pomgedichten.nl – Pagina 17 – Pom Wolff – gedichten – nieuws

INA BOT – de hele reut…

pomgedichten eert de komende vrijdagen INA BOT – we laten haar ‘godvergeten talent’ nog even spreken – wij willen haar ‘godvergeten talent’ niet vergeten.
*lies sprak nog een keer over INA BOT. aan het tafeltje viel het stil – het schreeuwen voorbij:*
*Ina heette ze.*
*Ina Bot.*
*We speelden samen poezieliedjes, met Lisan erbij gingen we alle poeziepodia af, op zoek naar nieuwe dichters, we maakten teksten door haar godvergeten talent. We lachten, huilden, een requim, nu*
*Toen ze dood was, na drie pogingen:*
*aspirines met chocoladepudding, uitgekotst in de vroege ochtend,*
*met vuilniszakken de oven het gas naar haar toe laten stromen, gefabriceerde luchtslang met afplaktape, net op tijd gevonden,*
*en toen, de in Frankrijk gewonnen pil die godzijdank het einde voor haar in zicht bracht*
*Ze kon niet meer*
*Ik zie nog de blik in haar ogen toen ze, na de eerste poging, wakker werd en lag in een steriel ziekenhuisbed, zo ontzettend gelaten…*
Toen ze weg was en verdwenen kwam er een vlinder in mijn huis. Ze dwarrelde om me heen en als ik huilde kwam ze naast me op de muur rustig zitten. Drie dagen lang bleef ze. Toen heb ik haar naar buiten gebracht.

**Hangen in de namiddag**

De O van de rookkring
wordt steeds groter
lost uiteindelijk op
in het alomvattende O

–O, is dat zo–

maar je wilt zo rond dit uur
dit uur van oude prenten
geen spelbreker zijn

en zo wordt de hele reut
weer van zolder gehaald

het koper gepoetst
de brieven gelezen
de grammofoon aangeslingerd

en het geouwehoer kan
weer van vooraf aan beginnen

Ina Bot

MartinB in het patattenkot – En toch heb ik daar veel geleerd… En dan was er Mia – Figuur om te onthouden, kop om op te schieten. Een mierenneukster van Champions League-niveau.

**Multifunctioneel naar de klote**

Ik begon als aardappelkeurmeester in een frietfabriek.
Ik verzin het niet. In België als Hollander. Dat alleen al was een kleine provocatie op zich. Je werd bekeken alsof je te luid dacht, te snel, of te veel vragen stelde. Wat ook zo was, maar daar ging het totaal niet om. Soms kreeg ik het gevoel dat ik te vroeg was. Niet dat België achterliep, maar dat haast hier nog niet verplicht was.

Als keurmeester stond je op de aardappelontvangst.
Of zoals ze daar zeiden: het patattenkot. Dat woord klopte. De fabriek was opgedeeld in vier secties: patattenkot, productiehal, inpak en koeling. Alsof het overzichtelijk was. In werkelijkheid was het een zielloos gebouw van stank, lawaai en stoom, bevolkt door mensen die mentaal al jaren met pensioen waren.

In het patattenkot begon alles. Vrachten kwamen binnen.
Chauffeurs ontkoppelden zo snel mogelijk hun trailer. Mijn blik volgde het ritme van de wielen, en ergens tussendoor gleed mijn aandacht naar Deeltje. Niet dat het iets veranderde, alleen dat ze er even was, in de stilte tussen het zand en de onmiskenbare geur van “verse” aardappelen.

Meestal waren het Poolse chauffeurs, die er lichamelijk stonden maar met hun hoofd al bij de volgende rit. Ik moest keuren, maar ook laden en lossen, bunkers in de gaten houden en zorgen dat de aanvoer bleef lopen. Keuren
was eigenlijk bijzaak. Je was tegelijk een extra paar handen, een noodoplossing en degene die het mocht gaan uitleggen als het compleet fout liep.

Het keuren had vaste rituelen. Vijftig aardappelen per vracht, alsof je lootjes trok bij een loterij zonder prijzen.
Het onderwatergewicht was heilig.
Een aardappel kon eruitzien alsof hij al twee oorlogen had meegemaakt; zolang het gewicht maar klopte mocht hij door. Daarna sneed je twintig frietjes om af te bakken en schoof je die in een apparaat dat er een foto van maakte om de kleur te checken. Frietjes op de foto.
Alsof ze zich van hun beste kant konden laten zien.

In mijn beleving waren de monsters er vooral voor de show.
Negenennegentig procent van alle vrachten gingen toch gewoon door. Na een tijdje begon ik alles met de natte vinger in te voeren. Waarom moeite doen als niemand kijkt? Cijfers konden net zo goed ontstaan. Dat deden zij met beslissingen tenslotte. Over de boerenmaffia nog maar te zwijgen.

Als er een vracht werd afgekeurd dan was je flink de lul.
Dan begon de administratieve processie: bellen, mailen, wachten, terugbellen, nog eens mailen omdat iemand
“even moest overleggen”. Zo was je een tot twee uur verder.
Tijd van jou. Nooit van hen.

Ondertussen had ik drie functies: keurmeester, messenslijper en kwaliteitscontroleur. Dat noemden ze multifunctioneel. Had je er vijf, dan was je een vlinder.
De hoer van het bedrijf. Altijd inzetbaar. Nooit essentieel.

Als kwaliteitscontroleur moest elke scheet worden opgeschreven. Tellen, klikken, turven, invoeren.
En als er iets niet klopte, kwam er een pipo van kantoor langs die na twee seconden zei: ‘Visueel goedgekeurd.’

Naast mezelf had ik nog nooit iemand zo efficiënt
mijn werk zien uitwissen.

Dan was er Speedy Pietje. Een jonge voorman. Vijfentwintigduizend stappen per dag. Zenuwen in turbostand. Hij maakte dat gebaar. Met twee handen. Rapend. Ik haatte dat gebaar. Niet hem. Het gebaar. Patatten rapen: een vracht zo slecht dat ik alleen in de oververhitte productiehal aan de band stond, rotte knollen eruit te vissen, wringend langs staal en slangen, hitte en herrie permanent op de huid, gehoorbescherming ten spijt. Officieel mocht je daar maximaal twee uur staan.
Daarna zou je worden afgelost. In theorie.

Gelukkig was er Kees. Hij leidde me op. Kees had een stadionverbod en liep ooit midden in de nacht met een opblaaspop op zijn nek door de stad. Dat soort verhalen. Wij stonden soms snuivend bij onze kluisjes, twee mannen die deden alsof ze wisten wat ze deden. Kees liet mij kennis maken met Gorki. Niet persoonlijk natuurlijk. Muzikaal. Misschien wel het meest zorgzame wat iemand daar ooit voor me deed.

En dan was er Mia, kwaliteitsmadam. Figuur om te onthouden, kop om op te schieten. Een mierenneukster van Champions League-niveau. Zij kon je in één blik duidelijk maken dat je zelfs niet geschikt was om twijfel te hebben.

Eens in de twee weken was het poetsdag. Op maandagochtend om zes uur. Zes uur lang machines afspuiten met een waterslang, in jaren-zeventig-regenkleding waarin je langzaam kookte, met een veiligheidsbril waar je geen zak door zag. Dan kwam Kikker, de poetscoördinator, uitpuilende ogen, zaklampje. Controleren. Hij vond altijd iets. Altijd.

Daarna spoten ze agressieve ontsmettingsmiddelen.
Iedereen moest de hal uit. Twintig minuten later mocht je weer naar binnen om opnieuw water te spuiten. Eén keer liep dat spul in mijn laarzen. Tweedegraads verbranding. Gratis souvenir.

Na een maand kreeg ik een vast contract. Toen voelde ik me nog gevleid. Later begreep ik dat niemand daar wilde werken. Ze hadden een kamerplant aangenomen als hij
zijn badge kon vinden.

En toch heb ik daar veel geleerd. Dat efficiëntie altijd naar boven wijst. Dat kwaliteit een verhaal is dat al vastligt voor je het vertelt. En dat cynisme geen karaktertrek is, maar
een logisch gevolg.

Soms eet ik nu een frietje. Vanzelfsprekend frietje oorlog.
Dan proef ik geen aardappel. Ik proef het patattenkot,
het lawaai, het zweet, het verloren uur. Over de boerenmaffia nog maar te zwijgen.

MartinB

VON SOLO over vragen – over leven en de dood

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

Gisteren liep ik door een grote fabriek voor stadsverwarming. Grote buizen. Grote afsluiters. Elektromotoren, lawaai, geknal, gezoem. En ik ineens vroeg mij af hoe de druk in het systeem gereguleerd kon worden over vele kilometers als het water er als stoom in ging en na warmteafgifte als water van zestig graden weer uit kwam. Dat leek me heel ingewikkeld. Niet te bevatten. Te ingewikkeld voor een simpele geest als de mijne. Een vraag die ik mezelf al lang niet meer wilde stellen.

Deel 173. Vragen

Toch stelde ik de vraag. De man van de fabriek antwoordde dat er geen stoom het systeem in ging, maar water van net onder de honderd graden. De stoom geeft via een warmtewisselaar zijn warmte af aan vloeibaar water en dat wordt in een gesloten systeem rondgepompt. Ter bevestiging zei ik daarop: ‘Oh, nou snap ik het. Er is dus helemaal geen verschil in fase aan die kant van het systeem.’ De man knikte. Ik snapte het.

Soms stop je met het stellen van vragen. Soms stop je met het stellen van vragen aan jezelf. Omdat het te ingewikkeld is. Of omdat je de antwoorden denkt te kennen en niet wil weten. En na een tijdje vergeet je de vragen. Achterin je hoofd worden ze stiekem onbeantwoord weggestopt. Om ongesteld te blijven. Gisteren stelde ik een vraag die opborrelde. Uit een tijd die ik dacht dat ik vergeten was. Het antwoord was misschien vroeger onbegrijpelijk geweest, maar was dat nu niet meer. Het voelde als wakker worden.

In de liefde stellen wij ons door ons leven heen vele vragen. Waarom houd je van iemand? Wat maakt een relatie succesvol? Is er een ware? Zal alles voor altijd duren? Vragen waarop we soms de antwoorden denken te weten op bepaalde momenten. Of vragen waar we de antwoorden liever niet op zouden weten. Zeker als alles op rolletjes loopt. Wat is er dan fijner dan zonder vragen te genieten van het geluk dat de liefde geven kan. En de onzekerheid met de vragen op te bergen in de krochten van onze geest. Net zo lang tot we de vraag vergeten zijn. Of het moment dat het antwoord er eerder is dan de vraag weer opdoemt. En we ons afvragen waar het antwoord zo ineens vandaan komt.

Zo komen we bij de dood. Waarom gaan we dood? Wat is het nut van het leven? Wanneer en hoe gaan we dood? En hoe voelen we ons daarbij? Zijn we angstig?

Ik ben in ieder geval wel bang voor de dood. Durf het leven niet los te laten. De gedachte eraan vervult me met een gevoel van onbehagen. Vergelijkbaar met het gevoel dat je hebt als je eerste liefje de verkering uitgemaakt heeft en er nooit meer liefde zal zijn. Niet zo vreemd. Dat eerste gevoel, daar groei je wel overheen, doordat er nieuwe kansen komen. Liefde komt steeds weer. Dood ga je echter maar één keer. Misschien is het ook niet de dood, misschien is het het gebrek aan durf om te leven? Vragen, vragen en nog eens vragen. Je stopt ze weg en leeft. En siddert heimelijk elke keer als de dood haar gezicht laat zien.

Toch realiseerde ik me vandaag dat wat ik ooit niet snapte, later nog steeds te vragen is. Misschien snap je dan het antwoord wel. Zo ook de liefde. Zo ook de dood. Een vraag mag altijd nog een keer gesteld worden. Misschien snap je dan vóórdat alles zo ver is het antwoord al. En is het anders dan je dacht. Of dan niet meer zo erg of zwaar als je toen dacht. Hoef je enkel te berusten, glimlachen. Zonder twijfel. En misschien zijn er geen antwoorden, dan blijven vragen ten minste open. Nooit gesloten. Zonder lijken in kasten of harten in gouden kooien of levens in kaders van weten alleen. Een vraag niet gesteld, zal je tot het einde weten te achterhalen en dat ligt niet lekker. Daarbij is géén antwoord ook een antwoord. Het is niet van belang. Het begint met vragen. Vragen is leven. Ook al heb je daar misschien niet eens om gevraagd.

VON SOLO

DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST

www.vonsolo.nl

Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

En volg VON SOLO ook op Facebook, Twitter en LinkedIn!!!

Amber Helena Reisig bij 3 FM – serious request – heerlen 2015 – nu ambtenaar van het jaar? JA Amber Helena is ambtenaar van het jaar! van harte

onze vriendin en samen met wibo, martin, bjorn, pom, mike, martin-aart ooit deel uitmakend van onze poëzie succesformatie HONGERLIEF heeft het gered – ze is ambtenaar van het jaar! pomgedichten feliciteert Amber Helena. Zie hier het JURYRAPPORT:

Winnaar Als winnaar komt Amber-Helena Reisig naar voren. Zij is senior beleidsmedewerker Aanpak Dakloosheid (EU-burgers) & Beschermd Wonen bij het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Haar verhaal maakt diepe indruk op de jury. Reisig gebruikt haar eigen ervaringen met dakloosheid en kwetsbaarheid niet als persoonlijke anekdote, maar als professioneel kompas. In veel organisaties wordt de waarde van ervaringsdeskundigheid wel onderkend, maar lukt het slechts zelden om die echt in beleid en uitvoering te verweven. Reisig vormt daarop een uitzondering. Zij verbindt de leefwereld van mensen in kwetsbare situaties met de systeemwereld van het departement, zonder dat het een het ander overschaduwt. Juist deze combinatie maakt haar uitzonderlijk: zij brengt menselijkheid in een beleidsdomein dat vaak abstract en complex is, en draagt tegelijkertijd bij aan beleid dat daadwerkelijk aansluit bij de realiteit van de mensen om wie het gaat. De jury is unaniem in de overtuiging dat zij de ambtenaar van de toekomst vertegenwoordigt: iemand die de moed heeft om open te zijn, die de taal van beleid verstaat, maar vooral de taal van de samenleving beheerst.

om 4 uur vannacht werd heerlen even stil

amber helena reisig – niet lang geleden de stadsdichter van heerlen

eiste op de haar kenmerkende wijze alle aandacht op

met het volgende gedicht – klik op de plaatjes

Vera Jongejan – de palmboom groeit in mij omhoog..

Bizar zeg jij
er speelt zich een drama af op de achtergrond
en jij roept alleen zet dat geluid uit
nu is het zo stil
dat ik de denkpatronen hoor

bizar is ook
dat ik me beter kan zien
als ik bedenk dat ik een ander ben
-het is mijn laatste truc
om van mijzelf te kunnen houden

en ook
dat ik nu teveel zoete dadels eet
ik voel de palmboom groeit in mij omhoog
wil jij het vogeltje zijn
dat een liedje van liefde komt zingen
als ik je dan toewuif met mijn fijnvingerigheid?

Vera Jongejan

Ien Verrips – bovendien een vrouw…

of het ook gevaarlijk wezen kan
vroeg hij en lachte schalks
het was een grap moest ik begrijpen
iemand die af en toe gedichtjes schrijft
bovendien een vrouw
dat is alleen maar lief
of hooguit interessant

dec. 2025 IEN VERRIPS

Rob Mientjes – that will be the day…

**Hoofdbrekens**

Wakker liggen
pas je aan
met mooie kleren
in klassieke lijn
in spijkergoed
op witte sokken
that will be the day
december nightmare

tot hoofdbrekens toe
geschikt
in middeleeuws raamwerk
onder een verlichtte boom
maar de maag draait om
het hoofd verloren
bijna twaalf uur
je haalt het nooit

oliebollen rispen op
schuim op de lippen
een wolf die huilt
en alweer geen sneeuw
wensen doen we niets
verwensen des te meer
maar niet aan tafel
noch in supermarkt

Rob Mientjes

pom wolff – anders

**anders**

ik herinner me
de kleur geel van de keuken
waar het licht anders viel

waar we altijd koffie dronken
de stilte een samenvatting was
het was het geel dat wachtte

de krant op de grond
je trui
de briefjes die je schreef

nu woon ik in een kamer
waar het licht valt
zoals het hoort te vallen

ik kan het niet verdragen

pom wolff

CARTOUCHE wint de enige echte virtuele – naar de woorden van joke kaviaar – we moeten echt wat met de aarde -trofee op pomgedichten.nl – karlijn groet zilver, anke labrie brons

ik geloof dat ik wel al mag afronden – wij van de pom moeten vandaag nog door naar haarlem – ontvluchten vanmiddag maar even 020 – ajax, feijenoord, concertgebouw, al waar de feesten van de verbinding hoogtij zullen vieren, de feesten van angst en pijn als ik polleke mag citeren, hoe dan ook – dank aan alle inzenders – de jury is er uit hier. de poëzie en deze poëziesite zijn er voor de verjaagden uit de wanhoop – we blijven het herhalen – dank aan joke kaviaar voor de inspiratie – de nimmer aflatende activiste – op weg naar een betere wereld, een droomwereld wellicht, een tegenwereld. mooie gedichten mochten wij ontvangen, verbindende oproepen en vurige hartekreten oproepend tot verzet – allemaal ook samengebracht in het gedicht van CARTOUCHE – vandaag voor hem het goud – van harte. zilver voor de onontkoombare analyse van karlijn groet -en brons voor de helende smeekbede van anke labrie. ook van harte.