
zigzaggend thuiskomen
De straat is langer dan normaal
zelfs de stoep beweegt een beetje mee
lantaarnpalen staan uit het lood
Mijn voeten trekken ieder een eigen plan
de linker wil naar huis,
rechts vindt dat er nog genoeg nacht is.
De sleutel past opeens nauwelijks meer in zijn slot,
mijn jas heb ik verloren
de gedachten bleven achter bij het laatste glas.
Ik probeer recht te lopen
maar de wereld om mij heen
vraagt kennelijk om bochten
elke stap een onderhandeling
tussen lichaam en zwaartekracht.
De deur valt-toch nog- achter mij dicht
stilte in huis voelt vertrouwd.
Eerst schoenen uit
dan een groot glas water en
de belofte dat dit de laatste keer is..
Tot de volgende keer.
Karel Wasch
Karel heet ik opnieuw welkom op de site der sites. en het gevraagde thema treedt de dichter bijna als geen ander tegemoet. met alle ins en outs. prachtige beelden ook met de bijpassende vervormingen – de straat, de lantaarnpaal, de stoep – de voeten die alle kanten uitgaan – de sleutel en de kleren – het zit allemaal wel maar niet mee. en tot slot de interne gedachtegang – de dichter kent de klappen van de alcoholzweep mag ik het gedachtengoed in dit prachtgedicht zo samenvatten?

Stoomcursus poëzie
Er bestaat dus echt een stoomcursus poëzie. Twee zaterdagen voor 350 euro.
Het is een geruststellende gedachte dat er in de poëzie nog geld te verdienen
valt. Alleen niet met gedichten.
De cursus wordt gegeven door Ingmar Heytze. Ik heb niets tegen Heytze.
Dat lijkt me wederzijds. Hij kan schrijven en zal ongetwijfeld verstandige
dingen vertellen over ritme, beeldspraak en schrappen. Vooral dat laatste
lijkt me nuttig.
Volgens de cursusomschrijving leer je kijken, werken en denken als een
dichter. Ik probeer het al jaren en kom niet verder dan kijken of iemand mijn
werk heeft gelezen, werken aan mijn zelfoverschatting en denken dat de rest
van Nederland er niets van begrijpt.
Er wordt zelfs gesproken over een lifehack voor dichters.
Een lifehack. Voor poëzie. Voor 350 euro verwacht ik minstens dat mijn
verzameld werk wordt vernietigd.
Ik beschouw mezelf als kritisch buitenstaander. Dat klinkt beter dan iemand
die nergens voor wordt uitgenodigd. Prijzen en erkenning doen er volgens mij
niet toe. Vooral zolang ik ze niet krijg. Wanneer een jury mijn gedicht afwijst, verandert die binnen enkele seconden in een verzameling ongeletterde
aardappelen.
Ook ik wil eerlijke kritiek. Totdat iemand ermee komt. Dan leg ik uit welke
diepere laag de lezer heeft gemist en waarom die zwakke passage
juist essentieel is. Na afloop noem ik die persoon een zeikerd.
Ik zou best naar die cursus willen. Niet om dichter te worden. Dat ben ik al.
Dat staat nergens officieel geregistreerd, maar mijn moeder heeft ooit gezegd
dat ik mooi kon schrijven. Ik stel me voor dat Heytze mijn gedicht leest, een
strofe schrapt en vraagt waarom ik eigenlijk drie keer hetzelfde zeg. Ik zou
hem geduldig uitleggen dat herhaling een belangrijk stijlmiddel is.
Vervolgens zou ik hem vragen of hij zelf weleens iets fatsoenlijks heeft
geschreven. Het lijkt me verstandig vooraf te informeren of de cursusprijs
inclusief ruzie is.
Maar misschien moet ik die 350 euro gewoon betalen. Twee zaterdagen
luisteren, aantekeningen maken en mijn grote mond houden. Stel dat Heytze
gelijk heeft. Dat mijn gedicht inderdaad beter wordt wanneer ik de helft weggooi.
Dat zou verschrikkelijk zijn.
Dan heb ik jarenlang niet alleen slechte gedichten geschreven, maar ze ook
nog met grote overtuiging verdedigd. Ik zou hem bedanken, naar huis gaan
en het verbeterde gedicht opnieuw lezen. Vervolgens zou ik een vernietigende
column schrijven over een dichter die voor 350 euro andere mensen leert hoe
ze moeten schrijven.
Ik zou die column nog eens kritisch nalezen, er drie overbodige alinea’s uit
schrappen en tevreden vaststellen dat hij regelrecht uitstekend was.
MARTIN-B
nou als er een van het zigzaggend thuiskomen weet dan is het B wel. hier was het uitje een poëziecursus of in ieder geval het lezen van de folder waarin de cursus is aangeprezen. B weet er op zeer eigen wijze een fijn uitje van te maken waar de lezer bij uitgenodigd is en mag meegenieten. na het lezen van de column heb je cursus niet meer nodig zoveel is zeker. B maakt nu eenmaal van alles poëzie – ook van columns. dat laatste heb ik die heytze nog nooit zien doen.
- Karel Wasch – elke stap een onderhandeling tussen lichaam en zwaartekracht…
- MartinB – Prijzen en erkenning doen er volgens mij
niet toe. Vooral zolang ik ze niet krijg…column Ingmar Heytze - Rik van Boeckel – fietsers passeren zigzaggend
- Luk Paard – zij en ik zigzaggend vernield
- Rob Mientjes – bowie himself daalt op me neer
- Cartouche – met wankele tred van straat naar bed
- Frans Terken – is het niet beter om weer weg te gaan
- André Heijnekamp – alles draait mee
- Vera van der Horst – ergens in het donker trekt nog iets
- Anke Labrie – de straten leken te dansen

ach we kennen het gevoel allemaal wel – en zeker in het weekend wordt er nogal wat gezigzagd – zo ook in letterland – ook voor dichters openbaart zich het wonderbaarlijke thuiskomen: dat er thuisgekomen is is op zich al een wonder maar dat daarbij en/of daarnaast de mens ook nog in staat is tot dat bovenaardse sierlijke gezigzag is in wezen meer dan een wonder – en zo betreden we dit weekend het domein van de poëzie – we lezen u graag – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
—————————————-
kijk ze varen – zie ze gaan
er lagen trage schepen stil
net voor de einder
ik riep wat een water allemaal
waar heb ik dat aan verdiend
ik groette de aanwezigen
als jullie dit het einde vinden
prima hoor – maar ik moet gaan
ik moet nog schrijven
kloppende gedichten schrijven
eenmaal thuis aan lager wal
riep ik – geef mij water heel veel water
en kijk ze varen – zie ze gaan
zag de slepend trage schepen
in de wallen van haar ogen
verder gaan – dacht – nooit gekregen
wat ik altijd heb gewild
pom wolff

De zigzag wandeling
Voeten wandelen rustig door de stad
door straten vol winkels en huizen
voetgangers en fietsers passeren
zigzaggend mijn armen en benen
soms begint de dag met mooie zon
een andere keer met wolken vol regen
dat verschilt wisselvallig per uur
de paraplu vergeten is geen zegen
het zebrapad leidt naar huis
langs bomen met kale herfst takken
en bladeren op de stoep
schoenen kunnen niks ontwijken
de huisdeur opent via de juiste sleutel
schoenen uit sloffen aan
zo is zigzaggen voorbij gegaan
het raam laat verkeer in mijn ogen staan.
Rik van Boeckel
20 november 2026
een uitgeschreven herfstplaatje met het altijd weer mooie Leiden als decor.

(de rockdichter): zo weeral is de week gaan vliege…zondag dus en ter pom u weet wel de dichter…en de dichters…en de wedstrijd die geen…aaah en zig zag…zigzaggend (dàt thema)…heen en weer dus…slappe bene…knappe bene…sterke bene en weer op…na’et neergegaan…zo de zigzag…links rechts overhelle…ik veer op met muziek gedrage…dans dans dans…the dance-hall druipt zweet…’n band speelt ten dans…dans dans dans…ik ben’et mannetje uit me drome…sterk en onweerstaanbaar…zij…de meisjes dansend langs me heen…eentje lonkt me naar haar toe…goddedomme ik wankel…verlies me in’n droom…’k wil de knal…en zij en ik zigzaggend ‘et helemaal opgaan in elkaar!
” knal “
zaterdag in de nacht
klaar om te score
’n grote wereld geopend
ik word high
jonge tijgers sneuvele
wilde honde vrete
lange bene om rond te kronkele
zal ze danse aan me wang
en op me lippe dan de hare
de mure moete om
zweet en kippenvel
trillende bene
k’maan laat ons doorgaan
knal nog es lieverd
vannacht moge we
strompelend
volledig wrak
zij en ik
zigzaggend
vernield in elkaar
© luk paard
op weg naar het einde – het zalige einde na de danspartij in de music-hall – we lezen van ostaijen en van het reve maar dan op zijn LUKS – een luukse positie hier op pomgedichten.nl. ‘zigzaggend vernield’ de weg naar huis in elkaars armen beschreven. de herfstkou gaat aan die twee voorbij. de taal der liefde hier in luks woorden.

Ziggy zigzag
Ik neem de straat drie keer
middenin de nacht
bij volle maan
zie spoken op het dak
schimmels en ander gespuis
over de bezem gesprongen
in mijn stamcafé
gesprongen niet echt
eerder gestruikeld
en geduwd
beatles, stones
dreunen nog na
nogmaals neem ik drie keer de straat
als schuinsmarcheerder
niemand die het ziet
zwalkend val ik om
en aanschouw wat sterrenstof
bowie himself daalt op me neer
zalig strek ik mijn benen
proef de nacht op mijn tong
het licht gaat uit
Rob Mientjes
fijne muzikale associaties bij het gevraagde thema. die mientjes ken goed zuipen zeggen ze hier in de jordaan – in het zachtmoedige brabant spreken ze over het proeven van de nacht – mooi gezegd. ik hoop dat het wakker worden in de ochtend te harden is.

Zenuw
een dichter kan alleen zijn
handen en vingers laten tasten
water dragen, maar waarheen
hoeveel branden
kan hij aan
een wereld van dag en nacht
met wankele tred van straat naar bed
alsof een kussen luwte weet te geven
een peluw ook maar iets verlichten kan
of een zwaluw uit de lucht te houden valt
met geen pen te beschrijven hoe
verontrustend de eenzame knuppel
weg die zij – man en vrouw gelijk – alleen
zigzaggend en zuigend kunnen gaan als ik
en jij overal een doodskleed met ons mee
dragen – blijven we altijd samen
lijden aan die ene, zelfde
zenuwpijn
20-11-2026 / Cartouche
ja ik weet niet of de alcohol hier verlichting bieden kan. ik gun het de dichter graag. het is allemaal geen pretje in dit gedicht zoveel is zeker. peluw is kussen opgezocht. het doodskleed beeld maakt het geheel ook al niet vrolijker – twee mensen met pijn zoveel is zeker. en of ze elkaar nog ooit – ik weet het niet.

Ja, heen en weer geslingerd tussen thuis en buiten, maar het toch niet helder krijgen, het ging met mij op de loop. (Buikloop, dat ook, maar dat is weer een ander thema.)
Weekendgroet,
Frans
Thuiskomen of weggaan
Hoe thuiskomen voor twijfel zorgt
is het niet beter om weer weg te gaan
de deur open en terug naar buiten
daar zoeken wat ik hier niet vind
of heb ik binnen niet goed gekeken
de overtuiging van weten waar
het antwoord op een eeuwige heen-
en-weergang gestalte krijgt
tenminste contouren aanneemt
die tussen dichtbij en daar in de verte
een beetje helderheid verschaffen
dat zigzagdenken het gedrag waarbij
ik de benen uit het lijf blijf lopen
om ooit ergens in thuis te komen
© FT 21.11.2026
ja de aarzeling – en toch ook de lichte martelgang van het heen en weer tussen daar en hier, de buitenwereld en de binnenwereld – dichter is er nog niet uit- zo is het gedicht vorm gegeven. ik begin er nu zelf ook van te aarzelen. nog even naar café welling of eijlders of even tot hier.

Figuurzagen, daar dacht ik eerst aan en toen aan een naaimachine. Daarna verbaasde ik mij dat ik het niet andersom dacht; zigzaggen past toch beter bij zo’n machine. Hoe dan ook, het is het beide niet geworden. Onderwijl bladerde ik door wat LP’s. Won Ton Ton – Home. Toen moest ik aan huizen denken en hetgeen wat jij daarover zei. Nu ja, toen kwam de eerste regel, thuis is waar het bed is, aangezien de drang naar slaap in beschonken toestand niet zoveel eisen stelt. En ja, dat boompje. Het was haast nog maar een scheut.
Doeg,
André
Een vers gebroken boompje
Thuis is waar het bed is
en anders toch de bank
maar ze wijst het af
ik moet gaan en mijn jas
wil ook al niet aan.
Ze draait de voordeur open
en alles draait mee
zal ik anders toch niet
maar nee.
Buiten de jas aan gekregen
tussendoor contact gehad
met planten in een perk
een vers gebroken boompje
en ontferming gezocht
tegen een container.
De volgende dag een appje
ze zocht geen tuinman
of landschapsarchitect
die hebben vieze vingers
en zitten aan de grond.
André Heijnekamp
de eerste en de laatste regel zijn fantastisch – een tuinman die ‘aan de grond zit’ – hahaha – mijn avond is weer goed – zo zie je maar wee dat je geen 350 euro cursusgeld hoeft te betalen om te kunnen dichten. en in regel 1 – ‘Thuis is waar het bed is’ lezen we die prachtige eenvoud die André Heijnekamp zo eigen is. het thema in al het gezwalk van de hoofdpersoon goed getroffen.

drempel
ik sta voor mijn deur
kijk nog even terug
naar de lege straat achter me
binnen wacht de poes al
met een omhooggestoken staart
ik laat mijn sleutels nog even in mijn zak
blijf staan op de drempel
ergens in het donker trekt nog iets
een onafgemaakt gesprek,
een nieuw gezicht, een ander leven
ik open de deur en ben thuis
Vera van der Horst
dichter kijkt nog even terug op een niet afgemaakt gesprek en nog veel meer – voorlaatste strofe is prachtig – een soort laissez faire gedicht – er gebeuren dingen om het individu heen – ze komen binnen – ze moeten verwerkt – en ze laat ze noodgedwongen buiten – een vrouw alleen


