Als ik één herinnering opnieuw mocht beleven, zou ik niet teruggaan naar iets groots.
Geen eerste liefdes, geen afscheidsscènes, geen momenten waarvan men zegt: dit heeft je gevormd.
Ik zou teruggaan naar een gewone namiddag in de Planetenbuurt van Hoogezand.
Wij woonden op Atlas. Aan de rand van de wijk lagen de weilanden van Nieboer.
Plat land. Grote lucht. Het soort Gronings landschap waar je het onweer al van ver ziet aankomen.
Als de wolken zich opstapelden stond ik vaak te kijken naar het land. Het werd stil vlak voordat de regen kwam.
Over de weg denderden de vrachtauto’s van Nieboer. Berucht in de buurt omdat ze altijd zo hard reden.
Eén keer reden ze mijn voetbal plat. Hij lag nog een tijdje op straat, een zielig stuk rubber. Ik was ontroostbaar.
Voor een kind is een bal geen voorwerp. Het is een middag. Een zomer. Een wereld.
En ergens tussen die dagen zat ik achterop de bagagedrager van mijn moeder. Mijn voeten te klein voor de spaakbeschermers.
De ketting rammelde zacht terwijl ze trapte.
Ze droeg een groene jas. Ik keek daar vaak naar terwijl ze fietste. Ze trapte stevig door, haar rug recht, haar blik vooruit.
Soms legde ik mijn handen op haar rug. Zomaar. Af en toe gleed een hand even onder de jas, op de huid van haar rug, gewoon om te voelen dat ze er was.
Ze zei niets. Ze trapte door.
Maar ergens in de spanning van haar schouders wist ik dat ze het voelde. De wind streek langs mijn gezicht. De huizen en de populieren langs het Kieldiep gleden voorbij.
Verderop raasde een vrachtwagen van Nieboer. De wereld was nog klein. Een kapotte voetbal kon je hart breken.
pomgedichten.nl heeft het exclusieve recht gekregen om 65 teksten van Miriam Al tweewekelijks op de woensdag te publiceren – dat gaan we doen! de teksten zijn door haar helaas overleden vriend Merik van der Torren nog net voor zijn dood uitgetypt en van een nummer voorzien én in een blauw mapje gedaan. vandaag tekst nummer 59 – dank je wel Merik – dank je wel Mirjam Al.
Wat is oorlog anders dan die onbegrepen hoeveelheid pijn
Wat is oorlog anders dan die onbegrepen hoeveelheid pijn die zich generaties lang gaat ophopen in de krochten van het brein in de zwarte gaten van het geheugen vol angst en haat
doop daarom de vlaggen en de vaandels in de laatste fossiele brandstof laat ze branden en dansen rond de macht die blijft volharden
omwille de levenslust in naam van het tastbare leven en de toekomst zelf.
wij van de pom kregen een aanbod dat we niet konden weigeren. het aanbod: ‘maandelijkse column voor pomgedichten’ – de voorwaarde: ‘een pseudoniem als het maar niet naar mij is te herleiden’ – in wezen een geweldig eerbetoon aan de pomsite – een maandelijkse bijdrage van een literaire grootheid – en ik overdrijf niet – u zult de kwaliteit van de tekst aflezen – tsja welk niet herleidbaar pseudoniem zullen we kiezen? we kiezen BLUE MONDAY – elke maand dus op een maandag BLUE MONDAY op uw pom – vandaag de volgende!
Geert is dood
De oude krijger voor het blanke en christelijke mensdeel is een beetje moe. Eerst konden zijn gelaatstrekken nog enigszins worden opgevijzeld door operatieve ingrepen, maar intussen begint het gezicht steeds verder tussen de steigers weg te zakken. Je merkt dat de stelschroef in zijn nek tot aan de allerlaatste aanslag is aangedraaid, hij kent nog maar één gezichtsuitdrukking. Hij hoeft alleen zijn linkerarm nog maar slap te laten hangen om bij de argeloze toeschouwer het vermoeden van een stevige beroerte op te laten komen, maar de eenvoudige waarheid is dat bij dit konijntje de batterijen op zijn.
Moe van het vechten voor het behoud van Nederlandse waarden en normen staat hij daar nu als eenzame kopvoddendrenkeling langzaam te verzuipen in zijn eigen retoriek. We kijken naar het laatste ophoesten van 10.000 dagen oud slijm “ïslamisering rochel rochel”, “AZC uche uche weg ermee”, “Eigen volk eerst hoest hoest”… We hebben het allemaal al 10.000 lange dagen eerder gehoord en onze wijze uit het oosten begint nu zelf langzaam te bezwijken onder zijn eeuwige herhalingen. Het is dan ook niet makkelijk om jaar in, jaar uit in je eentje Het Volk te zijn.
Natuurlijk kun je ook niet uitsluiten dat hem op een dag zijn medestanders ter rechterzijde in een droom zijn verschenen: tijdens een afschuwelijke nachtmerrie moest hij Lidewij beffen terwijl Joost hem genadeloos van achteren nam. Dit alles op de klanken van de Götterdämmerung in de versie van de Snollebollekes met Mona Keijzer als dirigent van het Big White Agro Choir. je zou van minder verstrakken.
Waar ik me zorgen over maak bij de teloorgang van deze haatveteraan is het verlies van folkloristische waarde. Wij gaan deze klompendans in Springer Stiefeln nog missen. Ik ben daarom voorstander van het idee om in het Arnhemse Openluchtmuseum een eigen stijlkamer aan Wilders te wijden. Het hele terrein staat al stampvol met boeren- en arbeidersrelikwieën, maar de bruine kamer ontbreekt nog. We zien Het Volk, zittend in zijn werkkamer schrijvend aan een spraakmakende speech, en na het inwerpen van een 50c-muntje schalt uit de luidsprekers het klassieke “Willen jullie meer of minder Marokkanen?”. Met een eenvoudige tekstuele ingreep laat zich dit ook gebruiken voor het wijzen op de vuilnisbakken, waarin het recreatiesediment dient te worden gedeponeerd. Geert heeft het in zich om groter te worden dan zijn concurrent Gijs in de Efteling.
Laat ons Geert eren op de manier die Geert verdient: als visionaire taalvernieuwer, als volk en klokkenluider en natuurlijk als aandrager van oplossingen, die dat niet zijn. Een vechter in woorden voor de zgn. gerechtvaardigde zorgen van de gewone Nederlanders in Bomberjacken en Zeeman-printjes en een verlengde arm van de VVD als het er daadwerkelijk om gaat om iets voor die gewone Nederlander door de Tweede Kamer te krijgen. Lang leve Geert!
een bijna onmogelijk thema deze week op de pom – ik wilde eens kijken hoe een gedicht tot liedje kan worden – verworden – roept max lerou luid uit – ik hoorde en dame met een half russische oekraïense vervormde stem mijn woorden zingen – een dame die niet bestaat. een dame die wel en niet bestaat. enkele dichters lieten zich inspireren door mogelijke onmogelijkheden. bij rob mientjes klopte een hart niet en je kon ondanks dat gebrek gewoon doorleven – bij magda haan bleek een totaal onbekend persoon een goede bekende. bij andré heijnekamp springen zomaar spartelende kinderen uit boxen, bij dichter frans terken klotst de alcohol al vroeg tegen de plinten, AI corrigeert de dichter lerou die het volgens AI te bont maakt met zijn – kop vol sla – daar maakt AI – kop vol mist – van – dan weten we tenminste waar AI voor staat – voor mist! daar gaat max met zijn goede groene gedrag haha. bij Vera van der Horst geldt – nooit meer slapen. ook best knap. bij anke labrie wordt aan het woord word wel of niet een t toegevoegd. wonderlijke zaken – allemaal veroorzaakt door AI deze zondag – dank aan alle dichters die zich waagden aan dit vreemde thema. we misten Cartouche – die kan met AI niet uit de voeten blijkbaar.
en van wat of van wie zou uw dichterlijk hart een liedje willen maken – we lezen het hier zo graag!
en wij, wij bibberden wat bij – de sigaretten deden aan avond mooi en elkaar een mens is nooit af gelukkig maar
zit nu aan tafel met koffie en een sigaret op mijn tablet jou te schrijven met zon en zo, de tuin wat wit met poezen die lopen alsof ze door de slagroom moeten
mét mij en schrijf mezelf in jou
pomwolff
wie wint de enig echte virtuele – ach laten we er maar een AI liedje van maken – de – het hard kloppend hart – trofee op pomgedichten.nl? u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
Dag Pom,
Mooi liedje van you, yourself and AI. Wel een hoge stem. Maar alles kan. Mijn hart klopt nog wel. Gelukkig maar. Fijn weekend.
Niet kloppend hart
Het bonst in mijn boezem bloeddoorlopen en ontzettend hard weet met zichzelf geen blijf
en toch er klopt iets niet het mist de smart en het besterven pijlen steken er dwars doorheen ze weten niet te raken
klopt het hart dan wel leg mijn oor ter luister en verdomd het klopt niet het past niet, is het wel van mij
het klopt er naast van slag ik duw het nog een beetje opzij tevergeefs en hoe ik het ook wend of keer kloppen doet mijn hart al lang niet meer en passen evenmin
Rob Mientjes
het gedicht als de uitslag van een medisch onderzoek. een ik persoon zonder hart in ieder geval zonder een functionerend hart overleeft zonder medische hulpmiddelen. dat kan heel goed in de poëzie. in de wereld en de wetten van de poëzie moet je toch nog ergens in de werkelijkheid blijven hangen – poëzie kent iets van geloofwaardigheid – hier is die grens opgezocht – een persoon zonder kloppend hart is geen harteloos persoon – leeft en schrijft keert en wendt. heel bijzonder – en dat kan allemaal op de pom.
Een lam zonder ooi
Gekerm in de kunst verdraag ik het geeft zelfs troost voor jouw gemekker.
Zoveel hoop en één werkelijkheid waarin je het allemaal verwacht altijd weer dat spartelende kind zodra het uit de box komt.
En dat je dan nog steeds denkt dat als je wat kreten slaakt anderen daar een liedje van maken.
Dat ze je wiegen en in slaap sussen alwaar jij verder droomt.
André Heijnekamp
ironie en poëzie gaan hier gezellig in elkaar op – dat kost deze dichter geen moeite – dichter legt de AI kritiek net zo makkelijk op zijn eigen leven als op het leven van de webmaster die het waagde met dit AI thema aan te komen haha.
Het verstaan van het kloppend hart
Ik wil jouw kloppend hart verstaan en met jou de liefde in gaan
de tijd zal ons laten rusten onze harten zullen elkaar verrassen
we zullen liedjes zingen met woorden vol passie
jouw hart zal harder kloppen op het ritme van onze liefde
we hebben zoveel mogelijk lief onder de stralen van de zon
zo warm en rond in de morgenstond tot de dag naar andere uren komt
zodat wij elkaar goed blijven verstaan langs de muzikale baan van ons bestaan.
Rik van Boeckel 14 maart 2026
tijd en het thema hart met elkaar verbonden op het ritme van de liefde.
Het kloppend hart
‘Zing het vocht uit de longen geef het kloppend hart geen rust zo maken we elke dag de tongen los voor onze welkome lust’
dat zongen we als ochtendritueel vrolijk dansten we rond de tafel dan moest de dag nog beginnen en werd de keel vlot gesmeerd
nam de een na de ander een flinke slok om een schorre keel te voorkomen het hart sloeg driftig in de borst
kwamen we rond de middag pas bij zinnen al leek het een feest zo vroeg geopend de nieuwe dag kon nog vermorst
nou in het beschreven huis wordt stevig gedronken – dat mag wel opgemerkt. en zo vroeg al – vermorsen kan als ‘vergeetwoord’ opgezonden worden naar de taalstraat – een sonnet met middeleeuwse invloeden.
Pom lieve vriend, de liedjes die A I genereert zijn per definitie bagger. Dus vroeg ik voor de verandering of A I mijn gedicht ‘spijtoptant’ kon verbeteren. Nou kijk maar…ik kreeg van de virtuele ‘het laatste spoor’ aangeboden.
Eerst mijn tekst. Daaronder de door A I ‘verbeterde’ versie
spijtoptant
pa had nog een stukje bamboe in zijn hand het laatste eindje spoor liep naar het vlakke land
hoe hij nu liefde tapt uit ego geen rem geen maat een kop vol sla zijn leven werd een pijp kaneel
het werd teveel het zoog zoals hij zuigt zijn stem verbuigt naar een stampend ritme waarop het goed marcheren is
ml
het laatste spoor
Hier is een alternatief dat de abstracte beelden uit het origineel (bamboe, kaneel, de veranderende stem) behoudt, maar ze verbindt met een scherper ritme en een duidelijker emotioneel verloop:
Het Laatste Spoor
Met een restant bamboe nog in de hand, zocht hij het spoor naar het vlakke land. Maar de rails hielden op, de weg liep dood, terwijl hij zijn ego als liefde goot.
Geen rem, geen maat, de rede kwijt, een kop vol mist en een hart vol spijt. Zijn leven verschaalde tot een pijp kaneel: het werd te droog, het werd te veel.
Het zoog de lucht uit de holle kamer, zijn stem vervormde tot een hamer. In een stampend ritme, strak en kil, marcheert hij nu door de diepe stilte, tegen zijn wil.
A I
Wat er is aangepast: Structuur: De beelden vloeien nu logischer in elkaar over door het gebruik van rijm (AABB of ABCB), wat de tekst toegankelijker maakt. Metaforen: “Een kop vol sla” is vervangen door “een kop vol mist” om de verwarring sterker aan te zetten, terwijl de “pijp kaneel” behouden is als symbool voor iets dat droog en overweldigend is. Ritme: De laatste strofe benadrukt het “stampende” aspect door een dwingender metrum te gebruiken. —————–
haha – moet je net bij de dichter Lerou voor zijn – de dichter slaat terug met een letterlijke presentatie van het door AI geconstrueerde leed.
Stilstand
Wanneer is de stilte veranderd in een vijand ik voel aan mijn hals waar het leven duwt als een gevangene die streepjes zet, tel ik de slagen
kijk door het raam naar mensen rennend naar hun eigen leven.
Ik durf niet te gaan slapen, bang dat ik bij het ontwaken de weg naar mezelf niet meer vind.
Vera van der Horst
mooie laatste strofe – met zoveel eigen leed ben je inderdaad wel aan liedje toe. de vrouwelijke dertigers zangeressen doen niet anders dan over het eigen – o zo erge – leed te zingen. (ze lopen er wel mee binnen maar dat terzijde) – in zoverre mogen we hier gerust spreken van een heel modern jong gedicht.
AI mijn minnaar word je nooit je woorden lijken me gestolen je maakt geen enkel oogcontact of ik moet er echt om vragen
dan flans je vast iets glanzigs in elkaar, twee ogen sprekend maar toch met een loze blik waarin geen enkele herkenning
en erger nog je beeldt mij af als ik je die kans zou geven als een soort dramaqueen nee, mijn minnaar word je nooit
anke labrie 2026
een loze blik van blik gemaakt – blik na blik – dat is AI voor Anke. een duidelijke aanklacht.
(bevreemdend is dat de spellingscontrole zowel word als wordt toestaat in de twee dichtregels van Anke – wie reikt de bevrijdende juiste versie met onderbouwing aan – wij van hier zeggen: AI mijn minnaar blijf je voor altijd – ook al hebben we een pleurishekel aan je. )
Toen
Jij langs kwam
wist ik dat ik
je al jaren kende
nog nooit gezien
nog nooit gevoeld
nog nooit gekust
toch wist ik
wie je was
Magda Haan
sympathieke woorden voor een onbekende die in het hoofd van de dichter altijd al aanwezig was. ik vind het knap – in poëzie blijkt alles te kunnen. geheel onbekend en toch jarenlang gekend. het is allemaal mogelijk.
