LEROU haast tastbaar in haar – JOLIES HEIJ anatomisch – VERA VAN DER HORST ZELF!: Hoi Pom, ik werd er niet echt poetisch van.” – JAKO FENNEK over vera en meer – INTE FEELDERS over  hoe zij aan hem leed


geen makkelijk thema lieve lezer deze week. met respect aanvaarden we dan ook de inzendingen – sommige lijken uit de nog net niet afgezette  tenen geperst – hoe dan ook het is niet elke week hier een feestje van liefde dood en vergankelijkheid waar dichters zo goed mee uit de voeten kunnen. neen er moet gewerkt, we moeten ook de kwalen onder ogen zien – de afbraak en het verval – de rimpels. alleen onze themaqueen van deze week lijkt boven alle kwalen verheven.  kijk toch eens die foto. die woest aantrekkelijke zuidnederlandse blik, die lippen bereid tot inname – ‘om poetisch van te worden’ –  vrij naar vera – cartouche hieronder kon zich als eerste niet beheersen. ik geloof dat onze VERA deze zondag in eindhoven is te bewonderen in café de gouden bal waar een eerbetoon wordt georganiseerd voor de overleden derrel niemeijer. bent u daar ook bij wilt u dan namens mij haar wangen zoenen – doe de linkerwang maar van onze themaqueen – die met dat brutale haar lokje.

en ach een beetje dood is er toch al in geslopen – hieronder las u over jan van de boot. derrel vandaag in de herdenking. nee dan liever maar de ziektes en de  kwalen mneer wolluf krijst bettie met een verbanddoos in haar hand vanaf de gang op 8 hoog hier in de VU. keb net samsom en asscher verbonden die zien er ook niet echt lekker meer uit.  doet u mij mneer cartouche maar met dat leuke brilletje of dat beest van lerou – wie wil er nou niet met mneer lerou tussen de schappen van de lidl?

 

vera

 

kom vanavond met al uw ziektes en uw kwalen

wie wint de enige echte virtuele – herkent u ook wat veravanderhorst zo onbedaarlijk doet lachen -trofee op pomgedichten?  heeft u ook nog een kwaaltje in de aanbieding?

vera reageert op der veraas op het gedichtje van webmaster hieronder – hebben we meteen het thema van deze week te pakken: Whahahaha, heerlijk gedicht. Je eigen leed voel je altijd het hardst, of begin bij sommige mensen maar niet over een kwaaltje waar je last van heb, want dan raken ze niet uitgepraat over al hun kwalen.

u kent de regels: de gedichten niet te lang tenzij noodzaak – (of als u er  acuut een einde aan wil maken pak dan gerust nog eens lekker uit.)  u kunt uw gedicht als reactie plaatsen – onder ‘leave a comment’ – (even registreren, dan inloggen en dan uw reactie) – of stuur in voor zondag 1100 uur  onder ‘contact’. (zie rechtsboven) – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar  verzekerd. en we hebben BREGJE deze week als juryvoorzitter.

 

vera

kind hoeveel vocht ik vasthoud je wil het echt niet weten
en dan maak jij herrie over je enkelvoudige hypo?
je bleek-gele huid
en je trage denken
en dat beetje myxoedeem van je
én in je enkels
wenkbrauwuitval, gewichtstoename,
geheugenverlies en concentratiestoornissen
je kortademigheid
je apathie en je psychoses en je doofheid aan je linkeroor
je breekbare, broze nagels die er wel nog aanzitten
je Carpaaltunnelsyndroom
en je heftige menstruaties
en wat is tepeluitvloed tegenwoordig nog?
daar is nog niemand aan gestorven
je slappe, weke, schilferige huid en die donsachtige beharing in je gezicht, op je armen, borst en rug
je kaliumtekort en je hartritmestoornissen
je botafbraak en je slechte gebit (door het braken)
en die paar hormonale afwijkingen
die je toch al had

pw

 

vera

Regula vera Benedicti

In gezamenlijkheid zult gij leven
en stilstaan. Zeven keren elke dag
minnezingen en gedichten tot u nemen
op tijd en uur. Onzalig als het mag

schrijven en de soberheid betrachten
maar niet teveel. Naast contempleren
dient gij ook de handen uit de mouwen
en niet te gauw tot gal en lach bereid.

Eén muze en een paar glazen de man moet
voldoende stichtelijk zijn, vooruit dichter doe
uw plicht, mits niet tot volle verzadiging toe.

Hoe geneigd tot grimlach en nalatigheid
zijn wij, we zien verkeerd, het schaamrood
zou ons brandend aan de kaken moeten staan.

03-12-2017
Cartouche

.

pom: cartouche pakt de zaken en – vera in het bijzonder – stichtelijk aan. doet me ook denken aan het gedicht GIJ ZULT van de voormalig stadsdichter van eindhoven arnoud rigter – hoe dan ook dichten is en blijft  monikenwerk leren we van cartouche en zeker als er vrouwen als vera van der horst bij betrokken zijn. cartouche weet als geen ander dat al zijn dichtwerk hem zomaar uit de handen valt als hij weer eens de glimlach van deze vera van der horst live tegenkomt in het eindhovense. en in eindhoven komt elke dag iedereen iedereen tegen. geloof mij maar lieve lezer het is sodom en gomarra daar. de leefregels die cartouche opstelt zijn hard nodig om de geslachtsziektes nog enigszins in de hand te kunnen houden in dat dorp van troost. derrel heeft zijn geest al gegeven voor de eindhovense mensheid. cartouche houdt het nog even bij het lichamelijke. én bij het noch immer  brandend schaamrood van zijn muze. ik denk dat bregje best jaloers zal zijn – wel een mooi sonnet – of is het geen sonnet joop? en het ietwat ouderwets gedragen taalgebruik past bij de vroege eeuwen waar hier  naar verwezen wordt.

 

vera

Kwalen,

Ik ken ze uit vele verhalen
een pijntje hier of pijntje daar
ik blijf toch nog liever stralen
ook al heb ik last van staar

Dit mag de pret niet drukken
ook al heb ik soms wat pijn
als ik wat te veel moet bukken
maar het leven is veel te fijn

Ook met al mijn rare kwalen
wil ik doorgaan met het leven
en is het soms ook wel balen
pijn heeft ook veel te geven

Charles Steijger

.

pom: een beetje sinterklaas (ook al heb ik last van staar) en toch stichtelijk de boodschap: de laatste regel – pijn heeft ook veel te geven.  als charles het thema van de week leest dan hebben we vaak na een minuut een gedicht waarin het thema verwerkt is. associatief onovertroffen een charles steijgertje. en toch nog ver uitsteijgend boven het gemiddelde sinterklaasvers.

 

vera
Doodzonde

Onder de knokkels heerst de koorts
dragen wij de doodzonde onder de wonden
met een grieperig gemoed naar crematoria

dokter Alzheimer speelt met de gedachte
zingt het lied Dengue Dengue Lala Laria

schrijft het recept dat met morfinistische paracetamol
alle zieke pijn de gootsteen van ’t verleden in spoelt.

Rik van Boeckel
3 december 2016

.

pom:  die laatste twee regels lijken mij ook wel wat hoor. heerlijk: morfinistische paracetamol – geef mij een adres en ik ga het halen. voorlopig moeten we het doen met de pilletjes van rik die mij altijd goed smaken – je wordt er vrolijk van op een sombere koude en nog donkere zondagochtend. alle zieke pijn uit het verleden weg ermee. we leven nog en als het effe kan op de zondag nog lange tijd op het ritme van rik.

 

vera

 

de gezonde hollandse

ik heb geen kwalen
de huid is rozebleek gezonde blos
geen bulten schilfers pokkedalen
geen wratten in een tros

ik loop gewoon, niet scheef of krom
de wc heet bij mij nog steeds ’t gemak
de heupen prima in de kom
geen slijtage geen kwetsures en zelden brak

ik heb niets chronisch slopend of slepend
bedlegerig niet doch wel vaak lui
geen hamertenen schilferbenen om mee te dwepen
Mijn haren zijn nooit in de rui

Ik heb geen kwijlende kwalen
nooit gekregen niet van plan
Voor mij geen tenenkrommende verhalen
Nu zult u vragen meid wat klaag je dan

Ik klaag dan ook maar niet en draag mijn lot
met beschamend (dat weer wel) genot

PM 2016

.

pom:  eens kijken wat petra maria uit haar apotheekje haalt en ons voorschrijft. AH. mevrouw mankeert niets mogen we lezen. de andere kant van de zaak. mevrouw gaat voor het genot. wie zijn wij om daar niet in mee te gaan. op een leuke manier het thema tegemoet getreden. bregje zal trots zijn op  zoveel dwarsheid.

 

vera

 

leeglopen in de lidl

de trilling in haar stem de nagels
in mijn hand haar adem haast
tastbaar zo dicht staat ze tegen me aan

ik bijna met mijn kloten in een bak
met zelf te scheppen noten en aan de overkant
zie ik de groene blikken staan

zoals de waarheid raast door ons huis
je raakt nooit gewend aan het geklapper
van de open deuren hoe het ricocheert

tegen muren waarvan de oren al
jaren terug hun eerste wasbeurt kregen
we zien zijn mond bewegen

wat dan opvalt is de leegte in zijn strottenhoofd
ach je bent er nooit maar geloof me als het kraakt
in zijn kop denkt hij dat het de borrelnootjes zijn

er gaapt een gat je weet niet wat het is
dat je van verstand berooft het brein een spons
neemt even makkelijk als het loslaat

als hij losgaat zal je bedoelen en dan zijn er nog
zijn bloedjes vanmorgen weer de vogeltjes
als natte prakjes in hun kooi

je weet hij laat zich graag bedienen nou
ik denk dat ik de priester maar eens bel en
in een moeite door de nitroglycerine afbestel

ml

.

pom: eens kijken wat max lerou onder onze tongen leggen wil.  we zijn weer in de lidl. dat is duidelijk. een heel verhaal – mag op het eerste gezicht nog een beetje bijgeslepen worden om de punch of de uppercut – hoe heten die dingen – geplaatst te krijgen. voor de argeloze lezer is er teveel perspectiefwisseling – wie observeert – over wie gaat het verhaal – niet alles is even duidelijk. je verliest de lijn van het verhaal in het vocabulaire van lerou: mooi vocabulaire trouwens met die tere vogeltjes, de borrelnootjes en de eerste en de laatste strofe net zo hard als ze mooi zijn.

 

 

vera

 

examenvrees
 
ik heb hem amper bij het houtje-touwtje vast
hij zoent alsof hij ieder moment kopje onder kan gaan
 
de wereld buiten het knutseluniversum
is dodelijk met vallende takken en een zwiepende chaos
 
hij weet wat er van virtuele vlammenwerpers wordt verwacht
en cijfers dansen galanter dan mensen
 
het tellen van de rijen stelt gerust
voor als hij moet bijkomen van die laatste kus
 
voor de anatomische les is het nog te vroeg
je wilt hem behoeden voor het uit de voegen raken
 
je wilt haar zijn die zijn hart op een kier
zet en dat ze handen heeft tegen het onbedaarlijke lekken
 
maar soms is het middel erger dan de kwaal
en kan hij beter woordjes leren of staartdelingen maken
 
hij zwaait af, maar komt voorlopig terug
laat het grotemensenleven nog maar even wachten
 
 
Jolies Heij
.

pom: over welk kind het hier gaat bregje zal het weten. binnen de wereld van het kind gedacht – welk kind – en waarom een kind – ok een kind aan een examen tafeltje – hoe dan ook binnen de wereld van een kind gedacht  lezen we hier een consistent geheel. een mooie kleine wereld lieflijk beschouwd met empathie. een prachtig gedicht zelfs maar wat mij betreft blijft de vraag – waar is het thema waar zijn de ziektes en waar de kwalen – of sterven the kids tegenwoordig aan staartdelingen? ik ben uit de kinderen – misschien is heij er aan toe?Cartouche uitrukken!!!

 

vera
Niet eerlijk
 
Wat een mens niet meemaken moet,
mevr. Van Daal, wat zei u?
Kanker? Ja, ach god, da`s erg ja, wat rot.
 
Ik loop zelf ook de dokter plat.
M`n oogleden zakken, `t is toch wat.
Maar dacht u nu dat hij me doorstuurt
naar een specialist? Ik lig nog eerder in een kist.
 
Terminaal? Oei, da`s niet tof
en een chemokuur, toch nog?
Dat kan ik nu weer niet begrijpen.
Ik heb laatst de dokter naar m`n
borsten laten kijken, want als ik
voorover hang, zijn ze niet meer
rond, maar eerder lang.
 
Hij zei: ach ja, `t zijn de jaartjes hè….
Ja èn…Ja èn..? Alsof ik dan niets waard meer ben?
Nou ik moet maar weer eens gaan,
mevr. Van Daal en ja het beste hè,
met uw kwaal.
.
Vera van der Horst
 .

pom: ach wat aandoenlijk – ook ons vera – ik had vera uitgenodigd – doe jij er ook een veer – je bent zo prominent aanwezig in de wedstrijd deze week. en zie daar – ze heeft het voor ons over gehad. op een leuke wijze haar eerste reactie omgezet in een annie mg tekst: “Je eigen leed voel je altijd het hardst, of begin bij sommige mensen maar niet over een kwaaltje waar je last van heb, want dan raken ze niet uitgepraat over al hun kwalen.”een onmogelijke opgave om van je eigen spontane reactie ook nog een gedicht te maken. tis haar gelukt. ik heb natuurlijk liever dat ze me over de liefde schrijft en over wat je allemaal moet laten of moet nemen in het leven om zo mooi als hierboven op de foto te kunnen  kijken. het is die dromerige onbereikbare  blik waar elke man zwaar poetisch van wordt.

vera

 

de lach van Vera – Goeie morgen Pom,  al die ziektebeelden. Man, waar haal je het vandaan. Was er een dag beroerd van. Dat contact met Bettie zal wel de aanstoot hebben gegeven.
Vanmorgen toch maar geprobeerd een ander punt onder de loep te brengen.
Waar je niet direct de dood van oploopt. Schijnt toch wel sensibel te zijn. Geniet van de dag, Jako

 

kaalslag

het is niet de afbraak van ons bot
die ons lichaam kort
juist de botten blijven achter

veelmeer het gebogen hoofd
dat ontsteld de schier hulpeloze verschijning
van het eens zo fiere stuk beschouwt

dat is wat haar mateloos doet lachen

 

jako fennek

 

pom:  jako weet naar we mogen lezen precies waar de blik van de vrouw op gericht is en waarover zij zich vrolijk maken. een beetje stout is het wel.  de gedachte die hij in veraas hoofd beschrijft is de gedachte in zijn eigen hoofd. we kennen de gedachten inmiddels die jako in zijn poezie verwoordt – ze zijn altijd op de een of andere manier geladen. ach jako blijft altijd grappig.

 

vera

 

Ziekelijk

Hoe hij haar ooit
tussen de lakens achter liet
en zij in de pijnscheut van verlangen
de kwaal herkent die bij haar past
hem als haar ziekte ziet

@Inte

 

pom:  op kernachtige wijze wordt hier een relatie uitgeschreven passend bij het gegeven thema. dat we kunnen uitgroeien tot een ziekte – een gegeven om over na te denken. of de mensen daarvoor bedoeld zijn. sommige wel blijkbaar.

Share This: