- Jorge Bolle – En dan te bedenken dat we allemaal stukgaan
- Rob Mientjes – willens en wetens verzwegen
- Frans Terken – vragen die je over eerder nog hebt
- Rik van Boeckel – van de droom zonder zin en woord
- Magda Haan – heel soms valt ieder woord als sneeuw
- Luk Paard -ongesproke woorde die we zijn

in het gedicht Insomnia vinden aan het einde die regels van RAWIE: “Ik denk aan alle dingen die we zeiden, want al die dingen zeggen we niet meer.” dichters weten er wel raad mee – met het zeggen en het niet zeggen – met het onzegbare ook – we gaan het lezen – het onzegbare wordt hier gezegd dit weekend – in de enige echte virtuele zondagochtendwedstrijd. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
nee – je zou zeggen
het was een dag als alle andere
er lagen dingen op de grond
het was warm de deuren open
je hoorde stemmen
een poes sloop door de tuin
op weg naar wat zich voor zou doen
donkere wolken in de verte
een hoge vrouwenstem
en duidelijk gerinkel
je zou zeggen het hoort erbij
een soort vrolijkheid dat buiten zichzelf mag zijn
eenmaal binnen snel verstomt
nee een dag als alle andere
was het toch eigenlijk niet
pom wolff

Taalvervuiling
Ik voel me wat minnetjes,
want alles kost zo duur.
Het is allemaal
nauwelijks te managen.
Het leven is sowieso onbetaalbaar.
En dan te bedenken dat
we allemaal stukgaan
bij de grappen van de van Gijpjes
en andere gajesgraaiers.
Ik zal ze eens optelefoneren
en nachecken of alles
wat ik hier schrijf
de halve waarheid is
of eigenlijk, zeg maar,
een groot zwart gat.
Jorge, 31oktober

Zoveel niet gezegd
ongehoord gezien
willens en wetens verzwegen
de leugentjes om bestwil
nein, nein, nein
ich habe es nicht gewusst
zonder blote billen
verdammt nochmal
very irritating
papa fume une pipe
et mama fume papa
in alle talen
met hoge nood
om uiteindelijk
weer te stranden
in eindeloze discussie
over en uit
jouw piet of mijn piet
in de etalage of in de ban
arme witte man
Rob Mientjes

Wat we vroeger zeiden, krijgen we dat nog uit de mond vandaag? Laat het maar aan dichters, wat er al of niet van komt. Goed weekend weer!
Groet, Frans
Zeg maar niets
Niet wat voor in de mond
maar het achterste van de tong
dat alles van vroeger bewaart
het vraagt om een diepzinnig gesprek
om weer tot elkaar te komen
met wie je na tijden terugziet
die je eerlijk in de ogen wil kijken
om te zeggen wat je op je hart hebt
maar slikt de woorden schoorvoetend in
om wat er verscholen ligt
die je met al je gedachten niet boven haalt
vragen die je over eerder nog hebt
alsof er toch een grens getrokken
drempel waar je lastig overheen stapt
de lippen van het verleden op slot
© FT 31.10.2026

De onzegbare droom
Nu de nacht in gaat zeggen we tegen elkaar
hou je mond tijdens het dromen maar
tot we wakker alles willen vergeten
om zo niks meer van slapen te weten
de onzegbare droom zullen we laten
door er niet over te willen praten
omdat de nachtmerrie onze angst bewijst
en naar langzame stille lippen wijst
zelfs als dat de ochtend vertraagt
omdat de ander om het verhaal vraagt
dat nooit meer zal worden verteld
het wordt inmiddels stil voorspeld
wat de nacht teweeg bracht
zodat er niet gesproken wordt
is de duidelijk zwijgende kracht
van de droom zonder zin en woord.
Rik van Boeckel
31 oktober 2026

als sneeuw
soms lijkt het
alsof woorden hun adem verliezen
door het rumoer van de wereld
of langzaam verbleken onder
een hemel die steeds warmer wordt
dan krijgen zinnen korte lontjes
worden nieuwe woorden gesmeed
of nestelen zich voorgoed
in onze mond
en als een oud woord
plots langs mij heen strijkt
denk ik: wauw—
maar soms heel soms
valt ieder woord als sneeuw
en wordt het doodstil
Magda Haan

“muziek op ongesproke woorden”
(met oogjes toe)
ik wandel paadjes
met rondfladerende vlinders
in gele strepe
wolke door zon
en spreid me hande
de vlinders rake me aan
ik zie….
de liefde van/uit me drome
ze kleedt mij
hangt om mij
ze streelt
we verstrengele vingers
zacht aan elkaar
gaan zinge
late kusse op onze lippe
dartele aan elkaar
we voele’n vertelsel
’n sprookje
zo klinkt de muziek
op ongesproke woorde
die we zijn
© luk paard

