Ik las het op mijn telefoon en dacht eerst: nee. Niet John Virgo. Niet die stem die mijn tienerjaren van commentaar voorzag terwijl ik op mijn bed zat met as op mijn broek, een asbak die te vol was om nog een verhaal te geloven, en de ene joint na de andere draaide alsof tijd iets was dat je kon vertragen.
Maar het was waar. En dat raakte harder dan verwacht. John Virgo was geen commentator. Hij zat in mijn kamer. Niet opdringerig. Gewoon aanwezig. Hij fluisterde, riep, lachte je uit zonder gemeen te zijn. Hij was de man die zei wat jij dacht nog voor je wist dat je het dacht. “Where’s the cue ball going?”
Dat was geen vraag. Dat was existentiële poëzie voor mannen die dachten dat ze hun leven onder controle hadden.
Ik heb meer Engels geleerd van John Virgo dan van school. School gaf me regels. Virgo gaf me timing. Zinnen die nergens heen moesten en precies daarom bleven hangen. Samen met Clive Everton maakte hij stilte draaglijk. Niet die dwingende tv-stilte, maar de soort waarin je durft te ademen. Waarin een gemiste bal geen drama is, maar een feit.
En feiten zijn soms genoeg. Hij had dat talent: spanning breken zonder ze kapot te maken. Een grapje op het scherpst van de snede. Net niet flauw. Net niet te veel. Zoals een perfecte safety in die tijd: niemand klapte, maar iedereen voelde het.
En ja, hij was ook een speler. UK Championship een keer gewonnen. Respect. Maar eerlijk? Ik herinner me geen frames, geen breaks, geen statistieken. Ik herinner me zijn stem terwijl mijn leven nog moest beginnen en ik al deed alsof het voorbij was.
Dat was geen snookerles. Dat was hoe je leert leven zonder dat iemand het hardop zegt. Nu is hij dood. En dat voelt raar intiem. Alsof iemand die nooit aan je tafel zat toch ineens niet meer binnenkomt. Alsof de kamer stiller is dan normaal en niemand zegt dat dat oké is.
Misschien zit hij nu ergens boven, naast Clive Everton, te mopperen over een safety die te dik wordt gespeeld. Misschien vraagt hij daar opnieuw: where’s the cue ball going? En misschien is het antwoord eindelijk: nergens meer naartoe.
Rust zacht, John. Je was geen stem op tv. Je was achtergrondgeluid bij het worden van wie ik ben.
MartinB
Share This:
Gepubliceerd door Pom Wolff
Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman.
In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes.
Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'.
Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.)
'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.
Bekijk meer berichten
