wie wint de enige echte – ik drink jouw bloed trofee – of zoals velen zingen de enige echte o o o amsterdam – trofee – vrij naar trio bier op pomgedichten?

Posted on 3 CommentsPosted in Geen categorie

Goedemorgen Pom, ik las dat Joop Komen is overleden. Veel sterkte gewenst aan zijn familie en ook aan jou, je zult hem wel gaan missen denk ik. De besprekingen met uitslag komen vandaag waarschijnlijk iets later. Tot straks, uw Bregje

wedstrijd gesloten – dank u wel voor de inzendingen.
FRANS TERKEN in (Kunstuur NPO2 zondag 26 maart 17.40 uur) – bloedserieus
DITMAR BAKKER giro 555
PETRA MARIA schreeuwt het uit
RIK VAN BOECKEL op de Dappermarkt
JOLIES HEIJ timmert er op los
ERIKA DE STERCKE aan de amsterdamse grachen
MAX LEROU een stad om in te sterven

 

 
wie wint de enige echte – ik drink jouw bloed trofee –  of zoals velen zingen de enige echte o o o amsterdam – trofee – vrij naar trio bier op pomgedichten?
we zijn benieuwd –  of u voor haar bloed gaat of  voor zijn bloed – of dat het toch een eerbetoon wordt aan onze hoofdstad – amsterdam de stad der steden uw amsterdam ook die van  ‘mijnus’. lauvenberg is al gevlucht naar bakkum – we hebben het rijk alleen met bregje. ons bregje. u kunt weer alle kanten uit – de liefde tot bloedens toe of een lofzang op 020 – waar heb je nog zoveel mogelijkheden in een wedstrijd: op de pom. juist. graag de regels in acht nemen:
u kunt uw gedicht als reactie plaatsen – onder ‘leave a comment’ – (even registreren, dan inloggen en dan uw reactie) – of stuur in voor zondag 1100 uur  onder ‘contact’. (zie rechtsboven) – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. het commentaar (ook van bregje) is verzekerd.

 

amsterdam, blauw op straat
 
we kregen melding
vier vrouwen java straat
we vonden sporen
daar laat je nog geen hondje uit
zo ondergronds
 
met aids, de deadline in zicht
ben je beter af, ben je nog te plaatsen
oosterpark, nieuwe meer,
deze stad jaagt op haar moeder
bij wie je altijd komen kon
ligt nu op straat
een gele ster op blauwe grond
 
we kregen melding
vier vrouwen java straat
we vonden sporen
 
pw

Bloedserieus

Hoe je hoofd leeg te maken
tap stap voor stap vijf liter bloed af
vang het op in zakken of bokalen
het is bewaren wat je verliezen kunt

ga het niet drinken bevries het
en maak een afgietsel
volmaakt beeld van het hoofd
niets toont zich ons zo zuiver

herhaal dat elke vijf jaar
je ziet in bevroren ogen
haarfijn hoe je ouder wordt

Marc Quinn beeldhouwt het in ‘Self’
hij heeft geen spiegel nodig
voor een tekening van de tijd

FT 25032017
(Kunstuur NPO2 zondag 26 maart 17.40 uur)

 

pom: de eerste week op pomgedichten zonder een kritisch oog van joop komen – het voelt als onvolledig. het is niet anders. de wedstrijd gaat door. best een moeilijk thema. amsterdam. de stad. we nemen het thema als inspriratie. trio bier zingt die regel – amsterdam ik drink jouw bloed. ze drinken wat af die jongens. we gaan frans horen op NPO 2 vandaag – nu al op de pom – onze sterren groeien door de poëzie heen tegen de klippen op. heij steeds hoger, frans terken steeds hoger. een gedicht bij een kunstwerk. een kunstwerk bij een kunstwerk. haal er vijf liter uit – aftappen – zet er frans terken aan – en zie daar het wonder: een kunstwerk.

 

 

De Moderne Marie-Antoinette

Gelukkig is er giro 555
zodat het christenvolk zijn geld kan schenken,
hoewel men zich in treurnis moet bedenken:
aan elk zijn plek. Dat staat toch buiten kijf? 

Ze hebben in Europa geen verblijf,
die nu in stromen komen en verdrinken,
bediende men die lieden op hun wenken,
werd het hier ook een troosteloos bedrijf.

Toch stort ik maar van lieverlede weer
en vraag het kind dat jengelt aan mijn stola:
“Wat is er, allerliefste Fabiola?”

Het kind slaat beide ogen zedig neer
en piept: “Er is geen limonade meer.”
“Wel, lieveling,” sus ik, “dan neem je cola.”

Ditmar Bakker

 

pom: ditmar altijd lief voor kindjes. ditmars dagverblijf. er wordt cola geschonken, er worden gedichten gedeeld, er wordt goedgedaan, geanalyseerd, het christenvolk schenkt naastenliefde ditmar cola. prachtige zondagochtendgedachten. als we marie in de wiki opzoeken en lezen:

Marie Antoinette was een attente en zorgzame moeder. Toen haar jongste dochtertje en oudste zoontje stierven, in respectievelijk 1787 en 1789, was zij ontroostbaar. Ook kon ze attent zijn voor vreemdelingen, blijkens aan aantal bewaard gebleven getuigenissen.

lezen we vandaag ook een oproep. waar marie allemaal niet toe leidt. Aan al onze lezers in Nederland:

Vandaag vragen we je Wikipedia te helpen. Toen ik Wikipedia non-profit maakte, waarschuwden mensen me dat ik daar spijt van zou krijgen. Meer dan tien jaar later is het de enige top tien website ter wereld die door een non-profitorganisatie en een gemeenschap van vrijwilligers wordt geleid. Heb ik er ooit aan gedacht hoeveel geld we hadden kunnen verdienen als we advertenties hadden geplaatst? Natuurlijk wel. Maar dat zou niet hetzelfde zijn geweest. Wij zouden het niet kunnen vertrouwen. Om onze onafhankelijkheid te beschermen, zullen we nooit reclame vertonen. Wij worden gesteund door donaties van gemiddeld € 10. Nu is het tijd om te vragen. Als iedereen die dit leest € 2 zou doneren, kon Wikipedia jaren vooruit. De prijs van een kopje koffie is alles wat we nodig hebben. Het is makkelijk om dit bericht te negeren, de meeste mensen doen dat ook. Maar ik hoop dat je nadenkt over hoe nuttig Wikipedia is in jouw leven. Wij zijn er om je betrouwbare, neutrale informatie te geven in een wereld waar nepnieuws zich veel te snel verspreidt. Help Wikipedia online te blijven en te blijven groeien. Bedankt — Jimmy Wales, Wikipedia-oprichter

 

schreeuwen

ergens word ik licht gewaar
geen dreiging bewust
aderen kloppen als wolken
hoog tegen het blauw
Ik wacht op de ganzen
hoe ze wegsterven
want ze markeren de tijd
die ik bevries in jouw ogen

gisteren was het grijs
bewogen wij soepel
als de wind en het water
nu er een doel is sta ik stil
tussen de morgen en de avond
het geluid komt rauw en waar
uit het diepste
van mijn wens te schreeuwen

PM

 

pom: petra maria nog steeds verwikkeld in intermenselijke relaties. ut valt allemaal niet mee. kind toch. we leven mee.  het geheel wordt wel een beetje deftig en over de top ingezet. het klopt, het wacht, het sterft, het beweegt, het staat stil én het schreeuwt. we laten het even lieve lezer. we doen er even niets aan. het gaat vanzelf weer over. we vermoeden dat petra maria toch nog altijd het idee heeft dat poëzie iets moet zijn dat zo onwerkelijk overkomt dat je er bijna niet in kan geloven.

Symphonie van een Tijd
 
Amsterdam symphonie van het Leven
zo hij woonde bij de Dappermarkt
Brouwerij ’t IJ dichter’s drinkersbloed
liet zwalken over de Czaar Peterstraat
 
het park van de Admiraliteit
groen uit de lichte zoden stampte
het Entrepotdok poëzie
uit aderen van de nacht schonk
 
zodat de dichter zinnen dronk
in jaren 90 hartengloed
rappend op het ritme van de tijd.
 
Rik van Boeckel
25 maart 2017
pom:geef rik een stad en hij kan dichten. in het verre zuiden dompelt hij de steden in een warme gloed van woorden – in het noordhollandse amsterdam wordt stevig ingenomen – waar rik ook komt daar leeft de stad op.
in bloei is alles mogelijk
 
we waren bereid om de stad in onze oksel te stoppen
op deze laatste mooie dag in wintertijd
 
heeft lente levende takken over haar uitgespreid
onze lendenen gistend van stille sappen
 
in de hoogste regionen van dit boekenpaleis
maar die wijsheid zijn we allang voorbij
 
we tellen liever terug bij het verjaren
voor mitsen en maren zijn we genoeg afgestraft
 
laat de veerman maar lekker alleen het ij overvaren
wij plukken deze dag alsof het een narcis is
 
ik schrijf je omdat ik niet anders kan
evengoed zou ik met liefde een kast voor je timmeren
 
je blijft een karstiglastige man uit het zuiden
zeg ik bloei bedoel jij bloed
 
wil ik ontginnen denk jij alleen aan winnen
voel ik kracht doe jij je tegoed
 
en klaagt over breken zonder te durven vallen
 
Jolies Heij
 
pom: ik ga voor de laatste 9 regels. daar komt dichteres bij de kern – de stad en amsterdam als boek der boeken is wel door het thema in gegeven maar ik houd van heij als ze naakt en koppig tegenover de lezer staat – als alles op de grond ligt, als ze kwetsbaar is en die heerlijke grote mond op je legt en haar woorden op je neer laat dalen.

 

Geluid
———

Volgelingen zijn het,
zij die slikken
zonder te reageren.

De mantel
van aanwijzing is vlug
gespreid.

Wie er onderuit valt,
stroomt met het vuil
naar een slibberige
toekomst mee.

Neen, vriendschap is
het niet. Grachten uit
Amsterdam spreken.

De drang
naar vermomming
is te groot.

Erika De Stercke

 

pom:  het speelt in amsterdam begrijp ik. over wie gaat dit eigenlijk? een slibberige toekomst mooi gezegd? hoe het de laffe medemensen zal vergaan als ze zich laten meedrijven op een rondvaartboot met een pvv kapitein aan het roer?

 

stille omgang in mokum allef

hier verpats ik laatste adem en braak
tussen het amechtig sterven door gerust
het roomse brood dat ik nimmer heb gelust
weet dat ik zo het simpel volk vermaak

het zoekt zijn heil telkens bij de grootste draak
dwars door verval en vuur reeds lang geblust
en het slaat aan op elk geboden fust
hun bier dat weet eenieder kent kraak noch smaak

tegen beter weten in marcheren
men stopt eerder nog de schoenen vol met lood
en accepteert het water uit de sloot

ik trek een stalen smoel en consumeer
toon mij ingeburgerd als een echte heer
en val dan pas onopvallend neer – morsdood

ml
26 03 2017

 

pom:  ik geloof niet dat dit bezoek aan 020 max goed deed.  de stille omgang – ach ja er lopen er meer los rond dan er vast zitten.

 

 

Share This:

LISAN LAUVENBERG en de stilte – over BAKKUM AAN ZEE

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

 

Stilte

Dit is mijn tijd. 
De lichten in de huizen om me heen zijn uit. Het is donker in de straat, het speelplein leeg, de straat lamp schommelt zachtjes in de wind. 
Op dit tijdstip maak je niks meer mee. 
Dit is mijn tijd. 
Morgen ga ik naar zee.

.

Ter voorbereiding jengelt al de hele dag een tekst  van Trio Bier door mijn hoofd. Jan Eilander zingt dit lied met slepende stem. Maar mooier nog is de stem van Vincent de Lange als hij het lied brengt met het Weespertrekvaart Mannenkoor. Mijn favoriete Amsterdamse koor met allemaal liederen over de zee, havens, het zilte nat, matrozen en verlangen naar de einder. Prachtige vertolkingen zingen ze van gedichten van Slauerhoff. En met hun brommende mannengeluid ook alle klassiekers die leven aan en met de zee hebben voortgebracht. Als Fellini een film had willen bevolken met rauwe en eigenaardige koppen had hij het hele koor kunnen casten. 
 .
Dit lied is ook poëtisch en mooi. Ik durf na al die jaren te bekennen dat ik 10 jaar een huisje aan zee heb gehad. In Bakkum. Toentertijd werd ik uitgelachen. Nu hebben zowel de juppen als kunstenaars van de stad een buitenverblijf aan zee. Waar wij het zonder water en electriciteit moesten stellen en oude gammele douches, waar je in lange rijen voorstond na een dagje zee, hebben ze nu moderne verwarmde gebouwen. Wij zuchten nog vaak om de romantiek van olielampjes en slapen in de gehorige houten huisjes, die elk najaar afgebroken moesten worden en dan in een Pipo wagen opgeborgen werd tot maart. Mijn cellen staan ieder jaar nog klaar om te gaan bouwen in Bakkum. 
Ik heb de meest prachtige gesprekken gevoerd met vrienden en vriendinnen, met een wijntje erbij, een kaarsje aan en de kinderen in bed na een dagje zeepret. En als ik alleen was, met alleen mijn eigen kind in haar stapelbedje, dan zat ik aan de robuuste ronde  tafel poëzie te bakken in Bakkum.  
.
Ook in de stilte. In de nacht als niks meer bewoog. Alleen slapende mensen in huisjes, caravans en tenten. Dat was mijn tijd. 
Ik schreef en was gelukkig.  Maar zo mooi als deze tekst is het me nog nooit gelukt. De grote liefde was voorbij. Ik had kind, huisje, zand en zee. En daar dee ik het toen intens mee. 
.
.
Het wit van de zee langs de branding
Ik schreef een zin in het zand
Maar de vloed neemt bezit van de woorden
Je naam verdwijnt van het land
De wereld is leeg
Er is niets meer dan de rest
Droefheid mijn vriend is een eenzame fles
Schuimend langs vreemde kusten

Bakkum aan Zee in de avond
Tranenrood gloort aan de kim
Een zeilboot zeilt mooie verhalen
Varend naar onschuld, sirenen een schim
Ik zie jouw gezicht in het hart van de maan
Laat dat in hemelsnaam nooit onder gaan
Nooit meer de zee willen blussen

Ik wil voor altijd hier zijn 
Voor altijd verloren, voor altijd tevree
Ik wil voor altijd hier zijn
Een simpele man, een eerlijke ziel bij Bakkum aan Zee

Westenwind treurt langs de duinen
Helmgras buigt naar de grond
De storm schuurt het zand langs mijn lippen
Ik proef je naam in mijn mond
De nacht is zo mooi
Betoverend zwart
De pracht van dit al
Verovert mijn hart
Laat mij voor altijd rusten

Ik wil voor altijd hier zijn 
Voor altijd verloren, voor altijd tevree
Ik wil voor altijd hier zijn
Een simpele man, een eerlijke ziel bij Bakkum aan Zee
.
Ik ga dus terug naar Bakkum
En zuchten onder blauwe luchten. Van verleden toekomst maken. 
© Lisan Lauvenberg 24 maart 2017 

Share This:

VON SOLO over vragen – over leven en de dood

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

Gisteren liep ik door een grote fabriek voor stadsverwarming. Grote buizen. Grote afsluiters. Elektromotoren, lawaai, geknal, gezoem. En ik ineens vroeg mij af hoe de druk in het systeem gereguleerd kon worden over vele kilometers als het water er als stoom in ging en na warmteafgifte als water van zestig graden weer uit kwam. Dat leek me heel ingewikkeld. Niet te bevatten. Te ingewikkeld voor een simpele geest als de mijne. Een vraag die ik mezelf al lang niet meer wilde stellen.

 

Deel 173. Vragen

Toch stelde ik de vraag. De man van de fabriek antwoordde dat er geen stoom het systeem in ging, maar water van net onder de honderd graden. De stoom geeft via een warmtewisselaar zijn warmte af aan vloeibaar water en dat wordt in een gesloten systeem rondgepompt. Ter bevestiging zei ik daarop: ‘Oh, nou snap ik het. Er is dus helemaal geen verschil in fase aan die kant van het systeem.’ De man knikte. Ik snapte het.

Soms stop je met het stellen van vragen. Soms stop je met het stellen van vragen aan jezelf. Omdat het te ingewikkeld is. Of omdat je de antwoorden denkt te kennen en niet wil weten. En na een tijdje vergeet je de vragen. Achterin je hoofd worden ze stiekem onbeantwoord weggestopt. Om ongesteld te blijven. Gisteren stelde ik een vraag die opborrelde. Uit een tijd die ik dacht dat ik vergeten was. Het antwoord was misschien vroeger onbegrijpelijk geweest, maar was dat nu niet meer. Het voelde als wakker worden.

In de liefde stellen wij ons door ons leven heen vele vragen. Waarom houd je van iemand? Wat maakt een relatie succesvol? Is er een ware? Zal alles voor altijd duren? Vragen waarop we soms de antwoorden denken te weten op bepaalde momenten. Of vragen waar we de antwoorden liever niet op zouden weten. Zeker als alles op rolletjes loopt. Wat is er dan fijner dan zonder vragen te genieten van het geluk dat de liefde geven kan. En de onzekerheid met de vragen op te bergen in de krochten van onze geest. Net zo lang tot we de vraag vergeten zijn. Of het moment dat het antwoord er eerder is dan de vraag weer opdoemt. En we ons afvragen waar het antwoord zo ineens vandaan komt.

Zo komen we bij de dood. Waarom gaan we dood? Wat is het nut van het leven? Wanneer en hoe gaan we dood? En hoe voelen we ons daarbij? Zijn we angstig?

Ik ben in ieder geval wel bang voor de dood. Durf het leven niet los te laten. De gedachte eraan vervult me met een gevoel van onbehagen. Vergelijkbaar met het gevoel dat je hebt als je eerste liefje de verkering uitgemaakt heeft en er nooit meer liefde zal zijn. Niet zo vreemd. Dat eerste gevoel, daar groei je wel overheen, doordat er nieuwe kansen komen. Liefde komt steeds weer. Dood ga je echter maar één keer. Misschien is het ook niet de dood, misschien is het het gebrek aan durf om te leven? Vragen, vragen en nog eens vragen. Je stopt ze weg en leeft. En siddert heimelijk elke keer als de dood haar gezicht laat zien.

Toch realiseerde ik me vandaag dat wat ik ooit niet snapte, later nog steeds te vragen is. Misschien snap je dan het antwoord wel. Zo ook de liefde. Zo ook de dood. Een vraag mag altijd nog een keer gesteld worden. Misschien snap je dan vóórdat alles zo ver is het antwoord al. En is het anders dan je dacht. Of dan niet meer zo erg of zwaar als je toen dacht. Hoef je enkel te berusten, glimlachen. Zonder twijfel. En misschien zijn er geen antwoorden, dan blijven vragen ten minste open. Nooit gesloten. Zonder lijken in kasten of harten in gouden kooien of levens in kaders van weten alleen. Een vraag niet gesteld, zal je tot het einde weten te achterhalen en dat ligt niet lekker. Daarbij is géén antwoord ook een antwoord. Het is niet van belang. Het begint met vragen. Vragen is leven. Ook al heb je daar misschien niet eens om gevraagd.

 

 

VON SOLO

DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST

www.vonsolo.nl

Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

En volg VON SOLO ook op Facebook, Twitter en LinkedIn!!!

Share This:

DITMAR BAKKER bij het overlijden van Joop Komen: De Tuinman & de Dood – met een geheel in de lijn van de overledene – snier – én een re van MAX LEROU

Posted on 1 CommentPosted in Geen categorie

Joop komen had het zeker gewaardeerd – een rel op nivo, een snier, een sonnet, een bijdrage. ik hoorde hem zojuist nog even lachen.  DITMAR BAKKER: “Dit kan dat monsterlijke gewauwel over groen in de stad misschien vervangen, Pom. Dat hoef je er niet bij te zeggen, maar hoe lang laat je die hobbyist nog letters masturberen op je website?”

Enfin:

De Tuinman & de Dood
De borders bloeien geurig. Ik ga stuk,
laat haren los en schilfer brokken cellen;
mijn kraaienpoten zijn niet meer te tellen,
verwilderend als slaapkamergeluk.
.
Natuurlijk kan de tuinman dat herstellen,
maar zo ik zevenblad de grond uit ruk
zullen wat lichte steken als ik buk
de voortgang van verval tevens voorspellen.
.
Twee planten kunnen kruisen met elkaar,
zo expliceerde men de wet van Mendel,
aldus ontstaat een sterker exemplaar.
.

De dood huist in mijn handen. Wat een zwendel,
alsof er somtijds, lukraak hier en daar
gewied wordt: straatgras samen met lavendel.

Ditmar Bakker

voor jun

je snapt het wanneer je het ziet *

het is vroeg in de ochtend
de vaporizer gloeit nog wat na
miles speelt ascenseur pour l’échafaud
ik zie jeanne moreau als een malle
de mascara uit haar ogen wrijven

contrastvloeistof een factor van belang
degenen die hem lezen moeten
vrezen voor de onbekende
variant een is dominant de ander
ach het maakt niet uit het blijft
een bakker met of zonder fluit

ml
24 03 2017
02:43

* nav een gedicht van ditmar bakker

Share This:

MERIK VAN DER TORREN: ‘Ik vraag het de bloemenverkoopsters en de Turkse bakker, ik vraag waar je bent…’

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie
Hoi Pom, gezien de omstandigheden op pomgedichten, na het bericht van het overlijden van Joop Komen, is “Groen in de stad” mogelijk een passend gedicht, groet,  Merik
.
Groen in de stad
 
Ik ga je zoeken in neonverlichte straten
en zwalkend grachtenwater achter hellende gevels.
 
Ik zoek je in scheefgezakte stoepen, in puin,
in stenengruis, in de regen en de zon.
 
Ik vraag het de bloemenverkoopsters en de
Turkse bakker, ik vraag waar je bent aan de brugwachter.
 
Ik vraag het aan de zwanen en de meeuwen,
vlieg naar het zuiden zeggen ze,
als je haar daar niet vindt,
dan naar het noorden.
 
Ze is boven de bergtoppen
achter de lachende maan,
sterren in haar oren.
 
En het lied van de muzikant op het Centraal Station zingt het
 
en het Rode Dageraad-koor en de jubelende monniken uit Corsica
 
en weer die man in een portiek in de Verenigde Staten
op een oude gitaar met één snaar, fles whisky naast zich.
 
Je bent er tussen het groen, achter de varens
in de schaduw van de reuzenpaddestoel.
.
Merik van der Torren

Share This:

tot

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie

tot

het heeft iets van sneeuw
witte vlokken
ze hebben veel gemeen

doden ook
alleen wat leeft
verschilt van elkaar

van een doek linnen
van een vlok permeke
van een afscheid

pw

Share This:

de laatste woorden van JOOP KOMEN aan pomgedichten – 26-2-2017 – “ik mag die cartouche wel” – JOOP: “ik ben ook goed in het opzetten van een stalen smoel en dat vooral bij bruiloften en begrafenissen.”

Posted on 1 CommentPosted in Geen categorie

de laatste woorden van JOOP KOMEN aan pomgedichten – 26-2-2017 – in zijn laatste mail aan pomgedichten voor zijn dood waarover wij hier gisteren moesten berichten legt  joop  komen nog even uit waarom met name vrouwen een zekere angst kennen voor muizen en spinnen –  hij vermoedt dat vrouwen denken dat ‘die diertjes een vaginale aantrekkingskracht hebben en ze zodoende ongevraagd bij de dames binnenwippen.’  Een typisch joop komen mailtje/ ja dat gaan we missen hier op de pom. dit type waarheid, deze vermoedens. onze joop.

het is nog niet 11 uur dus cartouche kan nog steeds verschijnen. ik mag die cartouche wel al is het maar vanwege zijn houding naar de breg en ik denk dat hij net is ik geen moer meent van dat nooit meer meedoen. ja, vreemd eigenlijk dat vooral vrouwen angst hebben voor spinnen en voor muizen. misschien denken ze dat die diertjes een vaginale aantrekkingskracht hebben en ze zodoende ongevraagd bij de dames binnenwippen. in het algemeen zijn mijns inziens de dames onverschrokkener dan de heren wat betreft pijn en bloed. maar die diertjes hè, daar griezelen ze van. het is mij ook al opgevallen dat de breg een zwak heeft voor de tief wat betreft zijn gedichten. ik vind ze nogal warrig. ja jeanine, ik had je toch al verteld van jeanine en hubert voorhoeve, de schrijfnetromance. ik ben ook goed in het opzetten van een stalen smoel en dat vooral bij bruiloften en begrafenissen. sterkte morgen!

 

 

 

 

 

Share This:

CARTOUCHE bij de dood van JOOP KOMEN

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie
.
O nee toch, Joop
is ons ontvallen, verneem ik…
 
Beste man, bijzonder mens, jij
die ons op de Pom vermocht
 
te doen horen, stormen en donderen
 
wolken voor de zon leerde zien
schuiven en weer opgaan
in diepte en warmte
van het woord
 
proeven van wat is
hoe het was,zou kunnen zijn
 
tot weekritueel wist te verheffen
en spreken op geheel eigen wijze
steeds bevlogen en ongelogen
op te tillen tot trilling van
stilte die ons omringt
 
 
Joop, je bent
nog niet van ons af, je blijft
in mijn gedacht..
 
Bedankt
en sterkte voor allen die je nastaan
 
 
Cartouche /Gérard Vromen

Share This:

JOOP KOMEN overleden – zijn zoon jeroen meldt: ‘mijn vader is vier dagen geleden overleden in een hospice te zevenaar.’

Posted on 1 CommentPosted in Geen categorie

 

joop komen

hoi jeroen –  dank je wel voor het berichtje. tsja. en gecondoleerd natuurlijk. joop schreef me over de verzorging die jij hem gaf. en wat een bijzondere man was joop. ik denk wel dat ik er goed aan doe om op mijn site hem te eren en het bericht bekend te maken. hij heeft de afgelopen jaren bijdragen geleverd aan pomgedichten. en ja we begrepen elkaar wel en goed.
het is heel vaak – dat vallen van oude mensen en dan de teloorgang in het ziekenhuis verder – de functies die niet meer willen. ook uitvallen. joop was  realist genoeg om te weten dat het leven eindig was. hij heeft de jaren genomen die hem toekwamen. vals sentiment was hem een gruwel.
van mij had ie nog even mogen blijven.
joop zal in familiekring worden begraven? schat ik in? als het anders is lees ik het graag.
ik wens je sterkte met de leegte die hij achterlaat.
verdomme joop!
nou ja jeroen – wel mooi dat ie niet lang erg veel hoefde te lijden.
Frans Terken:  Ach jee, we wisten dat het niet zo goed met hem ging, jammer dat we zijn bijdragen in de toekomst moeten missen. Nooit meer de vaste vorm, of anders de losse pols(slag) waarmee hij ons de les kon lezen. We denken aan hem, gedenken hem. ‘Van ons had hij nog even’ (en nog langer) ‘mogen blijven’ zeg je, vanzelfsprekend. Wil je mijn condoleances overbrengen aan Jeroen en de familie?
Jacob de Bruin: Echt waar?
Joop komt toch altijd weer terug?
Moge hij nog lang ons tussen de oren blijven horzelen, als toch wel meer dan pom-pagina-folklore.
Goede reis, Joop, en zwaai nog eens naar je naamloze buuf.
red: echt waar? ja echt waar jacob – dit was het berichtje:

hoi pom, je spreekt met jeroen komen de zoon van joop. ik weet dat jullie regelmatig contact hadden vandaar mijn bericht. mijn vader is vier dagen geleden overleden in een hospice te zevenaar. een week daarvoor viel hij uit bed en kon nauwelijks nog bewegen. ziekenhuis, daarna hospice, en hij werd alleen maar slechter en was de laatste dagen nauwelijks nog aanspreekbaar. diagnose hartfalen en verslechterende nierfunctie met geen hoop op verbetering. dat en de leeftijd. hij heeft niet geleden, behalve dan dat hij zelfs de laatste dag dat ik bij ‘m was steeds uit bed wilde klimmen. het is wat het is, maar ik dacht ik stel je op de hoogte.

allerbeste groeten, jeroen

 

René Brandhoff: De wereld is weer wat leger geworden. Wie Joop’s visie op poëzie kent zal zich nog wel eens afvragen welke granaat Joop tussen je woorden af zou laten gaan als je niet zelf op scherp stond. Dat is voorwaar een nalatenschap.
Mocht er een hiernamaals bestaan, dan zal men daar inmiddels de borst nat gemaakt hebben.
 
Anke Labrie:Condoleances voor zijn nabestaanden.

Anneke Wasscher Zijn gedichten zal ik missen.

Rik van Boeckel: Mijn Condoleances voor zijn nabestaanden!

Maja Colijn: oh.. ook mijn condoleances aan zijn naasten aub !

Share This:

MELVINS LEEUWARDEN POËZIE AVOND in DE BRES – jubileumeditie – een hap snap verslag

Posted on Leave a commentPosted in Geen categorie
Melvin schrijft: Van links naar rechts: topperformer Ivo Poelsma, Supergitaar gigant XXL Eddie Mulder, Potzenmaker, dichter/beeldend kunstenaar Jan Ketelaar advizeurt, kleurt en fleurt, Irene Siekman opende het programma op voortreffelijke wijze, Sven De Swerts uit Antwerpen nu woonachtig in Rotterdam is een echte theaterman/dichter, Pom Wolffs 3e optreden in de Bres was weer spraakmakend, Wibo Kosters-Kalmanns 3e optreden in de Bres was weer spraakmakend, GrietZ Westra ‘uut Burgum’ met haiku’s trad voor het eerst op voor publiek, Ninah Tiemersma zal zeker vaker komen voordragen in de Bres, Bjorn van Rozen pianist die zittend ervoor staat en ten slotte Piet Kok, dichter/muzikant uit Leeuwarden.
tsja hoe beschouw je na. hap snap! het antwoord. allereerst melvin maar in een virtueel zonnetje – 10 jaar poezie en muziek in theater DE BRES – de 40e editie. in een ronde na de pauze zijn literaire kwis. hij doet dan een gedicht en wie de naam van de dichter als eerste roept krijgt de bundel waaruit het gedicht is geciteerd. melvin deed ‘weggaan’ van kopland. er sloop per woord een dieper groevend verdriet zijn gezicht in, woord voor woord dieper, stiller.  en na de slotregel stortte de presentator in. het gedicht opgedragen aan de vriendin die een paar dagen geleden overleed op 48 jarige leeftijd.

met de maatjes wibo en bjorn is het goed kersen eten. ook in leeuwarden – goede doner goede kebab. goed biertjes drinken – amstelbier – goed muziek maken goede poezie ook. het blijft een betoverend wit huis tegen de bergen aan als bjorn erover zingt en de hema blijft een bijzonder warenhuis als wibo het van binnen uitholt en de klanten  als ingewanden etaleert. verder ingetogen poëzie van irene siekman – eindelijk eens niet aan het organiseren maar gewoon in haar poëzie – mooi. in de pauze anneke wasscher en echtgenoot de hand geschud. ze vond de versie pom/bjorn van  ‘trots’ erg mooi. dank je wel anneke. het is nog even wachten op de bundel van anneke begreep ik. wat zou ik graag haar debuut lezen. meer poëzie vermoed ik is eerder niet aan een bundel toevertrouwd. nou ja nog  wachten maar. voor het eerst in mijn leven zag ik sven de swerts optreden. een performer. als je het effectbejag wegdenkt waarop in sommige teksten wordt gejaagd kijk je naar een hele bijzondere dichter – zo gauw hij een ingetogen modus hanteert val je van je stoel – krijgt de taal de ruimte om uit zijn voegen te geraken.

hebben we lief meisje Nynke Fokkens nog – wonend te leeuwarden, krijste op FB na het plaatsen van een fotootje – pom waar zit je – waar hang je uit – een warme lieve stem uit een verleden – weer thuis in amsterdam las ik haar woorden. je maakt wat mee in leeuwarden. megalomaan trouwens onze zogenaamde culturele hoofdstad van 2018.  megalomaan de snelwegen tunnels en bruggen die om leeuwarden zijn gelegd  om leeuwardn te bereiken – die leeuwarden volkomen onbereikbaar hebben gemaakt. kilometers ringweg moet je door om een megalomaan groot plein in het centrum te bereiken – niemand op de snel weg niemand op het schouwburgplein – een verdwaalde cambuursupporter die racistische grappen maakt bij de turk. dat is ook leeuwarden. hebben ze daar de dichter van der wal nog – je verstaat ze niet  in dat dialect – die een  megalomaan hoog presentiegeld opeiste voor een paar onverstaanbare gedichtjes – inmiddels opgesloten – ja ook dat is leeuwarden. maar gelukkig er is nog hoop – ze  hebben JAN KETELAAR nog – die met zijn kunstwerken in zijn eentje leeuwarden zal dragen en cultureel zal opjagen  in 2018 en gisteren in de BRES ons zijn onberekenbare sluipend zachte poëzie gaf. ik zie een enorm kunstwerk van Jan voor me midden op dat krankzinnige plein – ja dan rijden we voor jan naar leeuwarden – dat dan weer wel. NYNKE 2018? bij en onder  het beeld van Jan een wijntje doen?

nieuw talent ook in leeuwarden. een meisje van 20 – amber helena reisig krijgt concurrentie. ninah besprong bjorn van rozen en het duet ademde de frisheid van jong. nog tien jaar dan is dat ook weer over en uit. maar nu was het genieten. ninah spreekt elk woord heel nadrukkelijk uit. jong zijn verdient soms ietsje meer natuurlijkheid. dat wil ik meegeven. gaf ik ooit ook aan ellen deckwitz mee, die luisterde niet naar mij, gelijk had ze,  en heeft nu een glanzende carriere waar de onechtheid van afdruipt, wel heel succesvol. dus ninah kind de wereld ligt aan je voeten. sommige dichters en filosofen – begreep ik uit je woorden ook – en aan je borsten. een erik jan harmens, een arnon grunberg. het zijn niet de minsten.
ach de middag werd steeds mooier. met eddie mulder gitaar, drie stukken prachtig, met een ivo poelsma, singer songwriter een performer – trachtte net als zijn vader een man uit een stuk te zijn – naar eigen zeggen met zijn toch wel soms verknipte geest – leven is een werkwoord leerde ik – mooie performance.
een meisje verliet tijdens de voorstelling de zaal: ivo vroeg boos? niet mooi? meisje zei: “ik moet mijn fiets nog halen” – zo ontstaat in leeuwarden poëzie waar je bij staat.
dank je wel melvin.

 

Share This: