Rob Mientjes – in de kroeg

Homedrinking is killing de Kroegbaas

Ik schrok wel even toen ik het kleine bordje zag hangen
‘Homedrinking is killing de Kroegbaas’
toch zeker niet de mijne
alarmbellen in mijn hoofd en in mijn maag
ik zag het toch goed … en alles sloeg op het hol
het enige juiste was binnenstappen, zonder schroom
een oproep van mijn kroegie bij mij om de hoek
drinken deed ik tot ik niet meer kon
totdat ik niet meer wist wie naast me zat
en hij me vroeg … ik ken jou niet … kom jij hier vaker
hij moest eens weten, alles voor mijn kroegbaas
die van thuis bedoel ik dan, want thuis was ook mijn kroeg
vooralsnog geen voornemens de kroegbaas te vermoorden
integendeel … hart onder de riem … ik ga vaker komen
want kroegbazen mogen niet uitsterven … never nooit niet
redders in nood … bazen met het hart op de juiste plek
onverbiddelijk zacht … immer dorstig … naar lieve klandizie

Rob Mientjes

Frans Terken weer thuis – het leven lief

Frans bericht: Goedemorgen allemaal, ik kan melden dat ik sinds gistermiddag weer thuis ben uit het LUMC; met 5 stents totaal, in 3 kransslagaders; daarbij is een ICD geplaatst; ik ga de tijd nemen om te herstellen, en rustig aante doen. Dank voor alle bemoedigende en lieve woorden, en goede wensen.

wij wensen Frans een goed herstel toe – morgen gezond weer op! hieronder zijn gedicht bij het lied – heb het leven lief….

Kind aan huis

Deze stad past als een maatpak
zeg je als je de glazen schuift
jij kind aan huis in elke kroeg

diep in de nacht nog zuig je
het vertier op als zand op de vloer
ruimhartig glijdt het vocht over tafel

zo ging je ook om met geluk
niet vragen hoe en waar het te vinden
maar doen wat van pas kwam

het schuim van de verzen happen
als het naar de rand van het glas kruipt
met je vingers tikkend op het tafelblad

in de spiegel zie je een hand op de borst
de hand die bij lamplicht woorden weegt
een mond gekust van niet vergeten

van het nachtbed dat onverwarmd
wachtte op in elkaar verdrinken
leven als een bruistablet
in liefde opgelost

FT 18.10.2019
https://fransterken.blogspot.com/

–>
‘doen wat van pas kwam’ _ (geen zoektocht naar het hoe!) een pragmatisch advies van de dichter Frans Terken bij het zo LUDIQUE aangedragen thema – heb het leven lief. we lezen een universeel slot in dit levensgedicht. wees maar niet bang zingt ludique – frans schrijft over ‘een mond gekust van niet vergeten’ – mooi – het leven als een bruistablet en dan in liefde opgelost. prachtig beeld. ja zo moet het leven. zijn. zo moet het zijn. het zijn zijn.

MartinB, Max Lerou en Ditmar Bakker winnen de enige echte virtuele zo-een-pretje-is-het-nou-ook-weer-niet om dichter te zijn trofee op pomgedichten.nl een barre tijden trofee – deze week

hoor ze hoor ze
loeien in de straten

het juryrapport: nou we hebben alles wel binnen wat we binnen hadden gewenst – om de zondag mooi en met ruim gemoed aan te kunnen – dank aan alle inzenders. waren het de vorige week de vrouwen die het goud en ander eerbetoon binnen sleepten – deze week zijn het de heeren! en wat voor een heeren! het zijn de toppers in dichtersland. ik ga geen onderscheid maken – het is zonder meer drie keer goud. onder de gedichten leest u van mijn euforie. MartinB, Max Lerou en Ditmar Bakker van harte!

het is geen pretje

dichter zijn is kut
geen romantiek

alleen kou koffie
jezelf te serieus nemen
voor iemand die niks verdient

je schrijft omdat je niet kunt zwijgen
niet omdat iemand zit te wachten

je noemt het noodzaak
maar het is vooral onvermogen
om normaal te leven

je zit in cafés
alsof dat iets betekent

alsof ellende automatisch
diepgang wordt
als er alcohol bij staat

je noemt het eerlijkheid
maar het is zelfbeklag
met regeleinden

en elke keer denk je
dit is raak dit is waar dit ben ik

tot niemand reageert
en je weer snapt dat zelfs je pijn
te weinig voorstelt

dichter zijn is geen pretje
het is jezelf blijven
terwijl je allang had moeten stoppen

MartinB

haha – het is zoals heel veel mensen denken en heel weinig mensen durven op te schrijven – en dichters schrijven dit al helemaal niet op – dichters zijn mensen met diepgang zei ooit een vrouw tegen mij die een nacht met een dichter had doorgebracht. dat moet B geweest zijn dacht ik – ze had nog rode wangen van het avond -uur. hoe dan ook – B schrijft een heerlijk medicijn bij elkaar tegen mensen die zichzelf TE serieus nemen – als ze B’s gedicht zouden lezen zouden ze er een einde aan maken. en dat laatste zou helemaal niet zo erg zijn voor de mensheid. want hoeveel kwelling kan een mens aan als een bezoeker van een open podium?

de kwetsbare ziel

het is weer tijd
voor spierballen rollen
in de etalage van magazijn ad rem

poëten smeren daar eerst hun uitgedroogde kelen
dan openen ze luidruchtig hun torsende torso
u kent dat wel – waar dichters drinken
zwelt elk vertrek tot gelachkamer

al snel draaien zij om de as van hun wereld
en maken zo een pirouette van trots
in het voorportaal naar ruimte die zich
nog eens lekker onbeschaamd uitrekt

en aan het eind van de avond
altijd weer de aangeschoten dichter
die met oeverloze metaforen het ellenlang
verhalen hermetisch wil dichten en zo

het publiek een beetje meewerkt promoveren
ponden naar kilo’s per kubieke centimeter
de ontwikkeling enorm en anders is daar altijd nog
de deur naar een onherstelbaar niets

ml

haha een lekker soort cynisme om in te happen als in een schuimend biertje – ik denk dat hier beschreven wordt wat ik vanavond zal aanschouwen. een betere samenvatting kan ik niet geven. prachtig werkelijk prachtige laatste regel:

en anders is daar altijd nog
de deur naar een onherstelbaar niets

De Dichter

Des avonds kijkt hij in zijn glazen bol
gevuld met oude dromen en kristal,
verwarmt de kleinste kloot in het heelal
en schenkt het dan heus laatste glas weer vol
met afgeprijsde, wrange alcohol
waardoor zijn ziel zo zuiver slapen zal,
geplaagd door nieuwe dromen: carnaval
van drank, en plastic zak, en tramadol…

…bezwaren, wetten—die zijn géén bedrog;
des ochtends, bij de spiegel aanbeland,
ziet hij een steeds meer overjarig joch
niet tegen dood of eeuwigheid bestand,
en God blijft stil—ontzield, terwijl hij nog
een greintje zout als korrel zand ontbrandt.

***[D.B.]

tsja hebben we toch de absolute top te pakken hier – the one and only DeeBee. barre tijden voor de dichters breken aan – alle ingrediënten aanwezig in de tekst van Dit: alcohol, dromen en ouderdom, carnaval en tramadol. én van de Heer moet je het niet hebben – zo hebben we het graag hier op de site.

Frans Terken – (gelukkig weer terug van even aan de overkant)
Ditmar Bakker – met afgeprijsde, wrange alcohol
Rob Mientjes – dichter bij jezelf
Luk Paard – ik schreef nooit eerder zo van liefde
Conny Lahnstein – omdat alles beter kan dan vandaag,
Rik van Boeckel – niet uit wanhoop maar vol verwachting
Ien verrips – om te wennen vast…
Anke labrie – Het goede blijft gelukkig…
Max Lerou -anders is daar altijd nog de deur naar een onherstelbaar niets
Cartouche – waar anders nog
Vera van der Horst – om ergens te blijven.
MartinB – je noemt het eerlijkheid

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is pomreuring4fotoconnylahnstein-1024x761.jpg — foto: Conny Lahnstein

wie wint de enige echte virtuele zo-een-pretje-is-het-nou-ook-weer-niet om dichter te zijn trofee op pomgedichten.nl? een barre tijden trofee – deze week

het thema deze week behoeft geen toelichting lijkt me – kijk naar het journaal en u weet genoeg – dichters zoals altijd hier op de pom voor de verjaagden uit de wanhoop – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

brandmerk Dichter

nu
we niet meer
zijn toegestaan

dichters
het dichten
is vergaan

drones
zijn voorgeprogrammeerd
in een dodentaal

dood
aan de dichters
ja dood ze allemaal

nu wij de D
van dichter
moeten dragen

gebrandmerkt zijn
en morgen
opgehangen

hoor ze
hoor ze
loeien in de straten

pom wolff

Dichter bij de strop

Met touwen zitten ze je achterna
jagen op je als je ze tegenspreekt

en jij op je hoede
voor wat je dan zegt
één verkeerd woord en je hangt

zijn er altijd een paar schreeuwers
in zoetgevooisde bewondering
voor wie de macht heeft
ze houden jou in de gaten

de hielenlikkers als taallakei
ze kussen de aars van
despoten en brandstichters
staan jou naar het leven

roep dat dat verboden moet worden
en verf hun woorden zwart

© FT 16.01.2026

fijn dat Frans en ook weer strijdbaar terug is aan het poëziefront – dichters voor de verjaagden uit de wanhoop – het woord een wapen – wij weten dat ze het niet goed met de dichters ophebben – hoe verschillend dichters ook kracht aan de woorden geven. verf hun bruine woorden zwart – met hart en ziel!

Liever dichter zijn dan schrijver

Toegegeven, toegeschreven
hartstikke toe, dicht
gesloten dus, potdicht
verstopt achter zinnen
woorden letters
omhuld en ingegeven door abc
dichter bij de waarheid
dichter bij de mens
dichter bij jezelf

liever dichter zijn dan schrijver
wat is een schrijver nu
lineair verhalend, saai
hij schrijft geeneens
hij tikt, compleet van lotje getikt
betoeterd, bezopen, magistraal
schrijfsels spatten van scherm
blinken uit in taalgebruik
maar toch
schaamteloos gezichtsverlies
dichter komen bij wat werkelijk telt
brengt ons in verlegenheid

Rob Mientjes

dichter heeft duidelijk plezier in het ronddraaien van en in de taal – bijna als een vlucht uit de werkelijkheid – in de laatste twee regels de boodschap: de verlegenheid

hoi pom,
ik heb’et nieuws gezien en al’et onheil…hoe de mens ’n wereld en de wereld ’n mens…deze wereld de echte wereld en hoe mense kunne zijn…echt
en dan ben je’n schim ja slechts’n peulschil in’et bestaan van de tijd…de wereld…as’n mens
ben je tevens nog dichter/schrijver en blijf je mens
’n schim
peulschil
echt

en zie je hoe de wereld…en schrijf je
dat ik’et zo doe

de bijdrage en groetjes luk paard

(de rockdichter): sjonge de tijd vliegt en vliegt snel…en toch ben ik genoopt en volgzaam tot rust de altijd onbetaalbare rust ja de helende rust…kortom zalig! en zo is’et nu zondag en ter pom de zondagwedstrijd die geen…u kent’et intusse al wel ….terwijl’et nieuws van de wereld in onheil baadt en’et ook voor’n dichter nie elke dag’n feest is…en dus doe ik zo:

“ omdat ik dichter ben “

al die brieve die ik reeds
in letters zacht en tastbaar
zovele drome uit’n wens

de dagenlang met jou
enkel en alleen maar zingenot
ik schreef nooit eerder zo van liefde

toch glijde met elke tijd
de zinne verder weg en
valt de nacht ied’re keer
opnieuw

klopt’n hart gedrenkt in letters
bet ik trane met zovele woorde
nergens in’et echt geschreve

© luk paard

(zingenot: wellust/lust…)

Luk geeft op zijn zo eigen manier woorden aan de titel van het programma dat wij bjorn van rozen en ik ook in 2026 op diverse locaties zullen brengen – laat het van de liefde zijn – het enige juiste antwoord op de alles verwoestende werkelijkheid om de dichter heen. luk beheerst de taal der liefde als geen ander.

Noodlottige roeping

Oh dat hoofd, dat nooit aflatende brakende hoofd,
waar klanken woelen om geboren te worden, omdat
het moet, onvermijdelijk en blind het witste licht tastend
– de navelstreng wurgend om de nek – hakkelend en
stamelend de woorden verwoorden wat in de ziel ligt
verborgen, ritmisch of ontgoocheld de werkelijkheid
verhullen of onthullen wat wereldkundig moet worden
gemaakt, op te kalken, te gummen en krassen, desnoods
het mes erdoorheen te jassen en dan het lef hebben om
het een gezicht te geven, het venijn te trotseren, omdat alles beter kan dan vandaag, het vege lijf desnoods te verliezen of te blijven baren als een glorende dageraad, omdat het moet, niet anders kan

Conny Lahnstein
17 januari 2026

het is niet helemaal direct duidelijk wat Conny aangeeft – beschrijft – de geboorte van het verzet – lees ik – maar misschien beschrijft dichter hele andere zaken. dat we geboren zijn en worden om het kwaad te lijf te gaan – en dat het zo door zal gaan omdat het niet anders kan met de mensheid met het menszijn.

mijn droom vannacht ging over oorlog
een andere oorlog dan mijn droom als kind
die van die andere oorlog
de oorlog van mijn ouders
die was geweest en afgelopen
‘nie wieder’

mijn droom vannacht
als om te wennen vast
een nieuwe werkelijkheid
oorlog weliswaar niet gegarandeerd
maar zeker ook niet uitgesloten

jan 2026 IEN VERRIPS

hoe we van oorlog naar oorlog leven – van generatie naar generatie en dat nie wieder – wieder zal zijn – dat dat denkbaar is en wellicht mogelijk. dat de boemers nog net het geluk hebben een oorlogsvrij leven gekend te hebben. of net niet.

Hallo Pom:
Ik vind dit een aparte wedstrijd. Maar ik sta als dichter op mijn manier in de poëzie wereld. Zo wordt over mijn poëzie regelmatig vermeld dat die tegen liedkunst aan ligt. Dat komt omdat ik mijn gedichten vaak met muziek combineer. Dat weet jij natuurlijk.Maar ik schrijf ze meestal zonder aan muziek te denken. Begin jaren tachtig kwam ik op het idee mijn poëzie voordracht met slagwerk te combineren bij optredens en dat werd later uitgebreider door de bijdragen van andere muzikanten. En werd ik bekend als popdichter. Maar dat werd niet door iedereen gewaardeerd en dat is nog steeds zo. De term popdichter is nu veranderd in spoken word artiest. Jij kent mijn poëziebundel met cd Beweeg als een strateeg die jij gerecenseerd hebt en ook de cd De dromende dansers.Mijn gedichten voor de zondagochtend wedstrijden schrijf ik niet met de bedoeling die met muziek te combineren. Maar omdat ik behalve dichter ook muzikant ben, lijkt het er soms misschien wel op. Het beinvloedt mijn eigen stijl. Maar iedere dichter en dichteres heeft een eigen stijl die wel of niet gewaardeerd wordt.’
Dit is nu mijn bijdrage:

In het poëtische licht

Dichter laat het woord gaan
niet uit wanhoop maar vol verwachting

voeg er zo nu en dan een ritme aan toe
en blijf zo in het poëtische licht staan

dichters zijn mensen met zinvolle woorden
dat komt iedereen ooit tegemoet

al is poëzie niet altijd goed
de verzen staan vaak vol moed of weemoed

wie de dichters vreemd verjaagt
begrijpt niets van zijn of haar betekenis

laat de tijd rusten in woorden en zinnen
en het loeien in de straten over gaan.

Rik van Boeckel
17 januari 2026

prachtige wens van Rik in de laatste strofe – mogelijk naïef – maar dat het wel geschreven wordt – zo kennen we Rik – de optimist onder alle dichters.

laat de tijd rusten in woorden en zinnen
en het loeien in de straten over gaan.

Het ware, het schone en het goede
Plato wist het wel…

Maar wat is nog waarheid
nu het in deze tijd zo vaak
geweld wordt aangedaan?

Schoonheid wordt gefotoshopt
de natuur met gif bespoten.

Het goede blijft gelukkig
in de ogen van de dichter
die, vaak noodgedwongen,
minstens in zijn woorden,
het liefst die droom behoudt.

Anke Labrie 2026

van plato de oude filosoof naar de dichter – behoeder van de droom – van het goede. bij Anke is die reis in de tijd in een tijdspanne van drie strofen geregeld. we moeten anke maar vragen het ministerie van cultuur voor haar rekening te nemen – dan schiet het tenminste op – de waardering voor de kunsten en de dichtkunst in het bijzonder.

Open podium – 17 januari 2026 | De Zwaan Cultureel

Bar en broos

in deze tijden van droogte en roeptoeters
krimpende bossen, oorlog en landjepik
overschot aan mest, gebrek aan waarde
en taal die met het jaar achteruitholt

klagen we wat af met elkaar
in ongehoord immense woningnood
en stromen we tegelijkertijd over van
geluk op de index lezen we zwart op wit

hoe bar en broos

de dichter houdt bij dit alles zijn hart vast
vraagt zich waar en hoe te blijven, bij de voor-
of keerzijde, dan wel te putten uit de rand
van de munt welke kant hij ook op rolt

met droeve ogen en vaste hand vermant
vervrouwt hij zich, vouwt zich dubbel om
voorbij de grenzen van het mogelijke te komen
tot een plek van liefdevolle troost om in te wonen

waar anders nog dan in een gedichte
werkelijkheid?

17-01-2026 / Cartouche

tsja waar anders nog vraagt Cartouche. ik weet het ook niet. de dichtkunst schuift de dichter hier voorzichtig naar voren als eiland voor de verjaagden uit de wanhoop die wereld heet. mooi gedaan Cartouche. zacht en broos gedicht.

Dichter in barre tijd

Buiten oefent de wereld
op breken en volhouden,
vol haast en harde stemmen.

Iets in mij blijft langzaam spreken,
met een wat misplaatste hoop
dat een zin iets vertragen kan.

Soms voelt schrijven
als zacht spreken in een storm,
niet om gehoord te worden,
maar om ergens te blijven.

Vera van der Horst Vera

Vera geeft aan dat ze net te lang geknutseld heeft aan het gedicht. ik zou zeggen – doe alleen de laatste koplandsiaanse strofe – die is mooi genoeg voor vandaag – te mooi zelfs voor de bizarre wereld om ons heen:

Soms voelt schrijven
als zacht spreken in een storm,
niet om gehoord te worden,
maar om ergens te blijven.

Vera van der Horst

Bjorn van Rozen eert en bedankt Catelijne aan het einde van de wereld

Aan het einde van de wereld bij Cathelijne ontdekte ik een lied. ‘Ik ontmoette haar op Ithaka’. Pom Wolff kiest de songs die we spelen en hij koos ‘Ithaka’. Een gouden pick. We doken er in. Een couplet, een gedicht, een refrein. Kort gedicht als solo. Tederheid, verbetenheid, een klodder roze en een klodder rood.
Misschien raar een lied te ontdekken dat je zelf schreef. Mooi is het wel. Dank je, Pom Wolff. Dank je, Cathelijne. Voor het moment

Xander Jongejan – Eerst geven we het de juiste kleur…

De juiste kleur

Eerst geven we het de juiste kleur
dan geven we het speelgoed passend bij de kleur
dan vragen we wat het wil worden
dan sturen we het naar de juiste school
we vragen wat het wil worden
dan zeggen we dat het hard moet werken
we zijn teleurgesteld als het niet hard werkt
dan vragen we wat het wil worden
we sturen het naar de volgende school
dan zeggen we dat het hard moet werken
we worden boos als het niet hard werkt
dan vragen we wat het wil worden
als het een diploma haalt zijn we erg blij
dan vragen we wat het wil worden

Xander Jongejan
https://metxander.nl/

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Outlook-zrto14wq-1024x1024.png

VON SOLO in ANTWERPEN – Alles wat ik ooit ergens achtergelaten had, was niet verloren…

Onlangs moest ik voor een werkbezoek Kortrijk zijn. Omdat de ring rond Antwerpen in de ochtend niet te ronden is, hadden we besloten de avond tevoren in Antwerpen neer te strijken en de volgende dag in alle vroegte voor de files de baan op te gaan. Mijn reisgenotes hadden een appartement geboekt voor de nacht en waren met de trein vooruit gereisd. Ik volgde hen aan het einde van de werkdag na het avondeten met de auto. Het appartement lag in Sint-Andries. Voor de beste uitvalsweg in de morgen koos ik ervoor de wagen op de Vlaamsekaai in een ondergrondse parking te zetten. En ik was gearriveerd.

Bovengekomen op de kaai, wist ik wat me te doen stond. Een Koninck bij de Congo alvorens mij aan te melden bij mijn reisgenoten. Bij de Congo zat ik aan een tafeltje met een marmeren blad. Een Bolleke was er nog steeds betaalbaar en smaakt als vroeger. Toen ik mijn eerste dorst gelaafd had, ging ik op kot aan om in te kwartieren en de animo te peilen voor kroegbezoek. Eén van de dames moest nog een stuk aftypen, maar de andere had nog wel zin om voor een drankje op café te gaan. En zo liepen we door het eeuwenoude stratenplan van het centrum van Antwerpen richting kathedraal. Daar aangekomen liepen we langs de achterkant richting café de Pelikaan. We stapten via de achterdeur binnen. Stamgasten zaten de Croky cup te kijken. Antwerp-Sint Truiden. We zetten ons aan een tafeltje bij de verwarming met uitzicht op de Melkmarkt.

Mijn bewuste voerde een gezellig kroeggesprek. Mijn geest gleed langzaam door het venster naar buiten. Ik trad er een paar panden mee binnen en zweefde door enkel steegjes. Er waren dingen die al lang niet meer bestonden. Zelf was ik er ook niet meer zoals ik er ooit was geweest. Toch was er een deel van me dat nooit weg was geweest. Dat deel van mijn wezen, dat altijd terugkomt om de stukjes van mijn ziel te vinden die zoek zijn geraakt in de mist der tijden. Een plek ouder dan het leven dat ik leef. Ouder dan mijn vorige levens. De plekken die in dromen terugkomen als vervormingen van de huidige werkelijkheid. Een samenstel vormen van geografische coördinaten en dingen die ooit gebeurd zijn. Waar de restjes kosmische energie nog van aan de straatstenen kleven. Niet afslijten, hoeveel voeten er ook overheen gelopen zijn. Parallelle werkelijkheid die bijna onzichtbaar onder de oppervlakte van de waarneembare werkelijkheid sluimert. Het leven van eeuwen. Het allemaal weer even samenkomt op één plek in tijd en ruimte.

Ze vroeg me of ik nog een Bolleke bliefde. En alles vervaagde weer terug naar een tastbare werkelijkheid. Het zachte licht, de bruine lambrisering, de tegelvloer, de natte, glimmende straatstenen buiten, dauw op mijn verse glas. En vreugde bij het volk, want Antwerp had gewonnen. Toen we de kroeg uitstapten was ik voldaan en gerust. Alles wat ik ooit ergens achtergelaten had, was niet verloren. En ook in dit leven zal ik weer nieuwe kruimels strooien.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

En ik zag dat de Antistresspoweet u ook weer heeft weten te vinden.
XVon

ROB BOUDESTEIN – BETER INKT VERSPILD DAN BLOED – een recensie

ROB BOUDESTEIN – BETER INKT VERSPILD DAN BLOED – een recensie

het was zo een winterse diep donkere middag – een eijldersmiddag, een eijldersdichtmiddag, maar wel een hele speciale die toch ook weer heel gewoon was. het café die middag warm dampend stampend vol – de presentatie van de bundel THUIS – 85 jaar Café Eijlders. we kwamen iets te laat – de bar afgeladen, de eijlders ‘inhammen’ tot aan het dichterstrappetje naar de toiletten – van hoek tot hoek vol dichters – achterin het café alle tafeltjes ook bezet – maar helemaal achterin – achter de bar – onder een kunstwerk – naast één man nog twee vrije plaatsen – zeg maar anderhalf – als je dicht tegen elkaar aankroop.

het was een heidense tour om die 2 plaatsen naast die ene man te bereiken – langs benen en armen van de vast gezetenen aan de ronde tafeltjes achterin het café met kaarsen belicht – het is alsof ie corona heeft of melaats is – dacht ik. en bijna versprak ik mij bij het aanspreken/ aanfluisteren van de man

‘zijn die plaatsen nog vrij of heeft u cor..’-
“vrij” hoorde ik de man kortaf en afgepast.

we ploften naast de man neer. voorin was de dichter Michiel van Rooij aan het woord – niet dat je hem zag vanaf de plaats naast de man – je hoorde de dichter ergens voorin – we keken tegen de ruggen aan van de mensen die aan de bar de dichter wel konden zien. later na aanschaf van de eijldersbundel las ik dat Michiel het gedicht DOWN AND OUT IN EIJLDERS uit die bundel voorlas – ik hoorde:

“Dat is het mooie aan Eijlders/Er zit altijd wel een meisje,/ gezicht omlijst met krullend haar/ ..”

Ja ja dacht ik stevig geklemd tussen de man en mijn geliefde. dichter na dichter passeerden de revue. en na verloop van tijd – zeg maar rustig na een uur of zo – kwam er een beetje ruimte en lucht achterin de tent. ik zwaaide naar bevriende dichters en zowaar in een pauze kwam er een stoel vrij en kon ik mij prinsheerlijk zetelen achter een tafeltje met kaars. “de solipsist” sprak al die tijd geen woord. tegen mij niet, tegen niemand niet, niks, niets. ik vroeg mij af: zou het dichter zijn of een toehoorder of iemand die toevallig aanwezig overweldigd door een invasie dichters ingesloten werd op de toevallige plaats waar hij zich bevond.

Na een pauze noemde presentator Paul Lokkerbol een naam. de solipsist verrees, baande zich een weg naar het dichterstrappetje en HIJ SPRAK! toen hij weerkeerde vroeg ik hem waar ik meer poëzie van hem kon lezen – hij pakte een bundel – die nu voor mij ligt. BETER INKT VERSPILD DAN BLOED de titel – Rob Boudestein gedichten – iets meer dan 50 werkelijk prachtige gedichten – pareltjes – waarin héél héél veel stil en verstild verlangen is verwerkt – oa – in deze prachtregels uit het gedicht ‘codicil’:

Mijn lief,
Als je dit leest dan is het feest met jou gedaan,
dan ben ik dood ….

(…)
… (voor) mijn ogen geldt een uitgesteld ontbinden.
Mijn lief, die mogen ze verkassen naar een blinde
mits hij belooft dat beide ogen dan nadien
zo af en toe, nee elke dag jou zullen zien.
(…)

mits hij belooft dat beide ogen dan nadien
iedere dag nee ieder uur jou zullen zien

(…)
mits hij belooft dat beide ogen dan nadien
elk uur, of nee, nee almaardoor jou zullen zien.

Rob Boudestein – contact: rob_boudestein@yahoo.com /Oemtata vzw/ OEKKAF 2024

Vera Jongejan in het stoffelijk heden

was getekend Vera Jongejan

pom wolff – we dronken Antwerpen tot aan onze voeten…

we dronken antwerpen
tot aan onze voeten

herman

de brug is ver
het zijn geluiden
de stad
het was de wiegbrug toen
moest altijd wachten
zag de schippers
zag een klomp
zag een touw
zag ze zwaaien
er waren muntjes
herman

moet altijd denken
dan maak ik er maar weer een gedicht van
in de ochtend
tik tik tik
ze waren er wel de eerlijke woorden
maar daar doorheen
sla
sla
tik tik

een sienjaal
herman
zo een laatste moment
ben je toch alleen
ik was met haar herman
ik kon niet anders

ze weet vast de schelde nog
hoe bang ze was om te vallen
later dansten haar hoge hakken
een lange hoge hakken mars
er was muziek
piano’s
we moesten zoenen
zoenden als de golven
herman

wat was ze blond
half blond
vissenogen
ze had gekropen zei ze
door zwarter bloed
door het zwartste bloed
we dronken antwerpen
tot aan onze voeten
de travestiet zong mooi

later speelde een gitarist een liefdesliedje
ik kan zo mooi kijken
als ik verliefd ben
dan spelen ze liedjes
dan zingen ze
ik kon niet anders herman
we keken water

soms sturen ze nog kaartjes
uit een ver land
schrijven ze een goed jaar
wat rest is de brug
waaraan de kleine floriade
onkruid groeit
door stalen hekken roest
en ergens nog iets stroomt
dat op een rivier lijkt

dan lopen ze door herman
dan lopen ze door

pomwolff

heel gewoon Ien Verrips

(om voor te lezen)

‘wat hebben wij nou eigenlijk meegemaakt’
ik viel even stil
in de veronderstelling dat, hoewel
ik de voorpagina nooit heb gehaald
niemands leven heb gered
of een hoofdprijs gewonnen
ik toch een zinvol en noemenswaardig leven leid
ten minste interessant
maar ja….
altijd een dak boven mijn hoofd
goed verzekerd
een kachel die brandt
en voldoende paracetamol
en als je het zo bekijkt..
is mijn leven best wel heel gewoon
zelfs zo af en toe een reisje België voorbij
voegt daar niet veel aan toe
niets meegemaakt dus
eigenlijk

IEN VERRIPS

maar België heeft wel wat hoor Ien!