werkelijk verbluffend prachtige poëzie deze week. joop visser zong het al – ‘het is niet het systeem – het zijn de mensen – die deugen niet.’ er zijn zelfs mensen/rappers die denken/dachten dat ze de SS van binnenuit konden hervormen. deze week hier eminente protestpoëzie van joke kaviaar – de hele mensheid op een mierenhoop en dan de AI terugblik op de mensheid van de homo sapiens – haha – zie ook de betekenispoëzie van max lerou, de toch nog blijde hoop poëzie van rik van boeckel en rob mientjes, de down to earth poëzie van magda haan, Luk paard – het kan niet op – deze schoonheid. en gelukkig maar – de schoonheid van de taal en de songs van bjorn van rozen – gaan we ook genieten op 4 juli pomgedichtendag – de enige echte – een keer nou eens niet virtuele – weekendwedstrijd van de pom! VOOR DE VERJAAGDEN UIT DE WANHOOP – en wie het aandurft zijn wedstrijdgedicht onder het juk – zeg maar rustig – onder de woorden- gesel van de op 4 juli dienstdoende juryvoorzitter peter le nobel durft te brengen en dan ook nog weet te winnen verovert het hierboven afgebeelde gesigneerde menselijke kunstwerkje van C. A. – hierover later meer – ik moet toch met goud strooien vandaag – Frans Terken goud wat een troostrijk gedicht – André Heijnekamp goud – waarom leest u in het commentaar – en we kunnen niet om brabant heen – om die wereldregel van Vera vd Horst alleen al niet in haar prachtige gedicht:
“De stilte heeft haar zware stem hernomen,…” goud!
en we – wij vreemde vogels wij dichters ook – kunnen niet om het alles en iedereen omvattende gedicht van Cartouche heen – nogmaals goud! van harte winnaars en dichters die inzonden – en dank jullie wel voor deze mooie ochtend.
Ik geef het je mee
Een klein houten kistje
met daarin de lichtjaren
die nooit vervlogen zijn
alsof het als een donzen kussen
onder het hoofd is gelegd
met de tederheid van een geliefde
dat zij – of hij – in je gedachten blijft
dat vasthouden aan wat was
om het niet te verliezen
ik geef het je ingepakt mee
een boodschap voor donkere dagen
om open te maken als er licht op valt
licht dat in het kleinste verborgen zit
groter dan dit hoeft het niet te zijn
© FT 05.06.2026
mooi mooi mooi dit kleinood – trouwens toch prachtige gedichten deze week – blijkbaar een aansprekend thema – de laatste mens – voor dichters dan – die hebben generaliserend gesproken toch een hekel aan mensen en zeker aan mensen die niks ophebben met poëzie – naar de hel met ze! voor onze verjaagden uit de wanhoop hebben we pomgedichten en pomgedichtendag – binnenkort nadere mededelingen. frans schreef mooi – ik heb de foto geplaatst van frans met zijn overleden compagnon – het gedicht als eerbetoon aan een vriend, aan de mens – dat het te harden mag zijn.
Opdat ook wij vergeten worden
De laatste levende is
ten dode opgeschreven
en wordt niet meer
herinnerd of begraven
benoemd of verzwegen
betekenisloos je naam.
Alle anderen spreken nog
omdat jij hoort, maar ach
dode, wie hoort jou?
Laat het daarom zomer zijn
een zomer met blad
met veel blad en wind
en dat het ruist
en dat je ruisend rust.
Hoi Pom,
Ja, ik dacht, de titel…dat blijft natuurlijk een dingetje als ik een gedicht naar je toestuur. Nou ja, laat het maar zo.
Er zitten allerlei verschillende duiven in de tuin: tortels, houtduiven, postduiven en een oud-duitse meeuw ( die heb ik op moeten zoeken ).
Hoe dan ook, plankje gemaakt, beetje voer strooien, erg leuk. Toen ik nog op de flat woonde irriteerde die beesten mij. Hun koeren echode enorm door die ingebouwde balkons. Dus vroeg ik mij af, vind ik die beesten nu leuk, of houd ik van de context waarin ze voorkomen? En hoe zit dat met mensen?
Nu ja, een vraag die op de zaterdagochtend, hink stappend bij het thema uitkwam. Het leven blijft wonderlijk.
Doeg,
André Heijnekamp
ik vind het een mooie titel bij een prachtig gedicht. even in gesprek met de dode die geen naam meer heeft. en dan maar de natuur in die rest. nee de dood geen pretje hoe mooi ook het ruisen.
André Heijnekamp is toch echt een dichter die als dichter geboren lijkt. je hebt er een paar in Nederland – een beumkes, een heijnekamp – die hoeven niet te werken aan een gedicht – zoals wij slaven van de poëzie – die zijn het gedicht. maar dit terzijde.
madA
De stilte heeft haar zware stem hernomen,
daar staat de laatste mens,
erfgenaam van louter as en echo,
vrijgesproken van onze kleine wetten,
overgeleverd aan de genade van de dag.
Laat de hoogmoed maar verzakken
in de anonieme modder van waaruit we kwamen.
De geschiedenis is stilgelegd, een oude grammofoonplaat,
waarop de naald blijft steken in de kras van ons tekort.
Hij hoeft de leegte niet te sieren,
hij hoeft alleen maar overeind te blijven in de wind,
bevrijd van hoop op de genade die we zelf verzonnen,
als een koppig misverstand dat weigert te verdwijnen.
Vera van der Horst
ja adam zal het weten. mooie eerste regel. de eerste mens de laatste mens – god goed op afstand gehouden ook – prima – een prachtig vera gedicht. wat kan ze het goed –
fabelwezen met kop en staart, bestaand uit een paar
% neander dna en voor het grootste deel uit water
en berucht van zijn vluchten voor het ongeziene
zie aan hoe hij erbij staat, zijn vleugels klapt en
zodra de ochtend kriekt aan het krassen slaat
tegen al en iedereen die hem te na komt
de blik in zijn ogen onbewogen, kleurendoof
letterblind en altijd bang voor ammezuurverval
deze in arendswaan getooide invasieve exoot
verbeten loerend op prooi, klein en groot
maar te bevreesd om op te stijgen in het licht
geweven wapenkleed van pallas athene
weet hij zich een tijdlang onwijs in leven
te houden in zijn habitat met pikken
aan levers en likken van bloed
tot hij door de pest die hij verspreidt
het virus dat hem drijft, van zijn stokje gaat
in vuilbruin vocht van een gestage waterloop
hoe hij zich als maker – geluksfactor – van verhalen
zelf als laatste -fanaat die hij is -weet uit te schakelen
te gummen, maar een ander, beter lot gegund ware
dan ooit in een drooggevallen sloot of gat ver weg
van een bewoonde menswaardige wereld
als botten teruggevonden te worden
06-06-2026 / Cartouche
tsja een waardige Cartouche – de dichter als beeldhouwer – die de beelden de taal in ramt – en nee – de mens heeft het niet gemaakt bij Cartouche – dat we het weten deze vreemde vogel – met alle eigenschappen samengebald in dit gedicht – tot dit op het bot uitgeschreven gedicht:
tot hij door de pest die hij verspreidt
het virus dat hem drijft, van zijn stokje gaat
in vuilbruin vocht van een gestage waterloop
- Frans Terken – groter dan dit hoeft het niet te zijn
- Rik van Boeckel – samen het juiste
- André Heijnekamp – Opdat ook wij vergeten worden
- Magda Haan – nog even
- Joke Kaviaar – De dagelijkse pecunia salade
- Luk Paard – en ergens iemand met’n roos
- Max Lerou – waar de massa oplost in leegte
- Rob Mientjes – eindelijk naar de maan
- Anke Labrie -door de ruimte
- Vera van der Horst – verzakken in de anonieme modder
- Cartouche – vluchten voor het ongeziene
laten we het woord ontmantelen maar overwegen
de jas die ons allemaal past bestaat niet
dat weet ik ook wel
je kunt nu eenmaal iemand niet
niet kennen en tegelijkertijd wel kennen
zoals vallen en opstaan ook niet samengaan
het is of vallen en dan opstaan
of het is opstaan en dan vallen
(tussen haakjes: wie ik liet vallen stond nooit meer op)
dat kan ook maar dat terzijde
en oja wie voor mij viel
viel zacht
behalve in een gedicht
daar staan dichters op vallen en
past de poëzie als een jas
en wie we kennen
kunnen we rustig ontkennen
no problem – trouwens wat we kunnen ook
pomwolff
De wens voor de laatste mens
De laatste mens is niet de wens van de man
evenmin van de vrouw uit zijn leven
die hem alles vol liefde gunnen kan
en jassen, broeken en hemden zal geven
hij denkt aan het universum dat wacht
wijst met zijn zeer geliefde dame
naar de sterren van de donkere nacht
en vraagt haar samen het juiste te beramen
ze zingen te willen leven in hun lichamen
en niet ineens een moment te vallen
om per ongeluk op te moeten staan
vol geluk wandelen ze langs vele ramen
waarachter mensen leven met zijn allen
zodat ze niet naar het universum zullen gaan.
Rik van Boeckel
5 juni 2026
om ‘het juiste te beramen’ mooi beeld verder uitgewerkt in de latere strofen. rik wil er nog niet aan – de dichter van de oneindige universele universum liefde.
not done
elke dag is een story
we staan er vaak bij stil
maar ook weer niet
hangen de vlag uit en spreken gedichten
zweren dat we dit nooit meer doen
we vallen weer in steeds herhaling
bij elke nieuwe generatie
natuurlijk laten we een blauwdruk achter
geboortebeperking is achterhaald
en nog even dan zijn we van die Boomers af
grijze haren is not done
geen naslaginformatie meer voorradig
bij de laatste mens
Magda Haan
Magda houdt het harde leven nog even in stand- de voortdurende herhaling – het afglijden richting nul uiteindelijk. een down to earth gedicht. voor we gaan zorgt Magda toch nog wel even dat we het weten. een knappe selectie van regels voor zo een groot thema en toch niet die bitterheid die vaak dit type gedichten doodslaat.
RIJK DIEET
Ergens
in de toekomst
tussen versteende dromen
leeft
De Homo Capiens
Onderzoek
naar de herkomst
wordt hongerig ondernomen
door
Voorgeprogrammeerde geleerden
Zo leren we dat
toen alles dat leefde en groeide
op was
te vreten bleef
De dagelijkse pecunia salade
De Homo Capiens
propte
de mond vol
in een afvalrace van
Winstgevend verlies.
Joke Kaviaar, 6 juni 2026
een heerlijk joke kaviaar gedicht – met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de inhoud – ik vermoed ook dat het ongeveer zo zal zijn – dat AI gasten terugkijken en resten vinden van onze mierenhoop van gif en geld, zeg maar van milieudefensie en tatasteel.
“ de vergane man ‘”
(as’n glimp…)
de vernielde huid
‘et krakende lijf
en de reeks drome
aan de muur gespijkerd
verder geen nieuwe dage
maar’et lope in de cirkel
van’et zwarte schaap
en ergens iemand met’n roos
aan de lippe
suikerzoete liefde
in’n glimlach gehuld
de dans der dwaasheid
‘et lonke van de kleine man
doelloos
alleen de wijzers van’n oude klok
doorheen boekenvol geschreve levens
en elke keer’et uur dat dichtslaan
voor wie alsnog bestaat
(de boodschap
van de vergane man)
© luk paard
ja mooie paardbeelden – de boeken vol van beschreven en geschreven levens en toch nog ergens de geliefde met een roos tussen de lippen – laat paardje maar draven ook als wij dichters de laatste mens naar het einde hebben begeleid. dood of leven het maakt niet uit – er zullen altijd dichters zijn én dichters als luk paard die de sterren laten blinken ook als wij zijn vergaan of verdwenen zijn in zwarte gaten.
tijd schrijdt in een onvermijdelijk vacuüm
en reduceert bestaan tot zelfbehoud
geruisloos bezwijkt de ziel
in doodsangst voor het grote lijden
zo vegeteert de mens
in de schaduw van een dode god
breekt hij de keten van steriel geluk
niet langer eindpunt maar brug
omarmt de mens zijn liefde voor het lot
in kosmische chaos
en waar de massa oplost in leegte
eist übermensch de eeuwigheid
ml
06 06 2026
een filosofische beschouwing- god is – terecht lijkt me – afgeschreven – wat kunnen we anders nog dan tot het einde ons lot omarmen voor we oplossen in de kosmische energie van het zwarte gat. wie lerou leest weet de weg te gaan. wie lerou niet leest treft hetzelfde lot en wie aan god hangt zal vallen. precies hetzelfde zwarte gat in. haha.
Romantisch als de bergen zijn, in pieken en dalen met meestal op het vlakke de gemiddelde mens. Maar wij schrijvers weten beter … toch?
Kort en bondig
uitzonderlijk de mens
wat moet je ermee
zonder of met
een minuut voor twaalf
hoe lang nog te gaan
boven aan de keten
klopt zichzelf op borst
dierlijk fanatiek
plantaardig agressief
gebonden aan zichzelf
suïcidaal
nog een paar seconden
dan eindelijk naar de maan
zonde doodzonde
gun hem meer
de laatste mens
liefde vrijheid
zonder heimwee
Groetjes uit Tirol,
Rob Mientjes
rob houdt het positief. een goed geluid uit de hoge bergen van tirol. wie lederhosen draagt zal zingen. we gunnen de mensheid van alles het goede rob – maar in de andere gedichten hier lees je de afloop.
De droom onze planeet te verlaten lijkt me af en toe nog niet zo gek.
Een fijn weekend verder.
Met hartelijke groet,
Anke
de laatste mens
zijn lichaam zweeft al door de ruimte
de vaste grond is opgegeven
zijn geest geloofde daar nooit in
hij was altijd al een dromer
dat maakte hem misschien wel mens
anke labrie
06-0 6-2026
bjorn zingt mooie liedjes over dromen – vanmiddag dat lied ook weer genoten. soms is het beter om te zingen, te dromen, in de ruimte die we maken voor onszelf – in de kleurrijke ruimte van schilders, kunstenaars, dichters – in die energie.
