wie wint de enige echte virtuele – ha best wel een lekker weertje trofee op pomgedichten?

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

groet16

foto met een luchtige groet

 

wie wint de enige echte virtuele  –  ha best wel een lekker weertje trofee op pomgedichten?  te warm te koud, last van de airco, het maakt niet uit – als het weer er maar inzit – lieve lezer –  als het weer maar in de poëzie zit. we lezen het hier graag – in dit weer. lekker luchtig de kleding zeker niet verboden.

u kent de regels: de gedichten niet te lang tenzij noodzaak – (of als u er een einde aan wil maken pak dan gerust nog eens lekker uit.)  u kunt uw gedicht als reactie plaatsen – onder ‘leave a comment’ – (even registreren, dan inloggen en dan uw reactie) – of stuur in voor zondag 1100 uur  onder ‘contact’. (zie rechtsboven) – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar  verzekerd.

 

vrijdagochtend
 
ik zeg
goede morgen buurvrouw
bijna weekend
vanmiddag onweer – buien
 
ze zegt
wat een lucht
witte vloed ook dat nog
geen pretje
.
pw

Share This:

VON SOLO VOOR U: “Ze was klein van stuk en een beetje krom van de leeftijd. Een huid die door de koude nattigheid wat rozig was geworden …”

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

Regen

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

‘De liefde is voor de ongelovigen als wat de hel is voor de heiligen.’

(oud Bukovijns gezegde)

 

Deel 145. Voor we gaan

Het was een regenachtige dag. Niet lang geleden. Een verlaten bushalte op een waddeneiland. Naast me stond een vrouwtje. Bejaard. Ze had een sportief blauw regenjack aan. Ze was klein van stuk en een beetje krom van de leeftijd. Een huid die door de koude nattigheid wat rozig was geworden met gesprongen adertjes op de plek waar vroeger blosjes zaten. Ze had lichtblauwe ogen. We keken elkaar een moment aan.

Ze lachte. De levenslust en de ontvankelijkheid. De tijdloosheid van een open blik, waar een moment niet meer tot het verleden hoeft te behoren. Er was een verhaal te lezen. Van alles dat ze meegemaakt had, en dan vooral ook van dat wat ze mee had willen nemen op haar reis. Ze had nu enkel een kleine rugzak bij. Er hing een zweem van vrolijke, wijze tevredenheid om haar heen.

Toen drong het tot me door dat ik keek door de ogen van haar minnaar. De man van wie ze gehouden had. De man met wie ze zoveel, dat nu nog te lezen was in de fonkelingen van haar ogen en dat het waard was te verhalen, had geleefd. De herkenning was daar. Geen vonk was meer nodig. Want wijzen weten dat stroom ook zonder vonken zijn weg vindt.

Ik sloot mijn ogen en zag mijn geliefde daar staan. Deze rit ging naar het einde van het eiland. Waar de weg voor de bus ophoudt.

 

Ze gaat haar eigen spoorloze weg

Tussen twijgen en dwars door de heg

Telkens als je haar wilt vangen

Is er weer wat herfstdraad gevangen

Opeens binnen de boomfontein

Verdwenen in een droomgordijn

Verscholen is haar smaragden blik

Verholen de smalle klaprozen lip

Bij het lieve-vrouwen-bedstro

Slaapt zij iedere avond net zo

 

(‘Dryade’, Kees Winkler)

 

 

 

Share This:

MERIK VAN DER TORREN in DRENTHE: “om die roos te zien in je haar…”

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie
merikruigoord
op FB schreef Merik in prachtige woorden deze week over een vorig leven en een volgend leven. tussentijds verbleef – verblijft hij even in drenthe, mogen we lezen. tussen de geitjes met jeukende koppen – geen geld voor de terugreis – merik laat alles van de liefde zijn. tot hei-ens toe.
 .
Hunebedstraat 27
 .
Zwerfkeien markeren de pui,
om ons heen gegons van vliegen.
Een verre motor ronkte.
De geit schurkte zijn jeukende kop
aan de brede kastanje.
 
Aangeland in de steentijd
op de wachtlijst voor het hunebed
(wie weet wat voorbij hier gebeurt,
dwalen tussen sterrenstof…)
nuttigde ik mij oer-bier.
Jij roffelde op de trom,
bijna gingen mijn ogen open
om die roos te zien in je haar.
 
Het was een mooie vakantie in Drenthe.
Er was geen geld voor de terugreis.
We strekten ons uit in de
bloeiende hei.
 
merikruigoord
 .
Volgend leven
.
Naar vertrouwde huizen vlucht ik
waar wijn gedronken en poëzie gelezen,
ik jou kuste op je zachte lippen,
geen vlag gehesen, geen bevel gebruld.
Dolce vita jij babbelend over je egeltje
dat melk drinkt onder de kotheniaster,
een teug white widow voor meer paradijs
groenere weiden, dieper rode rozen,
hoger uitwaaierende muziek voor
je zwarte krulhaar en o, ik
vind mezelf terug zuchtend in mijn kussen,
terug in een vorig leven.
.
Merik van der Torren

Share This:

Rik van Boeckel met een Ode aan Toots

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

rikberlijn2

 

Pom, er is weer een grootheid heengegaan. Gelukkig heb ik hem een paar jaar terug nog op Jazz Middelheim gezien.
Groeten, Rik

Ode aan Toots

Het was zijn dingetje
zijn laatste voor Tutu
hoorde hem op Middelheim
nadat hij al gestopt was
z’n Bluesette zo wonderful

de jazz gleed langs zijn lippen
bij Bennie ging het goed man
nu fluit hij naar de wereld

Tootoots’ harmonieën
deden ons versteld staan
van Sesamstraat tot Turks fruit
beroerde hij onze ziel

dag Toots
oh mondharmonica
je zult hem altijd missen.

Rik van Boeckel
23augustus
R.I.P Toots Thielemans

 

 

Share This:

ERWIN TROOST en de del uit ’51 – ONZE ZOMERGAST op de dinsdag VOOR U!!!

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

erwint2

 

ERWIN TROOST – onze ZOMERGAST – OP DE DINSDAG VOOR U  – en erwin maakt er werk van. jolies heij op vakantie. erwin troost redt.  redt de site en springt in het gat dat jolies ons naliet. ik ken erwin al jaren. als slammer, als dichter, als videokunstenaar en een als in en in betrokken mens bij alles wat hart heeft, hoofd en buikstreek zeker ook. erwin troost een heel bijzonder mens in een special op de dinsdag VOOR U!!!. we kunnen hier alle dinsdagen in augustus van hem genieten.

 

Share This:

ach ja toots

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

 

ach ja toots

ach ik weet nog
dat we toots wilden zien
in oostende was het
theater aan zee
dat het weleens zijn laatste optreden zou zijn
maar dat was niet zo

ach ik weet nog
hoe je me vertelde
hoeveel je van zijn muziek hield
ik heb aan hekken gerammeld
om binnen te komen
we liepen weg
in de wegstervende klanken
van de harmonica

we aten aan zee
spraken over toots
over zijn muziek
we keken elkaar aan
en het werd houden van
elkaar

pw

Share This:

CARTOUCHE over de dagen, de dagen die er niet waren…

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie
cartouche2
Dagboek
 
wat je het meest bijstaat
de stille herdersuren
de spaarzame momenten
uitzinnigheid, nee
 
het zijn de dagen
de dagen die er niet waren
die blijven
knagen
 
dag in dag uit
 
20-08-2016
Cartouche
.
Cartouche, onze zeer gewaardeerde Gérard Vromen, maar eens uitgelicht. schrijf uw gedicht en ik zal zeggen wie u bent. was het thema. Cartouche is een dichter en verder past eigenlijk een zwijgen. maar daar is hij niet tevreden mee, dat weet ik. hij wil het ook wel eens horen of lezen. nou deze week dan hier. een prachtig gedicht van een prachtige dichter die als ie nou maar niet teveel de dichter uithangt werkelijk tot de mooiste dingen in staat is. dat is cartouche. zie hier poëzie waar de schoonheid vanaf druipt in alle eenvoud – zijn dagen – de dagen die er niet waren – mijn god hier word ik bijna religieus van dat ik u aanroep – zo mooi – hier past het inderdaad verder te zwijgen.

Share This:

uw weekend inzending erg gewaardeerd – nou eens een keer geen wedstrijdkarakter op de pom

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

Marc Tiefenthal over ruigoord en de wedstrijd van bram vermeulen

Erika de Stercke knoopt erop los

René Brandhoff hoort haar nog steeds

Rik van Boeckel wint lezers

Jako Fennek weer geheel in vorm

Cartouche over de dagen die er niet waren

Anke Labrie onder huwelijkse voorwaarden

 

pomparade2013

mededeling van de webmaster

we zijn dit weekend  erg benieuwd hier te pom – poëzie en wedstrijd ze passen niet bij elkaar qua karakter – hoe vaak heb ik deze mededeling al mogen smaken. welke prachtgedichten mogen wij hier verwelkomen van dichters die niet echt iets hebben met een wedstrijd karakter – u bent van harte uitgenodigd. enig commentaar zullen we natuurlijk wel verzorgen. dat u weet – ook als mens – waar u in het leven staat. mogen wij u hier bewonderen dit weekend? 

de gedichten niet te lang tenzij noodzaak – (of als u er een einde aan wil maken pak dan gerust nog eens lekker uit.)  u kunt uw gedicht als reactie plaatsen – onder ‘leave a comment’ – (even registreren, dan inloggen en dan uw reactie) – of stuur in onder ‘contact’. (zie rechtsboven) – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaren bij nationale nederlanden verzekerd .

 

 

er waren dagen bij
die zusjes werden
hoeveel februari het was
maakte niet uit
 
er hoorden woorden bij
die dagen
die niet hoefden gezegd
 
én dagen
die nog dieper gingen
dan chomsky in de taal
 
dieper dan we later
durfden toe te geven
 
pom wolff

 

Die niemand winnen kan

Noordwijk het westen kan falen
In Ruigoord ben ik gaan halen
Uit naar Bram V vroeg hem
Mij in te delen. Bij de onzin.

Niet dat hij me goed bekeek,
Laat staan echt begreep.

Simon V knipoogde gelukkig.
De poco locoburgemeester had het te druk.

Roger de Neef was er zelfs met vrouw en al.
Het westen kon niet meer falen

Marc Tiefenthal

 

.

schrijf hier uw gedicht en ik zeg u waar u in uw leven staat. ach het is altijd weer die bescheidenheid op deze site die uw webmaster zo siert. tiefenthal maakt het de lezer niet moeilijk. tiefenthal leeft duidelijk in het verleden. ruigoord waar bram vermeulen een paar maanden voor zijn dood nog optrad – een decennium geleden vermoed ik. de wedstrijd gezongen door bram vermeulen een prachtig nummer. het verlangen naar de ultieme erkenning die maar niet afkomt daar komen rare dingen van.

een martin aart de jong lijdt daar ook aan – in holen gaten en krochten – niets is hem te gek  – overal zal hij en wil hij zijn stem laten horen – het is die hang naar erkenning – een enkel woord zou genoeg zijn –  het komt er maar niet van. tiefenthal heeft er inmiddels mee leren leven. hij leeft op (van) een ooit gegeven knipoog van simon vinkenoog.

kortom we spreken niet over poëzie hier maar over een psychische gesteldheid bij tiefenthal en bij martin aart de jong altijd al – in de echte wereld van de poëzie maakt het niet uit wat je voelt of waaraan je denkt – of je lezers hebt of toehoorders – als de subsidie maar binnen wordt geharkt. zo bezien kraaien tiefenthal en de jong hun eigen lied – voor zichzelf – al hebben ze dat zelf nog niet door.

daar staan ze.

 

erika

Aan de golfbreker
 
Al hangen er donderwolken
boven onze borden, de zee
prikkelt het zwijgen.
 
Messen, discreet aangereikt
snijden de stilte kapot.
 
De maan, volgelopen van
gevluchte schelpdieren kijkt
mee en dooft haar licht.
 
Mijn haarvlecht, warrig als
verstrengelde wieren knoop
ik voorzichtig los.
 
Erika De Stercke
.
het is geen feestje vandaag in huize deStercke. zo mag het geheel wel samengevat. nogal donker ook de boel. erika toont ons haar wereldbeeld – op een voor haar vrolijke wijze.  normaal sneuvelen er nogal wat mannelijke lichaamsdelen in haar werken – hier schuift de maan slechts op zwart – erika tracht zichzelf los te knopen of dat lukt lezen we volgende week. mij valt wel op dat ze erg voorzichtig is met zichzelf. mannen worden nooit zo voorzichtig in haar poëzie tegemoet getreden.  waar staat erika nu? vraagt u mij.
 
onder de maan. een maan die op zwart is gezet door dichteres. waarom dat zo is wordt niet duidelijk. waarom mogen we erika niet zien? ergens vermoed ik ook hier een zelfde psychische gesteldheid als bij onze martin aart de jong. het is die hang om in donkere holen te vertoeven. wij gewone mensen kunnen dat geluk niet navoelen.
.
brandhoffstad2
horen
 
een bananenboom kun je horen groeien
je moet er wel goede oren voor hebben
misschien is het zelfs te zien
 
zo denk ik ook aan hoe je bij me bent geweest
en laat dat groeien tot alles en altijd
kijk hoe moeiteloos dat gaat
 
ik denk aan Charles die beweerde
mythe maakt geschiedenis irrelevant
 
zo kan ik je stem weer horen
en ben je zelfs te zien
 
 
Goeie groet,
René
 .
Waar staat die brandhoff nou mneer wolluf krijst bettie hier op 8 hoog in de VU. ik heb mneer brandhoff al tijden niet meer kunnen knuffelen. dat klopt bettie mneer brandhoff huist in groningen  in allemaal vrouwelijk schoon en als ie niet in groningen is dan graaft ie stof op in oude gebieden uit het verleden en maar graven en maar stof. geen wonder dat ie zo graag op de amstel roeit mneer wolluf.
zo moet je ook de poëzie van  mneer brandhoff lezen bettie. in poëzie legt mneer brandhoff zichzelf en de mensen uit. dan veegt ie alle stof weg en dan verschijnen er ineens prachtige regels die als pareltjes op het leven en het herleven worden ingelegd. 
.
boeckelrik

Rond de Olympus van poëzie

Poëzie is geen sport
maar een keuze om woorden te werpen
door de basket van de taal

voor honderd meter zinnen schrijven
is geen sprint nodig
maar een shoot out van de dichter
schietend op eigen goal

de keeper is zijn spiegelbeeld
met de backhand van de symboliek
wordt het doel bereikt

in talen van goud brons en zilver
in ringen van rook rond de Olympus
van gelaagde verzen schrijft hij
zinnen om lezers voor zich te winnen.

Rik van Boeckel
21 augustus 2016

.

Rik van Boeckel schrijft ons een handleiding in woord en geluid in goud zilver en brons. in de laatste strofe het antwoord. waar Rik staat? voor de mikro voor zijn percussie voor zijn woorden met een blijmoedigheid die aanstekelijk werkt. daar staat Rik. elk land een eigen geluid en rik laat het ons horen. altijd onderweg in het leven, naar verre oorden, in een ademloos ritme. 

brandhoff en van boeckel hebben wat tiefenthal de jong  en de Stercke missen. op pomgedichten komt het allemaal bij elkaar – de lezer heeft alles.

 

 

 IMG03981-20130317-1909

 

Ha die Pom,
Maar eens een keer veel woorden gebruiken. Is nooit zo mijn ding, ik houd het graag kort, maar nu moest het toch. Hoewel geen wedstrijd, heb ik me toch aan het maximum aantal regels gehouden, 20 plus titel. Noblesse oblige. Ja, een mens moet oppassen, want anders word je als ongewenste buitenlander voor één regel teveel de tent uit geschopt.
Heb een heerlijke dag. Groet van Jako.

.

van noorderlicht ontdaan

je richt je blik op verre lijnen
je zoekt naar noorderlicht, aurora borealis
waarvan heel ver het geel nog gloeit
in overpeinzing dwaal je dan naar haar
naar waar ze is
en of je nog in haar gedachten leeft
je zou langs grachten kunnen slenteren
samen spiegeling van licht in water lezen
je handen op haar heupen leggen
praten over poëzie
je vingers laten spelen
langs de voren van haar lijf
en steeds maar zwammen over poëzie
ze hoort al niet meer wat je zegt
je legt haar aan de amstelkade op een bank
beschut door fietsen en een woonboot
dan sta je in haar op, aurora schreeuw je
kind, wat ben je mooi
zie, hoe de poëzie langs kadestenen lekt
hoe fiets en woonboot wiegen

jako fennek

.

waar onze jako staat? ‘hij staat hij staat’ mogen we wel het  olympische gymnastiekcommentaar citeren bij epke zonderland. epke weet als geen ander dat je staat, staat,  maar ook zo maar op je platte bek ligt, ligt. hij ligt hij ligt! waar jako staat vraagt u mij. jako weet op een wonderlijke wijze liggen en staan met elkaar te vermengen op een aanstekelijke manier – dat mag gezegd. wie wil er niet aan de amstelkade bootjes en fietsen laten wiegen of daar op een romantische wijze ‘poëzie laten weglekken’.

het is alleen jako die een dergelijke regel aandurft.       

dat handen en heupen met elkaar allitereren hoeven we jako niet meer te leren – hij was ons voor. jako staat in het leven als een jonge veulen op sappig gras. heerlijk gedicht. fijne gemoedstoestand.  en aurora ja aurora die lust er wel pap van – lezen we.

 

.

.
Dagboek
 
wat je het meest bijstaat
de stille herdersuren
de spaarzame momenten
uitzinnigheid, nee
 
het zijn de dagen
de dagen die er niet waren
die blijven
knagen
 
dag in dag uit
 
20-08-2016
Cartouche
.
Cartouche, onze zeer gewaardeerde Gérard Vromen, slaat deze week alles. schrijf uw gedicht en ik zal zeggen wie u bent. Cartouche is een dichter en verder past eigenlijk zwijgen. maar daar is niet tevreden mee dat weet ik. hij wil het ook wel eens horen of lezen. nou deze week dan hier. een prachtig gedicht van een prachtige dichter die als ie nou maar niet teveel de dichter uithangt werkelijk tot de mooiste dingen in staat is. dat is cartouche. zie hier poëzie waar de schoonheid vanaf druipt in alle eenvoud deze dagen – de dagen die er niet waren – mijn god hier word ik bijna religieus van dat ik u aanroep – zo mooi – hier past het inderdaad verder te zwijgen
 .
anke labrie het verlangen twee luik

‘Wat kleur op deze grijze dag hier (Amsterdam) waar het momenteel giet. ‘Het verlangen’ (2004, tweeluik 2 x 100 x 80 cm, acryl/linnen).’

 .
Het bruidspaar en de fotograaf
 
Uitgelicht in de eerste zonnestralen
die de morgenstond hen rijkelijk zond
leek dit ochtendlicht hen te onthalen
op zilver boven de bedauwde grond
 
op parelmoer en op kristallen kralen
in kleuren die je nergens anders vond
De fotograaf kon hier zijn hart ophalen
omdat een mooier plekje niet bestond
 
Maar die vond de locatie zó cliché
hij wist een sloperij, vlakbij gelegen
Onder protest gingen ze met hem mee
 
Het werd zíjn dag, elk shot naar zijn idee
en hij heeft inderdaad een prijs gekregen
Eén afdruk hielden zij. Die hangt op de wc
 
 
Anke Labrie
.
Anke brengt met kleur en huwelijkse voorwaarden het sombere weer tot leven – en zie daar de zon! ze schijnt alle glorie het huwelijksbootje in. maar anke zou anke niet zijn – met een knipoog zou ze zeggen – als er ook niet enige roestvorming te bespeuren valt. meteen maar de sloperij in die handel –  schrijft de dichteres zonder pardon. we eindigen op het toilet van het bruidspaar.  hoe de kunst  toch altijd ook een bijdrage levert aan gevestigde instituties. met anke weet je het nooit. altijd kleurrijk en met een glimlach. ja dat is anke.

Share This:

nu weten we dan eindelijk waarom dafne zichzelf niet mocht zijn – o zo blij met zilver ja ja – de topsporters tom dumoulin en max lerou blijven gewoon zichzelf – CARTOUCHE…..”Ach Olympiërs, Zeus Ares, Aphrodite, Athene willen wij zijn…”

Posted on 1 CommentPosted in Geen categorie

dafne

 

nu weten we dan eindelijk waarom dafne zichzelf niet mocht zijn

nog steeds aan het bijkomen van het drama dafne. 2x goud werd 1 keer niks op de honderd meter  en een keer zilver op de tweehonderd. het zilver wierp dafne ver van zich af. zoals we dat van een max lerou gewend zijn als hij  weer eens het zilver heeft binnengesleept bij de zondag ochtend gedichtenwedstrijd op de pom. de reacties van dafne, van max zijn de oprechte reacties van ware topsporters die net niet hebben gekregen waar ze wel recht op hadden. zilver is geen goud, zilver is ook geen zilver met een gouden randje, zilver is zilver, en het voelt alsof ze keihard koud eremetaal in je gezicht hebben gesmeten. je vroeg om goud je krijgt zilver –  erger bestaat niet – zilver is erg. heel erg. tom dumoulin de wielrenner flikkert elk aangereikt zilver de sloot in. zilver is niets. ‘je bent de eerste van de verliezers – de beste verliezer wil niemand zijn’ aldus zijn wijze woorden.

in dat licht moeten we ook de reacties op het zilver van topsporters max lerou en dafne schippers beschouwen.  beiden kregen zilver – max lerou heeft iedereen die hem na het ooit aangereikte zilver in de weg liep – met name de pokemon liefhebbers in kijkduin – een minder prettig einde bezorgd – we zwijgen daarover verder omdat we een vriend niet graag in de problemen brengen. maar daar in de buurt van scheveningenkust  drijven er nog heel veel en elke dag weer spoelen er nog heel veel aan.

max zou max niet zijn als hij niet meteen de poëzie had ingezien van zijn handelen en dit handelen had vastgelegd in het wereld gedicht: “SCHEVENINGEN KUST”

met arme dafne is het – moeten we constateren –  heel anders afgelopen. zij smeet haar zilveren spikes ver van haar af. zilver op de 200 meter – een dergelijke bedelaarsfooi geef je niet aan een koningin. oprotten met je zilver – kutzooi – wegwezen jij. het ‘toeval’ wil dat onze strak in het pak gehesen – als een  stijve plank – alexander  weer eens haantje de voorste wilde wezen bij de medaille-uitreiking van de 200 meter dames.  bij het gedroomde goud voor dafne. dafne mocht zich zelf niet zijn. met haastige spoed werd een persconferentie voor dafne geregeld. op die persconferentie liet dafne met betraande ogen weten dat ze ECHT  ENORM BLIJ was met zilver.

 

dafne

 

och dafne alles is adem

het is de start
de oneindigheid
voor je

het is het smeden
van de samenstellende delen
van je lichaam tot goud

ooit gebaard door een moeder
ach kijk de armpjes
en daar zijn de beentjes

pw

 

cartouche

 

Goudmond

Ach Olympiërs, Zeus
Ares, Aphrodite, Athene
willen wij zijn tot elke prijs
in een verdwaasde strijd
om roem en goddelijkheid
in niet aflatende goudkoorts
komen we onszelf tegen
in beelden zonder weerga

het zilver van de draden
in haren die te berge en
het brons van het schild
dat nog zo broodnodig in
de rest van bestaan, waar
open en bloot zonder enige
krans verder moet gegaan
als tandenloze titaantjes

en enkel een obooltje nodig
van koper als Schippers loon
voor de overtocht alleen
ons aller Zonderland
mag in mijn ogen
nog even blijven
zweven voor het
verder vaart

Cartouche
18-08-2016
GV

Share This:

VON SOLO AAN DE LASAGNE

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

Chocolateballs

 

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

Lasagne vind ik een smakelijk goedje. En het is er in allerlei vormen. Vegetarisch met aubergines en courgettes. Of con carne met gehakt, kip en stoofvlees. En alles ertussen ook, letterlijk en figuurlijk. Mijn lasagne is altijd perfect. Hij blijft als je hem uitsnijdt al een vierkantje staan. Net als op foto’s. Je kan lasagne op twee manieren verpesten. De ene is door slechte producten te gebruiken. De andere is door een onjuiste bereidingswijze toe te passen…

 

Deel 144. Lasagne

Mevrouw Solo maakt al sinds ik haar ken lasagne. Je kan er vergif op innemen dat als zij lasagne maakt, het lijkt op dikke tomatensoep of een pastaberg in een plas lichtrood water. De eerste keer dat ik dat zag, heb ik gezegd dat dat niet zo hoorde. En dat ze minder water of melk moest toevoegen. Dat negeerde ze met de snibbige opmerking ‘dat ze het op haar manier deed’. Uiteraard voegde ik toe dat ik het enkel zei om haar kookkunsten te verbeteren, maar dat had ik wellicht beter niet gezegd.

Door de jaren heen is ze er niet in geslaagd de lasagne droog van buiten en sappig van binnen te krijgen. Ooit heb ik nog een poging ondernomen haar uit te leggen dat de oven langer op een hogere stand wellicht beter zou werken, maar haar wraak was een lasagnepap die men het best lauw eet. Op een gegeven moment geeft je geen aanwijzingen meer. Dat is deels omdat er niets mee gedaan wordt en deels omdat het ook niet gewaardeerd wordt dat je je bemoeit met de kookkitsch van een ander.

Het is ook niet dat haar lasagne slecht smaakt. Het is alleen niet lasagne zoals lasagne in mijn beleving bedoeld is. Of zoals ik hem zelf met liefde maak. En op dat punt hebben we elkaar dus nooit echt kunnen vinden. Je kunt je afvragen hoe dat komt? Is het niet willen luisteren of niet kunnen horen. Is het niet de les gelezen willen worden of niet willen leren? Verlang ik te veel of wil ze me gewoon niet geven wat ik wil? Of is het gewoon dat lasagne haar niet zo veel kan schelen als dat mij dat kan? We praten er niet meer over. Samen zitten we aan tafel en zwijgend eet ik haar lasagne.

Mevrouw Solo’s gehaktballetjes zijn overigens wel bijna de lekkerste die ik ken. Over koken gesproken..

Two tablespoons of cinnamon and two or three egg whites
A half a stick of butter melted
Stick it all in a bowl baby, stir it with a wooden spoon
Mix in a cup of flour, you’ll be in heaven soon
Quarter cup of unsweetened chocolate and a half a cup of brandy
Then throw in a bag or two of sugar and just a pinch of vanilla
Grease up the cookie sheet cause I hate when my balls stick
Then preheat the oven to three fifty and give that spoon a lick

Say everybody have you seen my balls
They’re big and salty and brown
If you ever need a quick pick me up
Just stick my balls in your mouth
Suck on my chocolate salted balls
Put ‘em in your mouth, and suck em
Suck on my chocolate salted balls
They’re packed full of goodness, high in fiber
Suck on my balls…

(1998, Isaac Hayes)

 

 

 

Share This: