Von SOLO over de fitboy en de fitgirl



Vanmiddag was het weer zo laat. Op de rotonde van de Gordelweg en de Vroesenlaan kwam een joggende stelletje me tegemoet. Het regende. Niet geheel tot mijn verbazing liepen ze naast elkaar op het fietspad. Fitboy en fitgirl. Ze liepen tegen het verkeer in. Om ze niet de bosjes in te dwingen week ik een klein beetje uit en in het passeren voegde ik ze toe, dat ze aan de verkeerde kant van de weg liepen. Daarop repliceerde de mannelijke sportieveling, dat hij WEL aan de goede kant liep. Ik herinnerde me ineens, dat de winnaar in een oorlog altijd gelijk heeft, dus keerde mijn fiets. De jog-man keek wat ongemakkelijk achterom en zijn jog-meisje vertoonde tekenen van onzekerheid. Zonder aarzeling reed ik in op zijn achillespees en sprong van mijn fiets. Hij lag intussen op de grond te vloeken. Zonder daar verder veel acht op te slaan gaf ik hem nog een forse trap in zijn noten. ‘Reed ik nou OOK aan de goede kant?! Geef antwoord lul!’. Het enige antwoord was wat loze verwijten van de jonge vrouw, die intussen verzorgend was neer geschreden bij haar gekwetste Adonis. Het kon me niet meer schelen. Ik stapte op en reed verder terug naar huis.

Onderweg begon ik te twijfelen aan mijn, misschien wat ruwe reactie. Die twijfel verdween snel. Wel vroeg ik me af, of er inderdaad regels zijn, die bepalen, dat ze daar niet hadden mogen lopen. Thuis klapte ik mijn laptop open en ging zoeken. Artikel 4 van het Reglement Verkeersregels en Verkeerstekens 1990 (RVV 1990) stelde mij meteen in mijn gelijk. Als er een stoep is, dient een voetganger daar gebruik van te maken. Besluit hij toch het fietspad te prefereren, dan riskeert hij daarmee een boete van vijftig euro. Dat ze zich niet op het fietspad hadden mogen bevinden stond nu vast. Nu nog het dispuut over de weghelft. Dat lag ingewikkelder. Sinds de RVV 1990 waren daar buiten bovenstaande geen regels meer voor. Het enige dat ik kon vinden was de algemene veiligheidsregel van Veilig Verkeer Nederland, die stelt, dat ongeacht de weghelft die je kiest, je overige weggebruikers daarmee niet in gevaar mag brengen of hinderen. Ze hadden we me zeer zeker gehinderd. En daarmee zichzelf in gevaar gebracht, dus.
Op zoek naar wat meer verdieping ging ik kijken op de site Prorun.nl. En toen ineens werd me veel duidelijk over mijn reactie eerder die middag. Ik las met groeiende irritatie de zin: ‘Een hardloper mag dan volgens de verkeerswet een voetganger zijn, maar dat zijn WE natuurlijk niet echt…’ . Even verderop gaat het over links of rechts op de rijbaan (eigenlijk zegt dit woord al genoeg) lopen. Daarin geeft de site aan, dat de stelregel in de verkeerswet aangeeft, dat bestuurders verplicht zijn rechts te houden. Vervolgens geven ze aan dat een loper geen bestuurder is, dus mag kiezen. Wel verdomme. Stelletje opportunisten. Dan ineens zijn we toch weer voetganger. 

En misschien irriteert dat me nog wel het meest. Linkslopende joggers gaan nooit de berm in of opzij. Door hun positie dwingen ze de tegenligger uit te wijken. Ook nog eens tyfus asociaal dus. Het is tegenwoordig of de hardloper zich boven het gewone volk plaatst. Op hen zijn de regels niet van toepassing. Een fietspad is voor hen een atletiekbaan, waar de fietser te gast is. En dan nog te zwijgen van de pasterige hedonisten, die tot bijna herfst een beetje zonder shirt rondrennen, om de wereld te laten weten, dat zij wel een sixpack hebben en jij eigenlijk een minderwaardige dikkerd bent. Een Untermensch. 

De volgende ochtend las ik in de krant, dat er een jogger mishandeld was op de Gordelweg. Een zielig steen en been verhaal van de hand van zijn vriendin. Ik was niet herkend, doordat ik mijn regenpak met capuchon aan had. Ze hadden enkel oog hadden voor zichzelf en elkaar gehad. Dat verbaasde me niks. Ik hoop dat ze hun lesje hebben geleerd, maar ik betwijfel het. Laten we hopen dat het de volgende keer geen geval wordt van ‘hardlopers zijn doodlopers’.

PS: Ik ga ook een aantal keer in de week joggen en gebruik daarbij voetpaden en als dit niet mogelijk is, houd ik rechts. En ik houd mijn shirt aan.


VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

Share This:

Gepubliceerd door Pom Wolff

Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman. In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes. Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'. Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.) 'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.

Laat een reactie achter