Elke incasso verdient het ferm gedicht te worden toeslag or not toeslag ik laat mij niet storneren we moeten dichten over geld over credit debiteren een aanslag reciteren rinkelrijk de markt afstruinen
transactieoverzicht verlies & winst tel uit je metrum tot een batig saldo op je balans van lopende zinnen en je rekening courant met aftrekbare rentevoet
de bedrijfsvoering in mijn schrijfbroek heeft een gouden randje van kortlopend vermogen en zat liquide middelen
met een reserve tegen winst belast ik mijn facturenverzen met toegevoegde waarde
Vroeger nam je geen hond als je allergisch was. Dat kon eenvoudigweg niet. Als je geen haren op je bank of tapijt wilde, geen hond. Tegenwoordig is het leven van een blank hoger middenklasse gezin niet compleet zonder een hond. Daarom heeft men uit ellende de labradoodle uitgevonden. Een hond zonder uitgesproken karakter en uiterlijk, die ook nog eens niet verhaart en geen allergie opwekt. En niet hapt naar de baas. De allemanshond.
Tennis is ook zo’n ding. Heel leuk spelletje. Van elitair aan het begin van de vorige eeuw tot quasi chique volksvermaak heden ten dage. Tot het moment, dat het eigenlijk niet meer gaat of je gewoon met de hippe massa mee wil. Dan ga je maar beachballen in een kooitje met een racket van PUR-schuim. Je noemt dat padellen. Buiten blanke middenklasse Nederlanders of wannabees beoefent niemand dat spel. We zullen maar denken, dat het roeien is met de riemen die je hebt.
Maar het kan altijd erger. Je kan ook nog met een koptelefoon op naar swingende deuntjes gaan luisteren. En in plaats van dat te doen in de trein, op de fiets of op kantoor, doe je dat op een grasveldje in het Park, in een food hal of op een festival. En dan ga je er ook nog idioot bij dansen, wat je eigenlijk helemaal niet kan. Dat doe je dan met allerlei andere mensen, die ook een koptelefoon op hebben, die er allemaal net zo mal en onbeholpen uitzien als jij en met een zelfde ongemakkelijke glimlach proberen uit te stralen, dat dit helemaal leuk zou moeten zijn. Silent disco is wel het absolute dieptepunt van gezamenlijke lolbeleving. Het absurde maakt het voor een toeschouwer nog enigszins vermakelijk, hoewel meestal enkel plaatsvervangende schaamte wordt gevoeld.
In andere tijden kende het leven soms nog spanning als je het zocht naar uitdaging en vertier. Creativiteit als er geen opties meer waren. Dan deed je stomme dingen, die onverstandig waren. Zo niet heden ten dag. Het mag niet te spannend, alles op maat, voor elke saaie zwakkeling wel wat wils. Een placebo voor een totaalplaatje. Alle vinkjes op zijn plek, zoals het hoort, dus het moet wel goed zijn. En de anderen doen het toch ook. Het tijdsbeeld is langzaam veranderd in een gecapitonneerde kamer van ‘commodities’.
Nee, beter het moment, dat de muziek uit gaat en de TL-lichten aan. Dat je daar staat met de laatste verlopen overblijvers om vier uur ‘s nachts. De scherven en plassen op de dansvloer. Je shirt, dat plakt van zweet en bier. De opgehouden hand van de uitsmijter. De kou , die je in je gezicht slaat, als je buiten komt. De zatte rit op de fiets naar huis. Alleen beats van de avond nog in je kop tot je je matras raakt en in slaap valt. Kale realiteit.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
we waren er toch altijd goed in -als het weer eens opgehouden had- om door te gaan nou ja wat je doorgaan zou kunnen noemen: wij hielden op om door te kunnen misschien is het goed om niet te vragen naar het waarom omdat wat aan de oppervlakte komt altijd wel een waarom kent zoals je een mooi meisje ook niet vraagt waarom ze zo mooi is dat het kon – alleen maar zo kon en niet anders hoefde te zijn en als het niet – dat wij dan maar niet maar dat wij wél het alleen zó wilden pw
Xander Jongejan wees ons van hier op de bedenker van de “Kitten” – Frank van der Lecq. Frans bood pomgedichten een inspirerende beschouwing aan over deze nieuwe door hem bedachte versvorm – en wij van hier verwelkomen graag deze dichter – altijd welkom ook met nieuwe Kittens.
Waarom we niet zonder Kittens kunnen, al wist bijna niemand dat
We kennen het Sonnet, de Limerick, Haiku, Rondeel Als je al die vormen optelt, zijn het er welhaast te veel In het woud van de poëzie staan al zoveel bomen
Waar een pianist ontroert met begin- en slotakkoorden raken dichters de ziel met hun welgekozen woorden – soms in statig maatpak gevat, de taille strak ingenomen
Ziedaar een Kitten. 6 regels, AAB CCB. Meer is het niet. Meer hoeft ook niet. Genoeg ruimte om een waarneming in te vatten en beknopt genoeg om impact te hebben. Maar rijmschema’s hebben wel een beetje de tijdgeest tegen. En dat is jammer want rijm, zeker eindrijm, betrekt de lezer sneller door de voorspelbaarheid van de vorm, maakt de tekst toegankelijker en beklijft beter.
Vaste-vorm gedichten liggen door de dwang van het schema op het snijvlak van kunst en ambacht. En in creatieve hoeken leveren regels weerstand op. Enerzijds uit dat zich in uitspraken als ‘in een vaste vorm kan ik mij niet vrij uitdrukken en dan word ik gehinderd in mijn expressie’. En anderzijds hoor je de woordsmeden: ‘een vrije vorm kan iedereen, maar de ware dichter kan óók hoogwaardige poëzie leveren in een vaste vorm’. Nou ja, je ziet de discussie al voor je. Zet er een paar flessen wijn tussen en je hebt een gedenkwaardige avond. Feit is dat het schrijven van een goedlopend sonnet andere vaardigheden vergt dan het schrijven van een slamgedicht.
Maar ik hoor de criticasters al bedenken, hoe zij de dichter het best kunnen krenken
Het Sinterklaasrijm ligt op de loer. Rijm kan te makkelijk aandoen en een verstoring van metrum, of een te clichématig rijmpaar trekt de aandacht naar de vorm en weg van de inhoud. Uiteraard ligt daar de taak voor de dichter om zich te onderscheiden van het kaf en nét die wending te vinden die het gedicht boven het grauw uit laat stijgen door vorm en inhoud elkaar te laten versterken. Als het makkelijk was, kon iedereen het.
Het is sowieso voor iedere dichter de moeite waard om af en toe eens ‘ambachtelijk’ te dichten. Tijdens een poëziecursus die ik een jaar geleden volgde, was er een huiswerkopdracht om een sonnet te produceren. Met kwatrijnen, terzines en volta en al. De troepen morden; dat is niet het soort poëzie waar we mee bezig wilden zijn. Maar toch, een week later bleken er puike sonnetten geproduceerd. De vorm ondersteunde duidelijk de inhoud, en het bleek dat de meesten van onze groep het ambacht best aardig beheersten. Met voor mij persoonlijk als onverwachte bijvangst dat het ook hielp bij het verbeteren van mijn vrije gedichten. Je wordt gedwongen langer te schaven en elk woord kritisch te benaderen en niet te snel genoegen te nemen met wat er voor je ligt. Als je dat als grondhouding gebruikt wordt je werk daar beter van, ook in een vrije vorm.
Maar waarom dan nu een nieuwe vorm als er al zoveel bestaan? Wat voegt de Kitten toe?
Welnu, soms heb je als dichter een idee. Een losse waarneming. Niet genoeg om een heel uitgebreid bouwwerk omheen te dichten, maar wel interessant genoeg om vast te leggen. De Kitten is daar een goed vehikel voor. De vorm werd geboren uit een bijeenkomst van het kleine maar dappere dichterscollectief de Poëziepoezen waarin we lang spraken over de vraag ‘te rijmen of niet te rijmen’. Hoe houd je het klein, speels, nieuwsgierig? De naam Kitten lag voor ons Poëziepoezen toen voor de hand.
De kunst ligt bij het spaarzaam gebruik van de taal. De Haiku is daar natuurlijk het meest populaire voorbeeld van. De Kitten geeft iets meer ruimte om een lijn op te bouwen, maar eist veel zorgvuldigheid. Je moet keuzes maken en op het metrum letten want anders heeft het geen kracht. En als je eigenlijk niets te zeggen hebt, komt er ook niets waardevols uit. Met zo weinig ruimte kun je er niet wollig omheen ‘dichteren’. Het filtert je ideeën genadeloos maar het laat een goed idee ook heel krachtig tot uiting komen en het rijm leidt bijna automatisch tot een melancholisch of filosoferend eindresultaat. Mits goed uitgevoerd natuurlijk, maar dat spreekt voor zich. Ik kan iedereen die vastzit in haar of zijn werk alleen maar aanraden om een nestje Kittens te gaan schrijven. Je hebt 6 regels, benut ze goed en neem geen genoegen met de eerste versie.
In mijn hoofd was dit bos veel groener We moeten het vandaag met bruintinten doen, er liggen bladeren op hopen waarin merels wroeten
Zwammen klampen zich vast aan vermolmde bast Een hert vlucht weg door onze komst, verrast zwijgend luisteren we naar de ritsel onder onze voeten
wij van de pom kregen een aanbod dat we niet konden weigeren. het aanbod: ‘maandelijkse column voor pomgedichten’ – de voorwaarde: ‘een pseudoniem als het maar niet naar mij is te herleiden’ – in wezen een geweldig eerbetoon aan de pomsite – een maandelijkse bijdrage van een literaire grootheid – en ik overdrijf niet – u zult de kwaliteit van de tekst aflezen – tsja welk niet herleidbaar pseudoniem zullen we kiezen? we kiezen BLUE MONDAY – elke maand dus op een maandag BLUE MONDAY op uw pom – vandaag de tweede!
Blue monday
Het zal de oplettende kiezer niet zijn ontgaan: in het kielzog van Wilders’ afbrokkelende kiesveestapel kon de partij van Neerlands boreale sneeuwschuiver zijn plaats in het spectrum van de miskenden en hopelozen deels innemen. Helaas gaan de Fahnen niet hoch en worden de Reihen niet fest geschlossen met voornoemde poederneus als vaandeldrager, want dan waren twee zetels het hoogst haalbare geweest. Nee, er waait een frisse wind door het het Forum voor Demagogie, in deze darkroom voor doorgesnoven corpsballen en hooligans is nu een vrouw aan het roer.
De nieuwe partijleider valt de grootvaderlandsche eer ten deel, de reïncarnatie van de kapper van Leni Riefenstahl te hebben opgespoord. Alleen daarvoor heeft ze al een ijzeren kruis verdiend, hoewel een vluchtige blik op haar kapsel de verdenking voedt dat haar kruis sowieso bij Krupp is geproduceerd.
We zien een vrouw die, omringd en geliefd door vooraanstaande Europese neonazi’s, bij ieder orgasme – je weet wel wat – schreeuwt. Als Alice Weidel een liefdeskind met Hermann Goering had gebaard – wat je als lesbienne al niet over hebt voor de toekomst van Duitsland – zou Lidewij de Vos im Stechschritt uit de Reichslenden zijn gemarcheerd. En de nieuwe wind? Die ruikt naar de scheten van het voormalig kopstuk na een avond stevig doorhalen op boeuf ketamine: bruin.
Voor de laatste zevenendertig linkse kiezers doet het er verder natuurlijk niet toe welk etiket de laatste resten solidariteit uit de samenleving gaat slopen. Geert, Lidewij of DJ Jopie… Zij maken de muziek waarop Yesilgöz danst en met haar ook de toekomstig premier en zijn liefste Bontebal. En de hardwerkende Nederlander? Die blijkt eens te meer een dom rund dat voor de zoveelste keer zijn eigen slager heeft gekozen.
Anke stuurde nog net op tijd in voor de zondagochtendwedstrijd – Frans Vlinderman vandaag onderscheiden met virtueel goud voor zijn niet te overtreffen – onovertroffen gedicht – ik was weer eens te vroeg met het afsluiten van de wedstrijd die geen wedstrijd is. het was de regen. de regen hield op rond 10 uur. tijd voor een wandelingetje – vandaar. met excuus natuurlijk – genieten we vandaag toch van het mooie gedicht van Anke.
een avond Ramses nog met jou zo jong en zo verliefd ook Liesbeth leefde nog
zwaaide hij echt naar mij toen ik uitbundig klapte of naar jou die zijn cafeetje vaak bezocht
in een oude agenda een van zijn teksten ‘alles gaat fout vandaag maar we leven nog’
‘je móet toch door’ ik kon het niet meer horen toen jij er plotseling niet meer was
dank weer aan alle inzenders – de woorden van hoog nivo deze week en die werden dan ook nog eens overtroffen door de woorden van Frans Vlinderman – dank allemaal voor de gedichten met een gouden rand – dank aan Frans Vlinderman voor het gouden gedicht – met die enorne zeggingskracht. de commentaren leest u onder de gedichten. een mooie zondag!
Goeiemorgen, Pom Zondagopdracht afgelopen vrijdag gelezen, tot mij genomen, laten inzinken, verzinnebeeld jezelf eens in het verdriet, in het afscheid, in de pijn van de combinatie, zullen we eens iemand missen? Ik stuur je een nieuwe telg van mijn man-reeks (meer dan 20 regels, maar ach), we groeten jou en de wereld ermee 😉
IM-man
volg mijn voorbeeld je woorden snoeren me nog steeds de keel dicht telkens ik vergeefs probeer exact datgene ook te doen waarvan ik nog altijd denk zou het dat zijn wat je toen
de dagen zijn onderhand jaren, zijn decaden, zijn wat ze al waren vooraleer het besef ervan ingesijpeld al lijken de lijnen te zeggen ingeslepen, met diepten die verhalen over het schier oneindige malen van een bek vol tanden telkens weer stuk
we spreken elkaar nog toe, dan lijk je te luisteren en knik je in mijn hoofd of is het met, we verwarren soms wie nu wie en hoe dat zo ver dan maar evengoed mis je mij als ik weer maar eens het volgen vergeten op een ander spoor nieuw aas uitgelegd verbaasd sta te kijken hoe jij in stille fluister iets in me mompelt dat heb ik toen toch niet zo
Hartelijk, Pom, en geniet van je zondagfeest, wij doen dat ook, nu het onder woorden gebracht – waarvoor dank! Groet-je, Frans V. — http://vlinderman.blogspot.com
een waarlijk prachtig epos met een enorme zeggingskracht – met smartelijke uithalen van pijn en overlevingsdrang – precies daarvoor hebben we dichters in de lage landen – hebben we dichters voor uitgevonden – frans overstijgt het particuliere hier door een gedicht met algemene geldigheid te schrijven voor ons allemaal – want wie kent deze pijn niet?
de dagen zijn onderhand jaren, zijn decaden, zijn wat ze al waren vooraleer het besef ervan ingesijpeld al lijken de lijnen te zeggen ingeslepen, met diepten die verhalen over het schier oneindige malen van een bek vol tanden telkens weer stuk
prachtig! GOUD!
Frans Terken – er schittert hartverwarmend leven
Magda Haan – alsof het bij het leven hoort
Rik van Boeckel – de liefdevolle werkelijkheid
Ien Verrips – het olympisch goud
Rob Mientjes – finish in zicht
Max Lerou – dit donker is haar donker
Cartouche – mijn liefste
Frans Vinderman – zou het dat zijn wat je toen
met dank aan hannelore bedert en ramses natuurlijk voor de inspiratie deze week – wie wint de enige echte virtuele ook bij tegenslag heerst de liefde – trofee op pomgedichten.nl? verder behoeft het thema van de zondagochtendwedstrijd deze week geen uitleg – er is geen rangorde in verdriet – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
gedicht voor hannelore ik zal eerlijk zijn hannelore ik had nog nooit van je gehoord je hebt duizend liedjes gezongen mogelijk nummer een gestaan
maar vandaag een dag na die zeventiende februari toen zijn stem in jou verdween
lees ik over het standbeeld van liefde dat je hebt opgericht het standbeeld voor stijn
pom wolff
De “Wij zullen doorgaan”-versie van Hannelore Bedert draagt een jaar na het overlijden van haar man Stijn, een stevige extra lading. Niet alleen ‘blijven doorgaan’ in tijden van corona, maar ook ‘blijven doorgaan’ wanneer het leven je tegen de grond heeft willen slaan. Blij dat Hannelore na een jaar de courage had om terug muziek op te nemen. Met meerdere stemmen, omdat alleen toch maar alleen is. Zelfs in afzondering.
‘Gelukkig weer terug van even aan de overkant’ – dixit Pom Wolff –
Van de overkant bekeken lag ik daar met gesloten ogen of het voor altijd onbewogen moest zijn
afgelopen – over en uit – dacht je maar dan haar hete adem haar handen pompend op je borst halen je terug uit de donkere tunnel
zo het gewonde hart bewaken en er weer volop leven in blazen een keur van hulpverleners aan haar zij
tel je eenmaal bijgekomen je knopen alsof het knoppen van de klimhortensia zijn en ja er schittert hartverwarmend leven in
dat het aan deze zijde beter en lichter is in elke winter nog veel minder koud
toen frans weer een teken van leven gaf dacht ik – gelukkig hij is er nog – het is zo een miniem verschil soms: deze of gene zijde, zijn of een geweest zijn. een paar hartslagen minder en frans was er gewoon niet meer geweest nu – in deze wedstrijd –
we hadden geen gedicht meer opgestuurd gekregen – nou ja – laten we er niet langer bij stilstaan – hij is terug – en inderdaad terug van even aan de overkant geweest te zijn – en we lezen de dichter – zoals we frans hier al heel veel jaren lezen – en willen lezen – het hart verwarmend.
vermomd
vannacht was ik gedompeld in afscheid en verlies van regie oorspronkelijk had ik gehoopt onopgemerkt naar bed te gaan
mijn stamboom slinkt momenteel harder door dikke zwarte letters zorgvuldig op wit papier gedrukt
ik doe alsof het bij het leven hoort maar lig geruisloos in tranen en doodsangst
overdag schrijf ik vermomd met een glimlach over de zee die altijd naar mij terugkeert
Magda Haan
ja het is misschien niet goed om de dood met gevoel te lijf te gaan – je wint het niet, je wint het nooit – dat hebben de generaties voor ons wel bewezen. het is een voor velen onpruimbaar fenomeen – in ieder geval voor de mensen die nog van het leven houden. natuurlijk soms is de dood een bevrijding – die kunnen we de rust van niets meer en nooit gunnen. ook dichters winnen niet van de dood – en zeker niet in de nacht – lees magda maar.
Hallo Pom Hier is mijn gedicht voor Hannelore.
De liefdevolle werkelijkheid
De duistere dood laat jou alleen achter het universum spreekt liefde uit
Hannelore kan jou dat bekoren nu jouw geliefde man is heen gegaan
met liedjes laat jij hem bestaan met herinneringen in jouw hoofd en hart
de tijd van echt samen zijn verdwijnt tot er een nieuwe geliefde verschijnt
jij zal zo doorgaan in jouw bestaan in dromen zie jij hem in de voorbije tijd
dat was de liefdevolle werkelijkheid jij kon zijn kloppend hart verstaan.
Rik van Boeckel 21 februari 2026
mooie laatste strofe voor hannelore liefdevol door rik geschreven – troostrijk ook lijkt me.
als kind gepest maakte zij met zwartgeverfde haren haar entree zwoegend, ploeterend met vallen en opstaan maar scherp haar doel voor ogen beter werd ze, sneller het olympisch goud kleurde prachtig bij haar rode haar
Ien Verrips
ja het gouden schaatsmeisje met die dubbele naam – zij won en overwon. na een moeilijke jeugd – hoe lang je erover kunt doen om eindelijk jezelf te kunnen zijn. haar lukte het en dat wil zij alle kinderen meegeven die gepest worden op school. middels een stichting en dan met die ontwapenende trots in haar ogen – mooi. mooier dan al het goud op de spelen.
Liefde wint goud, zilver en brons
Armen, benen, hoofd zwoegen, zweten, zwaaien sportschool in en uit weegschaal op en af duurloop krachtsport gezond eten geen alcohol vier jaar lang besterven nooit opgeven offers brengen
bloed voor ogen houden van afzien en nu en dan beetjes haten in de weg er naartoe plezier vinden finish in zicht podium gloort liefde is een werkwoord voor goud, zilver, brons
Rob Mientjes
mooie samenvatting van vier jaar voorbereiding – zo ongeveer zal het zijn of voelen. ik loop elke dag een uurtje in wandeltempo – dat is genoeg en het goud denk ik er wel bij. dichter laat het thema ‘tegenslag’ maar voor wat het thema is. dichter duldt geen tegenslag net als de olympische sporter.
schatgraven
dit donker is haar donker ze gaat waar niemand haar gadeslaat wanneer zij schoppenaas tot gaten slaan verleidt
in wijn doordrenkte bodem waar zelfs zout uit vissenoog gelaten traan niets vermag
tegen dit driftig graven om teleurstelling te kuilen liever geen vragen
ml
de eerste regel is hier al goud. in de beschrijving van de gekwelde persoon legt de dichter woorden van liefde – hij merkt tenminste op waar anderen verzaken het te onderkennen leed te zien.
Draagvermogen
alles leek tegen te zitten tot ik het lot uit de loterij, jou tegenkwam, die verloren stukjes in mij boven wist te halen alle kaarten samenlegde en harten troef maakte niet op stel en sprong, maar met de jaren meer
en meer tot op een dag narrige joker opdook mijn ruiten insloeg en klaveren wegmaaide schoppenaas het voor het zeggen gaf die muren van ons huis deed rillen mijn wankelmotor stotteren
en toch –
je woorden indachtig “mocht mijn hart bij leven verlamd raken of ooit verzakken de liefde verzaken, laat staan dood verklaren doe dat niet” – nu de bliksem in één klap mij jou uit handen sloeg, houdt je mij
steeds nog overeind, stevig staande om door te gaan in alle rouw en tegenslag blijf ik jou aan de borst dragen mijn liefste – hartenaas
21-02-2026 / Cartouche
ook Cartouche legt de kaarten op tafel – een zeer persoonlijk verhaal gelegd in woorden van poëzie – laten we zeggen dat de ik-persoon in dit gedicht erg goed het leed kan dichten.
