De enige echte virtuele zondagochtendwedstrijd in de herhaling – we schrijven 2012 – met dichtersnamen van toen en nu

deze week geen zondagochtendwedstrijd – maar we herhalen – op vrijdag – zaterdag en zondagavond drie terugblikken – de wedstrijd die al meer dan een decennium land dichtersland in het weekend domineert – de enige echte virtuele – dichtersnamen van toen en nu – en zie hier die immer zo handtastelijke martin aart – bestaat ie eigenlijk nog – naar ik vermoed van niet – won toen in 2012 nog wel eens wat.

assepoester

ik sloeg een wak in meisjes ogen
wilde leven met de dag met jou
gebogen 28 graden zonnewarmte
met jouw verschijning om mij heen

ik wilde nooit meer ongelukkig zijn
en vanaf morgen de jaren terug
slaan als een blad uit oude boeken
waarin ik eeuwen opgeschreven had

passeerde generaties zwom door
zeëen kwam je tegen op een blad.
ik sloeg een hoofdstuk af verdween

in kantlijnen om weg te dromen in
de nacht van grote woorden zag ik
hoe een koningin tot spiegels sprak.



Martin Aart de Jon
g


Gedichten : MARTIN AART DE JONG wint de enige echte virtuele waar ga jij nou weer in op? trofee op pomgedichten – JOSSE KOK zilver en CAROLA brons
Gepost door Pom Wolff op 2012/2/19 8:30:00 (897 keer gelezen)
wedstrijd is gesloten. prachtige inzendingen. een lust voor het oog lijf en leden.ben er in op gegaan. dank jullie wel. mooi. mijn waardering in schrift en punten hierbij. de results of the amsterdam jury sturen we om 11.00 uur richting utrecht waar juryvoorzitter Peter Le Nobel zijn 100 punten over de gedichten uitspreidt.


Carola gaat op in liefgedoe- pom 15 peter 11
VON SOLO in kraaltjes- pom 4 peter 10
Tiefenthal in alle ernst- pom 2 peter 4
Gino van Weenen helemaal in marianne- pom 5 peter 4
Frans Terken in haar ogen- pom 5 peter 3
Erwin Troost in haar cocoshuid- pom 5 peter 3
Max Lerou ook al in die thieme?- pom 7 peter 3
Josse Kok in de deining- pom 12 peter 18
Martin Aart de Jong in assepoester- pom 12 peter 19
Jako Fennek in kift- pom 2 peter 2
René Brandhoff in broek in waterland- pom 5 peter 5
Lisan Lauvenberg in wat jong en mooi is- pom 8 peter 3
Anne Borsboom in een nieuw te vormen lijf- pom 2 peter 5
Ploos in rook en hekel en liefde- pom 8 peter 3
Alja Spaan in een filmisch gebeuren- pom 8 peter 7





sneeuwhappen begint een beetje afgezaagd te worden. een eind maken aan je eigen leven op je verjaardag hebben we ook wel gehad. misschien iets esoterisch? opgaan in…. ja waar je allemaal niet in op kunt gaan. wie wint de enige echte virtuele waar ga jij nou weer in op? trofee op pomgedichten. Het mag geestelijk, het mag lichamelijk, net zoals het u uitkomt. Noem het overgave, noem het zoals u het wil. Maar u moet wel op – gaan. Ik bedoel geen slappe kost graag. Insturen tot zondagochtend 11.00 uur. Jury voorzitter is peter le nobel. PETER LE NOBEL. de grote man achter nationale boekenblog. We verdelen ieder 100 punten over de ingestuurde gedichten en rond 12.00 uur weten we wie helemaal opging. Juryrapport verzekerd. oja wie het lukt in mevrouw thieme op te gaan krijgt van mij wel een extra punt hoor, maar dat terzijde.


het is een plaats
die open is
waar niemand komt
en wij

van explosie
flinterdun
de flarden nog
blauwe lippen


pw







Lust

je liefgedoe
verlaat m’n hart
oerdriftig
naar mijn dijen

ongeremd
in mij
wil ik je
hard en lijf

in glijig
lief bedrijven



©Carola

pom: ja een perfect gedicht. Een klassieker. Je voelt haar gaan. Pregnanter, eenvoudiger kan de lust niet beschreven. In volledige overgave. Niet alleen de ik-persoon gaat hier op ook de lezer. Hoofd hart en buik. Je blijft het lezen. Eindeloos.


peter: Lustig. 11 punten






Schemer poëzie


Poëzie klinkt

Maar er rammelen
Kraaltjes
Achter in mijn oor

Woorden zweven
Door de lucht
Maar er rammelt iets
En ik voel het in mijn nek

Twee ivoren spiesen
Leiden me af
Ze zijn zo mooi
Ze glimmen
Scherp
Mooi rood
Doorzichtig

Kralengordijn
Sluier

Ik wist het wel
Want ik luisterde
Niet
Naar de poëzie
Maar naar de kraaltjes

En het kloppen
Van de aders
In die nek
Nabij de oren

Poëzie
Hoefde ik allang
Niet meer te horen
Er vloeide
Veel meer dan woorden



VON SOLO
POEZIE, VOORDRACHT EN PROZA
www.youtube.com/vonsolo010


pom:
die ‘aders’ doen het wel. Uit het leven gegrepen, poezie is mooi maar je moet er wel wat bij te drinken hebben, vrij naar reve. Een echte von solo. Zelfs in dichters schuilt een man soms en nu ook al als ze glimmende kraaltjes draagt.
Wel een geil gedicht. Hoe de werkelijkheid de poezie inhaalt. Dichten het is behelpen. Waar stond ze eigenlijk von solo met der kraaltjes? En dat die aders ‘nabij de oren’ waren. Ja dat zou ik wel het hoogtepunt willen noemen hier.

peter: Originele keuze: als tegenhanger van ‘in iets opgaan’ wordt gekozen voor afleiding. Leuk beeld met de kraaltjes. 10 punten






In alle ernst

Neem jij je vrouw ernstig?
Ik neem haar ernstig, op haar vraag.
Schat, neem me!

Daar ga ik op in, zie en hoe!
In alle ernst en voel
hoe ernstig ze me opneemt.

Niet in een deuk van het lachen liggen wij
maar in een knoop van verrukking.



marc tiefenthal
dichter essayist / poète essayiste
Temse
blogs: Tieftalen (nl) Profonde lalangue (fr)


pom:
ik zie er proza in tief. Een lichtvoetig spel rond de ernst. Over die knoop van verrukking ben ik nog niet uitgedacht. Ik zou zeggen laat de ratio maar, luister naar het gerammel van haar kralen, laat het ‘liefgedoe’ zonder denken indalen.

peter: ‘Knoop van verrukking’ mooie uitsmijter. Aanloop in eerste strofe net wat te weinig spannend. 4







Aan Marianne

Als je zo over de schapen
praat dan lig ik daar wakker van.

Niet met de ogen open maar
in dromenland, met jouw rode
lokken op het kussen.

Hangend aan je lippen verlies ik
mijzelf bij elke blaat, blaf of Tjielp.

Er zit passie in je woorden.
De eindeloze droom dieren te redden.


Gino van Weenen



pom:
een eerbetoon aan marianne. Een extra punt, dat is zeker. Die schapen zijn werkelijk briljant. Daar kan ik nou de hele zondag blij van zijn. Verder heb ik niets met de natuur en haar voorvechters. Maar als ze zo worden neergezet dan kan ik er inderdaad niet om heen. En dat dan ook nog ‘passie’ noemen. Mogelijk onbedoeld – maar was dit cabaret – ik had het entreekaartje al gekocht.

peter: Goed, ingegaan op de uitnodiging van Pom. 1 punt al binnen. Grappig gedicht, maar eenmaal gelezen weet je ook alles. 4







Haar ogen


Laat vandaag de toorn
van de stralen het lichaam slaan

in een waaier van draden
haar ogen die stoom blazen
die stroom van boven
benevelt het stekelige vel

eenrichtingsverkeer dat van
onderop weerstand wekt
het lid tevergeefs
in de lucht geslagen

ik beef het vocht van het vel
leg me in haar ogen te drogen


Frans Terken 18022012



pom:
‘persoonlijk zwijmel ik weg bij terken’ schreef jolies heij zonet. Die waardering heeft frans al binnen. Kan ik daar nog over heen. Moet ik dat wel willen? Ik begrijp het wel – die laatste twee prachtige regels legt jolies op haarzelf – en ja dan ben je verkocht. Het was een beetje laat vannacht – ik kan niet alles volgen nu in de vroege ochtend. Stoom en stroom beetje veel in het begin, ik laat het over mij gaan. frans mag het – om zo bij die mooie laatste regels uit te komen.


peter: Tsja, eenmaal gelezen weet je niet alles, dus wat heb ik dan te klagen? Grote, onalledaagse woorden als ‘toorn’ drijft je weg van dat ‘opgaan in…’ 3






Mijn beste Florence,

soms als ik aan je denk, met je kleren aan
dan krijg ik een stijve harde paal in mijn broek.
Ik weet niet wat de gedachte en mijn lichaam
beweegt om bij het denken aan jouw tengere lijf
opgewonden te raken en er verder niets mee doe.

Dan zou ik je willen masseren, dat jij onder ligt
en ik jouw nek, hals, schouders en de rug zachtjes
beweeg onder mijn handen, alsof je voor het eerst
wordt aangeraakt. Langzaam en zacht tot onderlijf.
En bij de aanblik van jouw billen voel ik mijn harde
erectie groter worden. Je draait je om, we lachen.

Ik beweeg je cocoshuid en streel jouw geoliede
borsten van boven naar beneden en ga zo naar
je navel en keer weder naar borst en huid. Jouw
wapperharen, naast je en onder de ontblote hals.
Je kraaltjes in oogkarkassen stralen, jouw mond
glundert, mijn handen nemen de onderbuik en
gaan naar beneden, mijn gezicht wendt zich tot
jouw gezicht. Jij voelt mijn hand en dan tussen
jouw lippen ontbloot ik mijn tong en zo weet jij.


Erwin Troost


pom:
we moeten hier veel lezen om bij die ontblote tong en haar cocoshuid uit te komen. Prozaïsch gebeuren. De schrijver die geen detail wil missen. Dat is ze waard natuurlijk. Aan haar denken is al een ‘stijve harde paal’. Nou zo op een zondagochtend leest dit wel lekker weg eigenlijk. Erwin troost doet vandaag niet aan subtiel. Als er een is in nederland die dat mag is het erwin.

Zo weet zij. prachtig slot.

peter: Dit is een verhaal, geen gedicht. Kan zo wel verfilmd worden. 3







kutwijf met je koeienogen

zo’n negerjochie achter
een uitgemergelde koe
door de dunne stront

dat kind tenminste nog
een dikke buik nee

dat kan je van die koe
inderdaad niet zeggen


ml


pom:
we staan weer in de wereld, tussen de koeien beter gezegd, met beide benen. Of hier marianne is bedoeld ik weet het niet. Een derde wereld plaatje. Max bewogen in het wereldleed. Wel direct en raak.

peter: Goed, dit is niet zwijmelend in iets opgaan. Je krijgt het op je bolle ogen. Ook woedende engagement kan je van dat ‘opgaan in’ wegdrijven. 3







Deining


Ik laat me gidsen door fluwelen
velden en satijnen wouden.
Zo vertrouwd als zomerregen
druipt de liefde door mijn huid.

In jouw blik zie ik de flikkering
van elke jonge morgen. Wat er
tussen ons ontstaat, lag ooit
verborgen als een oorlogsbuit
in kraters van jouw adem, in
de gleuven van mijn weefsel.

Tot jij zei, en gaf. Ik wankelde.
Nu zijn wij van de zee.


Josse Kok


pom:
ja bij eerste lezing al dacht ik dit is wel van de poezie die van mij vandaag mag winnen. In een soort poëtische overgave deze josse waar ik van houd. Misschien net iets teveel satijnerig aangezet in het begin maar ja je wil als dichter ook wel eens mooi. Een prachtig gedicht. Dat jolies hier niet bij zwijmelt. Onbegrijpelijk. Baarmoederzee denk ik bij dit gedicht.

peter: Hier staat alles op zijn plaats. Ook onalledaagse woorden zoals ‘fluwelen velden’ en ‘ satijnen wouden’, maar zo wordt de juiste sfeer opgeroepen. Metaforen, ritme en gebeurtenis deinen alle in de juiste ritme mee. 18






assepoester

ik sloeg een wak in meisjes ogen
wilde leven met de dag met jou
gebogen 28 graden zonnewarmte
met jouw verschijning om mij heen

ik wilde nooit meer ongelukkig zijn
en vanaf morgen de jaren terug
slaan als een blad uit oude boeken
waarin ik eeuwen opgeschreven had

passeerde generaties zwom door
zeëen kwam je tegen op een blad.
ik sloeg een hoofdstuk af verdween

in kantlijnen om weg te dromen in
de nacht van grote woorden zag ik
hoe een koningin tot spiegels sprak.


Martin Aart de Jong


pom:
ja ook hier weer ben ik reddeloos en redeloos verloren. Altijd die de jong weer. Waarom heb ik nou niet zo een boek voor me liggen. Sprak hij vol jaloezie voor zich uit. Mooie beelden, oorspronkelijk. Het boek is nog lang niet uit. Kan een leven mee, levens mee. Zoals het altijd gaat en de mensheid in stand houdt. Goed dat er dichters zijn, een martin aart de jong is, die het ook nog even voor ons opschrijft. Dat we weten dat we doorgeven, doorgegeven zijn. En dat het pad er een van de liefde is dat we begaan en vereeuwigen.


peter: Eerder had ik hem al geroemd om de rijkdom van zijn taal en het koortsachtig tempo, dat zich hier aanpast aan het langzamer ritme van verwondering. Zie ook de eerste regel: ‘Ik sloeg een wak in meisjesogen’ en de afsluiter: ‘hoe een koningin tot spiegels sprak’. Er gebeurt meer dan ‘opgaan in’. 19





niet zeer koosjer

hoe hij me uit zijn testikels stuwt
ik me verlies in wedlopen
maar winnend bij haar binnentreed
tot osmose en groei kom

nu veel later
houd ik me schuil in woorden
buiten staan vijf ooien en een ram
hij gaat op in geneuk
ik in mijn kift
zoek een meldpuntnummer
wegens islamitisch wangedrag


jako fennek


pom:
ja een gedicht dat moet schuren en vanuit dat gezichtspunt zijn de woorden wel goed gekozen. Of het thema ‘opgaan in’ gehaald is? Woede is dat ook natuurlijk.


peter: Tsja, net iets te veel maatschappelijke gebeurtenissen en omstreden woorden in een beker gedaan, beetje roeren, en klaar. 2





Zwemmen met droog haar

zo’n natte blik naar boven
vanuit gesteven startpositie
doen alsof het allemaal kan
te beginnen in Nederland

je noemt het beestje bij zijn naam
houdt toch de lippen stijf opeen
hier valt niet tegen te stemmen

een droge dag brak aan
in Broek in Waterland


René Brandhoff



pom:
ik zal wel wat missen. Ik mis zo vaak wat. Die laatste regels klinken klassiek. Het begin van een roman kan niet mooier. Een tijdsbeeld.

een droge dag brak aan
in Broek in Waterland

ik heb genoeg aan deze regels.


peter: ‘Zo’n natte blik naar boven / vanuit gesteven startpositie’ is een mooie, zwoele opening. Afsluiter ‘Broek in Waterland’ geeft een mooie beschrijving van lullige, Hollandse polderpassie. 5





Verdwijnen

we wijzigen elke dag
onze richting ons gevoel
om maar niet te verdwijnen in
leegte, een bedoezelde oude

man vol herfstvlekken
beetje druil aan zijn mond
pratend alsof alles smaakt
naar goor papier, zo’n man

we wijzigen elke dag
onze oordelen, ons verlangen
om maar in jonge natte
huid onze ondergang te voeden.

©lisan lauvenberg
18 februari 2011


pom:ja ik zal het niet tegen spreken. De tweede strofe is een poëtisch hoogtepunt. Daarom heen de boodschap zorgvuldig geformuleerd. Lisan de vrouw die vanmiddag de wisseltrofee de jantje van leiden in cafe eijlders zal uitreiken aan max lerou. Max is weliswaar nog geen:

een bedoezelde oude
man vol herfstvlekken
beetje druil aan zijn mond
pratend alsof alles smaakt
naar goor papier, zo’n man

nee, hier zal wel weer de webmaster bedoeld zijn van deze kwaliteitssite. Nouja het is een met liefde geschreven gedicht – dan kun je veel hebben.


peter: De tweede strofe roept een mooi beeld op, maar in de eerste en laatste strofe wordt teveel uitgelegd. Zo ga ik er niet in op. 3






Waar ga jij in op?


nooit zou ik
zou ik
dan zou ik
opgaan in
in een nieuw
te vormen lijf
een nieuw
te vormen hoofd
met nieuw te vormen
benen waarvan er
slechts een
goed genoeg moest zijn
om zijn ego
nog hoger te schoppen
zo hoog
dat hij wist
dat dat been
niet zomaar een been was

Anne Borsboom


pom:
bij anne weet ik nooit of het een persoonlijke boodschap is, een gedicht, of een contemplatie in de nacht. De aarzeling in het begin mooi weer gegeven. En ja ze gaat om, even om – om hem met haar ratio te killen.

peter: Leuk, de vorm duidt op bewondering, maar dan met een been op de grond. 5





Stil

als het stil geworden is
en ik een peuk gedraaid heb en die opsteek en denk en
lees wat schrijvers schreven
en ik niet meer kijk wat ik schrijf maar blind typ

als ik niets meer wil corrigeren
en mijn leesbril richt op horizonten
zodat ik niet meer zie wat om me is
nog een shaggie draai en opsteek
uit alles wat ik als blinde
aan de hand van honderden hongerige honden las
ik me geen moment meer
laat verleiden op enig scherm te kijken en denk
ik vind het in de verste verten
en bedenk dat ik foutjes later recht kan zetten of niet
zodat ik altijd naar beneden en vooral
voorbij het toetsenbord kan blijven kijken en dat
terwijl Muis blind om Brahms komt
en ik haar negeer
even maar want aan Guten Abend kun je geen weerstand bieden
en we daar dus samen toch maar weer naar luisteren
en zij haar goeie oor richt en ik mijn blik niet
wij beiden onze blikken niet
en ik alleen maar fluister
dat het misschien eindelijk stil geworden is
als ik wil gaan slapen

gaan apologeten verder voor in niet geweten
hoeders -god beware- van de moraal
allemaal
Simonis weet
waarom hij Jacob zou hebben moeten heten


Ploos


pom:
voor mij is de regel: ‘terwijl Muis blind om Brahms komt’ – de parlando prachtig vervolmaakt. Ja ik houd van dit soort gedichten. Simonis is me dan net te veel eer. Die moeten gewoon opgesloten onder de bruggen in amsterdam en middeleeuws behandeld. Laat god en zijn criminelen er toch buiten ploos. De woede niet waard. Verder is de tekst adembenemend.

peter: Net iets teveel schrijversromantiek, bedacht ik met een shaggie. 3






nergens dan hier

Dan daar te zijn, voor hem knielend en beide
Handen in zijn liezen en beginnend bij de bovenste
Knoop en dan langzaam alsof

Nadenkend de overige twee terwijl hij, met moeite
Zijn evenwicht bewarend, mij filmt, witte vrouw
Half opgericht

Mij begroetend en dan mijn linkerhand door het
Vrije vlees en mijn rechter zachtjes duwend, de
Mond dan

Zodat de handen zijn billen vinden, mijn hoofd
Schuil onder het overhemd en in zijn vacht, dan
Mezelf en hem vastschroevend met

Open lippen, mijn benen keurig bij elkaar, mijn
Enige beweging het hoofd en dan hij langzaam
Achterovervallend

(heeft hij dat gefilmd?) zodat ik ook en dan mijn
Handen onder zijn hoofd heel lange armen makend
En dan langs zijn

Rug trekkend terug naar daar waar het begon, tussen
Zijn benen grommend, steeds meer ruimte makend
Tussen links en

Rechts en al die tijd dat witte lijf voor hem, hem
Optillend met mijn tong, behoedzaam meer makend
En dan een hand onder zijn

Gewicht, mezelf dan langzaam naar boven laten
Glijden en hem berijden daarbij alle zwaarte
Verplaatsend naar het lichtmakend hart



Alja Spaan, uit de in januari verschenen bundel
“de hand de beweging laten maken”
zie ook – http://vimeo.com/35327837

red: ja hoor die bundel moeten we hebben! alja hierbij een gesigneerd exemplaar besteld! ik houd niet zo van fillum, maar dit is fillum in een ander licht.



pom:
een lichtmakend hart. Dat is dit gedicht. Een gestyleerde erwin troost ook. Tot een in detail uitgewerkt filmscript. Alja & erwin moeter samen nog maar eens een schrijven. Dan vermoed ik ontploffingsgevaar. Daar tegen zal de taal niet meer bestand zijn. Ja een uitnodigend gedicht. Die film wil ik wel zien. De nieuwe bundel van alja spaan lezen. Beeldend is zo een lullig woord bij zoveel lichtmakend hart.

peter: Een vierde vrijscène, dichterlijker, maar nog erg verhalend. Lust vond ik van de drie de beste: meest poëtisch, en laat wat te raden over. Zo verdeel ik de punten. Dus deze 7

Share This:

Ditmar Bakker steekt Yvonne Koenderman een hart onder de riem: ‘Lieve Yvonne’

Ditmar Bakker doet de vrijdag een keertje en doet in Al Zijn Medemenselijkheid lief naar onze vrijdagcolumniste Yvonne Koenderman – foto: Patricia Nauta

Besten (maar in het bijzonder: ‘Lieve Yvonne’), 

De onvolprezen Clément Marot schreef in de zestiende eeuw een gedicht voor zijn zieke nichtje, als opsteker; verlangende dat zij snel op zou kunnen staan en—enfin, u kunt het hieronder lezen en het is zonder meer onderhoudender dan mijn gekwebbel over dode dichters en Hofstadters die er boeken over schreven. 

Toch ben ik zo vrij geweest óók een vertaling te maken en draag deze graag op aan Yvonne, hopend dat zij genezing vindt en—enfin, hieronder valt één en ander dus te lezen, waarbij ik nog vrijer ben geweest door de naam van de oorspronkelijke auteur te vervangen door ‘ieder’. Dit leek me voor deze post wel gepast en correct. 

Daarnaast, waarde Yvonne, is het origineel tweemaal op muziek gezet. Eénmaal door Jean Françaix en volkomen onvindbaar (en getuige ander werk wellicht ook niet zo genietbaar meer), éénmaal door ene Mathias Charton (1980), die zo vriendelijk is geweest een voorbeeld van het werk gezongen op YouTube® te plaatsen. Het valt te volgen via deze, tot dusver 431 maal bekeken, link: https://www.youtube.com/watch?v=GlhMe6RpYcc

(tussen haken merk ik even op dat Famke Louise’s “Op Me Monnie” inmiddels 13 miljoen weergaven op YouTube® heeft gegenereerd. Jezus weende.)

Enfin(!), horden mensen zullen na deze post ongetwijfeld de YouTube®-pagina van de begaafde componist overspoelen wat er ongetwijfelder toe leidt dat l’artist het fluks verwijdert, dus sla je slag. Hup mensen, klik & win. Het ganse gedicht komt voorbij: er komen enige herhalingen in voor, maar als u dat zelf niet doorhad wil ik eigenlijk niet eens hebben dat u op internet mag, laat staan dat u mijn poëzie leest. 

Word beter, Yvonne. 

-x-

D.

***
A UNE DAMOYSELLE MALADE
Ma migonne,
Je vous donne
Le bon jour;
Le séjour
C’est prison.
Guérison
Recouvrez,
Puis ouvrez
Votre porte
Et qu’on sorte
Vitement,
Car Clément
Le vous mande.
Va, friande
De ta bouche,
Qui se couche
En danger
Pour manger
Confitures;
Si tu dures
Trop malade,
Couleur fade
Tu prendras,
Et perdras
L’embonpoint.
Dieu te doint
Santé bonne,
Ma mignonne.
***[C.M.]

AAN EEN ZIEKE JONGEDAME
Lieve schat
die ik bad
goedendag,
dit gelag
vormt uw cel.
Dat u snel
op kunt staan
en zult gaan,
onverlet,
uit dat bed,
onversaagd
(ieder vraagt
dit aan u).
Eet u nu
met die mond
(thans verstomd,
in gevaar!)
etenswaar,
suikerzoet!
Blijf je goed
en lang ziek,
raakt mimiek
bloedeloos,
wien verkoos
krachtig lot—
Geve God
heil op ’t pad,
lieve schat.

***[D.B.]

Voor de virtuoso’s onder u: hier is de bladmuziek. You’re welcome.

https://mathias-charton.canoprof.fr/eleve/Ressources%20Classe%20Chantante/Charton,%20Mathias%20-%20Ma%20mignonne_prof/res/Ma_mignonne_-_Partition_compleLte.pdf 

Share This:

Vera van der Horst in drie realistische schilderijtjes: ‘de haren spelen tikkertje op haar rug…’

‘ik zie hier 3 realistische schilderijtjes bij’


Uitgevlogen

ze poetst haar tanden, schudt het
ongenoegen uit haar haar,
draagt rode high heels onder haar
armen als ze de onverschilligheid
verlaat.

De  tenen raken nauwelijks
de kinderkopjes waarover ze vlucht,
het satijnen rokje glanst vrolijk
roze onder onschuldig wit kant,
de haren spelen tikkertje op haar rug.

Ze komt weer terug,  een angstig later,
naakt is zo veel anoniemer
dan aangekleed.


Vera van der Horst

Share This:

Merik van der Torren weidt uit over het seksleven bij mens en dier



Zo

( Voor Betty 7 )


Sommige mensen doen het
“ op zijn hondjes.”
 
Net als jij, Betty.
 
Al kan je er niets over zeggen en
hoe je de heren besnuffelt,
 
of alles erop en eraan.



Merik van der Torren

Share This:

de dinsdag met IEN VERRIPS … een klein verlangen


verlangend naar de lente
naar koeien in de wei
herinnering aan vroeger
de klok
het houten trapje
de boerderij

Ien Verrips

Share This:

Peter Posthumus – ‘nooit en nergens nooit echt thuis…’

nooit en nergens
nooit echt thuis

Hoi Pom, Wat een mooi gedicht van Vera afgelopen zondag.
En dan nu het gedicht:



Toen het verjaardag was
ik op dat muurtje zat
met m’n bagage in het gras

geen vrienden, geen familie
nooit en nergens
nooit echt thuis

een wonder 
waar ik ben geweest
wat ik heb gezien
toen het reed en
toen het rolde
toen het mocht en
toen het kon

nog altijd leef ik
in die verwachting
dattet gaat beginnen
zoals het ooit begon


Peter Posthumus

Share This:

KARIN BEUMKES: ‘We beginnen deze maandag in verstilling…’

Lieve Pom
We beginnen deze maandag in verstilling. Gerniet van dit gedicht.
Liefs
Karin






Sprookje


Ik verf jou mijn vroegervrouw
op ons boerenerf met het rood wit blauw
van een lichte dag met de vlag in top
ik zet de roos in knop op je lentejurk
dan doop ik de kwast in groen
en laat je bloeien
waar de vislijn hangt
staat jouw schaduw
die er niet meer is
maar die ik maken kan
van een natte bloem
en wat materiaal
naast mijn elfenpop
en de lineaal.


Karin Beumkes
Muziek: Tom Waits – Martha https://youtu.be/y9Mse62NFl4

Share This:

Vera van der Horst wint de enige echte virtuele IS DIT NU WIE WIJ ZIJN? trofee op pomgedichten punt nl – (vrij naar glennis graces geen traan)

Vera wint deze week de trofee met een gedichtje waarin zij de natuurwetten van de liefde en de teloorgang beschrijft. een soort prachtig tegenlicht waarin wordt opgelost. de eenvoud van de dichter in een bijzonder gedicht. van harte vera!

Lakens liegen niet, die zwijgen

Nooit heb ik je bekeken
zoals vandaag in het tegenlicht
waar de wolk weer water wordt
en de hemel weer de lucht
die we ademen, ik adem
Ik ademde je in
en nu weer uit

Vera van der Horst
Hartje uit Brabant

–>
wel nog even de witte was doen hoor – na verloop van tijd stinkt iedereen het bed uit – ook hij. mooi natuurgeweld daar in het brabantse – mooie vergelijking ook in dat tegenlicht – zoals de hemel op aarde weer water wordt – ze kan het echt hoor onze vera dichten – en hij wordt vakkundig tot lucht gemaakt! zeg maar opgelucht. mooi mooi mooi! of die laatste twee vinkenoogregels wel moeten? ‘ik adem’ is op zich een prachtig einde. we leven nog.

Petra Maria: nu pas weet ik het alles

Rik van Boeckel: wij verstillen in de nacht

Ien Verrips: een bloementuin zo zie ik mij

Erika De Stercke: de waan van het onmogelijke ligt op tafel

Vera van der Horst: ik adem ik ademde

Lisan Lauvenberg: Jouw woorden vielen als ijskristallen in mijn rustige dag

Anke Labrie: uiteindelijk bleek ze op mij te lijken

Cartouche: tonen van ooit wie weet – en nooit meer

Babak: de geur van de onbekende kruiden en het nieuwe gewas

Max Lerou: hier zit ik dan

Ditmar Bakker: Ik weet het onbegrensde weten

wie wint de enige echte virtuele IS DIT NU WIE WIJ ZIJN? trofee op pomgedichten punt nl? (vrij naar glennis graces geen traan)

waar we staan, waar we zijn, wie we zijn, levensvragen zo heerlijk over de top bezongen door onze lieve glennis – nou de dichters nog! graag de antwoorden maar wel as het effe kan ook helemaal maar dan ook helemaal over de top – dichterlijke top antwoorden graag voor het kille koude eerste vorstweekend – dat we er van genieten: u kent de regels: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.


misschien alleen de dag

ik dacht ik schrijf je
zoals ik het ooit was op jou

ik denk er dingen bij die je liever niet opschrijft
die ik ook niet kon vermoeden

misschien moet ik alleen de dag benoemen
wij dronken thee in de winter
én de dikke jassen die weet ik nog


pom wolff
DE ZEE ZEE

jij bent het blauw
in een wereld van
zwart wit
een grijs verleden

je ziet mijn pijn
in de golven
je tenen krullen
in het gele zand

alles overspoelt
het leven
onze gedachten
raken als het zout

de wonden
van doelloos dragen
nederig als een zon
in novemberluchten

nu pas ik jou beleef
weet ik waarom
weet ik het alles
het zijn

petra maria



zo een plaatje opgezet, glennis op de achtergrond, de cv op 10 tegen de buitenvorst en de binnenvorst van het afscheid – wat zingt ze mooi. in die steeds maar verder haar eigen leed overstijgende trap – ‘het ravijn in’ zou rutte spontaan zeggen als ie het antwoord niet uit het hoofd had geleerd. ‘in al je dromen ben je alleen’ zingt glennis geldt ook rutte. is dit wie we zijn? de vraag we gaan op zoek naar de pijn – pijn in de woorden – pijn verwoord door de dichters in hun alleen-zijn. de hopeloze poging nog achteraf en iets van verklaren. petra maria & het weten – zo lezen we in de laatste mooie strofe. opmerkelijke titel ook – die herhaling – heel veel zee dus. verder lezen we in de intro strofen over pijn, wonden en het zout – poëzie benoemt liever niet – in die het leed overstijgende laatste strofe slaat de poëzie genadeloos toe.
alles is inderdaad heel veel zee.
Levenswandel

Bergen kijken uit op de mensheid
wij verstillen in de nacht

jij bent de oceaan van dromen
ik ben uit de zee voortgekomen

aan land volgen wij de dag
spelen snaren van het levenslied

jij trekt de wandelsokken aan
ik volg mijn eigen jaren de tijd voorbij

nu zijn we hier met luide trom geland
kijken met gemak tegen de bergen op.


Rik van Boeckel
28 november 2020



een spel van water en land met bergen. ‘ik volg mijn eigen jaren’ – mooi gezegd. een wereldregel – zo waar en zo poëtisch. rik aan de wandel, ik mis een beetje de pijn van het thema die hem natuurlijk voor zover wij Rik kennen in zekere zin altijd vreemd is. rik wandelt door het leven wie hem wenst te vergezellen is meer dan welkom – dat weten we ook. maar de ultieme pijn van teloorgang en verlies wandelt hij het leven uit. dan de trom maar wat harder bespeeld.

een bloementuin zo zie ik mij

ik beeld mij in een tuin te zijn een hof wellicht
ik zou me altijd lente wensen
zachte beloften era zonder grenzen
het spel zo zoet het leven zonder plicht
 
maar voor een tuin het mooiste seizoen
de zomer als het fleurt en geurt
zo is de volwassenheid op zijn beurt
de beste tijd waarin we ’t meeste doen
 
dan bijna ongemerkt dient de herfst zich aan
de schoonheid van ’t verval
kwetsbaarheid loert overal
de laatste halte voor wij moeten gaan

Ien Verrips


–>
bijna een persoonlijke invulling van de brede omtrekken door Rik hierboven gegeven. Ien wandelt van seizoen naar seizoen. de winter in. het koudgestookte crematorium in overdrachtelijke zin. we “moeten” helemaal niet gaan Ien – wel een mooie laatste regel hoor – die we heel graag anderen gunnen. thierry moet gaan, trump moet gaan
 – dichters moeten niks en zeker niet gaan. dichters blijven. voor de pijn, voor de dichter zelf, voor het afscheid,  voor het leven, voor pomgedichten punt nl. voor de lezer, voor de mensheid en voor de seizoenen én voor die prachtige herfstkleuren.
 
 

dit is   


naar onthaasting verlang ik  
nu de werklast in mijn hoofd zit 
en de stresscirkel deuken krijgt


chaos bind ik samen, zet ramen 
open en laat lenteprikkels binnen
al is het bar koud   


een droom richt zich naar buiten 
en ontdooit opgevouwen keuzes 
in een waterval van kansen 


de waan van het onmogelijke ligt 
op tafel, ik puzzel met een lach  
tegen de muur mijn rugzak 


Erika De Stercke   


–>
‘de waan van het onmogelijke’ – o heerlijke waan – ja daarin is het goed leven voor een dichter, leg dat kreng nou maar snel op de tafel voor je. en dat doet Erika ook. dit is zoals het is.  de entree strofen erg beschrijvend maar de conclusie neergelegd in een meesterlijke regel:
 
de waan van het onmogelijke ligt 
op tafel,

 
ik koop die tafel! krijg ik nog wat blackfriday korting?


Winterslag

Jouw woorden vielen als ijskristallen in mijn rustige dag en breekt onze vriendschap al voor het voorjaar af.  
Of brak het al op winterkou in je stem, toen je sprak


Bevriezen die woorden ook alle goede, alle vrolijke beelden
uit een jarenlange gekoesterde gezelligheid zijn
met niet anders dan groene dagen, grappen en tere verzinsels.


Ik weet wel dat ik veel ben en kleurig kan 
ik weet wel dat ik herstel op eigen kracht
Ik weet wel dat ik sterk en zachtmoedig ben 


Ik weet niet waarom jij alleen nog winter wilt zijn  
Koud en zonder hart, harde woorden dacht
en me niet loslaat, maar tot diep in mijn ziel verstart. 


©Lisan Lauvenberg
28 november 2020


–>
een persoonlijk relaas en inderdaad lekker over de top – ‘koud en zonder hart’ – dat is behoorlijk koud in dit weer – dat ie niet omvalt! hij is al afgevallen dat zal het zijn. ik vind het beeld met ijskristal het mooist. daarna komt hier de invulling en de persoonlijke verwerking. hoe verstard ook hij of zij is nog binnen. stuur hem/haar toch even harteloos de koude in lisan. we leven met je mee.

die ouwe koperen kroonluchter
waarmee je stralend thuiskwam
gevonden in zo’n winkeltje  
hangt hier nog steeds
 
inmiddels wel gerepareerd
 
al stond jouw naam nog op de deur
naast die van mij
het was ineens ons huis niet meer
 
ik ben gaan zoeken wie er woonde
die vrouw kende ik niet
zelf wist ze niet meer wie ze was
 
uiteindelijk bleek ze op mij te lijken


anke labrie


–>
‘inmiddels wel gerepareerd’ anke is een meester in tussenzinnetjes die werelden in zich herbergen. een soort verdichting die heel vaak een glimlach oproept bij de lezer – in ieder geval bij deze lezer.
 
of hier een afscheid wordt beschreven en/of  iets van alzheimer – we weten het niet.

Resoneren
 
Nu wij zo lang elkaar het licht
in de ogen zagen, de weg die we samen
de avond die stilaan slinkt en dreigt
hier grijnzend voor mij staat, het
zicht tot kinderkop vervaagt
 
vind ik de tijd
van in- en uitschrijven gekomen
van baard wringen en borst wrijven
asgrauw als laatste vertoon
 
van honger niet te stillen, kruimels
van mij eenmaal nog voorgoed
te laten gaan, de reis te wagen
in een boot van staal
 
die de waarheid onweerlegbaar
maken zal en laten varen kan
op de ronde tonen van ooit
wie weet – en nooit meer
 
meer dan twee
handenvol as en een paar
liter water die jou dragen, niet
naar zee, maar resomeren
met mij mee
 
28112020 / Cartouche


–>
 cartouche stuurde twee versies in -dit moet de goeie zijn zonder herhalingen. de eerste versie leek op een provocatie tegen de twintig regels regel – deze past beter. de nieuwe vorm van oplossen meteen maar de dichtkunst ingewerkt moet onze cartouche gedacht hebben. met een n of een m zoekt wolluf zelf maar uit.
 
van mij mag het sterkste gedeelte van het gedicht ook uitgelicht en op zich zelf staan – voor zover hier nog gestaan wordt – ze zeggen genoeg voor zover hier nog gesproken wordt:
 
 
in een boot van staal
 
die de waarheid onweerlegbaar
maken zal en laten varen kan
op de ronde tonen van ooit
wie weet – en nooit meer
 
meer dan twee
handenvol as en een paar
liter water die jou dragen, niet
naar zee, maar met mij mee
 
28112020 / Cartouche

De ontheemde  
 
 
Op een ochtend die niet bestemd was om een ochtend te zijn 
schrok hij bestemmingloos wakker van een melodie op een saz 
 
De bergen zouden nooit meer in het noorden zijn  
De geur van de onbekende kruiden en het nieuwe gewas 
 
Hij droomde dat hij gelovig was geworden 
Dat hij zijn zegeningen aan het tellen was 
 
‘Oh, godzijdank’ riep hij hijgend zacht ‘gelukkig ben ik  
nog steeds atheïst. Fijn dat het maar een nachtmerrie was’ 


Babak Amiri


–>
de laatste strofe hoeft in wezen niet – er wordt gedroomd in de derde. de eerste drie strofen zijn van de poëzie met die heerlijke kruiden, met die bergen in het noorden. de ontheemde is in de poëzie ontheemd genoeg. de vierde strofe is van de anekdote – laat de ontheemde maar niet aan het woord. we lijden toch wel met hem mee.
 

hier zit ik dan

over het land een buizerd
een konijn is het haasje

het is de wereld worst en
deze observatie overbodig

zie je wel de wereld
verdwijnt alweer

ml


–>
het leven in een notedop. de wereld ook. de dichter lerou is al meer dan 60 jaar niet het haasje. dat maakt dat de woorden bij dit opgeroepen beeld geestig op mij inwerken. ik bedoel – pas maar op –  vooral als deze dichter schrijft: ‘hier zit ik dan.’
http://www.ditmarbakt.nl/Sonnetten/232

De Ipse Rerum

Ik zie de zee oneindig in zijn golven
de rotsen breken tot het fijnste zand.

Ik weet het onbegrensde weten van ‘t
mensdom onder natuurwetten bedolven.

Ik hoor steeds vergezellend huilen wolven
ter groter wassing tot dier bolste rand.

Ik ken het eeuwigdurende verband
van zaaien, kiemen, rijpen, werpen, kolven.

Ik vat in de omvademing van vissen
dat mensen Iets als water ook omspant.

Ik snap dat dit omstralend licht God is; een
omgording door Zijn bovenmaans verstand.

Ik voel mij huls, en ledig, nu ik missen
moet jouw zachte, mij omstrengelende hand.


-x-
Ditmar Bakker 

als een vis in het water van sonnettenland met her en der een wolfje op de achtergrond een inderdaad geheel en al over de top gedicht met een ontroerende en de ik-persoon roerende slotstrofe. het is ook altijd dezelfde eigen hand die straks weer schrijven moet.

Share This:

het verborgen verleden van Yvonne Koenderman – Chemo 4 zit erin en we voelen ons nog steeds even strijdvaardig als in het begin.

“Al die willen de kapen varen moeten mannen met baarden zijn”

We zitten op de helft.
Chemo 4 zit erin en we voelen ons nog steeds even strijdvaardig  als in het begin. Hooguit wat vermoeid, maar dat geeft mooi de tijd om onderzoek naar de stamboom te doen, met de nieuwe gegevens die deze week binnenkwamen. We kunnen al terug tot 1294, maar zijn weer volop geïnteresseerd in de Bataafse Republiek  en het Gelijkheid, vrijheid en broederschap. Dit eigenlijk door een uitzending van verborgen  verleden met Deelder in de hoofdrol, welke vlak na zijn overlijden werd uitgezonden. Hij werd enorm enthousiast toen het ging over een betovergroot vader die “piraat” zou zijn geweest, vaarde bij de Bataafse Republiek  en aan het muiten geslagen was en daarmee in Engeland  terecht gekomen.


In mijn hoofd was daar ineens die doodsbrief van mijn betovergroot vader Jacobus Koenderman, varend bij de Bataafse Republiek op het linie schip de Revolutie onder Commandant  Rijnbende als matroos/ scheepstimmerman ( zijn kist met gereedschap die terugkwam met de brief was als kind een schat voor me). Overleden 1801 in Engeland. Dat laatste hield me altijd bezig, waarom daar? Door Jules viel het kwartje, mijn betovergroot vader deed mee aan de muiterij het kon niet anders.

Het aan huis gekluisterd zijn omdat je als risicogroep nu met corona extra voorzichtig bent geeft je de tijd om te spitten op het internet, en zo vond ik in het nationaal archief een scheepsjournaal  van de Revolutie in tijde dat mijn betovergrootvader aan boord was. Ik heb de scans daarvan gelijk opgevraagd en van de week lagen ze als een kadootjes in mijn mail. Een mooi handgeschreven boekwerk uit 1796, sierlijke krullen in inkt op geschept papier vertellende het verhaal van hun tocht en hoe ze vanuit Texel, via de Spaansche en Aethiopische zee naar de  Saldanha baij voeren bij kaap de goede hoop, om daar uiteindelijk door onder andere muiterij en capitulatie van het Nederlands eskader, te verliezen van de  Britten.

Jullie begrijpen me denk ik wel, ik zit de komende dagen met mijn neus in de scans, lees  over de bende op het schip van Rijnbende…gestolen wapens, kogels door de kerk ( letterlijk) en van die scheepstimmerman, die bij Salandanbaij naar schapeneiland moest om materiaal te halen. ( Zou dat Jacobus zijn geweest , met baard als ik het liedje moet geloven, voor hij aan het muiten sloeg) via Facebook kreeg ik laatst een uitnodiging om langs te komen in Gordonbaai als ik me daar goed genoeg voor zou voelen. De afstand tussen dat en Saldhanbaai is 2 uur…dat roept er toch  om naar zuid Afrika te gaan. Het wordt dus na de komende 4 kuren  hard  opknappen, er is nog te veel te onderzoeken. 

Yvonne Koenderman

Share This:

Vera van de Horst over LIEGEN – ‘Ik ga de avond van een vriendin niet verzieken, als we in een café zijn en ze vraagt hoe ik haar jurk vind, door te zeggen: nou hij maakt je wel dik en die kleur staat je echt niet,..’

Bezijden de waarheid

Je bent een liegbeest, een jokkebrok
van achteren en van voren
Maar ga d’r alstjeblieft mee door
Want ’t is zo grappig om te horen.

(Uit de stratemaker op zee show)

We jokkenbrokken er wat op los, volgens vele wetenschappelijke onderzoeken liegen we gemiddeld 2x per dag en mannen liegen 3x meer dan vrouwen, dus een man 3 leugens tegen een vrouw 1 leugen per dag.
Van de beroepsgroepen liegen bankieren het meest, zelfs 2x meer dan politici.
Een studie wees uit dat hang naar geld en economisch welzijn onethisch gedrag vergroot. Bankieren kunnen zich persoonlijk wat makkelijker distantiëren van onethische kwesties omdat het niet om tastbaar geld gaat maar om cijfertjes. Factoren die liegen bevorderen blijken dus: economische welvaart, persoonlijke afstand en abstractie.

Als kleine kinderen bezijden de waarheid spreken, hebben we het niet over liegen, maar noemen we het jokken en dat kan best erg grappig zijn, als ze met volle overtuiging en onschuldige kinderogen zeggen dat ze niet van de taart gesnoept hebben terwijl hun gezicht vol slagroom zit. Ze jokken onbewust, hebben tot ongeveer hun 7de jaar nog geen schuldgevoel en moeite om fantasie en waarheid uit elkaar te houden. Rond hun 8ste jaar ontstaat pas het intern geweten en kunnen ze bewust gaan liegen, in de meeste gevallen wordt hen door de opvoeders herhaaldelijk voorgehouden dat liegen verkeerd is en dat je altijd de waarheid moet spreken.
Maar dat is niet altijd zo, als je in de 2de wereld oorlog onderduikers verborgen houdt en de Feldwebel staat aan de deur en vraagt of zich joden in je huis bevinden zeg je geen ja, dan gaat de morele verplichting om je medemens en jezelf in leven te houden boven de morele verplichting om de waarheid te spreken. Al vond de filosoof Kant, dat je zelfs dan de waarheid moest spreken.
Ik ga de avond van een vriendin niet verzieken, als we in een café zijn en ze vraagt hoe ik haar jurk vind, door te zeggen: nou hij maakt je wel dik en die kleur staat je echt niet, ze kan dan toch niets anders meer aan trekken. Als ze het gevraagd had voor we weggingen had ik het denk ik wel voorzichtig, lees: diplomatiek gezegd.

Een samenleving zonder leugens en bedrog is onleefbaar, stelt communicatiedeskundige prof.dr. Cees Hamelink  Maar we hebben ook waarheid nodig, want zonder waarheid ontbreekt elke vorm van vertrouwen.  We moeten de waarheid en leugen met elkaar in evenwicht houden. Steeds meer raakt deze balans zoek deels door dat leugens of fake news snel verspreid kunnen worden, maar ook door de polemische debatten, waar ze niet meer naar elkaar luisteren, maar met oogkleppen op één waarheid verkondigen in plaats van de dialoog.

Nou kan je hier wakker van liggen, maar  wat denk je dan van het opkomende fenomeen dat men post- truth noemt, dit woord werd in 2016 door Oxford Dictionary uitgekozen als woord van het jaar.
Er zijn verschillende verschijnselen die met post-truth gepaard gaan. Leugens, onwetendheid, charlatanisme, desinformatie, nepnieuws, populisme, sociale media, propaganda, negationisme.Wat nieuw is, is niet dat je liegt of bedriegt over dit of dat, maar dat de waarheid zelf wordt geminacht en dat is nog erger dan liegen.Het is verontrustend om te zien hoe arrogant onwetendheid zich manifesteert in het licht van de verbazing van de onderzoeker. Denk aan de protesten van mensen die de pandemie ontkennen, of het ontkennen van evolutieleer of klimaatverandering, of de opvattingen van anti-vaccinatiebewegingen.

Nu moet ik ineens weer denken aan dat rijmpje waar ik mee begon.
Toen duidelijk werd dat charlatan Trump het veld moest ruimen hoorden ik veel journalisten, van links tot rechts, zeggen dat ze hem zouden missen, want hij bracht toch wel leven in de brouwerij en was grappig om naar te kijken, ze konden wel met hem lachen.

Mensen, alstjeblieft zeg, dat versje gaat over jokkebrokjes van 7 jaar en niet over een Trump, Baudet, Wilders enz.
Doe alstjeblieft even normaal!!

Voor de liefhebbers:

https://www.dewereldmorgen.be/artikel/2020/09/24/post-truth-waarheid-minachten-is-gevaarlijker-dan-liegen/

Share This: