wie wint de enige echte virtuele – het mooiste mooiste afscheid neem je zo – trofee op pomgedichten? met ons aller bregje zonderland als juryvoorzitter.

Posted on 3 CommentsPosted in Geen categorie

CHARLES STEIJGER zooo niet, PETRA MARIA zegt ajuus, CARTOUCHE gewogen en te licht bevonden, RIK VAN BOECKEL zaterdagavond te bewonderen in antwerpen en gevangen in herinnering, REINIER DE ROOIE  ‘jij mijn haat’, MARC TIEFENTHAL boven stuk, MAX LEROU in weinig woorden

 

IMG00057-20110425-1149

 

wie wint de enige echte virtuele –  het mooiste mooiste afscheid neem je zo – trofee op pomgedichten? meestal geen pretje – een afscheid – of dat ze het wel voor gezien houdt met je – of hij. of ditmar met mij – hoe geven we aan het vaak zo pijnlijke fenomeen afscheid  mooie woorden. de dood is er ook zo eentje. doe uw beste best asjeblieft. ooooo Heer waarom heeft ditmar mij verlaten? waarom DIT?

u kent de regels: de gedichten niet te lang tenzij noodzaak – (of als u er een einde aan wil maken.) 20 regels afscheid is wel genoeg afscheid.  de andere regels als vanouds: u kunt uw gedicht als reactie plaatsen – onder ‘leave a comment’ – (even registreren, dan inloggen en dan uw reactie) – of stuur in onder ‘contact’. (zie rechtsboven) – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaren verzekerd natuurlijk. deadline zondagochtend maar nu echt om 11.00 uur. en bregje uw juryvoorzitter met de grandeur van bregje.

 

afscheid

alsof de woorden
ook al verleden tijd zijn
nog voor ze geschreven

je hebt het over mooie jaren
je schrijft nog wat
troost

dat hoop je tenminste

pw

 

 

IMG00057-20110425-1149

 

Afscheid neem je zo

Schoenen in de vuilnisbak
vuile was in de machine
een muis door de kat opgegeten
koffie weer uitgeplast

Een vriend die sterft begraven
oorlogsbeelden uitgezet
vluchten hoeft niet meer
bloemen uitgebloeid

Kinderen spelen volop
de zon verscholen
maar zooooo
neem ik geen afscheid

 

Charles Steijger

 

pom: charles altijd goed in een reflex – een impressie snel neergeschreven op wat zich voordoet. een associatief geheel. we wachten af of ons bregje – zelf zonderland –  een geheel van associaties aan elkaar wil laten hangen.

bregje zonderland;

 

IMG00057-20110425-1149

Ajuus

Ik kan het niet
En hou van de kier
Wend het hoofd
En klauw

Ik draag genoeg
Stapel op
Zolang het niet scheurt
Op de vouw

Koffers sleep ik mee
Met jou en mij
Wees maar gegroetjes
Ik ben de pleisterplaats

Want ik ben lichter
Als het nevelt en bedekt
En onder mijn ogen zie
Ik alles

Nooit op je bestemming komen
Alleen sterven is de dood

PM

 

pom: ik geloof dat ik alleen de laatste twee regels begrijp – de andere regels komen in de buurt van derrel niemeijer aanstellerij. het is precies die aanstellerij die als ze langer dan 5 minuten aanhoudt elke toeschouwer van poëzie doet vervreemden. ‘Wees maar gegroetjes…” hoe durf je. en natuurlijk gelardeerd met heel veel IK waar niemand op zit te wachten. maar dat weet deze IK nog niet.

bregje zonderland:

 

IMG00057-20110425-1149

Gewogen en te licht
 
Ja, het was in de negende maand
dat zij teken gaf van leven, de zon
brandde als zilverkoper klinkers in
de overkapping van de marktplaats
 
de linden dauwden langs de kant
wind wist amper meer te briesen
hoe fenomenaal het zwijgen kon
poollicht in donkerblauwe ogen
 
alleen de verre roep van een Turkse
tortel naar zaad en kleine vrucht, een
sperwer hing als stip in de lucht
die als belletjes naar boven steeg
 
waar lippen bleven kleven aan glas
dat goed beslagen halfvol was
hou je goed, voor eigen gemak
was buiten het enige dat sprak
 
van plaats en plek om jezelf
te zijn en lekker af te zeiken
 
klaar over, af uit
 
23-07-2016
Cartouche
.
pom: opnieuw een staaltje van mooischrijverij. het valt niet mee deze week. een soort jeroen brouwers maar dan van poëzie. op het laatst sla je de hoofdstukken gewoon over – hier de strofen. als zilverkoper welja – de linden dauwden zo zo – als belletjes omhoog en dan ook nog stijgen – met elke regel wordt het geheel minder geloofwaardig. ik ben streng deze week. dat gebiedt het thema.
 .
bregje zonderland:

 

IMG00057-20110425-1149
Vanavond treed ik op bij Spinyopaat in Borgerhout, Antwerpen, met oa Joz Knoop, Runa Svetlikova en Sven de Swerts. Groeten, Rik

 

De tijd is om

Ze gaat de hoek om
haar shawl de laatste groet

ze slaat je af vraagt om vergiffenis
weet niet meer dat jij die ander was

ze weet dat tijd veel wonden heelt
het leven is zo snel een andere

ze blijft gevangen in herinnering
tot vergetelheid om aandacht vraagt.

Rik van Boeckel
23 juli 2016

 

.

pom: kijk hier hebben we tenminste een weldoorleefde tekst. in weinig woorden wat zo diep trof. mooi. die vergiffenis strofe kan wel weg. dan wordt het mooier.

.

bregje zonderland:

 

IMG00057-20110425-1149

afscheid
 
zie mijn lief
de dag komt aan
en in het grauw geweven ochtendgloren
onder een dodelijk vermoeide maan
kruipt met een zucht van welbehagen
de kille waanzin
uit het hol bestaan
 
hoor mijn lief
die schaterlach van dolle hond
en in een paringsdans vol doodsverlangen
(het oud, genadeloos verbond)
walst als een engel der wrake
de kille waanzin
in het ziek geweten rond
 
ga nu mijn lief –
ga naar je toren van kristal
verschuil je in het hoge koren
vlucht in je dromenrijk heelal
toe ga!
want jij zult sterven in het licht
vol kille waanzin
het helse licht van het immens verval
 
en jij mijn haat –
jij hart dat alles zag en zweeg
jij dode maan, diepste wond
jij schaduw van wat mij ontsteeg
kom!
geef me je hand
vol kille waanzin
je hand zo onbeschrijfelijk leeg
 
Groet,
Reinier de Rooie
 .

pom: 28, 29 regels welja. een welbewuste provocatie – 20 regels is de limiet – iedereen weet dat – diskwalificatie zou ik bregje willen voorstellen. als we aan de lengte de hand niet houden zitten we straks met roman. dat kunnen we niet hebben. bregje op haar zelf minder streng, heeft soms lak aan de regels – toch pleit ik voor strengheid in deze. DISKWALIFICATIE bregje!

 

de laatste twee strofen die mogen blijven –  best wel mooi en jammer hoor van al dat goud en al dat zilver:

 

ga nu mijn lief –
ga naar je toren van kristal
verschuil je in het hoge koren
vlucht in je dromenrijk heelal
toe ga!
want jij zult sterven in het licht
vol kille waanzin
het helse licht van het immens verval
 
en jij mijn haat –
jij hart dat alles zag en zweeg
jij dode maan, diepste wond
jij schaduw van wat mij ontsteeg
kom!
geef me je hand
vol kille waanzin
je hand zo onbeschrijfelijk leeg
 

bregje zonderland:

IMG00057-20110425-1149
Alvorens het bovenstuk uit te trekken
 
Zolang je voor je raam staat als ik je verlaat,
zal ik heel even mijn hoofd omdraaien.
Kijk niet naar de komeet en hoe ze valt,
ze zal niet vallen.
 
Niets nog valt hier neer
tenzij de regen.
Die moet je zien waterlopen:
kijk omlaag, niet omhoog
en loop zelf
 
voor het water je inloopt.
.
Marc Tiefenthal
.
Pom: prachtige eerste zes regels met een geestige titel:
.
Alvorens het bovenstuk uit te trekken
 
Zolang je voor je raam staat als ik je verlaat,
zal ik heel even mijn hoofd omdraaien.
Kijk niet naar de komeet en hoe ze valt,
ze zal niet vallen.
 
Niets nog valt hier neer
tenzij de regen.
.
daarna wordt de bekende tiefenthalse jungle aan woordenbrij ons weer eens voorgekookt – het had bij de eerste 6 regels moeten blijven – niemand wacht op een radjetoe aan gebochelde taal – jammer.
 IMG00057-20110425-1149
Recept: Fruitbier á la Maison
 
Neem na de elfde sessie therapie
die dienen moest zijn trouw en uw geluk,
de vruchten van ’t seizoen, prak deze stuk
gelijk uw zelfbeeld, door die kwezel, die…
 
Zet op het vuur. Voeg aan de rijpe pluk
augustusooft een scheutje eau-de-vie
en suiker toe: twee eetlepels, of drie.
Vanille kan, maar smaakt al snel te druk.
 
Beter is peper. Kruidig en goedkoop,
volstaat een snuf. Neem dan fluks uw tampon,
draineer boven ontstane fruitsiroop,
 
en gooi hem weg. Haal ’t brouwsel door een zeef,
serveer, met bier, dien lul op het balkon.
Nooit noemt hij u meer ‘achterbakse teef’.
.
Ditmar Bakker
.
pom: we weten dat de dader depressief was, we weten ook dat ie graag naar mc donalds ging. we weten dat ie dichten kon. en we weten dat je voor je het weet een lichaamsdeel voor het leven missen moet. ik ben benieuwd hoe bregje met de edele delen om wil gaan.  of zij de eau de vie ook  in wil nemen met fruitsiroop.
bregje zonderland:
IMG00057-20110425-1149
je wilt weinig woorden – hier heb je weinig woorden:
 
ook van jou
 
vertrouwd
getrouwd
ontrouw
berouw
rouw
 
ml
.
pom: ou

Share This:

VON SOLO op de weg terug …. ‘of de zang van Dionysos ooit zal zwijgen?’

Posted on 1 CommentPosted in Geen categorie

 

duvelbu8

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

Daar zit ik dan. Kwart over acht. Kinderen op bed. De vooravond van een zinderende zomerdag. Zojuist heb ik me een heerlijke koude Duvel ingeschonken. Het glas beslaat. Als ik mijn vingers over de condens haal en door het heldere bier kijk zie ik een bron van kleine belletjes opstijgen vanuit het midden van de bodem van het glas. Mijn derde biertje vanavond. Het lijkt erop dat ik dorst heb…

 

Deel 140. Duvel

Iets meer dan een jaar geleden ben ik anders gaan leven. Ik ben de helft minder gaan eten en meer dan de helft minder gaan drinken voor wat betreft bier en wijn. Dat heeft geresulteerd in een fenomenale gewichtsafname van vijftien kilo. Negentien procent van mijn massa is verdampt en ik heb het lichaam terug dat ik had toen ik begin twintiger jaren was. Dat voelt goed. Het heeft weinig moeite gekost. Een deel van de motivatie lag hem in het feit dat ik het zat was te dik te zijn. Ik was het ook zat zo vaak zat te zijn. Op gewicht blijven is intussen geen enkel probleem dankzij mijn stalen discipline. Want dat is iets dat je wel nodig hebt. Het stemmetje in je hoofd dat zegt: ‘Je hoeft niet te eten of te drinken als je daar geen behoefte aan hebt, dus doe het dan gewoon niet!’.

Maar dan komt de zomer. Het kwik stijgt en de dorst groeit navenant. En ondanks het feit dat ik veel minder bier drink dan vroeger, vind ik het nog steeds erg lekker. En ik kan enkel concluderen dat, als ik begin, ik ze nog net zo makkelijk wegkap als dat ik dat al die jaren daarvoor deed. Maar ik heb nu een stemmetje. En dat zorgt ervoor dat ik niet elke dag biertjes drink. En ook stop voor het einde van de avond. Maar toch. Na twee biertjes hoor ik ook een ander stemmetje. Het stemmetje dat zegt dat het wel een keer kan. Dat stemmetje dat me ook influisterde ooit dat het om vier uur bier-uur is. Dat me influisterde van die allerlaatste. Dat het beste medicijn in de ochtend gewoon beginnen met waar je me gestopt bent is. Het stemmetje dat het in woorden wikkelt als: ‘Doe niet zo flauw, het is toch gezellig. Kom ééntje kan toch geen kwaad.’

Beide stemmetjes horen bij die ene geest die me door dit leven leidt. De stem van matigheid hoort bij het lichaam waar ik nu in leef. De andere stem hoort bij het lichaam van een obese alcoholist onder de naam Bacchus. Intussen weet ik dat ik altijd de beste verhalen en gedichten schreef ter hoogte van mijn tweede biertje. Daarna werd het niet meer beter, maar ging het bergafwaarts. En eigenlijk is dat alles zo. En toch lonken de bedauwde flessen in de koelkast. En het spijt. De beloften van abstinentie morgenochtend. Ik denk echter dat ik intussen teveel van poëzie en liefde ben gaan houden om nog terug te gaan naar de jaren hiervoor. Dus ik kan ook thee zetten straks. Maar of de zang van Dionysos ooit zal zwijgen? En of het toch ook allemaal ergens goed voor is geweest?

Uiteindelijk is een alcoholist toch ook een soort holist. Dat maakt dan weer een hoop goed, denkt de kleine sater.

 

 

Een moeder zit stil bij ’t fornuis,
aan ’t raam staat verdrietig haar kind,
want nog steeds is vader niet thuis,
omdat hij het weekloon verdrinkt,
dan rent plots het kind door de kou,
en hoort in een kroeg vader’s stem,
het pakt hem bedeesd bij zijn mouw,
en vraagt dan met bevende stem:
 
Ach vader lief, toe drink niet meer,
 
De man stoot het kind van zich af,
dat valt met een smak op de grond,
dan ziet hij vol schrik tot zijn straf,
het hoofdje is bloedend verwond,
vol schaamte brengt hij dan z’n kind,
terug naar zijn huis en zijn vrouw,
terwijl ze het hoofdje verbindt,
zegt vader vol innig berouw:
 
Je vader lief, die drinkt niet meer,
je vroeg het al zo menige keer,
dus moesje lief kom huil niet meer,
want vader lief, die drinkt niet meer.
 
(Anoniem, 1959)

Share This:

MERIK VAN DER TORREN: ‘Lazarus’ komt later wel een keer.’

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie
merik5
Hoi Pom, misschien is deze tekst met dit warme weer meer geschikt dan het gedicht “””Lazarus””” dat ik eerder inzond voor de woensdag op pom. Dus liever “””De grote klok””” , dan komt “”Lazarus”” later wel een keer. Maar als je ze allebei wilt plaatsen, ook goed, groet, Merik
.
De grote klok
 
Ik hing het verhaal aan de grote gemeenteklok
en de grote bonzende klok op het plein
ging galmen over de stad.
 
Het was in die straat dat het gebeurde,
een man van naam viel zo ten val-
Een scheur in de broek, toestromend publiek,
midden in de week maar zondags niet.
 
En de mannen en vrouwen zeiden:
Heb je het al gehoord?
In die straat gebeurde het:
Hij bukte zich voor het zakdoekje voor die dame
en zijn broek scheurde
 
en de slager en de bakker en de kruidenier,
de postbode, een paar langslopende juffrouwen
stonden versteld van
 
zijn witte wonderbroek en de scheur
 
De grote bonzende bronzen klok laat trillen
hete dampende atmosfeer
van zo’n landerige zomerdag
limonade met een rietje
tamme kastanjes.
.
Merik van der Torren

Share This:

JOLIES HEIJ over max lerou en ditmar bakker…. ‘de besnorde ditmar bakker die van liefde voor het vaste woord en het chanson van george brassens getuigde…’

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

jol1

 

midzomeravond in des natuurgenezers tuin. zoenende lelietjes-van-dale en wulps besprenkelde roosjes. zonsondergangen in alle kleuren van den regenboog. bloederige taferelen op de tv in bosporus en op promenades. doe die tv nu maar weer uit, radovan, riep ik, laten we ons tot de liefde wenden. daar geb ik geen verstand van, grijnsde ie, ik geb alleen maar weet van grof geweld. as balkanees ben ik mij van geen liefde bewust, dus laten wij get over de jigadisten gebben die wij serven destijds al in bosnië gebben getracht uit te roeien als jullie geen roet in get eten gadden gegooid met get daytonverdrag. dan was geel bosnië etnies zuiver en dus servies en christelijk geweest, dan gadden we met een gerust gart onze weesgegroetjes kunnen opzeggen ipv allah akbar. maar weet je dan niet, riep ik uit, dat de priesters van de ustashe jullie altijd voor oostgrieken hebben uitgemaakt? voor de paus en de poglavnik ante pavelic zijn jullie boerse heidenen die vele koppen kleiner gemaakt motten worden, dus ik zou maar niet zo hoog van de toren blazen as ik jou was. sterker nog, die poten onder jouw divan zijn allang weggezaagd door jouw veroordeling, dus wat maak je je nu nog druk over die paar terroristen?

laat ons tot de liefde overgaan, daar heb je nu zeeën met feeërieke zonsondergangen van tijd voor. ik weet niet goe, jammerde ie plots, mijn wapen geeft me in de steek gelaten, mijn geilsoldate geilt alleen nog maar op gaar karabijn en get leraresje is te jong en veels te lief voor mij. weet je wel wat voor kwelling get voor mij is om dagelijks dat vrouwelijk schoon te aanschouwen zonder get te kunnen consumeren omdat mijn tuinslang dienst weigert? dan laat je toch die loodgieter van een lerou aanrukken, gaf ik knorrig. weer typies voor een man, hoor, om zich druk te maken om zunne gerei en gerief. hoe zit het eigenlijk met de liefde, de powezie? wanneer ben jij eigenlijk voor het laatst verliefd geweest? verliefd? gaf ie verwonderd, wat is dat voor enge ziekte met snoepgartjes en baklava? vast een turksche uitvinding of anders een samenzwering van jullie guppelkutjes om de arme man te onderwerpen. ik moet deur niet an denken om verliefd op munne geilsoldate te zijn, dan zou ze iedere nacht gagel in munne onderbroek strooien en zou ik get nog lekker vinden ook.

op jou zou ik verliefd kunnen worden, want jij komt niet in mijn onderbroek. jij bent slechts degene met wie ik mijn probleempjes boven een slivo bespreek, in feite ben jij mijn rechtgeaarde echtgenote. maar een geliefde, nee, tenzij je in een tijgerprintje an munne toffels kronkelt. kan die lerou echt tuinslangen repareren? doet niet ter zake, gaf ik, ik kan gevoelens repareren. ik kan jou in vuur en vlam zetten door je terstond te verlaten en mijn gerief elders te zoeken. hunkering doet ontbranden en afstand doet verlangen. daar draait de powezie al eeuwen op. dast is het geheim van mijn dichtkunst, al die jaren heb ik zinneloos naar jou verlangd terwijl jij frank, vrij, onbezorgd en onbezoldigd in het tuinhuis en in mijn column zat te schitteren en nu is het tijd dat de rollen es worden omgedraaid. nu mag jij kruipen voor de liefde en zal mijn ster aan het firmament rijzen.

 

ditmarsnor

om te beginnen ga ik midzomer in eijlders vieren. echter, de grote ster aldaar was natuurlijk de besnorde ditmar bakker die van liefde voor het vaste woord en het chanson van george brassens getuigde. waar is toch je speelmaatje, je geheime liefde? vroeg ik nieuwsgierig. tis namelijk een publiek geheim dat jij wel es de grote baas vingert. die heb ik verlaten met een dildo in zunne achterste, gaf ie. baas, zei ik, onze verstandhouding drijft enkel op sex en lust, maar het moet een keer genoeg zijn geweest, ik ben uw schandknaap niet meer. van nu af aan ga ik me aan de pure ven nutteloze liefde wijden. zeg, al dat gezemel over liefde, kwam martin wijtgaard bars, laten we ons liever richten tot de dingen die niet goed gaan, aan alle kinderlijkjes in de wereld. en aan kapotte tuinslangen, deed arie er nog een schepje bovenop. en aan de horizon in eijlders ging een bloederige zon onder.

 
ochtendhumeur met stoplappen
 
het ochtendnieuws brengt tij en ontij
je zei, ik weet niet of ik zo handig met liefdesgerei ben
 
ik heb mijn ei het liefst zachtgekookt
dus je hoeft niet te doen alsof je een vent bent
 
al die kinderlijkjes op de boulevard van nice
waar ik ooit al dan niet vissticks heb aangeprijsd
 
huil maar als je het niet laten kunt
maar dat je nog nooit verliefd was
 
is pas een regenton aan vergeten waterlanders waard
je moet niet zo veel doekjes aan het bloeden verspillen, zei hij
 
en kritisch op je eigen stoplappen zijn
maak mij een eierdooier als een zonsondergang
 
misschien kunnen we dan alsnog liefde vergaren
voordat de avond ons inhaalt met zwanenzang
 
Jolies Heij

Share This:

BETTIE: ‘meneer wolluf dat beest moet echt weg. bedoel je sjonnie bettie? ja wij van de VU bedoelen sjonnie mneer wolluf.’

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

 

meneer wolluf dat beest moet echt weg. bedoel je sjonnie bettie? ja wij van de VU bedoelen sjonnie mneer wolluf. het is al erg genoeg dat we U onderdak moeten verschaffen met uw guigelton die nergens op slaat maar dat beest moet echt weg. zeggen de doktoren. het is niet goed tegen de bakterien en er zijn al patienten aan sjonnie overleden.

zijn er patienten aan sjonnie overleden bettie? alleen maar omdat sjonnie sjonnie is. maar dat is dan toch de natuur bettie. en mneer bos van de VU kan toch niet de natuur afschaffen? als die dode patienten sjonnie buiten waren tegengekomen dan waren die dode patienten toch ook gestorven bettie – ik hoop toch echt dat we in de VU de natuur respecteren bettie.

zag ik goed mneer wolluf dat u een quote heeft gepost bij de vereniging van aanstellers. dat zag je goed bettie. het is nog ongeveer de enige plaats op FB waar je met je gevoel terecht kan. voor de rest is FB reklame en goedkoop. maar u heb van die aanstellerige teksten gepost bij die aanstellers – dat is niet bevorderlijk voor uwes genezing zeggen de doktoren mneer wolluf.

mneer wolluf mag helemaal niks meer hier in de VU bettie als ik het allemaal optel – mneer wolluf mag geen hondje, mneer wolluf mag mneer martin m aart de jong niet open snijden, mneer wolluf mag geen posts meer posten.

ik heb de leden van de vereniging van aanstellers een diepe wijsheid meegegeven bettie – een wijsheid die ze in de VU ook eens zouden moeten meegeven aan al die dooie patienten waar je hier over struikelt op de gangen – als troost: ‘ik kom er net achter dat als je dood bent dat je dan óók niet eens meer weet dat je geleefd hebt’.

 

 

 

 

Share This:

PETRA VAN DEN EERENBEEMT lyrisch over pomgedichten

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie
petra vde
Petra Van Den Eerenbeemt naar aanleiding van de wedstrijd der wedstrijden
 

Boulevard of Broken Dreams

Ach, het is weer zondag. Als katholiek meisje moest ik vandaag – nadat ik mijn ikeasprei uit de ramen had gelucht – eerst naar de kerk en pas na de koffietafel met boerenjongens (Brabantse lekkernij) kon ik het mij veroorloven enigszins geïrriteerd te zijn. Want boos worden wij niet onder de rivieren, althans we laten het niet merken. Nee, wij worden lyrisch en dichten van onze bossen en velden om elkaar dankbaar in de armen te vallen en blij te zijn dat het verre Amsterdam buiten armlengte ligt. Ook al zouden wij per trein die richting op gaan, dan vooral om in te jeugdige kledij moralistisch te preken over de boze buitenwereld. ’s Nachts slapen wij gewoon – hoewel voor sommigen Brabantse nachten lang zijn – en daarom is poëzie een vies woord. Nee, het moet minimaal rijmen en er moet geestelijke dankbaarheid in doorschemeren. Tjonge wat zijn wij blij dat de Fransen ons in 1810 van de Frederik Hendrikken hebben bevrijd en Napoleon ons de Sint Jan heeft teruggegeven. Oei, misschien waren we dan ook wel een cultureel ontwikkeld volkje geworden in plaats van blozende boeren. Even naar ademhappen – zoveel vooroordelen op een rij, waar haal ik ze toch vandaan.
Gelukkig kan ik vandaag op Pomgedichten.nl van Pom Wolff van échte poëzie genieten, die verhaalt van croissantjes – en je gelooft het niet – blauwe zee en kusten, ondeugende meisjes en ook het eitje komt een paar keer voorbij, inspirerende poëzie. Ik mis eigenlijk alleen nog een verwijzing naar “Boulevard of Broken Dreams” maar dat is waarschijnlijk zelfs voor Amsterdammers te banaal.
Ik proost nog maar eens met ons koele Brabants nat en feliciteer de winnaars. Fijne zondag poëten.

 

petra vde
de inzending van petra maria vandaag en de warme woorden die haar vanuit het redactie en jury lokaal ten deel vielen –die haar deden schuimen:
 .
Het wattenwitte dwaal
 
Laat haar drommelen en dwaren
Laat haar met rust in haar gepeins
Veins maar een knipoog naar haar
Echt dat is beter
 
Laat maar huppelen op spijkerbedden
Karton eten als druiven
Laat verdwalen in de kieren
Ooit komt het eureka
 
Laat haar haar maar los
De voeten in het wattenwitte dwaal
Ze houdt echt niet van het bos
En de kersen horen pit
 
Laat haar gordijnen nog even dicht
De beddesprei gekreukt
Trek haar maar niet recht
Het leven neemt haar keer wel
 
.
PM wenst haar ontbijt aan zee
 
.

wat krijgen we nou weer? dommelen en dwaren? kijk PM het is nacht – we zijn aan poëzie toe. gelukkig herstelt het vers zich – en zeker naar de laatste strofe toe – dit lijkt een beetje op cartouche-je spelen. die heeft er ook een handje van. van wat – van dit: van dommelen en dwaren. we plaatsen dit geheel in brabant meneer wolff  in de jaren zestien. ze speelden in die provincie vrolijk honderd en één uit in de poëzie. en een plezier dat ze hadden.  je moest er eerst een slok voor op hebben  maar dan viel de waardering altijd positief uit. niet in het donker van de nacht lezen. we moeten haar laten begrijpen we. doen we ook. we trekken haar niet recht. je hebt ze ook doorgestikt bij de ikea.

Share This:

DE POËZIEBUS rijdt ook voor JOU! 1 t/m 8 augustus een prachtige rode bus door Nederland en België

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

bus

 

Bustour injecteert lage landen met inspirerende poëzie

24 podiumdichters uit Nederland en België stappen overal uit en delen magische ‘shots’ vol taalplezier uit

Om de onvervangbare kracht van poëzie tot in de haarvaten van de Lage Landen te brengen, rijdt er van 1 tot en met 7 augustus een prachtige rode bus door Nederland en België, volgepakt met dichterlijk talent. De bus stopt in tien steden en alle optredens zullen gratis toegankelijk zijn.

Er is geen plek te verzinnen, die ongeschikt is om door dichters – tijdelijk – van zijn banaliteit te worden beroofd. Daarom zal de bustour op allerlei plekken tot stilstand komen en zullen de dichters parken, woonwagens, boekhandels, kroegen en pleinen met hun woordkunst in vuur en vlam zetten. Na de start in Antwerpen, doet de bus achtereenvolgens Leuven, Brugge, Gent, Hasselt, Nijmegen, Groningen, Meppel, Utrecht en Rotterdam aan, alwaar een grootse slotmanifestatie zal plaatsvinden.

Op de bus zit een bonte mengeling van Nederlandstalige woordkunstenaars, die normaliter in heel verschillende circuits optreden. Maatschappijkritische rappers, inspirerende spoken word artiesten, flitsende slammers en contemplatieve of experimentele dichters, zij zijn er allemaal bij. Alle leeftijden, genres, achtergronden en ervaringsniveaus zijn vertegenwoordigd.

Deelnemende dichters zijn: Meliza de Vries, Jana Beranová, Infinite Joy, Lies Jo Vandenhende, Maartje Smits, Spitler, Michiel van Opstal, Wordbites, Ella…, Wibo Kosters, Bnice, Pieter Seinen, Richard Nobbe, Gijs ter Haar, Demi Baltus, Karin Deé, Jill Marchant, Martin Wijtgaard, Edith de Gilde, Yannick Bux, Saskia van Kampen, Mon Geveer, Daan Hafkamp en Esa Denaux

Om dit grootse project, dat vanuit België en Nederland georganiseerd wordt, tot stand te brengen wordt samengewerkt met diverse (lokale) partners. Zij zorgen er, samen met de centrale organisatie voor dat alles op rolletjes loopt. Het project wordt gesteund door onder andere de Nederlandse Taalunie en het Prins Bernhard Cultuurfonds. De inwoners van de halteplaatsen kunnen zich alvast op een poëtisch spektakel verheugen.

 

 

Share This:

MERIK VAN DER TORREN (vanmiddag te bewonderen bij de vinkenoogboom in tuinpark buitenzorg) wint goud in de enige echte virtuele waar of met wie willen we (allemaal) wel aan het ontbijtje trofee-wedstrijd op pomgedichten – MAX LEROU zilver – FRANS TERKEN brons

Posted on 4 CommentsPosted in Geen categorie

wedstrijd iets vroeger dan gebruikelijk gesloten lieve lezer – we hebben een winnaar en wat voor een – vanmiddag te bewonderen  van 15:00 tot 18:00 –   Zamenhofstraat 41, Tuinpark Buitenzorg – MERIK. in de commentaren mijn verantwoording – het waren mooie woorden – zilveren max  te gek voor woorden en bronzen frans ook prachtig. maar zo kunnen we deze week doorgaan – plaats vier tot en met negen van uitzonderlijke klasse eveneens. de poëzie heeft weer eens gewonnen. dank u wel – geniet merik:

 

merikin eijlders

 

Met jou
 
En uitzicht op blauwe zee
Met kleurige bootjes
Met een croissant en
Roomboter en bosbessenjam
en stevige espresso-koffie,
met jou en je zwarte haren,
waar gisteren de maan in danste,
op de punt van de pier,
ver weg van het feestgedruis
en de moordmachine.
 
Met jou omdat je kunst bent,
Een impressionistisch aangelegde tuin,
Vlekkende rozen ,
En sappig spuitende pruimedanten
Met jou voor de vrede,
En dat je iets liefs zegt;
Wat vind je leuk aan me?
En je danst me
Onder een vlammende hete zon
En je bespeelt me
Als een oude zigeuner de viool
En je drinkt mijn overrijpe boeket
Jij, met jou
De blauwe kusten bevaren
met jou
.
Merik van der Torren
.

Vandaag van 15:00 tot 18:00 –   Zamenhofstraat 41, Tuinpark Buitenzorg

Dichters en schrijvers van Schrijfgroep de Klus lezen voor. u kunt er heen om te genieten. vanmiddag is het droog. bij de vinkenoogboom kunt u merik van der torren bewonderen, mirjam al ook en op verzoek zal merik deze zeker willen doen bij de boom. ‘met jou en je zwarte haren, waar gisteren de maan in danste,…’ ach hoe heerlijk toch deze typische merik regels. … met jou omdat je kunst bent … ja voor deze poëzie val ik zonder meer. geen opsmuk – recht het hart in. ‘Met jou omdat je kunst bent, Een impressionistisch aangelegde tuin,…..’  ja wie valt niet om bij deze regels. op naar die tuin!

 

 

 

DITMAR BAKKER aan de eieren – PETRA MARIA van den E aan het drommelen – MERIK VAN DER TORREN ver weg – FRANS TERKEN pokemondt jolies heij – JOLIES HEIJ   in nice – RIK VAN BOECKEL in Istanboel – CARTOUCHE wil weer eens van alles zijn – MAX LEROU aan de kreeft – TIEFENTHAL het zit ook niet mee

blauwe brug

ze komen er weer aan de stedentripjes – of waar wil u wel eens een paar dagen van uw leven leven of kan ik beter vragen met wie? met wie wil u wel eens aan een ontbijtje? dat is het thema deze week lieve lezer, lieve dichter – van onze wedstrijd –  het mag natuurlijk ook een prachtige droom zijn – de een spreekt over ‘biggen’ de ander over lekkerland, weer een ander over visje eten en vrouwen die zuigen – (alsmaar vaster mannen vast) – het leven is mooi en de regels zijn bekend – laat ons genieten!

u kent de regels: de gedichten niet te lang tenzij noodzaak – (of als u er een einde aan wil maken.) 20 regels is wel genoeg stedentripje.  de andere regels als vanouds: u kunt uw gedicht als reactie plaatsen – onder ‘leave a comment’ – (even registreren, dan inloggen en dan uw reactie) – of stuur in onder ‘contact’. (zie rechtsboven) – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaren verzekerd natuurlijk. deadline zondagochtend  vroeg.

 

istanboel is visje eten

het turkijegedicht is nog steeds een bonnetje
amsterdamse straatweg 42a
Baarn, pomp 3, 33 liter ongelood
en eigenlijk op die manier dan dus
met dit te maken vruchtbaarheid

daar dus dan
ter wereld gekomen huist het hier
op dikke stoepen asfalt
vissen rokend in dieselgeuren
een vastberaden meisje
en nu dan dit

de eeuwen in laagjes
in die tijd de dingen die gedaan zijn
zijn nog steeds
aldus is mooi hoe de verbinding is
meisjes knopen bloesjes open
en zuigen mannen alsmaar vaster mannen vast

.

pw

 

blauwe brug

 

Recept: Ontbijt á la Russe
 
’t Ontbijt is niet compleet zonder een ei
of twee—voer eerst uw kleintjes pindakaas
op brood, beloof dat dit jaar sinterklaas
gevierd zal worden met uw ex erbij.
 
Smeer stroop: beloof hen louter lekkernij
aan ’t eind van ’t jaar. Ja, bèrgen speculaas
op brood! Ruim, van de alcohol nog daas
en zachtjes wenend boven ’t eetgerei,
 
Dan af: verwijder etensresten, wasco
van tafel en berust in het fiasco
dat leidde tot Jaycee en Benjamin.
 
Breek eitjes in een mok met iets tabasco,
voeg wodka toe (á la Bretonne: met gin),
Roer om en drink de moed er weder in.
.
Ditmar Bakker
.

na de eerste zending van ditmar lief dacht ik die is binnen, we hebben een winnaar. maar nu ik ze alle 9 gelezen heb – alle 9 goed – de een nog beter dan de ander – is die aanvankelijke gedachte niet veel meer dan een gedachte geweest. dank jullie wel – we waren weer in vorm het moet gezegd. dank jullie wel.  de k van de kutkindjes weer in het land mogen we begrijpen – zo heb je lekker zomer zo drijft onze ditmar ons de speculaasmaand in. joop komen is aan het bijkomen van zijn tia of dit sonnet hem er boven op helpt is nog de vraag. het thema bevalt me niet. ik had wel veel woorden nodig om dat te schrijven. met excuus lieve ditmar. en ook de vorm doet niet echt modern aan. de scheutjes drank mogen blijven. maar ergens mis ik toch de geilheid die de woorden tot ditmar maken. ok het is een ontbijtje. maar als we dit aan tafel hebben.

blauwe brug
.
Het wattenwitte dwaal
 
Laat haar drommelen en dwaren
Laat haar met rust in haar gepeins
Veins maar een knipoog naar haar
Echt dat is beter
 
Laat maar huppelen op spijkerbedden
Karton eten als druiven
Laat verdwalen in de kieren
Ooit komt het eureka
 
Laat haar haar maar los
De voeten in het wattenwitte dwaal
Ze houdt echt niet van het bos
En de kersen horen pit
 
Laat haar gordijnen nog even dicht
De beddesprei gekreukt
Trek haar maar niet recht
Het leven neemt haar keer wel
.
PM wenst haar ontbijt aan zee
.

wat krijgen we nou weer? dommelen en dwaren? kijk PM het is nacht – we zijn aan poëzie toe. gelukkig herstelt het vers zich – en zeker naar de laatste strofe toe – dit lijkt een beetje op cartouche-je spelen. die heeft er ook een handje van. van wat – van dit: van dommelen en dwaren. we plaatsen dit geheel in brabant meneer wolff  in de jaren zestien. ze speelden in die provincie vrolijk honderd en één uit in de poëzie. en een plezier dat ze hadden.  je moest er eerst een slok voor op hebben  maar dan viel de waardering altijd positief uit. niet in het donker van de nacht lezen. we moeten haar laten begrijpen we. doen we ook. we trekken haar niet recht. je hebt ze ook doorgestikt bij de ikea.

 
 blauwe brug

 

Met jou
 
En uitzicht op blauwe zee
Met kleurige bootjes
Met een croissant en
Roomboter en bosbessenjam
en stevige espresso-koffie,
met jou en je zwarte haren,
waar gisteren de maan in danste,
op de punt van de pier,
ver weg van het feestgedruis
en de moordmachine.
 
Met jou omdat je kunst bent,
Een impressionistisch aangelegde tuin,
Vlekkende rozen ,
En sappig spuitende pruimedanten
Met jou voor de vrede,
En dat je iets liefs zegt;
Wat vind je leuk aan me?
En je danst me
Onder een vlammende hete zon
En je bespeelt me
Als een oude zigeuner de viool
En je drinkt mijn overrijpe boeket
Jij, met jou
De blauwe kusten bevaren
met jou
.
Merik van der Torren
.

Vandaag van 15:00 tot 18:00 –   Zamenhofstraat 41, Tuinpark Buitenzorg

Dichters en schrijvers van Schrijfgroep de Klus lezen voor. u kunt er heen om te genieten. vanmiddag is het droog. bij de vinkenoogboom kunt u merik van der torren bewonderen, mirjam al ook en op verzoek zal merik deze zeker willen doen bij de boom. ‘met jou en je zwarte haren, waar gisteren de maan in danste,…’ ach hoe heerlijk toch deze typische merik regels. … met jou omdat je kunst bent … ja voor deze poëzie val ik zonder meer. geen opsmuk – recht het hart in. ‘Met jou omdat je kunst bent, Een impressionistisch aangelegde tuin,…..’  ja wie valt niet om bij deze regels. op naar die tuin!

 
blauwe brug
Tongstrelend
 
Wordt het een zonneterras of iets als
café leidse lente voor een degelijke hap
je geeft me op een briefje dat het bevalt
 
jij die zonder de ogen te knipperen
de wildste plannen met smaak verorbert
en niet van ophouden weet
 
in mijn borst handgemaakte tekens krast
die zich enkel lezen laten door ingewijden
waar ik er dan een van mag zijn
 
je zet de tanden in de spaarzame haren
die er na jaren nog overeind staan
nog ben je niet voldaan
 
lig je na haar ook nog aan huid te plukken
alsof ik om op te vreten ben
je bijt en likt m’n linkeroor half weg
 
dat halve heeft aan het geluid genoeg
om te raden wat je van plan bent
als je zo smak smak naar me loert
.
FT 16072016
.
 hier wordt ‘smak smak’ geloerd. dat kan slechter in dit weer. we kunnen er een biertje in zien maar ik handhaaf de interpretatie vrouw en geliefde maar even voor het gemak. ik ben niet zo een drinker. 18 sprankelende regels alsof je op terrasje in nice zit, o sorry,  onderaan de blauwe brug, o sorry, doen we damrak of de stoeltjes voor eijlders. frans terken weet van de zomer weer een zomer te maken. het leven één parade om naar te snakken.
 
blauwe brug

 

ochtendhumeur met stoplappen
 
het ochtendnieuws brengt tij en ontij
je zei, ik weet niet of ik zo handig met liefdesgerei ben
 
ik heb mijn ei het liefst zachtgekookt
dus je hoeft niet te doen alsof je een vent bent
 
al die kinderlijkjes op de boulevard van nice
waar ik ooit al dan niet vissticks heb aangeprijsd
 
huil maar als je het niet laten kunt
maar dat je nog nooit verliefd was
 
is pas een tegenton aan vergeten waterlanders waard
je moet niet zo veel doekjes aan het bloeden verspillen, zei hij
 
en kritisch op je eigen stoplappen zijn
maak mij een eierdooier als een zonsondergang
 
misschien kunnen we dan alsnog liefde vergaren
en is de avond onze eindeloze zwanenzang
 
 
Jolies Heij
.

hier zit de poëzie, hier zit ook het drama, hier verraadt de dichter haar onnavolgbare kunnen – hier heeft zelfs een gerlach het nakijken – teruggebracht tot de kern – we willen het ene jolies niet het vele:

 

huil maar als je het niet laten kunt

maar dat je nog nooit verliefd was

maak mij een eierdooier als een zonsondergang

misschien kunnen we dan alsnog liefde vergaren

en is de avond onze eindeloze zwanenzang

blauwe brug

Met jou wil ik zijn

Met jou wil ik Lissabon zijn
de Taag opstormen met de wind van het fatum
en zingen met Pessoa dat ik dichter
bij de tijd van de grote oversteek wil zijn

met jou wil ik Cordoba zijn
de kathedraal bouwen op de hitte van jaren
en zingen met de flamingo’s dat ik verder
van de dolle steegjes van het heden wil zijn

met jou wil ik Havana zijn
de Cohiba’s uitroken op het ritme van de tanden
en zingen met de rumslurpers dat ik sneller
dan de slagen op de bongo’s wil zijn

met jou wil ik Istanbul zijn
de moskeeën uit de poorten van ’t verleden trekken
en zingen met de sultans dat ik lichter
dan de wind over de Bosporus wil zijn

met jou wil ik in de kelders van hun verhalen zijn
de lijnen lezen in het alfabet van hun verdampte tijd
om zo de woorden te schrijven die de zin
van de geschiedenis vertalen in het refrein van een lied.

Rik van Boeckel
16 juli 2016

 .

een heerlijke van boeckel. ze wordt wel overal heengesleurd rik. als ze van der rust houdt moet ze een ander nemen. mogen we de reislust zo samenvatten. maar in een ritmisch gesproken geheel zal ze zeker in andere sferen geraken met een drankje in haar hand en met jou op het podium.

blauwe brug
Tiffany
 
Eénmaal geel zijn, een advocaatje
van niet te niet te doene zaken
ongewassen wit papier
 
in een onzegbare wereld
van stoppelgras en steen
bereklauw en ijs
 
likkebaarden aan lippen
als vloeiweide van Maaswijn
over holle wegen heuvels glijden
 
een partijtje neem me laat me
honing dauwen in een landschap
tepels tot uitkijktoren breken
 
een eitje, niet te hard nee vooral niet
te zacht ook als boter-babbelaar die
elke keelkreet tot zwijgen brengt
 
o nachtpauwoog, ontvouw
ontbijt me , ik wil in de lengte
van dagen je maanstonde zijn
 
16-07-2016
Cartouche
.

 ja dat is nou leuk – dat we meerdere inzendingen hebben rond een thema. vergelijk deze opbouw nou eens met die van merik van de torren – hoe cartouche weergaloos maar net te gekunsteld  toe werkt naar de lengte van dagen om haar maanstonde te kunnen zijn. en merik rauw en direct een samen zijn beschrijft  met jou en je zwarte haren, waar gisteren de maan in danste… ik heb niets tegen geniaal schrijven maar helemaal niets tegen uit het hart.

 
 blauwe brug

is het daarom dat je me papa noemde

zoals je kwam met de zon
zo bleef je
onverwacht droeg je
ons kind door de regen

en of het ooit drogen wilde
wat wisten wij van seizoenen
het was elke dag kreeft
tot we snakten naar een eitje

3 minuten hardop geteld
en het zout van je huid
geschraapt en gesopt
in het geel van ongeboren

ml

 

hebben we alles gehad tilt max lerou het leven – het voorbije leven – nog even de poëzie in. met zo een heerlijke eerlijke smartlap als titel. deze 12 regeltjes zien we max lerou wel even doen op de zomerparties die hem zeker weer ten deel vallen. zo een dichter heb je  nodig in de zon en in het volle leven. pretoogjes erbij. verliefde blikken van de vrouwen om hem heen. geef mij die man zie je ze allemaal denken en ‘het zout van je huid geschraapt en gesopt…” rillend ook van genot. ja max lerou weet de knoppen wel te raken. en de snaren bovendien.

.

blauwe brug

 

Ook nu weer lijkt het een doodgeboren optie
De straat op. Woelig nog na deze nacht
We strompelen een rondje, we mompelen wat
Bosporus het geeft geen pas.

We kraken de schelp geven de slak prijs
Aan de haaien. Zelf geven we genoegzaam toe
Aan roggebrood met jam kijken
elkaar daarbij gretig aan
Vragen ons verder vooral niets af.

Wat een nacht, wat een boel.
Wat een sisser, wat een misser.
Moet er nog koffie zijn?

 Marc Tiefenthal
.

een goeie tiefenthal dat moet gezegd. aktueel en spits. maar de actualiteit  gebruikt en in de poëzie gebracht. knap. met de poëzie verweven – zeg maar dichter bij het nieuws.  als een ander niet zou winnen hier zou tiefental vandaag winnen. maar sisser/misser nee – wel die prachtige koffieregel. ja doet u mij maar ook koffie.

 

 

Share This:

EN NU DAN DIT – istanboel

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

blauwe brug

.

istanboel is visje eten

het turkijegedicht is nog steeds een bonnetje
amsterdamse straatweg 42a
Baarn, pomp 3, 33 liter ongelood
en eigenlijk op die manier dan dus
met dit te maken vruchtbaarheid

daar dus dan
ter wereld gekomen huist het hier
op dikke stoepen asfalt
vissen rokend in dieselgeuren
een vastberaden meisje
en nu dan dit

de eeuwen in laagjes
in die tijd de dingen die gedaan zijn
zijn nog steeds
aldus is mooi hoe de verbinding is
meisjes knopen bloesjes open
en zuigen mannen alsmaar vaster mannen vast

.

pw

 

 

Share This:

Cornelis Vreeswijk zingt bellmans epistel 72: schitterende nimf

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

Schitterende nimf, ogen die blaken
Weelderig vlees op het sneeuwwitte laken
En tengere spieren
De slaap moet zegevieren
Want nu komt in zijn pracht
Morpheus, de god van de nacht
De luiken zijn dicht en de kaarsen zijn gesnoten
Wees maar niet bang, de deur is gesloten
Geen mens die nu nog stoort en o, de nacht is lang
Slaap zoetelief, bij mijn gezang
Slaap zoetelief, bij mijn gezang

Het uur middernacht, ’t slaat in de toren
De leeuwerik, ach, is nog lang niet te horen
Nu sluimeren de struiken
Maar achter onze luiken
Zoetelief, zoals je ziet
Rusten wij, maar slapen niet
Hoor eens de donder. Hoor je de regen?
Plotseling hebben we onweer gekregen
De bliksem zoetelief, of hij zelfs neder sloeg
Slaap maar weer in, ’t is nog zo vroeg
Slaap maar weer in, ’t is nog zo vroeg

Slaap toch m’n nimf, droom van m’n snaren
Totdat de zon de dauw komt vergaren
En wij doen liefelijkheden
Waaraan wij pas nog deden
Eerst je mond en dan mijn glas
Vliegen er vonken in de as
En dan, mon Dieu, ze is bezweken
Kijk me toch aan mijn nimf, geef me toch een teken
Goddank, ze ademt weer, en godzijdank ze lacht
Schei nu maar uit, slaap zacht, slaap zacht
Schei nu maar uit, slaap zacht, slaap zacht

 

Share This: