CARTOUCHE wint de enige echte virtuele – naar JAN ROT –  ‘stel dat het zou kunnen’ – trofee op pomgedichten punt nl – Anke Labrie en Ien Verrips delen zilver en brons.

ik denk dat we vandaag CARTOUCHE maar eens in het gouden zonnetje moeten zetten – wat een prachtgedicht – om tranen van in je ogen te krijgen – schreef ik in het commentaar – Anke en Ien maken de onverwachte wending – de focus niet op een ander – maar Het Zelf centraal gesteld – om voor een ander te bestaan. mooi! zilver en brons delen zij deze week. van harte gefeliciteerd – alle inzenders dankjullie wel – en JAN ROT natuurlijk – dat we nog veel mooie songs mogen genieten.

Stel
 
Stel , ik kon je overdoen, ik zou je
hemelblauw of papaverrood kunnen
dopen, ofschoon zwart en wit
is natuurlijk in het licht
van huid en haar
meer voor de hand
 
maar doe ik je recht
als ik me jou verbeeld
liggend op een canapé als
‘de oorsprong van de wereld’
blikvanger en topstuk in mijn goed
geklimatiseerde vaste collectie
 
van verloren onderwerpen het beste
is jij – en ons natuurgetrouw te bewaren in wit
regels van dit gedicht-palet, hoe ontoereikend
ook om jou ten voeten uit te schilderen
mijn lieve – jazeker, je geeft me zo veel
te betekenen nog, onnoemelijk veel
met jou te stellen
 
05-09-2021
Cartouche


–>
ach ja – stel dat het zou kunnen – dat prachtige zo persoonlijke thema deze week aangedragen –  aangezongen door JAN ROT die prachtige gedachte – stel stel…. – maar ja een regel met ingebakken weemoed – de onvervangbaarheid een gegeven maar ook het besef van nooit meer, nooit meer zo, nooit meer zoals het was, alleen in de nachten wellicht nog waarin we toveren – toveren in het duister – dat zou een titel van een gedicht kunnen zijn – een titel, een gedicht, hoe ver weg ben jij.
 
Cartouche benadert de zaak op juridische wijze: doe ik je recht de vraag die hij stelt – niet meer aan haar maar aan zich zelf en aan de lezer, aan ons. het antwoord in schilderachtige bewoordingen  gegeven in de laatste strofe. een voluit JA. met die mooie regel: ‘je geeft me zo veel te betekenen nog…’ om tranen in je ogen te krijgen zo mooi dat eerbetoon.

Bijzonder thema en ik aarzel dit keer om in te zenden omdat ik het lied van Jan naast heel mooi ook best confronterend vind.
Vooral het idee dat het níet kan (soms verzin ik gewoon maar een hemel als het te verdrietig wordt).

Toch maar inzenden, dat het wat vreemd is besef ik, zoals je ziet.


Hartelijke groet,
Anke



vreemd liefdesliedje
 
wie zou mij nog een keer
willen zien
stel dat dit zou kunnen
als ik er niet meer ben
 
wie zullen mij missen
 
niet een beetje
dat uiteindelijk wel went
maar echt heel veel
 
jij
 
gelukkig ben jij er niet meer


anke labrie
(04-09-2021)


–>
ach ja – stel dat het zou kunnen – dat prachtige zo persoonlijke thema deze week aangedragen –  aangezongen door JAN ROT die prachtige gedachte – stel stel…. – maar ja een regel met ingebakken weemoed – de onvervangbaarheid een gegeven maar ook het besef van nooit meer, nooit meer zo, nooit meer zoals het was, alleen in de nachten wellicht nog waarin we toveren – toveren in het duister – dat zou een titel van een gedicht kunnen zijn – een titel, een gedicht, hoe ver weg ben jij.
 
Anke houdt het bij de ’Umwertung aller Werte’ en maakt het heel persoonlijk – wie zou MIJ missen schrijft ze – op die ene onvervangbare wijze – die manier waarop we allemaal gemist zouden willen worden – stel dat het zou kunnen – hier beschreven in die wending – in die U bocht om toch weer uit te komen bij JOU – de enige echte, niet meer mogelijke.
ontwaken als een man
wil ik zonder schroom
de kroeg in zonder blikken
die me keuren maar gewoon
met vrienden slap lullen
boven ‘tbier
die ene dag als man
een vrouw versieren
en weten bij die ene dag
hoort ook de nacht


Ien Verrrips


–>
ach ja – stel dat het zou kunnen – dat prachtige zo persoonlijke thema deze week aangedragen –  aangezongen door JAN ROT die prachtige gedachte – stel stel…. – maar ja een regel met ingebakken weemoed – de onvervangbaarheid een gegeven maar ook het besef van nooit meer, nooit meer zo, nooit meer zoals het was, alleen in de nachten wellicht nog waarin we toveren – toveren in het duister – dat zou een titel van een gedicht kunnen zijn – een titel, een gedicht, hoe ver weg ben jij.
 
 
Ien pakt het thema anders aan – maakt het thema ook  persoonlijk – zoals de stadsdichter van Amersfoort begreep ik uit zijn woorden graag zich innestelt in de zienswijze van het beschrevene – in zijn geval de ontsnapte en inmiddels dode wolven daar te Amersfoort – nestelt Ien zich deze week in de psyche van de man die – vrij naar sonneveld –  het lonken niet kan laten. (onee in het liedje van sonneveld is een ZIJ beschreven.) hoe dan ook Ien komt bij zich zelf uit en wil een keer ongecompliceerd – misschien mag het gedicht zo samengevat.
  • Rik van Boeckel: morgen reikt de dag een warme hand naar moeders
  • Frans Terken: de maag met liefde gevuld als dat vandaag zou kunnen
  • Cartouche: Stel , ik kon je overdoen,
  • Anke Labrie: als ik er niet meer ben
  • Ien Verrips: ontwaken als een man…
  • wedstrijd gesloten


wie wint de enige echte virtuele – naar JAN ROT –  ‘stel dat het zou kunnen’ – trofee op pomgedichten punt nl?
 
yvonne koenderman zat de afgelopen week in een rotterdams bootje met hem – mooie opnamen trouwens – van de heel vaak  zo onderschatte singer songwriter jan rot- prachtig nummer ook – stel dat het zou kunnen – de nieuwe columnist van AD tot de dood hem van zijn lezers scheidt. maar deze week zijn de dichters hier aan bod – WAT DAN? als het zou kunnen – jan rot uw inspiratiebron –  we lezen het graag hier bij de enige echte virtuele.  u kent de regels:

gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

en ik, ik wil de amstel zien

zwanen zwemmen witheet weg
dat noem ik geen natuur

afgesloten vrouwen
fietsen me voorbij
de een de hel, de ander rood
een derde kijkt nog even om
zich heen en opgebroken weg

maar toch om één keer nog
in die bezeten blik van de stuurvrouw
van de laga acht
het meisje zien zoals ze was
wil ik altijd naar die amstel weer


pom wolff
Pom, hier mijn bijdrage geïnspireerd door het prachtige lied van Jan Rot en mijn reis door la douce France.

Groeten,
Rik


Met de douce Franse slag

Zal de reis toch niet vergeten
la douce France zal het wel weten
met moeders eau de cologne
langs de groene weiden in de Dordogne
de megalithische franje van Bretagne

doch die reis is nu een droom
van Duinkerken naar Brugge
raakt de werkelijkheid in zicht

vandaag hangt liefde in de lucht
wordt het lustig lied zo snel gezongen
met de stem van Pavarotti
de ladderende tonen van Jacques Brel

morgen reikt de dag een warme hand
naar moeders aan de overkant
laat de harp haar tonen strelen
met de douce Franse slag.

Rik van Boeckel
4 september 2021


–>
ach ja – stel dat het zou kunnen – dat zo persoonlijke prachtige thema deze week aangedragen –  aangezongen door JAN ROT die prachtige gedachte – stel stel…. – maar ja een regel met ingebakken weemoed – de onvervangbaarheid een gegeven maar ook het besef van nooit meer, nooit meer zo, nooit meer zoals het was, alleen in de nachten wellicht nog waarin we toveren – toveren in het duister – dat zou een titel van een gedicht kunnen zijn – een titel, een gedicht, hoe ver weg ben jij.
 
Rik memoreert de 4711 van moeder ooit op weg naar douce france – eau de cologne – kölnisches Wasser inmiddels verdampt. het einde van de reis waarin gisteren, vandaag en morgen zijn beschreven. mooi gedaan.
Dwarsdenken

Jaja maar toch
zei m’n moeder steeds
alsof ze niet halfdoof was
voor m’n dwarsdenken

alles kon ik tegenwerpen
maar niet hoe ze de emaille pan
– de betere wereld van Cousances –
met een halve gebraden kip
van het fornuis haalde

en zei ‘neem dit nu maar mee’
dan zou ik wel anders denken
over hoe het ons en de wereld verging

niet de smaak van wat gedacht
maar de vingers afgelikt
de maag met liefde gevuld

als dat vandaag zou kunnen
haar hand aan de knoppen
het vuur als onder de pan

© FT 04.09.2021


–>
ach ja – stel dat het zou kunnen – dat zo persoonlijke prachtige thema deze week aangedragen –  aangezongen door JAN ROT die prachtige gedachte – stel stel…. – maar ja een regel met ingebakken weemoed – de onvervangbaarheid een gegeven maar ook het besef van nooit meer, nooit meer zo, nooit meer zoals het was, alleen in de nachten wellicht nog waarin we toveren – toveren in het duister – dat zou een titel van een gedicht kunnen zijn – een titel, een gedicht, hoe ver weg ben jij.
 
 
ook Frans memoreert – op smaakvolle wijze moeder – in de keuken, woorden, geuren en het gerecht en wat wijze raad. de woorden vandaag met liefde gevuld – zo kan het gedicht samengevat.

Share This:

Gepubliceerd door Pom Wolff

Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman. In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes. Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'. Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.) 'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.

Doe mee met de conversatie

1 reactie

  1. Dwarsdenken

    Jaja maar toch
    zei m’n moeder steeds
    alsof ze niet halfdoof was
    voor m’n dwarsdenken

    alles kon ik tegenwerpen
    maar niet hoe ze de emaille pan
    – de betere wereld van Cousances –
    met een halve gebraden kip
    van het fornuis haalde

    en zei ‘neem dit nu maar mee’
    dan zou ik wel anders denken
    over hoe het ons en de wereld verging

    niet de smaak van wat gedacht
    maar de vingers afgelikt
    de maag met liefde gevuld

    als dat vandaag zou kunnen
    haar hand aan de knoppen
    het vuur als onder de pan

    © FT 03.07.2021

Laat een reactie achter