pomgedichten.nl – Pagina 16 – Pom Wolff – gedichten – nieuws

zo was het met Kerst in 2015 – I.M. – GERDIN LINTHORST met een kerstspecial – ‘Het is met kerst als met de lente: ondanks onszelf sluipt er iets van verwachting het brein binnen en tast het verstand aan. ‘

Goedendag poëten en anderen,

Het zijn enerverende tijden. Niet alleen trekt een Tweede Kamervoorzitster zich geknakt terug in de Kamerbanken, valt een gelauwerde dichteres van een podium, bezetten de barbaren Geldermalsen, wordt een Eijlders-jubileumboekpresentatie een maand uitgesteld, zitten er haarscheurtjes in een Belgische kerncentrale, maar meldt ook nog ’s tot overmaat van ramp Von Solo af te willen zien van monogamie. Waar moet het heen met de wereld!
En dan heb ik het nog niet eens over de Amsterdam Light Parade die zaterdag boeren en buitenlui in verrukking zou brengen. Een optocht van feestelijk verlichte boten door ons culturele erfgoed; wij stonden en masse te popelen. Tenslotte is het al weer maanden geleden dat we bij de Gay Pride Canal Parade of hoe heet dat in goed-Hollands, stonden te juichen. Maar helaas. Het winterse lichtevenement is gecanceld. De hemel mag weten waarom. Heeft u een brief ontvangen? Ik ook niet. Men doet tegenwoordig maar!
Of wij veel missen is de vraag. Ik heb mij tijdens het eerste Amsterdam Light Festival nog in een bootje gewaagd om alle lichtkunst vanaf het water te bewonderen. Maar daar waar ik het meest enthousiast zat te juichen bleek het om reguliere kerstverlichting te gaan.
Intussen is het bijna kerstmis. Want de feestdagen der moederkerk trekken onverbiddelijk voorbij, ‘come rain or come shine’. En ze volgen elkaar steeds sneller op. Vanaf september staan de oliebollenkramen op hun plek. Sinterklaas en de kerstman staan op het punt te fuseren. Over participatie van de paashaas wordt nog onderhandeld. En wat het dezer dagen geboren kindeke Jezus van dit alles vindt, weet zijn vader alleen.
Neemt niet weg dat uw columniste al enige uren tot aan haar dijen in de mini-kunstkerstboompjes en lichtornamenten staat teneinde het huis in kerstsfeer te brengen. Opnieuw weigeren voor het merendeel de kaarsjes te branden, ligt de vloer bezaaid met scherven van ballen en kerstengelen, zijn alle extra stekkerdozen ook dit jaar weer onvindbaar en blijven de led-verlichte kerststerren en rendieren niet plakken op de ramen. Zachtjes zingt uw columniste met de moed der wanhoop een van de oeroude, onvergankelijk kerstklassiekers voor zich uit: ‘Jesuke is geboren in een bakske met stro’ (Urbanus van Anus). Het gaat tenslotte om de sfeer.

Het is met kerst als met de lente: ondanks onszelf sluipt er iets van verwachting het brein binnen en tast het verstand aan. In de lente wordt dit teweeg gebracht door alleen al een vleugje voorjaarslucht, zo’n briesje dat van alles belooft en zelden waarmaakt. In de kerst zijn het de verlichte straten en winkels, de kerstbomenhandelaren op elke straathoek, de stemmige kerstmuzak in de winkels. Vrede op aarde, laten wij maar rustig gaan slapen.

Met hartelijke groet,
Uw DinLin.

Kerstvers

Die dag baarde zij een tweeling:
haar kind en zijn heilloos lot.
Een leven in naam van
een misverstand met een
elftal verdwaasden geleid.

Drie koningen brachten hun gaven
en zetten de toon voorgoed,
verdwenen toen tussen de schapen,
geen herder die ze nog vond.

Aanbidding was hier geboden
maar Herodes ontstak er in toorn.
Wie hoort nog de zoonloze moeders,
elk slagveld geploegd en opnieuw
als vruchtbare akker gerooid.

En de laatste stal van de
herbergier is gesloten,
de os en de ezel geslacht.
Maar geen eind aan de
kindekes op aarde
in doeken gehuld en
met alle hun ledekens bevend.

zo was het in 2018 -kerstmis met PLOOS: ‘…Het moest er toch een keer van komen / Alles overleefd en dan…’

Chanoeka anders

Voor haar laatste kerst liep ze
een kerstmarkt binnen
Ze wist niet wat het was
of wat ze zag maar

haar huis moest versierd
Ze wou een boom
met echte kaarsjes
en ballen en veel sparretakken overal
en naast dat groen en goud veel rood

Voor ik doodga dacht ze
want het moet er toch een keer van komen
Haar kamer werd even zo veel kleiner
van het teveel

Het moest er toch een keer van komen
Alles overleefd en dan
mijn huis, dacht ze, lijkt
op een willekeurig Oostenrijks SS-bordeel

Ze stak het gas aan en
de boel in brand

Ploos

zo was de kerstavond in 2022 – kerstgedichten – kerstgedachten op pomgedichten punt nl – nu met een kerstgroet van onze éminence grise aan ons allen JAKO FENNEK

onze *éminence grise* Jako Fennek

Dag Pom,
Ik weet niet of je je vandaag aan het gebruikelijke tijdschema vasthoudt, maar ik wens jou en de dichters fijne dagen rond de Kerst en de jaarwisseling. Wat de vrede en de liefde betreft heb ik weinig hoop, maar wait and see it! Een mens weet nooit en hopen is toegestaan, ook al wordt ons zand in de ogen gestrooid.

Tussen al het vreedzame mijn liefde in ieder geval voor jullie allemaal! Groet van Jako.

**zeg je liefde?**

achter hem liggen opgestapeld
jarenoude kerstgedachten, steeds
dezelfde spreuken
gelijk paus of koning

in kranten leest hij hoop en vrede

weer wordt de ziel van ‘t volk
warmgeblazen, wordt weggewerkte
droevenis losgeweekt
in etalages tussen boeken
hemden wasmachines stralen
ballen bellen kaarsen
alsof het leven en de liefde
uit kitsch en licht bestaan

dan krimpt zijn achterdocht weer samen
draagt hij takken hulst in’t huis
schrijft op pakjes laatste namen

jako fennek

een prachtig gedicht Jako – dank je wel namens ons allen – ja draag maar takken hulst het huis in – drink iets moois en warms met je lieven drinken wij op jou en op al je mooie bijdragen aan de site dit jaar. we hoeven geen koningen, geen machthebbers of pauzen – wij van hier hebben genoeg aan de poëzie – en dat je het zal blijven schrijven tot in de lengte van de dagen in goede gezondheid.

RENÉ BRANDHOFF – Laat ons samen…
ANKE LABRIE – Oh, de slingers nog…
FRANS TERKEN – weer een nieuw lied gezongen…
RIK VAN BOECKEL – de glinsterende rondjes
ROB MIENTJES – Laat het licht schijnen
IEN VERRIPS – we spelen met vuur
VERA VAN DER HORST – nog steeds zijn er wijzen…

de zondagochtendwedstrijd deze week – dit weekend – in de vorm van kerstgedachten -kerstgedichten – welkom – we zullen ze humaan verwelkomen – vredelievend zelfs – hoe erg u ook de zaken puntslijpt (cartouche haha) – nee we zijn vooralsnog de vrede lievende. wel een reactie en goud gezondheid en liefde voor iedereen die inzendt – én een mooi 2023 – met vrede ja. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

**uit goede grond**

de oorlog gesloten
zoals je gordijnen sluit
voor buitenlicht
te veel te zien te lang

weer maagdelijk breekt vrede
uit goede grond
kent aarde geen geschiedenis
en wapent zich naïef

in dit totaal verteerde landschap
groeit elke dag
een nieuwe dochter nog

pomwolff

Kerstnacht

Ik wacht al heel mijn leven
op de wijzen uit waar ook vandaan
ze zijn toen nooit aangekomen

misschien in een hinderlaag gelopen
hun botten door slagen gebroken
zij hadden ook enkel wat woorden

het kindje is dan ook nooit gevonden
ook omdat het nooit is geboren
want zijn moeder was nog maagd

maar ik wil nog elk jaar een keer geloven
wat de wijzen ons zouden beloven
dat er vrede komt in onze aard

nog steeds zijn er wijzen
het aantal groeit traag
maar er zijn nog te veel dwazen
zie het als de laatste grote plaag

Vera van der Horst

wij van de pom bedanken vera voor de poëtische bijdragen dit jaar en voor haar gastvrijheid om de pomdag te hosten – ergens in augustus – haar kerstgedicht met hoop – “dat mn kinderen het nog zullen meemaken, maar echte grote veranderingen gaan niet in jaren, maar eeuwen eeuwen eeuwen en dan weet je nog niet welke kant op (…) en wat een ergernis dat ik dat nooit zal gaan weten…” – de dagen nu gevuld met de top 2000 klanken – tot 2023 – met op de achtergrond vuurwerkgekkie poetin – zo langzamerhand begin ik hem niet te mogen – de dwaas inderdaad ja. dat ze voorbij gaan de dwazen en iets van vrede ons zal verwarmen.

*Fijne kerstdagen Pom.*

**Kerstlicht**

Kerstlicht gloeit in ogen
van de reizende toekomst

aan de boom met de piek
naar de geboorte van liefde

de glinsterende rondjes
brengen het universum in zicht

oorlog en vrede trillen met rede
op de bodem van moeder aarde

haar zoon de vriendelijke kerstman
groet de wereld met een teken van geluk.

Rik van Boeckel
24 december 2022

wij van de pom wensen rik mooie dagen – bedanken hem voor zijn ritmische poëtische bijdragen – voor zijn optreden in het amsterdamse Café Baut op een merik van der torren/mirjam al -dag. zijn heerlijke eeuwig durend – zo lijkt het – universele optimisme. poetin kan veel kapot maken maar nooit het aard en hemelstralen van een rik van boeckel.

Pom, het is niet vaak Kerstmis, het blijft toch echt beperkt tot twee dagen per jaar, al hangt iedereen zijn ballen al eind augustus in de winkel.
De wereld lijkt aan twee dagen vrede per jaar wel genoeg te hebben. Nee, dan liever de vrede van pg, die is houdbaarder en klinkt beter.
Hierbij mijn bijdrage.
Ik wens je een vredig jaar met hier en daar ruimte voor een poëtisch relletje.
Groet,
René.

prachtig dichtwerk – René dank je wel – nummer 1926 wordt nu gedraaid – ‘what can i say – she is walking away – what can i do still loving you – how can we hang on to a dream …’ – ergens wel passend zo bij het leven van de dichter die René ook is blijkens zijn bijdrage – elk jaar komt er iets bij – er waren jaren van verhuizing en verbouwen, er waren jaren van roeien en nog meer roeien – ik geloof dat ie een keer in zijn eentje van groningen naar amsterdam amstel kalfje roeide – in ieder geval werd er in een lokale krant over enorme spierballen geschreven en dit jaar was ie wereldreiziger Brandhoff – god mag weten hoeveel duizenden kilometers werden afgelegd – (deed ie ook nog even vera’s eindhoven aan) het is maar goed dat er poëzie is – kan ie soms even van enige contemplatieve rust genieten en wij van hier dan ook. wat brengt 2023 een Brandhoff? dat is de vraag.

Dag Pom,
Voor jou en je lieven fijne dagen en de beste wensen voor 2023, met poëzie vanzelfsprekend.
Heb een kerstgroet/eindejaarsvers bijgevoegd.

**In zicht**

Een nevel van sterren
tegen het zwart aan de wand
daarin de deur op een kier

noem het eromheenlicht
rond een kern van warmte
het vuur dat binnenin brandt

hoe het de kou verdrijft
alles met liefde lichter maakt
dagen van donker verdrongen

nog wat stappen te gaan
weer een nieuw lied gezongen
verse adem die al op stoom raakt

© FT 2022

Alle goeds, warme groet,
Frans

op de drempel van het nieuwe jaar genieten we het inzicht van Frans zoals we dit jaar al vaker van zijn poëtische inzichten genoten op de pom – soms vlammend – heel soms de woede over politieke wangestalten – maar veel vaker lezen we van zijn poëtische bouwstenen voor een betere wereld – schudde ik hem de hand in Cafe Eijlders dit jaar waar hij de dichters marathon mede vorm gaf – bedank ik hem voor zijn onophoudelijke steun aan de pomsite. al zoveel jaren lang. naar ik hoop ook weer in 2023. een gezond jaar frans!

onze eerste kerst jij daar
ik hier
we zouden samen zijn
’t is oorlog deze kerst
vandaar

helden worden we genoemd
bange helden zijn we
we spelen met vuur
verdrinken ons heimwee en gemis
roepen om onze moeder
de laffe schaamte
het verraad

dec. 2022
Ien Verrips

ook Ien wens ik een gelukkig 2023 – dank voor de bijdragen op de dinsdag op de pomsite – afwisselend met peter posthumus – prominent aanwezig met haar – ik zeg voorname poëzie – in eindhoven bij vera – ik geniet ook van onze jaarlijkse ‘wijndag’ ergens in het zaanse – over een brug door kleine straatjes – tot je ien ziet schuren en schaven en schilderen aan haar zaanse huisje van hout – tot het glanst – zo als haar poëzie glanst – soms glanst van wrangheid. en **een lief 2023 wens ik haar!**

Voor jullie een kerstgedichtje dat ik eens schreef bijgesloten (op autobiografische basis; mijn vader was tuinder en daar stonden we met vijf kinderen op een rijtje. Hij had het druk met de witlof in die tijd. Leuke herinneringen). Hartelijke groet,
Anke

**De kerstboom**

‘Het kruis, waar is nou weer het kruis?
Hoe kan dat nou, hoe is dat zoekgeraakt?
Het moet er zijn, ‘t ligt vast ergens in huis,
‘k had nog wel zo’n prachtig kruis gemaakt.’

‘Is er nog hout? Haal dan de zaag maar weer.
Nee, niet dat smalle stuk, dan valt ie om.
Altijd hetzelfde liedje hier. Dit is de laatste keer.
Vasthouden zei ik, doe toch niet zo stom.’

‘Staat ie scheef? Hoe komen jullie daar nou bij,
dat lijkt maar zo. Die ene tak is veel te zwaar.
Geen goeie boom gekocht? Nou ligt ‘t aan mij.
Koop dan zelf een kerstboom volgend jaar.’

‘Eerst de lichtjes. Natuurlijk weer een puinhoop.
Jij houdt deze twee omhoog en jij die twee,
nou jij ernaast, anders zit weer alles in de knoop.
Dan houd je het maar op, nee, nou niet naar de wc.’

‘Even draaien, er zit gewoon een lampje los.
nou de piek. Kijk uit! Stap over die dozen heen.
Je liet ‘m bijna vallen en dan zijn we echt de klos
Want die is nog van opa en we hebben er maar een.’

‘Oh, de slingers nog. Ja, zo, tussen de takken door.
Nou nog alleen de ballen en het engelenhaar.
Niet zeuren, verder heb ik er geen tijd meer voor.
Het is een mooie boom geworden en nou is ie klaar.’

Anke Labrie (kindertijd jaren zestig)

**Anke moet echt een ‘beter’ 2023 krijgen – het was weer vallen – qua gezondheid – maar gelukkig ook weer opstaan in 22 – ik verwelkom altijd haar bijdragen aan de pom** bij de zondagochtend wedstrijd. vera schreef over de wijzen – dat ze er zijn – wij van de pom hebben er in ieder geval één – die in haar poëzie levenswijsheid weet te leggen op een zeer aangename lichtvoetige wijze – die lichtvoetigheid wens ik Anke ook in het dagelijks leven het komend jaar maar dan zonder vallen. en een mooi 2023.

Hoi Pom,
Fijne en zware dagen in alle opzichten. Dit dicht ik toe.

Kerstmis
Mis kerst
Mist sneeuw
Alles groen en op rood
Nevel staren
In het licht dat maar niet uit wil

Help zingen de Beatles
En John wenst geen oorlog
Net als ik, net als jullie, toch?
George doet het met Michaël
D’n heilige engel
Geloven zult gij

Laat het licht schijnen
Op alles dat donkert
Ik gun het iedereen
Ieder jaar opnieuw
Maar vooral met kerst
Zo ben ik

Rob Mientjes

een nieuwe ster aan het fenomeen van de pom dit jaar – onze rob – waar zijn poëzie over gaat moet ik echt in 2023 gaan ontdekken – dat lukte mij nog niet in 2022. dank voor de bijdragen de laatste maanden – en je sportiviteit – het is niet aan velen gegeven de gesel van pomkritiek te overleven. jou wel. en zo moet het ook – een dichter STAAT achter zijn poëzie – wat ze er ook van zeggen. wens ik je een onvergetelijk nieuwjaar.

‘Laat het licht schijnen
Op alles dat donkert
Ik gun het iedereen…’

dank je wel rob!

Mirjam AL – tijd is verdwenen, buiten kwinkeleren vogels.. dank je wel Vera Jongejan

Mirjam Al en Vera Jongejan verzorgen op deze pomsite de woensdag – afwisselend bijna altijd met gedichten, heel soms met een tekstje. Beide dames wens ik op deze vooraf Kerstdag hele mooie dagen en dank jullie wel voor die prachtige bijdagen elke woensdag weer. Vandaag viel bovendien een prachtige zeefdruk op de mat van Vera met een natuurwens voor het jaar 2026. dankjewel Vera – wij van hier hopen ook jullie weer te mogen genieten in 2026. een foto van de zeefdruk met wens hieronder:

pomgedichten.nl heeft het exclusieve recht gekregen om 65 teksten van Miriam Al tweewekelijks op de woensdag te publiceren – dat gaan we doen! de teksten zijn door haar helaas overleden vriend Merik van der Torren nog net voor zijn dood uitgetypt en van een nummer voorzien én in een blauw mapje gedaan. vandaag tekst nummer 52 – dank je wel Merik – dank je wel Mirjam Al.

niemand die het zegt…

dat ik hoop dat het niet waar is – haar schreef – nee – jij niet, dit niet, niet jij, nee, jij nooit, nee niet. en het zal ook niet schrijf ik dan maar in al mijn machteloosheid – dat het voorbij zal waaien.

het gedicht scheef ik jaren geleden en het mag niet waar worden – ik wil het nog jaren voor haar schrijven. en ik zal het ook jaren nog voor haar schrijven.

*niet meer*

je bereidt je voor op
waar het donker zal zijn
niet eens meer dat

waar niets meer wordt
belicht
waar niets meer wordt
bedacht

je laatste kerst
niemand die het zegt

pw

Peter Posthumus – wie verliest is er geweest..

Dat groot plezier:
het spel, het spelen
die opwinding rond wat onvoorspelbaar is
de dobbelsteen, je overgeven aan het onverwachte
net wanneer het erop aan komt

zoals bij dat Russische roulette
met alweer die kans van één op zes
maar dan wel
met wie er aan mee doet
is soldaat
wie verliest is er geweest
wie wint gaat nog een keer
en wie nog iets
had willen zeggen
is te laat.

Peter Posthumus

THUIS – 85 jaar Café Eijlders – de bundel – waar jij mij zag

gisteren was het een aangenaam middagje in poëzie café Eijlders – uit het hele land de dichters – de groten en de kleinen – de nuchteren en de bijna aangeschotenen deden hun performance – hun eerbetoon gedicht opgenomen in de bundel THUIS – uitgegeven door Eijlders en verzorgd door Paul Lokkerbol en Martin Wijtgaard. Mijn bijdrage op bladzijde 65 – graag gedaan!

Rob Mientjes – alweer geen witte kerst…

**Holy cow**

Heilige huisjes
lekker intrappen
gewoon de koe het veld in
lievelingsdier
nieuwsgierig lief
niet dom doch slim
niks niet uitmelken
uitmesten die handel

het zou wat zijn
derde partij naast
olifanten en ezels
in alle staten
lui liggend op straat
in alle vrijheid
in portaal van hotel
washington wc

hartje winter
alweer geen witte kerst
sinds 2010
vijftien jaar geleden
en de koe
die liet een boertje
pallieterde verder
door drek en drab
holy cow

Rob Mientjes

3x goud – Joke Kaviaar, Vera van der Horst, Cartouche – zij winnen de enige echte virtuele – die plaats waar alles ja alles even anders was of leek – zondagochtend trofee op pomgedichten.nl

de geschiedenis, de cultuur geschiedenis en de menselijke teloorgang – prachtige thema’s gedestilleerd uit het gevraagde thema – die plaats waar alles ja alles even anders was of leek – met de tijd – het vergaan van de jaren – onlosmakelijk verbonden. drie dichters laten de jury hier in dit krakend pand te buitenveldert geen ruimte – het moet wel drie keer virtueel GOUD zijn op deze vroege zondagochtend. dank aan alle inzenders dichters die deze week de decembermaand wel heel erg mooi maakten. ze zullen mij niet kwalijk nemen dat ik hier de zondagochtend laureaten joke kaviaar, vera van der horst en cartouche het goud omhang. van harte! onder de gedichten kunt u lezen waarom.

TERUG NAAR DE UILENBURCHT

Er huisden muizen, ratten en de zwarte kat
En wij, die de holen van de stad opzochten

Fabiola, de elfenkoningin, had er haar grot
bekleed met haar gevleugelde wonderen
Zij zelf de dichtende eenhoorn der krakers
Fluorescerend, de vlinder van de stad

Hansie-boy, punk voor het leven, zoals het pand
Bespeelde er zijn bas, een staccato springen op
het ritme van goedkope drank en wie weet
ook het grote aanbod van coke en dope

IJsbloemen op de ramen, dekens bedekt
met knisperende kerstversiering, de lucht vol
witte wieven – schaars het water aan een enkele
kraan in de kelder, voor wie het waagde

We ruilden er gejatte vla voor een kom rijst
Dit was thuis, een matras op de vloer, een deur
als eettafel, kamperen in de kamer en de bouvier
die tussen ons in lag, in dat pand aan de gracht

Niets hebben heeft wel wat.

Joke Kaviaar, 20 december 2025

**ach ja ‘Hansy-boy’ – hans kok dood gevonden in een politiecel** – een waar tijdsbeeld geschetst door joke kaviaar, uit de tijd van hanneke groenteman, haar spraakmakende verslag voor de zender at5 bij het oranjehuwelijk van dat mens – de moeder van die zoon nu – die we nooit gekozen hebben – hoe lang gaat dat nog door – én de krakersrellen – wellicht is de uilenburcht in de tijd een beetje later – hoe dan ook – een prachtig gedicht van binnenuit maar met hart en ziel geschreven. een document bijna dat zo door het museum/instituut van en voor de sociale geschiedenis kan worden opgenomen.

**Onderweg naar hier**

Het is niet de weg die buigt
maar de tijd in ons
terwijl wij langs de oevers
van ons weten lopen en telkens
in een ander water kijken.

Het gras
draagt nog de deuk van wie wij waren
toch vreemd alsof jij naast mij
uit je eigen gisteren bent gestapt

Zo worden wij
in elk weerzien opnieuw geboren
vervreemd en toch vertrouwd
in dit decor waar niets beklijft
dan de verandering van ons gezicht

Vera van der Horst

prachtig werkelijk prachtig – waar hebben we deze nieuwe vasalis – aan verdiend? de woorden doen ook aan de dichter rawie denken – aan die gouden regels bij de dood van vader:

‘Wij volgen één voor één hetzelfde pad,
en worden met dezelfde maat gemeten;..’

elke strofe hier werkelijk prachtig – ik zeg topgedichten in de nacht – de ware dichters winnen vandaag, winnen in de nacht – zo willen we elke nacht wel in een tijdeloze pracht van woorden geboren worden- bij bijvoorbeeld die onvergankelijke regel hieronder – een groot kado:

‘Zo worden wij
in elk weerzien opnieuw geboren’

**ach de tijd**

dat er nog godinnen waren
om mee te slapen, bh’s niet te dragen
verbeelding schaduw liet werpen over
het bestaande en lijnen gedeconstrueerd
niet naar één punt maar in het oneindige liepen

de wereld als openbare vervoering
schouwtoneel zonder onderliggend plan
op vlagen van gezamenlijkheid stond
en elke hoogheid voor de val

met handen vol meimadelieven
in het blazen van zonnewind
zweefden we op kussen
en vleugels van was

zonder weet waarheen en
waar gebleven ben je, mijn lieve
nimwegen, jouw stuwwal je geest
mijn reden van bestaan – want

loslaten kan ik je niet

21-12-2025 / Cartouche

marieke zal het weten – een meer filosofische en zeker ook cultuur historische benadering door cartouche van het vergaan van de jaren, ovr de beleving, ook hier een tijdsbeeld op een wel heel bijzondere wijze beschreven, met historische, politieke en alledaagse maar ook lieflijke en menselijke elementen – als bh’s en meimadelieven en de geliefde die een leven lang meegaat. het wordt steeds moeilijker deze week om het goud aan een iemand toe te wijzen.

Joke kaviaar – in dat pand aan de gracht
Vera van der Horst -langs de oevers van ons weten
Anke Labrie -De blauweregen, de seringenboom, het gras
Cartouche – de wereld als openbare vervoering
Max Lerou in het haags historisch
Frans Terken – op het spui
Karlijn Groet – in amsterdam
Rob Mientjes – voor al dat me lief is
Rik van Boeckel – aan de rijsttafel
Vera Jongejan – in het geboortedorp
Elbert Gonggrijp – in de tuin

**wie wint de enige echte virtuele – die plaats waar alles ja alles even anders was of leek – zondagochtend trofee op pomgedichten.nl**

ach u weet vast nog wel van die ene onvergetelijke bijzondere plek waar alles anders was – wellicht de plek waar u met uw allereerste liefde de liefde genoot, wellicht de plaats waar u afscheid nam van het ouderlijk huis, of de plaats van uw geboorte, dan wel de plek waar u ter aarde stortte in volle euforie voor dit of dat, desnoods de plaats waar u uw kerstmaal gaat genieten. we lezen u zo graag en u kent de regels: *gedichten niet te lang svp-* ***tenzij noodzaak*** – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

**anders**

ik herinner me
de kleur geel van de keuken
waar het licht anders viel

waar we altijd koffie dronken
de stilte een samenvatting was
het was het geel dat wachtte

de krant op de grond
je trui
de briefjes die je schreef

nu woon ik in een kamer
waar het licht valt
zoals het hoort te vallen

ik kan het niet verdragen

pom wolff

**Heimwee**

De tuinderij waar hij met zijn gestaalde spieren
destijds de grond bewerkte is nu tennisbaan.
Het ouderlijk huis, gerenoveerd, is blijven staan
niet langer meer omgeven door de populieren.

De nieuwe eigenaar is aan het rentenieren.
Hij traint zijn spieren door een balletje te slaan.
De oude voortuin is ook op de schop gegaan,
van verre ruik ik al de weeë lucht van anjelieren.

De blauweregen, de seringenboom, het gras,
het knerpend grind, mijn ouders op de witte bank.
Vaak mocht ik bij hen zitten tot het bedtijd was.

Gouden schijn van herinnering. Valse klank
van het verleden. Heimwee komt jaren later pas.
In dat licht bezien gaat elke vergelijking mank.

Anke Labrie

de herinneringen hier beschreven – geselecteerd en uit het leven gegrepen – best wel moeilijk uit het vele – op een aansprekende manier neemt dichter ons mee – hoe het was in dat ouderlijk huis -met overwegend lieflijke kleine dingen die werden meegenomen – net nog even voor het naar bed gaan bij je ouders mogen zitten op die witte bank.
en dat alles voorbij gaat. ook de nieuwe eigenaar.

mijn affiche Stoned Free in Haags Historisch.
daarbij past de eerste strofe van hieronder.
ach 1 november 1975.

**paard van troje – 1975**

ondergronds ontkiemt
de smaak van de winterrevolutie
gestampte pot voor schoft en schooier

boven de dampkring
vliegen nonnen mee
op de rug van pegasus

en op de dansvloer
kikkervisjes die trots
hun eerste beentjes tonen

ml

de plaats die anders was – dichter Lerou voor even in gedachten terug op de vrijplaatsen die het jaar 1975 kenmerkten. je was erbij en zo niet miste je de plaatsen die voor altijd in de geschiedenis geschreven zullen staan. er werd volop geleefd en een van de meest levenslustigen zien we hier voor de foto’s aan de muur afgebeeld. ( een halve eeuw later)

**Nacht**

Waarin licht oploste in een duistere blik
van voorbijgangers die vervaagden
tot dansende silhouetten

als nachtdieren uit hun holen gekropen
spiedden zij rond naar stiekem vertier
weefden een web van schaduwen
boven golvende grond

een spiegeling op vuile glinsterstenen
ongenode gasten in een disco
slinks in hun driftige bewegingen
hoe zij verzet uit hun voeten stampten

de wereld belaagd als een fragiele bol
en ik die diep in een slaapzak wegkroop
achter een houten schutting op het Spui

© FT 19.12.2025

een niet helemaal toegankelijk gedicht – de jaren van vroeger beschreven – bijzondere dingen in de nachtelijke nacht – het spui amsterdam – wellicht was de rookmagiër nog in de buurt – en de jonge dichter in een slaapzak op straat – en de mensen op de straten deden niet mee aan de echte beleving van de stad.

mijn amsterdam – de plaats waar karlijn niet zonder kan – zo lijkt het in de tekst – aan de amstel met name horen we – het lied komt wel ‘uit de gezongen tenen’ de tekst – je ziet zangeres als het ware zwoegen in het filmpje. het liedje is beter af zonder beelden.
er is veel gebeurd aan de amstel – ‘ruzies zijn belet – vriendjes zijn gekust en fietsen gingen verloren’ – een adequate selectie om de geliefde stad te tekenen. knap gedaan. mooie regels ook – ‘hoe vaak ben ik in jou geboren’ – enkele gezongen regels worden wat minder verstaanbaar gebracht – door de hartstocht zullen we maar zeggen.

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This: