pomgedichten.nl – Pagina 16 – Pom Wolff – gedichten – nieuws

Anke Labrie wint de enige echte virtuele – vrij naar Anke Labrie – in welke doolhof leefde u in uw kinderjaren- trofee op pomgedichten.nl – kortom: wie wint de kinderjaren trofee?

ik geloof dat de trouwe lezers van de site het mij niet kwalijk nemen dat we vandaag de morgen jarige ANKE LABRIE het goud toedichten – dank ook voor de inspiratie deze week – het doolhof van de kinderjaren – we kregen mooie inkijkjes in de jeugdjaren van de dichters die inzonden – dank daarvoor – het is altijd toch een beetje kwetsbaarheid die we lezen in de beschreven kinderjaren – van leiden tot limburg – een speciale vermelding voor Merelstraat 4 van André Heinekamp die de min of meer universele jeugdliefde een plaats gaf in zijn gedicht. dank aan alle inzenders – voor Anke een mooie dag morgen.

**Jeugdliefde**

De koplampen en de grill

van de Volvo uit de polder

zaten onder de muggen

en aan de rubber bumpers

hingen mistlampen van Hella.

Op het kentekenbewijs

dat achter het raam zat

kon je het adres lezen.

Merelstraat 4

daar woonde je

veel meer is het niet geworden.

André Heijnekamp

Dichter memoreert naar ik aanneem zijn – onze – jeugdliefde(s) – je wist niet waar of wat of hoe je moest kijken – die jeugdliefdes die een leven in een mensenhoofd meegaan, zo af en toe nog rondspoken, in ieder geval tot enorme proporties buitenproportioneel vergroot zijn – veel is het niet geworden schrijft de dichter – veel zal er ook niet van over zijn is het grote realistische vermoeden – het is maar goed dat we niet weten waar zij zich ophouden – in de grond, in de oven, wellicht in de omaschappen of de opaschappen in het warenhuis van het leven. of heel misschien als lezer van deze site der sites uw pomgedichten. een mooie impressie André.

André Heijnekamp – Merelstraat 4
Rob Mientjes – Blacky de zwarte poedel hij is niet meer
Frans Terken – hangen in de kruisbessen
Rik van Boeckel – aan tafels vol nasi goreng en gado gado
Magda Haan – …. het zuiden. (Schaesberg)Landgraaf.
Cartouche – onbezonnen
Luk Paard – elke ochtend voor de spiegel

wie wint de enige echte virtuele – vrij naar Anke Labrie – in welke doolhof leefde u in uw kinderjaren- trofee op pomgedichten.nl? kortom: wie wint de kinderjaren trofee? eren we hier de dichter Anke Labrie – die aanstaande maandag haar jongste verjaardag viert – hier om de hoek in 020 – met dat mooie ‘kinderjaren’ gedicht – uitgegeven door Stichting Spleen 2023 in de verzamelbundel *Dolende Ziel*. elke dichter kent zijn eigen kinderjaren – we lezen er zo graag over hier. u kent de regels: *gedichten niet te lang svp* ***tenzij noodzaak*** – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

**dode kip**

ze zijn allemaal dood mijn helden
ome joep met zijn schilferhanden
dode huid op de grond
die verwoestende blik
als hij even niet kon krabben
en met 140 kilometer per uur
richting zee naar het zoute water

en dan had je tante stannie nog
die woonde in het dorp van oma
ga maar kip halen bij tante stannie
als ik aanbelde was de kip al dood
je kreeg een poot met een spier
om mee te spelen
en dode kip mee in een krant

pom wolff

**Stille getuige**

getuigen
van een blije jeugd
die helaas niet beklijven
foto’s laten los
zo ook de plastic hoekjes
vergeeld en verteerd
zelfs de bladen geven niet langer mee
dubbelgevouwen het tussenblad
op weg naar de laatste foto
wederom niemand in beeld
of toch
Blacky de zwarte poedel
hij is niet meer
nooit geweest
illusies in gedachten
achter het behang geplakt
conform de verwachting
getuigen
van een blije jeugd

Rob Mientjes

ach ja blacky – en wie zong ook alweer dat liedje met daarin die regel – getuigen van een blijde jeugd – oja boudewijn de groot – dat je altijd al zo enorm graag een hondje wilde maar dat het hondje nooit gegeven is of dat het hondje weg moest omdat hondje niet zindelijk te krijgen was of dat de hamster – nou ja het eerste verlies en het verdriet in een mooi kader geplaatst.

Goedemorgen Pom,
Even terug in het doolhof van de jeugdjaren, komt deze beleving boven, zo rond de Paasdagen.
Warme weekendgroet, en alvast de felicitaties voor Anke!
Frans

**Zwerven vanuit de achtertuin**

Je weg zoeken door de struiken
tussen notenboom perenboom
en stiekem van de kersen snoepen
bleven we hangen in de kruisbessen
die thuis ‘kroesjele’ heetten

dat we die voor de vlaaien plukten
om op het rechte pad te blijven
zo in een lijn over de stoep
naar de kerk net op tijd
voor de hoogmis in het latijn

liep ik daar met het missaal te struikelen
het kostte een draai om de oren
van eerwaarde meneer de deken

mochten we als pleister op de wond
met Pasen eieren ophalen in de parochie
voorzichtig neergelegd in de mand vol stro

hadden we toch nog een roomse vangst
om de grijze dagen kleur te geven

© FT 28.03.2026

ja het mij niet onbekende limburg van de dichter – land waar ik de zomervakanties doorbracht in de dorpen rond heerlen – bij oma en opa – nieuwenhagen en nieuwenhagen heide – de mannen in de mijnen, de vrouwen verzorgden kippen en kinderen – de löss vloog om je oren als je de berg op moest fietsen – naar beneden was je zo.
frans memoreert de kruisbes. inderdaad heel soms vond je ze ook in het bos – als ze dik waren kon je ze plukken – uitkijken voor de stekels – een heerlijk zoet. de onvermijdelijke kerk op zondag – het dorp liep uit – en na de mis nog even naar het kerkhof om de doden te groeten. je zondagse pak. en dan inderdaad met pasen de eieren. frans beschrijft hoe het was.

Goedemorgen Pom
Hier is mijn bijdrage aan het doolhof van de kinderjaren. Toen noemde mijn moeder mij een bazuin engel wegens de krullen in mijn haren.
Lees mijn gedicht maar als een verwijzing naar
hoe mijn jeugd toen in Den Haag was. En wat mijn ouders deden. De jaren vijftig van de vorige eeuw zijn nu zo lang geleden. Ik heb er echter een door mijn vader gemaakte film van.

**De stille bazuin engel**

De stille bazuin engel laat mijn gezicht zien
in het labyrint van de kinderjaren
de krullen in de haren vertellen mamma
dat ik op een bazuin engel lijk
die rustig naar de toekomst kijkt

de tijd gaat langzaam voorbij
aan de Haagse Laan van Meerdervoort
de straten in de Vruchtenbuurt
vragen om wandelingen met de hond
net als de Bosjes van Pex en Kijkduin

opa introduceert Nederlands Indië
tijdens het verre jeugdige verleden
mamma laat de rijsttafel zo lekker eten
aan tafels vol nasi goreng en gado gado
de smaakmakers worden er gelukkig door

het gezin reist naar campings
in Frankrijk, Zwitserland en Italië
pappa handelt in textiel met de wereld
ik kijk in films naar zijn gezicht
via het zwart-witte beeld van de jaren vijftig.
.
Rik van Boeckel
28 maart 2026

ja een mooi relaas – hoe het was in het haagse – een andere wereld hier geserveerd vol van nasi goreng en gado gado – het jongetje met de krullen – moeder blij en trots om en op het kleine goed.

Dag Pom
…. het zuiden. (Schaesberg)Landgraaf. Een kleine terugblik van mijn schooltijd daar.

**Leven in een opgelegd stramien**

Het heeft zo zijn voordelen
elke dag begon en eindigde op vaste tijden
de meeste vaders waren onder in de Mijnen
moeders druk met het runnen van het gezin

we waren braaf en beducht
voor Meneer pastoor en zijn aanwijsstok
een speelkwartier kinderlijke vrijheid
wel onder toezicht gelucht

de bel beierde dan over het schoolplein
links de jongens rechts de meisjes
alles om later met een rein
kinderzieltje te kunnen belijden

*Het* heeft zo zijn voordelen
leven onder de hoede van God
de grote Kerk stond naast de school
zo kon je meteen je zonden opbiechten

op de knietjes en gevouwen handjes
kinderzieltjes van geen kwaad bewust
als je geluk had werd je door Hogerhand
liefdevol gesust

Magda Haan

ook magda beschrijft het land van de zachte G – het schoolpleintje bij de kerk van meneer pastoor – inderdaad alles onder gods hoede. de mijnen, de stoflongen, de ongelukken in de ‘sjagt’, de mijnsluitingen en het sociale verval – de pijnen. op zondag zong een koor in de kerk alle pijntjes weg – de kroeg tegenover de kerk een plek om het leed iets te verzachten – als je dood ging daar ook de koffietafel. yess i remember.
de witte kaaskop zoals ze mij noemden kende daar gelukkige zomer vakantie maanden.

In dit doolhof van ons aller heden
komen mij woorden aangevlogen:
zon, storm en plots vallende regen
hoe een leven in elkaar kan steken

GV

**Onbezonnen**

zoals wij waren
wisten we nog van geen
god verbod en tijd bestond nog niet
in onontgonnen onszelf genoeg
om te verkennen, een en al

verwondering
in natuur en al die dingen vliegen
salamanders vangen graven
proeven ogen rode konen
kuilen in zilverzand

de godganse dag
de pure smaak van
ongebitterd op lippen
ongekende, ongehoorde noten
en melkmuilen waren we maar

hongerig, onverschrokken
als in het rond dollende wolven
welpen in elk weer tot de zon
de val van man zijn al te gauw
aan de leiband van later

28-03-2026 / Cartouche

ja een poëtische terugblik deze herinnering. het is het verhaal van de jonge puber Cartouche vermoed ik zo – geen zee ging hem te hoog. waar je keek was ie al weer weg. we leen helaas niet waar het jonge leven van dit doldrieste en onbezonnen boefje plaats heeft gevonden. iets in het zuidhollandse zal het zijn? de dichter cartouche is natuurlijk wel in staat om de jeugdjaren mooier te maken en weer te geven dan ze in werkelijkheid waren.

(de rockdichter): zo de zondag ter poms site (‘n favoriete dichter van mij) voor de wedstrijd die geen… (u kent dit al wel)…doe’k effe terug in de tijd…me stoute jongensdroom en sylvester in goede tijde…ik zeg rambo en ik schrijf…de terugblik op de droom en oooh ik zag me in hele verhale opdrave…ongenaakbaar en zo….ja die

**” jongensdroom ” luk paard**

(ondertitel: rambo)

**zwarte vege op de smoel**
**arme met spiere getooid**
**(stierenarme zegde boer claes zaliger)**
**en met ‘n doekje om’et hoofd**
**voor’et bloede**

**strong as horse**
**a rock**
**a rockin’horse**
**rambo**
**en neerhakke wat moet**
**moeiteloos**

**dag na dag**
**elke ochtend voor de spiegel**
**’n killersblik**

**verder de oeverloze fantasie**
**om rond te drage**
**as’n stoute jongensdroom**

**© luk paard**

en’n hapje PAARD-art
” STALLONE ” by myself

prachtig kunstwerk ook – met daarin alles wat beschreven staat – we zien een bijna op hol geslagen jongeling op weg naar het latere dichterschap waarin alle daden – wat zeg ik het gehele leven van de jonge Luk paard – tot kunst verheven en gecomprimeerd worden/wordt beschreven. stoer, recht door zee, uiteen spattend en enorm.

Xander Jongejan stevig aan de CHARMS – 2

**My Charms 2**
*Al deze regels zijn gevonden in het werk van Daniil Charms*

jij bent nooit waar ik ben
ik ben alleen
tussen ons en de gebeurtenissen
staat een muur

je kunt urenlang
van de kast naar de tafel lopen
en van de tafel naar de divan
zonder een uitweg te vinden

we staan allebei te zwijgen, ik weet niet hoe dat komt
we leven alsof we zijn opgesloten in een kist

ik lig roerloos achterover
in mijn hoofd een leeg gevoel
er iets dat ik zeggen moet
alle woorden moeten noodzakelijk zijn

op een dag gaat de kist
van jouw gedachten open
met een luide slag

Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

VON SOLO en de geldende maatschappelijke moraal

Maandagochtend fietste ik rustig over de Kleiweg. Bij het passeren van de Statenlaan zag ik in volle vaart een vrouw van in de zestig op me af komen. Ze stak de Kleiweg onder een hoek van vijfenveertig graden over met een snelheid van dertig kilometer per uur. Door de hoge snelheid en het uitdrukkingsloze gelaat, was het voor mij onmogelijk zo snel nog in te schatten wat haar intentie was. Wilde ze me voor- of achterlangs passeren of zag ze me gewoon niet en wilde ze door me heen rijden? Of had ze een TIA? Op dat moment vloekte ik of mijn laatste uur geslagen had, terwijl ze op het laatste moment rakelings tussen mij en een achteropkomende fietser heen scheerde.

Een kort moment later kwam ik bij mijn positieven. Ik was bijzonder boos om deze gestoorde en roekeloze actie, keerde mijn fiets en zette de achtervolging in. En dat valt nog niet mee als je niet ook over een elektrisch aangedreven rijwiel beschikt. Driehonderd meter later kon ik haar echter tot halt houden manen. Ik vroeg haar hijgend en boos of ze nooit van de regel gehoord had, dat rechtdoor op dezelfde weg voorrang heeft. Daarop keek ze me met ogen als een knaagdier aan en piepte, dat ze toch gewoon achterlangs me gefietst was. Ik stikte zowat in de woorden die ik allemaal uit mijn keel had willen braken op dat moment, maar hield het bij: ‘Wel verdomme…..dit heeft geen zin!’. Keerde mijn fiets en reed vloekend weg.

Wat me ertoe bracht het gesprek niet voort te zetten, was de directe ontkenning van haar debiele daad. Dat de eerste reactie gewoon was, te ontkennen dat er iets aan de hand was. Dat was me onlangs al eerder overkomen toen ons hondje was gegrepen door een Labrador. Dat bejaarde baasje ontkende ook stoïcijns dat het gebeurd was.
Van mijn kinderen ben ik dat intussen wel gewend. Als je bij hen opgooit, dat ze iets verkeerds gedaan hebben, dan zullen ze het ook in eerste opzet ontkennen. Als een stel kinderen die met hun handen in de koektrommel betrapt worden en dan nog gaan ontkennen, dat ze een koekje hebben gepakt. Het kost je eerst een half uur om ze te breken en zo ver te krijgen dat ze het feit toegeven. Tijd, die beter besteed had kunnen worden. In mijn optiek is het gedrag, dat zijn oorsprong vind in de straatcultuur. Daar geldt ook, dat als je iets illegaals doet en het gezag grijpt je in de kraag, dat je ontkent, tot je erbij neervalt. Of één of ander lulverhaal ophangt. Van straatjeugd en aanverwanten ben ik dat intussen gewend. Maar het feit, dat nu zelfs bejaarden het al als norm gaan zien, doet me vertrouwen verliezen in de geldende maatschappelijke moraal.

Het zou mooi zijn als de vrouw van maandagochtend Ali B. op zijn fat bike aan zou rijden en vervolgens liefdevol door hem genomen zou worden. Waarschijnlijk zou bij het presenteren van de feiten de wederzijdse lezing zijn, dat er niets gebeurd was.
Ik pas voor die Staat van Ontkenning.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

pom wolff – raar

**raar**

*vind je het raar*
*dat ik bij mezelf blijf*
*niet als een hyena*
*op een stuk vlees spring*

*waar ik ook ben – mij thuis wil voelen*
*en niet voor mezelf applaudisseer*
*zoals ze dat in tv programma’s doen*

*ik wil op gewoon – hoe zeg je dat*
*in mijn huiskloffie koffie drinken*
*een of twee paaseitjes eten*

*en mijn nieuwe hemd aandoen*
*als wij uit gaan –*
*trots omdat ik afgevallen ben*

*pom wolff*

Vera Jongejan – miljarden koppig is een mens als draak

“Wat gij niet wilt dat U geschiedt”

ach zo een gebod
dat alleen nog maar bestaat
als bordje aan de muur

vroeger was van oud verdriet
en je verruilde het
nu is het een rampzalig heden

de vrees dat je ontmenselijkt wordt
gedwongen zijn we toe te kijken
hoe haat opstaat uit angst en
vernedering als een wiekslag van de wraak

en dat het zich vermeerdert
miljarden koppig is een mens als draak

Vera Jongejan

pom wolff – als billen zouden kunnen spreken dan heeft ze best een grote mond…

**mijn god waar ben ik terecht gekomen**

boze vrouwen zijn wel leuk
ik zit en kijk
ben wat verbaasd

hoge hakken
verder naakt hoor
haar resolute stappen

op naar het vermoede kwaad
als billen zouden kunnen spreken
dan heeft ze best een grote mond

pw

Ien Verrips – ik kijk naar mijn hoofd…

ik kijk naar mijn hoofd
geploegde herinneringen
als oude kranten op de ochtendmat
ik zoek begrip

ik kijk naar mijn borsten
geharnaste lastpakken
ingesnoerd in last en lust
maar nooit in evenwicht

ik kijk naar mijn buik
broedplaats van begeerte
schuilplaats voor het huilend kind
mijn deinend ongemak

ik kijk naar mijn armen
het losse vel gekreukeld
niet meer in staat
jou blijvend vast te houden

maart 2026/ IEN VERRIPS

Rob Mientjes – je kunt ook beneden blijven…

**Op en af**

Stille bordjes
minikunstwerken
nodigen uit
de trap te nemen
of nemen we de trap
linksom rechtsom op en af

vroeg of laat
gaan we allemaal naar boven
voor wie dat gelooft althans
je kunt ook beneden blijven
simpelweg in grond of vuur verdwijnen
dan is er gewoon niks niet meer

ik trap het af … van zero naar nul
zie dit prachtig lijnenspel zigzaggend
dagelijks in beeld verschijnen
maar waar in vredesnaam
is nu die trap gebleven
open deur … daar is hij dan … toch?

Rob Mientjes

Marjon van der Vegt en Magda Haan winnen de enige echte virtuele – haal ajb de lente in je hoofd – trofee op pomgedichten.nl

dank aan alle dichters die hun lenteteksten instuurden. overweldigend veel – mogelijk een teken hoe zeer er verlangd wordt naar de lente en al hetgeen met de lente samenkomt of hangt of ligt. heel expliciet soms de teksten – lees Ien Verrips – of ietwat afstandelijk lees karlijn groet en of ditmar bakker – veelal liefdevol lees vera van der horst en of elbert gonggrijp en vurig door luk paard. de natuur bezongen als bij freda, rob mientjes, frans terken, rik van boeckel, jorge bolle en Cartouche en Anke Labrie.

kom ik bij goud dat ik mag uitdelen vandaag – terug naar mijn jeugd – de zomermaanden in het limburgse heuvelland – pluisjes blazen met wie ik liefhad op de lóssvelden, op het grasveld van zwembad zeekoelen in brunssum, in de bossen aldaar, magda haan bracht me terug naar ooit en toen met haar fraaie gedicht ‘Paardenbloempluis’ – goud – en ook goud voor het gedicht waaruit de lente in alle kleuren en geuren ons lezers tegemoet spat – ‘Voor altijd lente’ van marjon van der vegt. van harte! jullie gouden dichters.