

Als vogels
de kunst van het zwijgen werd mij voorgekauwd
altijd weer dingen niet te zingen zijn – woorden
vluchtig en duur, die dienden enkel doel te hebben
zo werd me voorgehouden en -geleefd, ik was geen zoon
van een preacher man – had echter wel leren luisteren
naar het geluid van golven , een beachboy jongen
die begrepen had dat zij het enige waren dat je had
hebt om een hart op te halen of te stelen – al wat wij
deden – niet meer vermogen te doen – al de keren dat wij
het hoofd op schouders mijn schat en lieve woordjes in het oor
bliezen, bleken ze toch geen eeuwig leven, geen verweer
tegen het knagen en bijten van de tijd – zie mij nu hier
me het hoofd te breken wie gelijk te geven als beide
wegen alleen lijken te leiden tot uiteenlopende lijnen
hoe onmachtig krachtig ze reiken naar elkaar
ook weer vandaag – allerzielen – er is niets, er zijn
geen woorden, klein of groot om het verloop van een
leven te omvatten, je kunt er de hand niet opleggen
– als vogels samenkomen op een draad –
zelfs niet in een gedicht –
02-11-2026 / Cartouche
ja een rawie waardig gedicht van onze cartouche – die hele lichte zwaarte die hij in zijn woorden weet te leggen – je voelt als het ware de pijn door de woorden kruipen – zonder ten onder te gaan in groot sentiment. een beschrijving van een leven in nauwelijks 6 strofen – ga er maar aan staan. het leven is vallen en opstaan tot je blijft liggen – ik denk dat de woorden van de onlangs overleden maarten spanjer hier ook bij passen – Cartouche voelt precies aan wanneer het gevraagde thema geaard is in een zachte net niet bittere romantiek. je voelt de ingehouden hoe zeg je het – je voelt de terughoudendheid.

Zeer chronisch
We zitten hier gevangen in elkaars gezicht
ik bijt mijn tong weer stuk op jouw chronisch gelijk
je woorden marcheren maar ze zeggen niets
ze dekken alles toe: het stille zeer
dat jij geen naam wil geven
je praat in een taal die haar tanden heeft verloren
het zegt me niets en ik wil je juist horen —
niet kijken in de gapende afgrond
van ons gemis
Laten we zwijgen
en zien wat overblijft.
Vera van der Horst
kom ik toch weer niet om haar heen hoor – wie met zoveel zeggingskracht het zwijgen weet te accentueren verdient vandaag in ieder geval zilver – eigenlijk is die eerste regel al een diamant.
‘We zitten hier gevangen in elkaars gezicht…’
voor wie zo kan schrijven maak ik een knieval. sta ik snel op want ik wil uit haar mond de volgende regels voorgelezen krijgen.
- Jorge Bolle – En dan te bedenken dat we allemaal stukgaan
- Rob Mientjes – willens en wetens verzwegen
- Frans Terken – vragen die je over eerder nog hebt
- Rik van Boeckel – van de droom zonder zin en woord
- Magda Haan – heel soms valt ieder woord als sneeuw
- Luk Paard -ongesproke woorde die we zijn
- Cartouche -geen verweer, mijn lief, tegen het bijten van de tijd
- Ane Labrie -we hebben nooit een woord gewisseld
- Vera van der Horst – Laten we zwijgen

in het gedicht Insomnia vinden aan het einde die regels van RAWIE: “Ik denk aan alle dingen die we zeiden, want al die dingen zeggen we niet meer.” dichters weten er wel raad mee – met het zeggen en het niet zeggen – met het onzegbare ook – we gaan het lezen – het onzegbare wordt hier gezegd dit weekend – in de enige echte virtuele zondagochtendwedstrijd. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
nee – je zou zeggen
het was een dag als alle andere
er lagen dingen op de grond
het was warm de deuren open
je hoorde stemmen
een poes sloop door de tuin
op weg naar wat zich voor zou doen
donkere wolken in de verte
een hoge vrouwenstem
en duidelijk gerinkel
je zou zeggen het hoort erbij
een soort vrolijkheid dat buiten zichzelf mag zijn
en eenmaal binnen snel verstomt
en toch nee
een dag als alle andere
was het niet
pom wolff

Taalvervuiling
Ik voel me wat minnetjes,
want alles kost zo duur.
Het is allemaal
nauwelijks te managen.
Het leven is sowieso onbetaalbaar.
En dan te bedenken dat
we allemaal stukgaan
bij de grappen van de van Gijpjes
en andere gajesgraaiers.
Ik zal ze eens optelefoneren
en nachecken of alles
wat ik hier schrijf
de halve waarheid is
of eigenlijk, zeg maar,
een groot zwart gat.
Jorge, 31oktober
ja de bekende voetbalhumor van de heren en inderdaad die vdgijp spant de kroon-lul. zet meneer een plestik lul op zijn hoofd en meneer lacht. wel moet gezegd dat het knap is dat je met zo weinig verstand nog zoveel geld bij elkaar kunt harken. laten we het houden op – het is een andere wereld en in die wereld woont jorge bolle niet. dat is duidelijk.

Zoveel niet gezegd
ongehoord gezien
willens en wetens verzwegen
de leugentjes om bestwil
nein, nein, nein
ich habe es nicht gewusst
zonder blote billen
verdammt nochmal
very irritating
papa fume une pipe
et mama fume papa
in alle talen
met hoge nood
om uiteindelijk
weer te stranden
in eindeloze discussie
over en uit
jouw piet of mijn piet
in de etalage of in de ban
arme witte man
Rob Mientjes
ook rob grijpt het thema aan om een maatschappelijk thema van een poëtisch elan te voorzien. op een zekere leeftijd – bijvoorbeeld die van mij – geloof je de bepaalde dingen van het leven wel – of er nu zwarte pieten in de bijenkorf omhoog klimmen of niet meer – het is zoals het is – De leus “Zwarte Piet is racisme” werd in 2011 gelanceerd door kunstenaar en activist Quinsy Gario – ik heb nog met hem en tegen hem geslamd – 4 woorden van Quinsy met een enorme zeggingskracht. daar heb je een dichter voor nodig – Quinsy deed het.

Wat we vroeger zeiden, krijgen we dat nog uit de mond vandaag? Laat het maar aan dichters, wat er al of niet van komt. Goed weekend weer!
Groet, Frans
Zeg maar niets
Niet wat voor in de mond
maar het achterste van de tong
dat alles van vroeger bewaart
het vraagt om een diepzinnig gesprek
om weer tot elkaar te komen
met wie je na tijden terugziet
die je eerlijk in de ogen wil kijken
om te zeggen wat je op je hart hebt
maar slikt de woorden schoorvoetend in
om wat er verscholen ligt
die je met al je gedachten niet boven haalt
vragen die je over eerder nog hebt
alsof er toch een grens getrokken
drempel waar je lastig overheen stapt
de lippen van het verleden op slot
© FT 31.10.2026
Frans brengt de aarzeling goed in beeld. of inderdaad alles altijd maar gezegd moet worden. soms reinigt het vertroebeling soms is het beter om het verleden aan het verleden te laten – een gedicht gedrenkt in de wijsheidsdrank der jaren.

De onzegbare droom
Nu de nacht in gaat zeggen we tegen elkaar
hou je mond tijdens het dromen maar
tot we wakker alles willen vergeten
om zo niks meer van slapen te weten
de onzegbare droom zullen we laten
door er niet over te willen praten
omdat de nachtmerrie onze angst bewijst
en naar langzame stille lippen wijst
zelfs als dat de ochtend vertraagt
omdat de ander om het verhaal vraagt
dat nooit meer zal worden verteld
het wordt inmiddels stil voorspeld
wat de nacht teweeg bracht
zodat er niet gesproken wordt
is de duidelijk zwijgende kracht
van de droom zonder zin en woord.
Rik van Boeckel
31 oktober 2026
dit lijkt me typisch een tekst voor een met passie en zeggingskracht gebrachte muzikale compositie van Rik – uiteraard ritmisch verantwoord.

als sneeuw
soms lijkt het
alsof woorden hun adem verliezen
door het rumoer van de wereld
of langzaam verbleken onder
een hemel die steeds warmer wordt
dan krijgen zinnen korte lontjes
worden nieuwe woorden gesmeed
of nestelen zich voorgoed
in onze mond
en als een oud woord
plots langs mij heen strijkt
denk ik: wauw—
maar soms heel soms
valt ieder woord als sneeuw
en wordt het doodstil
Magda Haan
een toch wel mooie overdenking der dingen – in de regels van Magda verdwijnt het rumoer van de wereld regel voor regel in een sneeuw van stilte. dichter heeft er nauwelijks 15 regels voor nodig om de lezer tot stilte en bedaren te brengen.

“muziek op ongesproke woorden”
(met oogjes toe)
ik wandel paadjes
met rondfladerende vlinders
in gele strepe
wolke door zon
en spreid me hande
de vlinders rake me aan
ik zie….
de liefde van/uit me drome
ze kleedt mij
hangt om mij
ze streelt
we verstrengele vingers
zacht aan elkaar
gaan zinge
late kusse op onze lippe
dartele aan elkaar
we voele’n vertelsel
’n sprookje
zo klinkt de muziek
op ongesproke woorde
die we zijn
© luk paard
bij Luk Paard is het elke zondag feest – elk thema eindigt gewoon in heerlijke en damesrijke vrijpartijen – de lichaamstaal die Luk onder de knie heeft – heeft hij ook boven de knie. en elke keer brengt het lezen van een LUK gedicht mij een brede glimlach op het gezicht. vergeet de paracetamol lees luk!

zoals zij altijd op afstand
stiekem naar mij kijkt
druk in gesprek met anderen
op weer zo’n saaie reünie
we hebben nooit een woord gewisseld
eigenlijk moet ik je toch eens vragen
nu ik je weer elke maandag zie
of je het met haar vaak over ons
misschien maar beter ook
om dit onderwerp te mijden
anke labrie
(2026)
ook anke komt tot de conclusie om de woorden soms maar te laten waar ze zorgvuldig opgeslagen liggen – om ze binnen te houden. blijkbaar gebiedt de wijsheid der jaren soms het zwijgen of het verzwijgen. dat het toch maar weer eens gedacht is – en beschreven – lucht ook op.

