De nieuwe Beumkes is gezet! ‘Je was twaalf en uit een oranje bol mocht je een paar ogen snijden de neus verminken…’

Je was twaalf en uit een oranje bol
mocht je een paar ogen snijden
de neus verminken

Dear Pom
Vorige week in onze rubriek had ik het over het hogere hallelujah van mezelf. Vandaag gaat het om mijn lagere hallelujah. Het voortdurende gereis van een ouwe rotbrommer achter de jongens aan. Welk peilloze energie, als ik daar nu aan terugdenk rollen de tranen van het lachen over mijn gezicht. Veel plezier met:



Sint Maarten


Je was twaalf en uit een oranje bol
mocht je een paar ogen snijden
de neus verminken
en van de mond
maakte je een afgrijselijke lach
achter drie tanden giechelde een theelichtje.


Je was twaalf en verdwaalde
(het kleine lampje in de bol ook ook)
poink poink trommelden je laarzen
het trottoir was bezaaid met versnaperingen
vele wikkels voelden zich zonder lijf en rilden


Je was twaalf, je verloor je sigaretten
je was net ongesteld geworden
één borst was zo groot als een pompoen
er groeiden haren tussen je benen
je zou er morgen iets onmiddellijks mee doen

je was twaalf.



Muziek: Willy Deville –  Angel eyes https://youtu.be/dS_gDuSbGnY


Liefs

Karin

Share This:

Anke Labrie wint de enige echte virtuele – naar een regel van Wen van der Schaaf – ‘uw gezicht ontroerde mij’ trofee op pomgedichten punt nl

deze week het commentaar wat steviger bij de ingezonden werken. Dank aan de dichters voor het ingestuurde werk. let wel het commentaar is niet veel meer dan een persoonlijke aanduiding van een min of meer geoefend lezer – of zoals de VKcriticus kees fens het ooit formuleerde – een leeservaring een plaats geven in een geheel van eigen leeservaringen. het aangereikte thema iets moeilijker dan verwacht schat ik in – prachtig gelezen door Wen van der Schaaf. in eenvoud verwoord in die prachtige derde strofe van Anke Labrie! Goud! Van harte.

 
hoe zij elke lijn in zijn gezicht
al gegraveerd had
in haar marmeren hart
 
hoe er die nacht in zijn blik
ineens iets was
wat haar deed blijven
 
noem het liefde
noem het minstens
een poging tot
 
anke labrie
(10-04-2021)


–>
een kleinood. de derde strofe met die heerlijke relativering.
  • Frans Terken: de aanblik die blijvend ontroert
  • Petra Maria: in tomeloze verwondering
  • Rik van Boeckel: verzonken in de wee van weemoed
  • Cartouche: zag ik u in al uw naaktheid voor mij
  • Anke Labrie: noem het minstens een poging tot
  • Ien Verrips: of ik het was die huilde aan je graf
  • Erika De Stercke: gisteren is een herinnering

(…)
en dan vertrok u
-toen het klaar was-
uw gezicht   
ontroerde mij
 
-en toen het afscheid daar was:
 
ik steels over mijn schouder keek 
en geen stap meer zichtbaar bleek 
wist ik niet of u wel waar was
of dat ik u verzon in mij
 (…)


Wen van der Schaaf
 

wie wint de enige echte virtuele – naar een regel van Wen van der Schaaf – ‘uw gezicht ontroerde mij’ trofee op pomgedichten punt nl?

dichteres, theatermaakster en theaterdier Wen van der Schaaf  schonk de mensheid prachtige regels ter inspiratie zeker. ook op pomgedichten punt nl  deze week. met de regel  ‘uw gezicht ontroerde mij’  biedt Wen ons én de mensheid een zó persoonlijk en zó algemeen menselijk gevoel dat elke dichter zijn eigen woorden bij dat ene unieke gezicht  zal vinden. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

foto: Ben Kleyn

wat is het toch dat deze stem
ongeacht welk woord van elk woord
weer warmte maakt

echt mooi
hoeft niet beschreven
is in zich mooi geweten en gekend

pom wolff
Het laatste vuur
(voor H.)


Hoe kort het oplichten in doffe ogen
alsof het vuur van jaren in ons midden
weer opflakkert en nog even smeult

niet een vertrek zoals afgesproken
de weg die wachtte schoof onder je vandaan
op route 66 nam je een afslag te vroeg

dat het na dagen gedaan was
het bloed in volle omloop weggespoeld
het laatste vuur in een stolsel gedoofd

zo droegen we je de oven in
op het netvlies de pret van een kwinkslag
de aanblik die blijvend ontroert

© FT 09.04.2021


–>
een gedicht met pijn en afscheid – “zo droegen we je de oven in” – laat weinig ruimte voor het leven nog – een terugblik, een herinnering – hoe het leven was – het gezicht lijkt uit het leven weggeslagen – de dichter noteert het noodlot.

onze dagen

leven loom
nu wij langs drijven
als wolkjes boven diepe zee

pas als ik stilsta
je hand proef in de mijne

de zucht van jouw verlichting
nu alles meegaat
in tomeloze verwondering

breekt het schijnbaar
dunne laagje verzet

morgen zie ik jou
wie je blijft

petra maria


–>
een min of meer vaag symbolisme getroffen in woorden die mee zweven op wolkjes. wolkjes, verlichting, verwondering. ik mis toch hier de echte ontroering.
“Uw gezicht ontroerde mij” – die harde regel die door de dichter in je gezicht wordt geslagen  – ja die mis ik.
 
De scheidslijn

Jouw gezicht met liggende rimpels
zingt de tijd van liefde voorbij

een zachte traan spreekt de wang toe
ooit gekust door de lust van listige lippen

waterige ogen drogen in het licht
van langzame lucht en draaiende wind

zo waait het afscheid mij tegemoet
verzonken in de wee van weemoed

laat ik de traan schuldig en geduldig
naar de overkant van de scheidslijn gaan.

Rik van Boeckel
10 april 2021


–>
een gedicht met veel voorbij en heel veel water. te veel water wat mij betreft. de wee van weemoed helemaal uitgeschreven tot de woorden erin wegvloeien.


Opslag
 
Toen u mij nader kwam
vanuit de beslotenheid van uw zaak
uw oogopslag en de hand op het papier
zag ik u in al uw naaktheid voor mij als waren we
bestemd om de liefde een gezicht te geven
 
waar taal enkel nog obstakelt
 
doorgrondde ik uw diepste wateren
met open mond en opgesteven lendenen
dronk, verzonk ik in zonneglans – uw glimlach
vonkte lava-as en edelsteen- ik was niet meer
dezelfde als voorheen – toen ik u verliet
 
en omkeek wist ik voorwaar en vast dat dit
twee zwevende ribben tot leven had verdicht
dat ik u kende van kaak tot schaam, been en vel
hoe deze stap, onorthodox, mij onherroepelijk
in u verzinnen, mij voor altijd zou verzonnen
 
nu wij elkaar eenmaal als huid en haar
hadden weten te ontroeren in een oogopslag
 
 
10-04-2019
Cartouche


–>
Cartouche dacht – ik doe maar eens oudje. vindt die wolluf zijn eigen commentaar van toen niet terug – dan kan ik hem eens flink te grazen nemen en hem wijzen op de verschillen. zegt wolluf natuurlijk: het is voortschrijdend inzicht meneer de dichter. ik haak af waar de taal ‘obstakelt’ – onvoorstelbaar – ben je zo een goed dichter schrijf je die eerste wereldstrofe – bijna reviaans mooi – nee mooier nog – kom je aan zetten met ‘obstakelen’. en daarna wordt het het niet beter – zakt de dichter in zijn eigen moeras van een teveel aan woorden. zou hier het strafrecht gelden dan zeg ik: een gevangenisstraf van tien jaren zonder aftrek van voorarrest.
 
voor wie niet begrijpt dat een gedicht af is en niet mooier kan in alle rust en eenvoud en schoonheid als het zo is geschreven:
 
Toen u mij nader kwam
vanuit de beslotenheid van uw zaak
uw oogopslag en de hand op het papier
zag ik u in al uw naaktheid voor mij als waren we
bestemd om de liefde een gezicht te geven


Cartouche


ik zie de kralen die je hebt gedragen
de ringen aan je hand
de woorden op je mond
bestorven als een afdruk
gevonden in het zand
 
ik stel me voor dat ik daar lig
geen vlees meer op mijn botten
’t gebit als grijns in mijn gezicht
de holle ogen met de blik naar boven
 
als jij kon zien zag je me aan vroeg je je af
wie of ik was mijn naam misschien
en of we wat te praten hadden of ik
het was die huilde aan je graf.

Ien Verrips


–>
wie dit gedicht leest slaapt slecht. nachtmerries rijden door het slaapkamertje van de lezer. moet je kijken hoe ze daar ligt. mijn god en dat onder mijn bed – hoor ik de zwetende lezer al uitroepen bij het wakker schrikken. dit is een film die je niet wil meemaken – kijk daar legt oma!
 
op de een of andere manier is dit gedicht net ietsje te direct. komt in ieder geval bij mij zo binnen. moet wel aan mijn rust toekomen graag – nog net voor mijn dood ja.


vandaag 
 
hoe de wereld tijdens een regenbui lacht
we stralen naast bloemen aan het raam 

met onze grote mond het moment van  bekoring in druppels vasthouden 

bij een cirkel die zonder passer perfect 
volgens wensen is afgelijnd 

ook een bubbel kan breken wanneer 
de kelken moegestreden buigen 

gisteren is een herinnering, we lonken
naar de wolken van morgen 

Erika De Stercke 


–>
en wat heeft Mevrouw De Stercke vandaag te melden? welke mannen worden nu weer aan het spit geregen? – varkens zijn het die mannen – zo kennen we Erika. maar zie eens daar – vandaag is het anders gesteld met onze Erika. lachende regenbuien, stralende bloemen, druppelende bekoring, moegestreden kelken.. … ik weet niet wat er aan de hand is in huize Erika maar als regenbuien lachen dan drijven vreemde luchten over daarachter in Gent.
  


Share This:

Yvonne Koenderman: Dat verrukkelijke omslagpunt waarop plotseling de bruine romige massa warm over je tong spoelt. Dan is er geen houden meer aan, dan rest alleen nog maar totale overgave…

De onderlinge gedachten van vandaag, verven met chocolade en een kop goede koffie…
Het ligt vast aan al die paaseitjes…

De verleiding van chocolade

Chocola is geen snoep, maar gestold verlangen dat zich aanbiedt (Pay-Uun Hiu)

chocolade zo klein en zo onschuldig, ligt zomaar opeens op je tong en voor je het weet, raakt ook je weerstand voorbij het smeltpunt waarin de vaste fase van de chocola overgaat in de vloeibare fase. Dat verrukkelijke omslagpunt waarop plotseling de bruine romige massa warm over je tong spoelt. Dan is er geen houden meer aan, dan rest alleen nog maar totale overgave.

Na het Sensueel zwart van mezelf gecombineerd met De zoete verleiding van de ander en de mailwisseling van gisteren en vandaag met een even hoog verslavingsgehalte dwarrelt de verleiding van chocolade door mijn hersenspinsels en laat niet meer los, maar brand de magische aanblik van mooi mannelijk naakt kunstzinnig beschilderd met chocolade op mijn netvlies voor ook maar gezien te zijn. Mooi geschilderd met kleine kwastjes en echte chocolade vol liefde au bain marie verwarmt al roerend in de pan tot de juiste romige zachtheid verkregen is, om na het aanbrengen langzaam op te stijven.

Chocolade lief, pure magie om je aan te bezondigen in combinatie met de smaak van sensueel zwart.

Toppunt van verleiding.


Sensueel zwart


Zwart en sterk staat hij voor me

klaar om me te verwennen

langzaam de gloed

in mijn lichaam brengend

mijn verslaving bevredigend.

.

Missen kan ik hem niet echt

wordt wanhopig sikkeneurig

raak mezelf een beetje kwijt

rusteloze, bijna belachelijke

ervaring van het willen hebben



De prikkelende geur

het zoete verlangen naar

sensuele krachtige smaak

van een heerlijke


kop koffie

Yvonne Koenderman

Share This:

Suzanne Krijger over oma: ‘Oma is weer even een kindje – We lopen huppelend door…’

Oma is weer even een kindje
We lopen huppelend door

De kroniek van Arnemuiden


Kijk, de klok van Arnemuiden zegt oma als we op de snelweg naar de Winter Fair rijden. Eenmaal aangekomen stijgt haar enthousiasme alleen maar meer
Kijk, hier speelden we altijd
Even kijken in dat steegje
Zo zeg, er is zoveel veranderd
Met een glunderende blik lopen we verder
Hier woonde ik, nummer 39, met mijn moeder
We komen aan bij het volgende plekje
Kijk, hier stond ik elke zondagavond met opa op de parkeerplaats
Oma kijkt me lief aan
We lopen door
Kijk, hier ging ik wel eens frietjes eten met opa
Hier zat vroeger ‘Het Wolwinkeltje’
En kijk, hier speelden we ook altijd
Oma is weer even een kindje
We lopen huppelend door
Van de Winter Fair komt niet veel meer terecht
We lopen via ‘waar eerst de Groenteboer zat’ terug naar de auto
Oma rijdt zingend weg
Met het lied van Arnemuiden
En ze kent nog alle woorden

Suzanne Krijger

Share This:

Merik van der Torren is de lenteliefde in het hoofd geslagen


Het was de inwoners van oud zuid in amsterdam al vaker opgevallen de laatste tijd. Het heen en weer van de oude dichter met de lange jas  van der Torren. Dan weer liep hij met een potje pindakaas over straat, dan weer met een potje jam. En dat dan drie keer in een uur. steeds weer die pindakaas steeds weer die jam. Wilde de oude dichter met de lange jas soms de pindakaas de poëzie insmeren? Wellicht ook de jam? Het was het gesprek van de dag. ‘Goede morgen – wat een weer vandaag – heeft u hem al zien lopen met de pindakaas?’ – de ochtendbegroeting van buurtgenoten onder elkaar.

En ja hoor daar kwam de oude dichter met de lange jas al aangeschuifeld. Dit keer met jam.
Uit welingelichte kring, beschikt de site pomgedichten punt nl inmiddels over  adequate berichtgeving:  de oude  dichter met de lange jas  zelf heeft een verklaring op papier gezet voor zijn opmerkelijk dagelijks handelen – om dit verhaal in een juist daglicht te bezien moet de lezer weten dat de Gall en Gall in het plaatselijke winkelcentrum  is gesitueerd tegenover de appie waar de potten jam en pindakaas niet aan te slepen waren:

 
Hoi Pom,
Soms slaat het hoofd van deze oude dichter op hol bij een charmante juffrouw. Voor pomgedichten. In de bijlage, groet, Merik


Aan de kassajuffrouw van Gall en Gall


“ U ziet er goed uit
met uw mondkapje
en leren schort.
 
U heeft mooi krulhaar
en een spannend figuurtje
in die strakke spijkerbroek.
 
U rekent niet te veel.
Wat zou  u zeggen van
een foto-shoot bij mij thuis ?
 
Trek iets leuks aan;
dan spreken we af.”
 
 
Merik van der Torren

Share This:

Peter Posthumus: zoals ie later dromen zal van nooit meer opgesloten zeker niet als kind…


van nooit meer opgesloten
zeker niet als kind

een vreemde stad
die maanden duurde
lange straten met
huizen die op je vielen


ergens op heel hoog
ernstig en bedrukt
klein en ingetogen
leerde hij zo nu en dan
eens terug te zwaaien


terwijl ie droomde
van buitelen en rennen
knikkeren met de 
druppels op het glas


van kapitein en
varen over zeven zeeėn
van vliegen in de kleuren 
van de zonnewind
zoals ie later dromen zal
van nooit meer opgesloten
zeker niet als kind

Peter posthumus

Share This:

IEN VERRIPS over dromen en dunne wanden met de buren, angst, geweld


arm geboren
in een arm land
waar loosheid heerst en angst
gepaard gaat met geweld
de dunne wanden van de buren
het eindpunt
zijn van iedere droom
 
en zij
de klappen vangt
want anders
de kinderen
ze is de enige niet
 
wel
als ze gaat


Ien Verrips

Share This:

‘En als mijn mamma sterft hoef ik niets van haar te erven ik zal haar lippen verven omdat de engelen in de hemel zo dol op mooie doden zijn.’ Karin Beumkes op de pom!

Lieve Pom


Omdat het Pasen is, omdat ik iets wil geven uit het hogere halleluja van mezelf.. En daarom Belofte.


Sweet dreams


Karin


Belofte


`t Wordt buiten kouder
en de ballerina`s van de zomer
maken plaats voor de diva`s van de herfst.

De bolle spinnen walsen op het rag
en ergens op de wereld begint Maria Callas
een herderslied te zingen.

Het geluid van onze radio draagt ver
de stem zingt van haar bladwerk uit ledergebonden boeken
mijn mamma gaat de dikke bramen zoeken
noemt de krekeltjes cicaden
olijfgroen is haar hoed.

En als mijn mamma sterft
hoef ik niets van haar te erven
ik zal haar lippen verven
omdat de engelen in de hemel
zo dol op mooie doden zijn.


Muziek: Roth/Leroi – Papageno duet https://youtu.be/87UE2GC5db0

Share This:

Ditmar Bakker wint de enige echte virtuele – hier scheiden echt onze wegen hoor maar we gaan wél verder op dezelfde weg – trofee op pomgedichten punt nl -Deborah Bevelaar zilver en Babak Amiri brons

schier onmogelijke opgave deze week om eremetaal te verdelen. prachtige werken door de dichters – mijn hartelijke paasdank aan allen. het was weer genieten. laten we drie gedichten eruit lichten. de gedichten van Ditmar Bakker:  

Hier weet ik dan een wond die nooit meer heelt,
geslagen niet door naasten, of hun derven,
maar liefde die tot as is en het sterven
van wat mooi is; en nooit, nee nooit meer streelt
nieuw gras de barre grond…

van Mevrouw Bevelaar

‘8 jaar in 1 keer aftrekken doet pijn…’

 en van Babak Amiri

Als je je boeken bedankt en  
hun schrijvers vervloekt 
omdat je ze verantwoordelijk  
acht voor je vlucht  …

bijzondere invalshoeken, prachtgedichten, prachtregels en een invoelende pijn bij het scheiden van de wegen. een vleugje weemoed toegevoegd in het gedicht van Babak. mag ik jullie drie feliciteren met paasgoud, paaszilver en paasbrons. van harte!


Hier weet ik dan een wond die nooit meer heelt,
geslagen niet door naasten, of hun derven,
maar liefde die tot as is en het sterven
van wat mooi is; en nooit, nee nooit meer streelt
nieuw gras de barre grond: hoewel bedeeld
met zaad dat van het hemelsblauw zal erven
het gunstigst weer, blijft in de bodem zwerven
een schrijnen van oud zeer dat parten speelt.

Werd lente niets dan storm en donderwolk,
zou zomer dan verpest door regen zijn,
verdroeg ik dat, gelijk het mensenvolk
dat neerslaan moet tot stof op ’t aards terrein;
maar dat een droom zelfs sterft, is als een dolk
tussen mijn ribben, doet voor altijd pijn.

Ditmar Bakker


–>
 ‘op deze zonderling lichte morgen’ zeg ik petra maria na – ontmoeten we de weergaloze poëzie van Ditmar Bakker – ja hoe een droom kan sterven – hier scheiden de wegen op zijn ditmars verwoestend verwoord. prachtig het licht uit de ochtend geslagen – uit elke ochtend verder geslagen – we duiken de donkerste tunnel in
met die ‘pijn voor altijd’.  ja zo moet dat in de poëzie. licht is zonderling licht – pijn is onverdraaglijke pijn. hoe gelukkig mogen we met een dichter als ditmar zijn hier op pomgedichten punt nl – dat het een keer gezegd is.
 
  • Deborah Bevelaar – Jij noemt het een wonder.
  • Rik van Boeckel – de waarheid in zachte pacht
  • Petra Maria – de waarheid is omsingeld
  • Frans Terken – warmlopen langs de lijnen van waarheid
  • Ditmar Bakker – nee nooit meer streelt nieuw gras de barre grond
  • Magda Haan – voorbij normen en waarden
  • Ton Huizer – niet met die treurwilg
  • Cartouche – brand en aanmaakhout
  • Erika De Stercke – en je hoest
  • Babak Amiri – Als je je boeken bedankt
  • Anke Labrie – hier nog een kaart om niet te verdwalen
foto: Ben Kleyn



wie wint de enige echte virtuele – hier scheiden echt onze wegen hoor maar we gaan wél verder op dezelfde weg – trofee op pomgedichten punt nl?
 
alsof het van de poëzie was de politiek – het én én redeneren – het uitbouwen van mogelijkheden, van waarheden en van leugens, de fantasie die alle kanten op kan, het vaste geloof in de waarheid, de waarheid die gecomponeerd wordt waar je bijstaat. Wahrheit und Dichtung zeggen sommige  oosterlingen. dat is poëzie! we lezen graag van uw ‘wahrheit’ en van uw ‘dichtung’ dit weekend. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
 

 
 
nou weet ik wel
dat het leven in je gaat zitten
als houtrot
en dat je krijgt wat je verdient


maar jij kan er ook wat van
dat het lijkt alsof de waarheid
iets van poëzie begint te krijgen

de poëzie iets van bedrog


pom wolff


 
Voor PO

Vannacht groeien we terug
naar een oud vergeeld geluk
waarvoor wij ons lang hebben ingehouden, de handen gevouwen
rond het gebed, al is het stuk.

Jij noemt het een wonder. Maar het is meer een gaasje dat zich aan de wonde hecht: 8 jaar in 1 keer aftrekken doet pijn. Zo blijven we voor altijd samen onderhuids.

Wie zal het zeggen wat er van zo’n verlangen rest?

We zijn al blij met een huid die zich de rimpels wel herinnert,
maar nooit de spijt.

DB



mag ik u allen een vrolijk paasei toewensen bij uw paasontbijtje. Deborah Bevelaar  idolaat van Pieter Omzigt lazen we op ons aller FB maar nu ook op pomgedichten punt nl – welkom beiden! omzigt direct aangesproken zoals hij zelf anderen direct aanspreekt. en au au au dat gaasje doet pijn. de wonden weer eens gezellig open gereten, het gevraagde thema op een bijzondere wijze verdicht. debbie kan er wat van. hier scheiden onze wegen – het thema –  maar dan scheiden de wegen ook bij debbie – zonder terughoudendheid vervliegt het ‘wonder’ in poëzie, de poëzie in pijn. pijn in gerimpeld verlangen – als een appeltje dat te lang op een schaal van verlangen heeft gelegen. als een open wond in de frisse lentewind.


Levenskwansel

De lente lacht niet langer
geduld verdwijnt in zielloosheid

de zon schuilt achter wolkentranen
het Norremeer dwaalt in gedichten

de politieke zieke levenskwansel
danst door dagdromers heen

functies worden opgesoupeerd
in het verkeerde onterechte gerecht

de waarheid in zachte pacht
tot poëzie verdicht zo nooit verdacht

Rik van Boeckel
2 april 2021



even het norremeer opgezocht – god mag weten waar rik dit meer in al zijn wereldreizen bevoer. maar het ligt om de hoek: Van zuidwest naar noordoost liggen er de volgende plassen: ’t Joppe, de Spriet, de Laeck, de Warckerleede, Zweiland (de grootste plas), het Norremeer, de Eijmerspoel, de Dieperpoel (de meest noordelijke plas), Spijkerboor en Kever (de meest oostelijke grote plas). Ook de vijf kleine plassen ten oosten en zuiden van de hoofdplassen worden nog tot de Kagerplassen gerekend. Het gaat om Sever, de Koppoel, de Kiekpoel of Kleipoel, de veraf gelegen Hanepoel en het Vennemeer.
zo we zijn weer bij op eerste paasdag. het woord ‘zielloosheid’ in het begin van riks gedicht is een te nadrukkelijk niet poëtisch woord. maar ja dat is smaak. daarentegen stralen de laatste twee regels van poëtische schoonheid. we weten niet precies wat er staat maar die regels staan als een huis:
 
de waarheid in zachte pacht
tot poëzie verdicht zo nooit verdacht


bij deze regels roep ik uit – ja inderdaad zo is het en niet anders, nooit meer anders. jammer dat het gedicht slechts twee wereldregels kent.
een zonderling zachte morgen
luchtigheid overspoelt de stappen
in het gareel van de dag

was jij het op die bergtoppen
dacht je dat alles langs zou komen
als een stoet van bewondering

was jij het die voorbij de openheid
als een schiploos kapitein
een zee zonder golven bevaarde

op deze zonderling lichte morgen
is alles nog niet verloren
maar de waarheid is omsingeld

petra maria


–>
ook petra’s gedicht kent één wereldregel bij welke alle andere van het gedicht in het niet vallen. dat prachtige: ‘op deze zonderling lichte morgen’- het gedicht verdient dan ook een voortdurende herhaling van deze prachtregel en dan een invulling van alles wat op poëtisch verlichte wijze plaatsvindt ‘op deze zonderling lichte morgen’. hoe een paasochtendje tot een verlichte zonderling lichte morgen te componeren – vraag het aan petra maria en uw paasdag zal u in ‘eenvouds verlichte waters’ toezingen. het is alsof lucebert even oplicht.
 
 
Ommetje

Je kunt in een beter lopen winkel
je voeten gepast schoeisel aanmeten
warmlopen langs de lijnen van waarheid
als gaat het door kreupelhout

spelt daar iemand zijn gevonden herinnering
dagenlang stappen gezet en gezocht
in het doolhof van zijn geheugen
blijft hij de werkelijkheid ontkennen

– roep ik je hebt er geen reet van begrepen
geef hem een trap onder z’n gat
en wijs : hier zit je vergeten hersenweetje –

en kijk zo ligt hij dan
zieltogend naar adem te happen
alsof door afkeur onder de voet gelopen

wie helpt hem overeind
duidt met vaste tred een richting
wijst de uitweg – niet naar afgrond of graf

© FT 02.04.2021


–>
 
het pieter omzigt ommetje brengt je niet veel verder – op wel zeer poëtische wijze giet frans de harde werkelijkheid van onze vriend rutte om in niet minder onheil voorspellende poëzie. knap gedaan. wie helpt hem overeind – met enig mededogen de vraag gesteld aan het einde van het gedicht. na 13 uren van inhakken op een persoon is rutte wel aan een ommetje toe. wacht aan het einde van de donkere tunnel (het spook)  omzigt rutte op. wordt nog vervolgd. gaan we eerst maar even van de ronde van vlaanderen genieten vandaag – frans – ons ommetje.
 
Scheuren

laten we lopen
door de lege straten
we zijn abrupt vergeten
wie we eigenlijk waren

overstijgen bezwaren
groeien vormeloos voorbij
normen en waarden

het nu – dat schurend- overgaat
in dat – wat had- kunnen zijn
toekomst die scheuren vertoont
in wie wij toen waren

alleen maar verder lopen
tot we de stad verlaten
naar onontgonnen gebied

Magda Haan


–>
altijd moeilijk en ondankbaar gerecenseerd te worden na een bijdrage van ditmar bakker – een soort noodlot:
eerlijk gezegd ontdek ik weinig poëzie in magda’s tekst. woorden als ‘normen en waarden, toekomst en bezwaren’ dragen niet bij aan een poëtisch gehalte van het gedicht. de derde strofe bevalt mij in weemoedig en dramatisch opzicht – begin je gedicht met die regels en maak er een mooi gedicht van:
 
 
het nu – dat schurend- overgaat
in dat – wat had- kunnen zijn
in wie wij toen waren

Dag Pom,
Taaldingetje, geen poëzie natuurlijk.
Tik een eitje, slobber wat koffie, gewoon door met leven…

Paasgroet, T.

Tweespalt
 
Ik heb het gehad met je schat
ik ben het goed zat
dat jaloerse gezeik maakt me
ziek
 
ik sliep niet met Truus, niet
met Yvonne en al helemaal
niet met die treurwilg
Monique
 
jij gaat hier naar rechts en ik
ga naar links
en na de rotonde zien we wel
weer
 
we leggen het bij of ik hol je
voorbij
en hopelijk ontmoeten we
elkaar dan nooit meer
 
Ton Huizer



–>
haha die treurwilg – ton Huizer altijd lachen – mooi in het landschap geplaatst door de poëtisch landschapsarchitekt huizer. de rotonde ook goed gesitueerd in het light verse – nog een kans om de ellende uit de wereld te krijgen anders draaien de hoofdpersonen door in hun eigen gelijk. een van de twee – dat moet hier toch echt vastgesteld – draait tegen het verkeer in. als dat maar goed afloopt – het ongeluk zit hier niet in een klein hoekje – maar draait als een derwishdans om de betrokkenen heen op een rotonde.


 

Uitgroeien
 

kleren, jassen, schoenen, gewoonten
vergaren, sparen en zoeken wat
en wie ons past, verlangen
sussen, ons onderhuidse
branden blussen
 
een gaatje vinden
een oog, een hand een mond
in een veldbed van violen, ons samen
voor even neerleggen en doortasten
 
hoe we bij het scheiden van
wit en bont en blauw – onszelf
en elkaar alleen maar verder blijven
uitwonen in lichaam en in geest
bij het strijken van de tijd

aan elkaar geklonken
als brand en aanmaakhout
doorgaan tegen beter weten in
te streven naar vergetelheid
 
04-03-2021
Cartouche


–>
wel heel veel woorden om ‘doorgaan tegen beter in’ te beschrijven. het is teveel vandaag Cartouche. dit is een van de mindere gedichten van dichter Cartouche die bijna elke week hier het goud tracht op te halen en ophaalt. maar zo pakken we geen eremetaal beste man. ik zou zeggen doe de open haard aan – wat brand en aanmaakhout erbij – en stoken maar. het is koud voor de tijd van het jaar. hier scheiden de wegen – je hebt innemende goede en minder goede aanmaak poëzie. (Cartouche zal wel weer in woede ontsteken bij het lezen van webmasters woorden. heerlijk die witheetheid bij de open haard)
 

buitendeur

hoe je me een bouquet leugens schenkt
ik heb je vanaf het eerste moment door

maar geef je mijn interesse en parfum
schenk het glas vol, knabbel nootjes

ga met jouw grootste plannen mee, dat  
er benadeelden zijn, van geen belang

handtekeningen stellen niets voor
enkel wat strepen op papier en je hoest

dringt vlot in mijn hoofd binnen dankzij 
de beste wijn, het mooiste pak

of je lang bent gebleven, ik geloof het
niet, naaldhakken zijn doeltreffend 


Erika De Stercke 


–>
ha daar hebben we de oude erika weer met naaldhakken gewapend de mannen tegemoet. ze deugen ook niet of nooit die mannen. kind je hebt gelijk! sla ze neer, prik ze lek! ze verdienen niet beter. het is slecht volluk meneer. in 12 regels worden alle mannen gent uit geslagen en als ballonnetjes doorgeprikt.

Hoi Pom  
Ik weet het. Met: hier scheiden echt onze wegen…. refereer jij naar de actualiteiten. 
Maar jouw zin heeft me toch geïnspireerd tot dit persoonlijke niet actuele gedicht.  
Groetjes  
Babak  
 
  
 
Als je je spullen moet pakken  
om naar het noorden te gaan 
Of je gaat naar het westen en  
je hebt geen tijd om in te pakken 
 
Als je je boeken bedankt en  
hun schrijvers vervloekt 
omdat je ze verantwoordelijk  
acht voor je vlucht    
 
Als je tegen je oma zegt:  
het is maar voor heel even 
het is geen Ayriliq en je stiekem  
afscheid neemt van je beste vriend 
 
Vraag dan nooit om begrip 
Zij begrijpen het wel  
Maar een: ik hou van jou 
kan geen kwaad  

Babak Amiri


–>
in eenvoud weergegeven het thema – het scheiden van de wegen – maar hier dan in de vorm van een  min of meer gedwongen afscheid. mooi klein gehouden met een lief en weemoedig advies tot besluit. je hoort de zanger in de verte in zachte klanken de woorden van pijn zingen:  melancholie van een treurig gemoed.

‘je dacht zeker dat ik helemaal blind was’
dan heb je vast mijn bril niet gezien 
al leek die lichtrood het was zeker geen roze  
 
hier scheiden dus onze wegen
 
jij neemt het fietspad
ik neem de snelweg
 
hier nog een kaart om niet te verdwalen
vouw hem wel uit voor alle details
bij vluchtwegen staat al een kruisje
 
we komen elkaar vast wel weer tegen
 
 
anke labrie
04042021
 (eerste regel uit lied van ‘Drukwerk’)


–>
of hier de bril van Kaag bedoeld is?  als melk eenmaal zuur is wordt de melk nooit meer niet zuur. de politiek van dit moment getekend. zure gezichten al  dan niet met bril. hier scheiden de wegen voor het moment. de politici moeten het gedicht van Anke maar lezen om verder te komen.

Share This:

Yvonne Koenderman: ‘En dan ineens is het leven in normaal vaarwater…’

Als ik mijn leven nu met een beetje
Om zicht bekijk, dan sta ik er stukken  beter voor dan Rutte.

En dan ineens is het leven
in normaal vaarwater.
Geen ziekenhuis, alleen bloedprikken elke 3
maanden en hopen dat het monster de komende 2 jaar (liever langer)  zich niet laat zien.
Blijft het die tijd weg, dan blijft het meestal decennia weg volgens de statistieken.
Is het eerder terug, dan hangt dat halve decennium
nog steeds als het zwaard van Damocles
boven het hoofd.
Het is moeilijk loslaten, maar we gaan ervoor
dat het opgerot is en pakken het leven weer op. Niet zo moeilijk in het zonnetje…
Goed nieuws dus, erg goed nieuws.
Het moet nog even doordringen, maar hup…weg met die gedachten…we gaan bijtanken in de zon en weer leven!


Yvonne Koenderman

Share This: