POM & BJORN zingen op 21 mei in het jarige AMSTELPARK – ‘gewonde vogels zingen het mooiste lied’

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

 

 

 

Share This:

ze leeft nog steeds

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie
ze leeft nog steeds
 
zo af en toe leven we mee
dan verhaalt ze en verhaalt ze
toen iedereen met haar uitgesproken was
begon ze met zich zelf te praten
 
ze stierf elke dag wel tien keer
aan tal van ziektes
om de volgende dag weer
levenslustig te kunnen zijn
 
hoe vaak ze gestorven is
ik weet het niet
maar ze leeft nog steeds
lang en laten we maar zeggen gelukkig ook
 
pw

Share This:

jonkvrouwe de Graaf – onze fantje – terug op pomgedichten: ‘als je niets te zeggen hebt, zeg dan niets’ – ‘Ik dicht in mijn hoofd en mijn gedichten dansen op papier’

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

we kennen haar op de pom als de freule, als jonkvrouwe de graaf. zelf noemt ze zich nog steeds fantje. haar hele hebben en houwen deelt ze al jaren met iedereen die het wil lezen op internet. zo af en toe leven we mee. dan is haar weer iets vreselijks overkomen. en dan verhaalt ze en verhaalt ze. ik heb het vermoeden dat het momenteel goed met haar gaat. eigenlijk durf ik er niet naar te vragen omdat je dan meteen aan een roman vast zit. ze heeft weer werk. de vermageringscursus is met goed gevolg afgerond.

ze is ook niet te beledigen, ze blijft argumenteren, heeft overal een antwoord op – in die zin lijkt ze op een andere vrouw – een zekere ineke wolf –  die inmiddels van het poëzietoneel is verdwenen – die zwamde – werkelijk alles bij en op en over elkaar – op een gegeven moment toen iedereen met haar was uitgesproken begon ze met zich zelf te praten – http://inekewolf.blogspot.nl/U LEEST HET HIER.

even terzijde: en die ineke wolf leek dan weer  als twee druppels water op een zekere annemieke steenbergen. al was die nog wel wat gekker dan een deur. ze bemoeide zich met alles en iedereen op internet. schreef lappen brieven  – ze stierf elke dag 10 keer aan tal van ziektes om de volgende dag weer vrolijk het volgende leed te presenteren waar ze  dan ook weer slachtoffer van was. hoe vaak dat meisje in der eigen leed niet gestorven is – u wil het niet weten. maar ze leeft nog steeds.

jonkvrouwe de graaf heeft en had  daar ook een handje van. in zichzelf praten. onze FANTJE. waarom weet ik niet maar in slamwedstrijden verscheen ze altijd met een speelgoed olifantje – we zien op de foto dat der hobby inmiddels een beetje uit de hand is gelopen –  in mijn herinnering vloog ze er altijd meteen uit – in de drie minuten die haar in de wedstrijd werden toegemeten zong ze altijd een liedje en was ze  vervolgens zeer verbaasd dat de toegemeten tijd voorbij was. ze zong weer eens als een luid toeterende olifant door de poëtische porceleinkast van de gedreven slammers. zo werd haar optreden door minder invoelende juryleden omschreven.

dit weekend verscheen ze in een commentaar onder een gedicht van mij op FB met een opwekkend gedicht en later legde ze uit hoe zij als lezer van poëzie en dus – !! – elke lezer van poëzie leest. want zij is nog steeds elke lezer.  lees ik. wij – als lezer – wij weten weer waar we staan.

 

J.c. de Graaf –  Voor Pom :

 

Stap van je stoel
loop door de deur
zie toch de zon
stop je gezeur.

Dans door de wereld
weg dat papier
ga eerst iets beleven
en kom dan pas hier.

Kom dan pas weer schrijven
als de regen weer valt
want de Muze speelt buiten
wat haar beter bevalt.

Ze huppelt langs wolken
met een bloem in haar haar
en danst langs de oudjes
waarom zitten ze daar?

Want hier zijn de bloemen,
met hun kleur en hun geur
en de bries bruist van dromen
steeds te kust en te keur.

Dus zit niet te suffen
maar kijk om je heen
want struikelt een versvoet
stap dan op je andere been.

Groeten Fantje

 

J.c. de Graaf: Ach weet je Pom. Iedere lezer leest wat hij of zij leest. De tweede of derde inhoud kan vaak alleen gelezen/begrepen worden door anderen met ongeveer dezelfde ervaringen of door mensen, die de persoon kennen , die schrijft. Wat is een lezer met diepgang? Iemand met voldoende inlevingsvermogen om te snappen wat de dichter voelt/denkt/ wil uiten? Of iemand die het gelezene op zichzelf betrekt? In beide gevallen past mijn antwoord daarbij: De muze komt niet op commando en woorden komen vanzelf op het moment, dat je iemand iets zeggen wilt of voor jezelf iets evalueren wilt. Leg de gedachten in de week tot de woorden vanzelf komen. En als je niets te zeggen hebt, zeg dan niets. Op sommige momenten ben je zo druk met beleven , dat je domweg geen tijd hebt te schrijven. Maar misschien ben ik 1 van die 1 dimensionale schrijvers, die pas schrijven wanneer de woorden kant en klaar mijn computer inlopen. Ik dicht in mijn hoofd en mijn gedichten dansen het papier op. Bij het overlezen verander ik er van tijd tot tijd dan nog wat aan, maar echt worstelen om woorden te vinden hoef ik eigenlijk nooit. En of dat dan poëzie is of niet mogen anderen voor me beslissen: ik schrijf zoals ik gepend ben. Pas sowieso in geen enkel vakje: er blijft altijd een teen, een oor of een plukje witte kuif buiten het vakje steken , hoe mensen ook proppen.

 

Share This:

MAX LEROU wint de enige echte virtuele – en?? gaat er ook wel eens iemand niet over in U?? – trofee op pomgedichten – zilver DITMAR BAKKER en brons voor ERIKA de STERCKE

Posted on 6 CommentsPosted in Geen categorie

Goedemorgen Pom,

wat een leesvreugde vanmorgen, waarvoor dank aan de inzenders.  Het is en blijft een goed initiatief van je, die zondagochtendwedstrijdjes. Ook al zal menigeen zeggen dat het verder weinig om het lijf heeft, ik denk dat het ons allemaal scherp houdt en het geeft iedere willekeurige dichter de kans om goud, zilver of brons te pakken.  Elke zondag weer, waar kun je dat tegenwoordig nog!

Brekje, zei tante vanmorgen, wat ben je toch een sufferd.
Waarom dan tante?
Dat je jureert, nu kun je nooit eens meedoen Brekje, dat is toch zo?!
Ik sleep geen goud in de wacht nee maar ik doe wel mee tante.

Puh Brekje, mopperde tante, ze nam een hap uit een reuze krentenbol van de Jumbo en zei iets als je hebt gelijk Brekje maar het klonk anders, 😉

Mijn beoordelingen onder de gedichten –

Goud: Max Lerou – Zilver: Ditmar Bakker – Brons: Erika de Stercke

 wedstrijd gesloten – dank jullie wel – en ja het was mooi deze week
Max Lerou – en hij
Jolies Heij als vreemde ander
Ditmar Bakker domweg gelukkig
Rik van Boeckel – de tijd heelt wat herinnerd wil
Frans Terken – laten we tenminste nog  de geraamten bewaren
Petra Maria met haar onvoltooide brieven
Erika de Stercke in u terecht

en?? gaat er ook wel eens iemand niet over in U??  we lezen graag uw dichterlijke beschouwing – transitioneel ingekleurd of genderneutraal, biologisch gezien mag natuurlijk altijd of vanuit een diep menselijk voelen – pomgedichten is altijd troostrijk – altijd inlevend – we hebben bregje zonderland uitgenodigd als juryvoorzitter – dit wordt mooi dat voel ik nu al.
u kunt uw gedicht als reactie plaatsen – onder ‘leave a comment’ – (even registreren, dan inloggen en dan uw reactie) – of stuur in voor zondag 1100 uur  onder ‘contact’. (zie rechtsboven) – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. het commentaar (ook van bregje) is verzekerd.

 

waarom
ga je niet
over in mij
laat je je niet
tot poëzie vermalen
daar zitten we weer
ik op een stoel
jij in een tekst
die maar geen poëzie wil worden
pw

 

38 getuigen *
het spanlaken van de nacht al iets gevierd
de eerste opvlieger van de zon
danst even boven de rand
de wagens met hun grote muilen
ze rollen langzaam door de straat
vreten zwijgend rot in bloemenhulde
opeengeperst de gouden monden
haar schreeuw verlaten in het kanaal
dat west met oost verbindt
voetstappen zoals ze klinken in de film
eenzaam links eenzaam rechts
leeg de straat en hij
ml
23 04 2017

pom: hoe mijn verraderlijk eenvoudige tekst deze prachttekst van max hier op uw scherm wist te veroorzaken. ik ben daar heel blij mee. pöezie van de hoogste orde bovenaan geplaatst op de pom. nou maar hopen dat ook bregje van poëzie weet en van ere metaal. een prachtgedicht max. hier valt niets aan toe te voegen niets op af te dingen – hier slaat de taal genadeloos toe in een verdeelde wereld. niets gaat over en tegelijk alles.  over de geschiedenis. over de kunst. over verraad. over de dood. over en uit. van het goudste goud.

bregje:

Max Lerou

Schitterend! De eerste opvlieger van de zon en dan die laatste strofe. Ik las het gedicht niet, ik genoot het.

 

druppelsgewijs
 
ik dacht altijd dat je in mij lag te malen
hoe ik het malen van je kaken gadesloeg alsof ze de mijne waren
 
mijn sluizen wijdopen naar de wereld
die ik voor jou op handen droeg
 
onze voeten die in dezelfde richting gebaarden
wat doen stappen ertoe als je het vallen bent verleerd
 
als een organische trampoline, bungeejumpen aan de ophaaltouwen
van je armen, zo haalde je me altijd in
 
als het hart weer eens uit fladderen ging
ook op de woeligste baren bedachten we dezelfde horizon
 
spreek niet van schipbreuk, een vlot gaat zo lang te water
als de sloepen ruimen vol gedesillusioneerde katers verdragen
 
zoals de oceanen vervloeiden wij en werden week
tot wij over de horizon lekten als afzonderlijke druppels
 
kreeg jij contouren, ik het juiste perspectief
ik niet langer jouw gezicht, zo werd ik
 
een vreemde ander
 
Jolies Heij

.

pom: ‘zoals de oceanen vervloeiden wij en werden week…’ ach wat kan heij het mooi zeggen. hoeveel kind heb ik niet van je gehouden en nu schrijf je me dit? van hoe ze mij ontving in haar gespreide bedje tot ‘de vreemde ander’ zoals ze nu met gesloten benen voor mij is gaan staan. ik zeg mijn keuze is het niet. nu pas weet ik wat een frans terken heeft moeten meemaken in de bundels die jullie samen schreven. de ware toedracht van één heij is elk mannenhart te groot, te veel, te zwaar. alles en iedereen laat je vervloeien. mannen hebben ook gevoel. één heijpaal is jolies niet genoeg.

 

bregje: Jolies Heij

Eens denken, mag en zal ik hier eens kort zijn? Ja! Ik heb echt veel en veel betere inzendingen van je gelezen Jolies, thema en uitwerking vragen allebei om aandacht hier, het begint voor mij al bij die malende kaken, dat trekt me het gedicht niet in.
Wat doen stappen ertoe als je het vallen bent verleerd, dat vind ik de mooiste regel, er valt over na te denken. Veel, is het eerste wat ik denk, al is het maar om ze eens uit te pluizen waarom je niet meer durft te vallen. Dat je beetje bij beetje een vreemde werd, ja, dat proef ik er wel uit.

 

Ditmar Bakker

pom: een heerlijke en verscheurde ditmar bakker. mijn god welk een traktatie zo op uw vroege zondagmorgen vol met bloesem blaadjes tussen uw hagel goed. en dat zij dan ook tnog tot lijk is gepromoveerd vermoeden wij nog niet in de eerste stofe. wat god tot zich neemt is van het hoogste ditmar goed. lag ik maar zoals u mijn heer in zijn handen. dan wist ik het wel.

een heup, een borst, een lok – ze was van mij. mooier kan het niet gezegd. ook goud! bregje.

 

bregje:

Ditmar Bakker

Wat mooi, die bliksemschicht van boven naar beneden. Verscheurde levens lees ik hier.

 
Onnoembaar
 
Herinneringen aan de dood
vervagen niet kleuren het drama
van het leven dat zo leuk leek
eindigde in een onzeker niets
 
zo begon het ooit huilend en speels
de liefde kwam er aan te pas
de romances tussen de lakens
maar zij bleven niet vervaagden
in herinneringen aan de daad
 
nu in de eenzaamheid van het zijn
is de pijn gestorven klimt het hart
naar nieuwe horizonten achter de aderen
rivieren van hoop en wanhoop
 
de tijd heelt alleen
wat herinnerd wil worden
het andere zal sterven
verdwijnen achter de haag
van het onnoembare niets.
 
Rik van Boeckel
22 april 2017
 .

pom: een prachtige beschouwing van hoe het in een en met een mensenleven gaat. wat rik vastlegt gaat ons allen aan. het mysterie van de tijd hier in één regel gegeven: ‘de tijd heelt alleen wat herinnerd wil worden’ – ik ben nog niet toe aan deze waarheid. was het maar zo roep ik huilend ditmar toe die lekker met zijn lijk ligt te rollebollen:

 

ditmar lees toch met mij mijn lief onze rik:

 

nu in de eenzaamheid van het zijn

is de pijn gestorven klimt het hart

naar nieuwe horizonten achter de aderen

rivieren van hoop en wanhoop

 

ditmar lief, kom weer tot mij voel een zwaar ademend hart de hoop ook én hoe de wanhoop daarachter slaat als jij je morbide speeltjes uit de kast haalt.

 

bregje:

Rik van Boekel

Het leven samenvatten, dat is Rik wel toevertrouwd. Het spel van de mens met de tijd en zijn herinneringen.

 

Het haasje

Haasje over buitelen
zoals ze doen in het wijdse
watergroene weiland aan de overzijde

tot in een beweging versmolten
niet weten wie onder wie boven
een kluwen deinend vertier
dat rammelt aan de rand van het blikveld

hoe ze dan wegschieten als voor roofvogels
schaduw van vleugels hoog in de lucht
een in de rondte trekkend Zeeuws boerenpaard
dat het koudbloedig aanziet

laten we de geraamten bewaren
van hoogvliegers de vleugels
het hoofd van het paard

de ogen om verte zeg toekomst te zien
lange oren om alles op afstand te horen

FT 22042017

 

pom: o zeeland hoe rijk is uw rijk  nu de dichter terken uw land bezoekt en u beschrijft. met die wereld regel die de dichter wist te schrijven: ‘laten we de geraamten bewaren…’ dan hebben we tenminste nog wat zou ik er aan toe willen voegen. zeeland als een mythisch gebeuren hier weergegeven.  de nieuwe dichter des (vaderlands)  zeelands heet frans terken. die boeren zullen het wel niet aanvoelen.  nooit eerder werd die vette bonk klei daar zo poëtisch verwoord.

.

bregje:

Frans Terken

Om verte, zeg toekomst te zien. Heel mooi, die regel. Verder zie ik buitelende haasjes en krijg ook een beeld van twee mensen. Het gedicht speelt een beetje met me.

dichter

ik lees de onvoltooide brieven
ze dragen de vreugde
van duizend steelse blikken
het verdriet van geluk
en jij

mijn vriend, mijn ziel
als ik je volg verandert niets
want jij blijft dichter,
dichter zoveel meer dan ver
en wij

PM 2017

.

pom:  een prachtig kleinood schreef PM. ja als ze zo schrijft mag ze blijven. ik leg de woorden op mij en ik smelt. dan moeten ze wel van de poëzie zijn. wat die brandhoff ook allemaal zegt in zijn roeibootje. een favereij hebben we hier te pakken. ‘als ik je volg verandert niets
want jij blijft dichter,…’ – prachtig van de eenvoud.

 

bregje:

PM

Kort maar krachtig gedicht waarin de regel het verdriet van geluk me het meest in het oog springt en dat heeft te maken met het feit dat daar zo over na te denken valt. Het verschuift iets in me en daar hou ik ontzettend van. Dat dichter of die onvoltooide brieven daar stap ik overheen, moet je niet doen denk ik hier maar de regel die ik er uitviste, ja, dat moet je blijven doen. Schrijven, schrijven, schrijven, ze zitten in je .

 

Utrecht
———-
 
Op zomerse dagen
weet ik
hoe te leven.
Speels
en lichtjes alwetend.
 
We treffen elkaar.
 
Onze vlucht naar de maan
stel ik uit
tot morgen
in een afspraak
die wandelt door de stad.
 
Wanneer het gesprek stopt
eten we
in een betere zaak.
 
Het tapijt van verlangen
rolt
verder open.
 
En toch
geraak ik niet
in u terecht.
.
Erika de Stercke
 .

pom: ja kind dat is het leven – het thema geraakt maar met dat dodelijk gevoel van onbereikbaarheid waar de dichter verder mee kan. nou moet je natuurlijk ook niet in utrecht zijn. als ze niet weten wat ze nog met je aan moeten, als de psychiater het ook niet meer weet, als het schrijven niet meer helpt dan sturen ze je naar utrecht. een openluchtmuseum voor uitbehandelde patienten. daar moet je niet zijn lieve erika. kom hier – hier in 020 is het altijd zomer.

 

bregje:

Erika de Stercke

Speels en lichtjes alwetend, wat mooi joh! Een afspraak die wandelt door de stad, schitterend. Wat kan mij die betere zaak nu schelen, wat voegt dat betere toe? Kom op Erika als je van die prachtige regels in je hebt, koester ze dan, leg ze voorzichtig vast door ze te omgeven met diezelfde pracht, een pracht die de fraaie regels draagt. Fijne laatste strofe ook, je begrijpt daar wel weer waarom het een betere zaak moest zijn. Fijn gedicht dat me net iets te veel is uitgesponnen.

Share This:

LISAN LAUVENBERG over TSJEBBE HETTINGA

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

 

Ja ik was even in een andere wereld. In de Friese weilanden en langs de woeste schone kusten dwaalde ik met de bundel Het vaderpaard / it faderpaard. Gisteren ten doop gehouden met lieve vrienden, zijn kinderen, de vertalers en de mensen die de vertaler hielpen om na Tsjêbbes dood het Fries van hem om te zetten in mooie vloeiende taal. Ik kan niet anders zeggen dan de bundel prachtig geworden is. Om te begrijpen wat voor dichter Tsjêbbe was moet je hem eerst horen, daarom begin ik met het mooie filmpje dat er over hem gemaakt is.

https://youtu.be/uoa99gPhc6w

 

 

In de wonderschone vertaling van Benno Barnard staan ook de oorspronkelijke gedichten. Archaïsche poëzie over het verdwenen Friese landschap. Wijdse vergezichten en altijd maar de zee. Het onmiskenbaar ronkende geluid van Tjebbe voordracht maakte dat je je Fries voelde en plots onder de wijde lucht stond waarover hij dichtte. Blind sinds zijn twintigste schreef hij op wat hij nog in zijn herinneringen kon vinden. Zijn oorspronkelijke landschap veranderde nooit, maar nam in de loop van de jaren in intensiteit toe. Ik ontmoette hem voor het eerst bij de nacht van de poëzie in Utrecht. Nee eerder al op de roltrap bij de trein in Utrecht. Een bijzonder innemend mens. Maar hij groeide en bloeide als hij op het podium stond. Ik heb in mijn leven veel voordrachten gezien en sommige rap dichters en slammers kunnen er wat van. Maar niemand heeft ooit zo’n betovering veroorzaakt als deze robuuste, zachtaardige Fries.

Doordat ik zelf in een dialect ben grootgebracht (tot mijn vierde sprak ik geen woord Nederlands) ben ik iets gevoeliger voor andere talen en het leek alsof ik hem ik kon verstaan, terwijl ik bij nalezing nog niet de helft goed begrepen bleek te hebben. Maar toch toverde zijn taal, zijn voordracht en zijn ritme een wereld van schoonheid en pijn en veel wereldse en onwereldse zaken die achter een mooie horizon verdwenen, met waanzinnige zonsondergangen. In de wachtruimte waar ze dichters parkeren die nog moeten optreden of gaan zuipen na hun optreden, sprak ik hem een aantal malen. Hij vroeg me een van zijn teksten in het Limburgs te vertalen zodat hij kon horen hoe het zou klinken. Zijn liefdevolle raad was, om vaker en intenser gebruik te maken van het zingende en de zachte g in mijn gedichten en te rade te gaan bij kindertijd en de landschappen waar ik als kind doorheen gedwaald had. Als men mijn werk een beetje kent, weet nu waarom de melancholie en de zachte g zo zingt in mijn poëzie. En ik heb ook bij pomgedichten regelmatig in de gouden en zilveren hoek gestaan, met vooral die toon, die kant waar de heuvels van mijn geboortestreek doorklinken.

Ga lezen. Ga luisteren vooral. Naar deze Fries. U aangeraden. Met hoogachting en bewondering.


©Lisan Lauvenberg

Share This:

lief en leed met lisan in afwachting van de column op vrijdag

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie
lief en leed met lisan in afwachting van de column op vrijdag
 
Zomer 1988
 
Milaan, Orvieto, Napels, Capri
een Ford Taunus onder mijn reet
te veel mannen in diezelfde auto
en later in de tent aan het meer.
 
Meer van Bolzano, heet was het
de auto stuk en half ontbloot
werd er gesleuteld aan de knalpijp
van mijn geliefde, groene auto.
 
Heet bleef het terwijl we reisden
en reden en Pompeii beleden alsof
we er gisteren zelf nog woonden
in de overvloed van jonge lijven
 
We kwamen met een persoon
meer terug dan waar we mee op pad
waren gegaan, klein nog en onzichtbaar
maar sindsdien gegroeid uit liefde.
 
© lisan lauvenberg
december 2012
 
 
 
De Eiffel wandeling
 
Zoals je je laat zien
steeds weer in oude pijnen gehuld
die allang vodden hadden kunnen zijn
vergaan en vergeten.
 
Je vindt toch altijd weer de mestvaal
en plukt uit het afval de draden
precies die die je gaan raken en ruikt
onheil in een klein lief gebaar.
 
Mag ik het dan opgeven
jou in je geheel lief te hebben
zodat ik je zorgeloos benaderen kan.
 
Zie ik in jou dan nog iets terug van mezelf
waarvan de oorsprong duister
en explosief was.
 
© Lisan Lauvenberg

Share This:

VON SOLO over Rosanne Hertzberger: “En toch kriebelde er iets.”

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

 

Vorige week viel mijn oog op een foto van een bepaald soort dame en een pakkende koptekst. De dame zag er kwetsbaar doch intelligent uit. De aanhef voorspelde subversiviteit. ‘Ode aan de E-nummers.’ Mijn eerste indruk: ‘Goed stukje marketing dat ook salonsocialisten moet aanspreken.’

Dat was mijn eerste kennismaking met Rosanne Hertzberger.

 

Deel 177. Populair wetenschappelijk

 

Na mijn eerste indruk openbaar gepubliceerd te hebben, werd me te kennen gegeven dat ik het wel had over een succesvol wetenschapster met een behoorlijk track record aan columns. Voor mij genoeg aanleiding om het stuk nog een keer goed te lezen en nadien eigenlijk niet anders te kunnen concluderen dat mijn eerste indruk leek te kloppen.

De verdere gedachten die ik aan haar verbond was dat als het te perfect is, het wel niet zal kloppen. En dat je als wetenschapper nooit allesweter kan zijn, maar altijd specialist bent. Daarnaast leerde kort onderzoek me dat ze columns had geschreven voor hetzelfde Leidse studentenblad als Thierry Baudet. De grens tussen populair wetenschappelijk en populistisch wetenschappelijk was gevonden.

En jawel, deze week popte er in VN een interview op met Rosanne Hertzberger. Hetgeen ik direct scande en wederom wat voorbarige conclusies trok. VVD typ verbergt het gevaar van E-nummers achter de one-liner dat suiker veel gevaarlijker is. Dwepend met elitair karakter als een rapper met blingbling. Totaal niet ter zake doend, maar wel met dezelfde primaire aantrekkingskracht op een bepaalde doelgroep. Men wil zich graag associëren.

Toen deze gevoelens achter de rug waren heb ik het artikel nog een keer gelezen. Tot mijn spijt moest ik aan mezelf toegeven dat ik het er in grote lijnen mee eens was, toen ik meer gelezen had dan alleen de schreeuwende koppen. Het artikel gaf me daarbij dan ook vooral nog eens inzicht in de werking van mijn eigen verwrongen sentimenten. Het altijd bevooroordeeld staan tegenover mensen uit een hogere sociale kaste, die dan ook nog eens slim zijn en succesvoller in het schrijven van columns. Ik denk dat als ik haar persoonlijk zou kennen, ik haar zou bewonderen, maar dat is niet zo, dus moet ik ze verachten.

Gelukkig kan ik zelf kiezen om er een andere kijk op na te houden, of te veranderen van mening over iets waar ik eerst bevooroordeeld over was. Dat heet een stukje bewustwording. En dat wens ik meer mensen toe.

 

 

VON SOLO

www.vonsolo.nl

 Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

En volg VON SOLO ook op Facebook, Twitter en LinkedIn!!!

 

Share This:

MERIK VAN DER TORREN nu eens één keer volledig autobiografisch

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie
Hoi Pom, hierbij een verkort pantoum, op een thema opgekregen in Schrijfgroep de Klus. Is dit autobiografisch? vroeg iemand laatst. En ja hoor, het is waar gebeurd. Voor pomgedichten op woensdag, groet, Merik
 .
Zachte landing
 
Twee, drie koprollen en een pirouette,
Na een zwarte avontuurlijke nacht,
Dan een zachte landing in het net
Hij had een zware crash verwacht.
 
Na een lange avontuurlijke nacht
Jus d’ orange en omelet met kaas.
Hij had een zware crash verwacht
Als straf voor een oude dwaas.
 
Jus d’ orange en omelet met kaas,
Twee, drie koprollen en een pirouette,
Geen straf voor een oude dwaas,
Maar een zachte landing in het net.
.
Merik van der Torren

Share This:

PLOOS over Heij: “wat heeft ze mooi meanderende tanden”

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

ik benijd ‘r

ik zou namelijk ook wel met netkousen om onderarmen
’n iele robe aan
de trein naar Eijlders willen nemen
en dan maar kijken waar
mijn schuw schip strandt
als ik terug moet
naar Brabant want zo warm zijn Brabanders nou ook weer niet
ik zou een zijweg inslaan

de sporen lopen dood
de bussen rausjen
laad mij maar in een trein naar Betuwe
de bloesem heeft er groene randen
en het rozerodewit komt op

wat heeft ze mooi meanderende tanden

Ploos, 14 maart 2013
Voor Heij

 

Share This:

PLOOS: “Maar schatz, ik wil wat mij bezighoudt begrijpen.”- “ik hoef alleen maar aan mijn eigen onwaarachtige wetten te voldoen.”

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

hoe zou het haar zijn vergaan na pomgedichten? PLOOS – we weten het niet – nog iets iets met vrede lezen we verspreid hier en daar op het net. ergens in brabantland. morgen brengt ze hier een ode aan jolies heij. heij houdt paasvacantie. ze had het kunnen bedenken. stand-in voor heij. ja dat is ook pomgedichten.

 

zo

Ik begrijp wat je zegt. Dat per se willen begrijpen zou ik misschien moeten afleren. Maar schatz, ik wil wat mij bezighoudt begrijpen. In een bestandje –dat schreef ik je, geloof ik– noteer ik de mooiste en intrigerendste zinnen die ik tegenkom in poëzie, proza, mail, op tv en op straat.

“ik hoef alleen maar aan mijn eigen onwaarachtige wetten te voldoen.”

Dat is de jongste. De vorige zijn van Vasalis, Karel Grazell, Leo Vroman en Lieve de Vos. Maar ik moet op dat punt serieus werk gaan maken van Adri van der H., Mulisch en Buwalda: proza met minstens 18-karaats poëzie op iedere pagina, in iedere alinea. Intussen ben ik nog steeds kapot van het bericht over Maarten van Roozendaal. Hij is voor mij het kind van Brel en Schmidt. Hieronder een (onaf) gedicht. T.t., Ploos

goeling

’t is niet eens ineens
dat je niet meer slaapt
je stroopt je pyjama alsmaar vaker van je kont
des nachts

de slangehuid gaapt zich een weg van boven naar beneden
tot om het onderlijf
de tooi

bloot
de retrogade
’t ongerede
en al dat onverwachts
oningeluid

en je schoot
vouwt zich intussen als ’n vijfarmig monster om je
benen – vade mecum maar
je hoopt allang niet meer

ik heb je mooi en dat het mooier kan vertrouwd
het groter
zo is dat kussen

Ploos, februari 2013

 

 

 

Share This: