pomgedichten.nl

Alex Roeka op premiere drift in 020 – nieuw komedie 21/4/26 – een recensie

Het is niet aan mij om een recensie te schrijven. ik kan niks – Ik kan geen postzegels verzamelen, geen gitaar spelen, niet zingen – vrij naar paul van ostaijen – ik bedoel wie reyer zwart gisterenavond in de kleine komedie 020 gitaar hoorde spelen dient te zwijgen of uit volle vervoering en euforie luid uit te roepen – ‘wat was ie goed. de begeleider van Aléx Roeka in zijn premiereshow OP DRIFT. het is ook niet aan mij om een recensie te schrijven – ik ben al zo erg lang fan van Alex Roeka en net als bij het premierepubliek gisteren kan ie niet kapot. en wie zo mooi als hij MOZART kan zingen kan ook niet kapot, mag ook niet kapot – al is ie in de 80. zingen over de liefde ook natuurlijk – vooral over de liefde die voorbij ging – ‘wil je voorzichtig zijn’ en ‘ik mis je’ – nou ja de echte fans weten genoeg. dit mag nooit ophouden – en DIT is ALEX ROEKA.

maar toch: u voelt het aankomen. ik zag roeka in zijn voorlaatste show in – ja hoor – hoofddorp – ik zeg hoofddorp en erger dan hoofddorp bezoeken bestaat niet en ik zag een werkelijk grandioze gedreven – volkomen op drift geraakte alex roeka in november 2025 in zijn show Nachtcafé en met dat beeld nog in mijn hoofd betrad ik gisteren het prachttheater aan de amstel in 020.

de premiere voorstelling had zijn naam mee: ROEKA OP DRIFT. en waar het ook aan gelegen heeft – ik zag niet de roeka die nog in mijn hoofd op zijn hoofddorps rondspookte – wel dezelfde afwisseling als toen – verhaaltje – song – verhaaltje – maar in een net te obligaat toneelbeeld en in een net te uitgeblust optreden – gelukkig hebben we Mozart nog en Rijer Zwart – en gelukkig hebben we ook Alex Roeka nog. 80 procent roeka is nog altijd 2000 procent meer liedjeszanger dan wie dan ook in nederlandse poëzie over de liefde over het leven en over een onstuitbaar verlangen zingt.

pw 22/4/26

Ien Verrips is de tot haar slaaf gemaakte

**Poes**

als een vorstin gedraagt zij zich
zij komt en gaat naar eigen zin
doet wat ze wil zonder enig overleg
eist bediening op door haar gewenste tijden
dat alles met koninklijke vanzelfsprekendheid

vrijwillig heb ik me tot haar slaaf gemaakt
open de deur als zij naar buiten gaat
geef haar het eten dat zij eten wil
dat alles door haar aaibaarheid
en ’t zachte spinnen van tevredenheid

april 2026 IEN VERRIPS

en toch blijven wij van hier van mening dat KIKI de annie mg schmidtprijs had moeten krijgen met dit prachtlied over navalny

en toch blijven wij van hier van mening dat KIKI de annie mg schmidtprijs had moeten krijgen met dit prachtlied – eerbetoon:

Rob Mientjes – Soms tref je zo van die kroegen waar je je meteen thuis voelt. Waar het geluk je toelacht.

**In de Zotte Lambiek**

In de Zotte Lambiek te Teuven is het goed toeven. Gelegen in het midden tussen drie prachtige steden. Aken, Luik, Maastricht. Allen op een afstand van 20 kilometer.
De Voerstreek is het waar biercafé de Zotte Lambiek zich bevindt. Een plek om te koesteren in een dorp dat je normaal snel zou passeren, een plek gelegen aan een wat verloren grijze straat het dorp uit. De aankondigingen op de buitenmuren van het café zijn daarentegen kleurrijk en schreeuwen je ludiek en luid naar binnen. Ze maken meteen nieuwsgierig en dorstig.

Binnen zijn de muren volgestouwd met anekdotes en teksten op zijn Suske en Wiskes en bovenal op zijn Lambieks. Het is meteen duidelijk. Hier raak je vervoerd en gevoerd door bier. Talloze biertjes. Met tekst en uitleg op verzoek van een ietwat warrige charmante gastvrouw en een onvervalste biersommelier die eigenlijk liever drumt. Je kunt maar passies hebben.

Soms tref je zo van die kroegen waar je je meteen thuis voelt. Die past gelijk een warme jas. Waar je niet meer weg wil. Waar het geluk je toelacht. Waar weinig woorden nodig zijn om dat te delen. Met een goed glas, een goed verhaal en een goed publiek. Waar kunstenaars en ambachtslieden, een verdwaalde toerist en dorpsgenoten elkaar warm ontmoeten. Buiten in een keet of aan het kleine terras, aan een kabbelend watertje met twee Belgische werkpaarden in de wei die nieuwsgierig komen spotten. Zomaar ergens in een door god verlaten straat, een achteraf cafeeke. In de Zotte Lambiek. Om nooit te vergeten. Wat een ambiance.

Rob Mientjes

ik zei nog tegen karel – is er nou niemand die het durft te zeggen – spoedopname – niet aarzelen –

Soms treden volkomen taalkrankzinnigen op in Eijlders (dichtmiddag)- nouja ik bedoel mensen die je wenst dat ze worden geholpen – maar ja de zorg is niet wat de zorg is geweest –

ik zei nog tegen karel – is er nou niemand die het durft te zeggen – spoedopname – niet aarzelen – de totale onzin minutenlang het publiek ingejaagd – als je naar de uitgekraamde teksten luistert weet je hoe totale onzin onder het mom van poëzie de wereld ingeslingerd wordt. is er nou niemand die tegen de dames jolies heij en ma ter haar zegt – laat u opnemen – neem de aangereikte kalmeringstabletten – luister goed naar de opdrachten van de psych en houd alle tekstentroep voor u zelf – nou ik wel hoor. overal waar ook maar iets van poëzie wordt georganiseerd zitten ze al een uur van te voren met hun pootjes omhoog en smachtende blikken te wachten totdat ze hun zo eigen totale taalkrankzinnigheid kunnen etaleren. dat het gezegd is. dat deze taalterreur mag ophouden

Bart Top wint de enige echte virtuele – en zit u de laatste tijd wel goed? trofee op pomgedichten.nl – Vera vd Horst zilver, Anke Labrie brons

laten we meteen maar de daad bij het woord voegen – het goud gaat op deze zondagochtend naar BART TOP – van harte – nee het zit niet goed bij en in de wereld om ons heen. het wordt echt tijd om op te staan – de stem van de dichter klinkt luid en duidelijk en voor iedereen onontkoombaar in zijn poëtisch vormgegeven pamflet. maar eigenlijk is pamflet niet het goede woord. Bart schrijft in de beste traditie van de sociaal democratie een hartverwarmende tekst – bijna een eerbetoon aan die prachtregels van dichteres HRH:

De zachte krachten zullen zeker winnen
in ’t eind – dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zo ’t zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.

het zilver op deze zondag moet zonder meer naar Vera van de Horst – madam schreef weer eens een onvergankelijk gedicht. de stoel met prachtleuningen van Anke Labrie zetten we nog even in een bronzen licht – winnaars van harte – dank aan alle dichters die inzonden – het was weer een bijzondere – bijzonder mooie zondagochtend. de commentaren leest u onder de gedichten.

**Niet blijven zitten: opstaan!**

Wat is de waarde van een mensenleven
als dag na dag de prijs van olie
hoger wordt opgedreven. Hoe hoger
dat die stijgt, hoe harder zijgt
neer de prijs van vlees en bloed.
Het is hun oorlog die zich
met onze lichaamsvochten voedt
die graait en maait
en zonder onderscheid
leed toevoegt aan al wie
al zo lang zo bitter lijdt.

Hen is het om het even
of bommen vallen op
oorlogsschepen of
op een ziekenhuis.
Hoe ver is elke vorm
van humanisme weggedreven.

Terwijl de verbeelding is gestorven
ruiken verdorven geesten
grenzeloos profijt, Hun zielen
leven op: de geur van geweld
smaakt op hun tong naar geld.

Wie draait er terug
het wiel van de geschiedenis
dat doldraait op hebzucht en haat?
Of is het al te laat om
met rede en met recht
het strijdperk in te perken
de wapens te begraven
de massagraven op te graven
de doden weer een naam
te geven. En ook een naam
aan wie bleef leven.
.
Blijven we kijken, of zelfs
helemaal ontwijken?
Zitten we verlamd te staren
naar onafwendbaarheid
of zoeken we de blik in elkaars ogen
putten we kracht uit onvermogen
om de kaarten nieuw te schudden
de richting te verschuiven
putten geloof uit ongeloof
dat dit zo door kan gaan?

Laten we beginnen op te staan
Dat is een basis voor bewegen.

*Bart Top*
https://www.gedichtbijzee.nl/

nou in de wereld om ons heen zit het niet echt goed – dat beschrijft de dichter Bart Top als geen ander – een alles en iedereen overstijgend bijna – strijdlied lezen we hier – de tekst lijkt ook in de beste traditie van de sociaal democratie geschreven – aan de 20 – 20 regel van deze site hoeft een dichter zich niet te houden als de noodzaak zich opdringt. en de schrijfnoodzaak van de vele gekozen woorden, rijmwoorden is hier evident. de wereld moet beter! zo kan het niet langer. sta op! in machteloosheid wordt kracht geboren. het is zoals kiki schippers in haar prachtlied NAVALNY zingt: ‘’..kwaad wordt geholpen door alles wat zwijgt… het kwaad triomfeert als je niks doet…” – met de kracht van de poëzie een prachtig pleidooi om op te staan tegen het ons omringend kwaad – dit wordt op deze zondagochtend niet meer overtroffen: GOUD! en van harte Bart.

Zoals we hier zitten
jij met die ogen en je handen in je schoot
ik met de tranen en de lach
Het rommelt buiten, een ver geluid van ernst en angst,
van ijzer op steen en glas

Hier zijn de muren van nevel gemaakt
en spelen we een spel zonder regels of verlies
we vangen de stofjes uit het zonlicht
niets hoeft hier te landen

We raken los van huis en stad
dwingende namen van dingen
Zullen we zo blijven zitten, alsjeblieft
totdat de wereld vergeet dat wij bestaan.

Vera van der Horst

dat heerlijke bijna smartelijke einde van dit gedicht – die bijna machteloze poëtische oproep in de laatste 2 regels – die zo enorm van de poëzie zijn maken dit gedicht (compleet) –

Zullen we zo blijven zitten, alsjeblieft
totdat de wereld vergeet dat wij bestaan.

de eerst drie regels – een beetje arbitrair gezegd kunnen best weg – verder lezen we dan een onvergankelijk gedicht – wie zo kan schrijven verdient eremetaal!

Het rommelt buiten, een ver geluid van ernst en angst,
van ijzer op steen en glas
Hier zijn de muren van nevel gemaakt
en spelen we een spel zonder regels of verlies
we vangen de stofjes uit het zonlicht
niets hoeft hier te landen

We raken los van huis en stad
dwingende namen van dingen
Zullen we zo blijven zitten, alsjeblieft
totdat de wereld vergeet dat wij bestaan.

Vera van der Horst

de boekenkast
blank eikenhout
biedt onderdak
aan mijn geliefden
de schilders
naast de filosofen
de dichters
binnen handbereik

mijn stoel ernaast
weerbarstig leer
gevormd naar lichaam
en naar geest
de leuningen gevuld
met dromen
en draaibaar
in de tijd

© anke labrie

(genomineerd literaire wedstrijd Schrijvenswaard
en gepubliceerd op ansichtkaarten meubelzaak)

**een mooie stoel dat moet gezegd! en prachtige leuningen ‘gevormd naar lichaam en naar de geest’ – ja zo een beeld is niet meer uit het zondaghoofd te krijgen.**

Vera van der Horst – Zullen we zo blijven zitten, alsjeblieft…
Rik van Boeckel- de banken in parken
Rob Mientjes- licht uit spot aan
Frans Terken – met woorden die even zweven
Ien Verrips – het zitten valt hem zwaar
Anke Labrie – de schilders naast de filosofen
Cartouche-ik zie het niet meer zitten
Luk paard -ik vlij me neer op’et bankje
Max Lerou – een heer van stand
André Heijnekamp – het had er misschien ingezeten
Bart Top – opstaan!

wie wint de enige echte virtuele – en zit u de laatste tijd wel goed? trofee op pomgedichten.nl?
altijd benieuwd naar het wel en wee – en zeker op de zondagochtend – zit u wel goed – zit de dichter wel goed, zit het wel goed in de wereld of in de wereld om u heen – we lezen het graag – met het thema kunt u alle kanten op – van dichterlijke weltschmerz tot uitbundige euforie – het ZITTEN is aan U! u kent de regels: *gedichten niet te lang svp* ***tenzij noodzaak*** – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

**hout rot ook**

o ben jij die én die
zal ik wel gezegd hebben
ik geloof niet dat je naar woorden zocht

mij is niemand anders dan de zon
een antwoord schuldig
zei ik en ging naast je zitten

jij begon aan een monoloog
niet uitgesproken mensen verzachten
probeerde ik nog

nou weet ik wel
dat het leven in je gaat zitten
als houtrot

en dat je krijgt wat je verdient
maar om het allemaal
maar uit te kramen is ook zoiets

pom wolff

‘k ben u niet vergeten, ‘k wil u nie verliezen
De stempel da’k drage wat doet ie d’er toe
’t was hier veel te moeilijk, ik koste niet kiezen
Ik wille allene het beste voor joe

Misschien is ‘t dan beter om liefde te delen
(ik lope) de schuld en de schaamte voorbie
Maar ik kanne’t niet helpen, ge zit in mijn kleren
Ik hope da’j soms nog kunt peizen an mie

Soms ben ik onzeker, a’k joe hore zuchten
A’j zoekt naar de katte da’k ik kieke uit den boom
Ik kan u niet beloven, da’k niet meer ga vluchten
Da’k nie meer ga zoeken naar andere droomn

De geur is hier anders, ’t geluid komt van verder
De lucht is ier lichter, der is warmt’ in joen huis
Ik komme van elders, ik wacht ip het keren
Mag ik ier nog wa bluven, hier voele’k mie thuis

Ken j’ook dat gevoel da’ je peist dat uw leven
Zo simpel niet is of da’t anders kost gaan
Misschien is het doel d’r van dat w’iets kunnen geven
En da we d’r toch voor mekaar bluven staan

(…)

Vorige week zondag werd De stem van de stad, de eerste poëziebundel van de Leidse stadsdichter Raymond Tilma gepresenteerd in boekhandel De Kler en uitgereikt aan Peter Heijkoop, de burgemeester van Leiden. Het was goed daar te zitten en te luisteren naar de gedichten van Raymond Tilma over Leiden. Daar gaat dit gedicht over.

**De nieuwsgierige stoel**

De stoel naast de andere dichter
laat ons zittend luisteren naar de poëzie
van de bekende Leidse stadsdichter

de uitgever van zijn poëziebundel
laat die aan alle dichters en burgers
horen als de stem van de stad

we kijken vol nieuwsgierigheid
naar het gezicht van de burgemeester
als hij hoort wat over Leiden is geschreven

de nieuwsgierige stoel doet mij denken
aan hoe de stad van mijn hart
vol herinneringen aan gebeurtenissen zit

de Groenesteeg is zo mooi bekend
ben er door vele wandelingen aan gewend
net als aan de banken in parken

en de vele singels voorbij het standbeeld
van de beroemde schilder Rembrandt,
de Burcht en het groene Leidse Hout.

Rik van Boeckel
17 april 2026

**ook van hier de felicitaties aan dichter Tilma met het verschijnen van zijn eerste bundel – getuige het poëtisch verslag van Rik.**

**Hem zien zitten**

Of toch liever het
je van het het van je
hem of hun haar
ach wat
blind staren kan ook
naar iedereen
vanaf het podium
of gewoon vanuit een stoel
smoorverliefd
achter in de zaal op wie
op hem haar hen het
hem zien zitten naakt bloot
compleet zichzelf
het lonkt het flirt
podiumstilte doek valt
licht uit spot aan
misselijk van liefde
vlinders geven over
hem zien zitten
met bonkend hart

Rob Mientjes

**dichter lijkt een beetje in de war geraakt van de vele mogelijkheden in de liefde. haha.**

**Zitten**

Van die dagen dat zitten
vrijwillig is niet opgehokt
achter een stalen deur
met uitzicht op een tralieraam

nee in je tuinstoel met de zon
op je gezicht even niets doen
dan naar bloemen en bijen kijken
hoe het rust brengt in het hoofd

een dag om de wereld
de wereld te laten
op tijd je medicijnen slikken
tegen ongemak en afbraak van
of in je lijf

dat je er nog bent om zitten
zo tot een feest te maken met
woorden die even zweven in je hoofd

© FT 18.04.2026

opwekkende woorden van de dichter in het zonlicht van de lente – en wellicht in die van de aankomende zomer waarin de menselijke ongemakken een beetje naar de achtergrond kunnen worden gedreven. laten we hopen dat de poëzie daarbij ook als een goed medicijn kan dienen Frans.

het zitten valt hem zwaar
alleen in zijn cel
onbestemde geluiden daarbuiten
-nooit geruststellend-
collega criminelen en bewaking
geen vrienden dus
verstoken van geliefden
bezoek achter glas
de huidhonger
-onvoorzien-
de grootste kwelling
het zitten van hem zwaar

april 2026 – IEN VERRIPS

het zitten op een andere manier verwoord – wel met inlevingsvermogen. het is de daad die veroordeeld wordt de dader minder – hoor je strafpleiters vaak zeggen. de (on)menselijke kant van dit zitten door Ien goed verwoord: verstoken zijn van liefde is de grootste kwelling. daar had ie niet bij stil gestaan.

**Een gat in de dag**

Soms zit het mee en zo vaak tegen zoals
deze, een dag zonder zon en van regen
in de drup en dan morgen ook nog
in alle vroegte weer in de kleren
schieten, in plaats van een gat
in de dag slapen en hongeren
naar het ongehoorde

nee, ik zie het niet meer
zitten met haar, dat samen
zwijgen, voor ons uit staren, gaan liggen
en verder niks, zelfs geen krakkemikkig gedicht
komt er uit de koker, kortom een dag
om voor de kat d’r kut te zitten
en kussens te likken

18-04-2026 / Cartouche

haha – een heerlijk gedicht – bijna een on-Cartouche gedicht – een dicht bij de grond gehouden gedicht waar Cartouche normaal gesproken toch altijd zijn teksten met iets van verhevenheid laadt. dichter zit het niet meer zitten – bij de dichter benders schreef ik ooit – dichter zit het niet meer zitten – geen touw in zijn huis om zich op te hangen… zover gaat het hier bij Cartouche net niet –

(de rockdichter): zo de zondag en dus….u kent’et reeds…paard ter pom voor de wedstrijd die geen….en ik schrijf dan over’n bankje en zo met’n mix aan emoties…en dat’k van en voor de liefde ben

“omdat ik’n dromer blijf ” luk paard

(tijdens’n verdwaalde nacht…)

ik vlij me neer op’et bankje
in me stille ik gehuld
de donkerte doorbroke
met de felle kleure van
’n bloedend hart

volg in gedachte verder de weg
die zich op me netvlies brandt
omdat ik’n dromer ben
en voor de liefde blijf

met slechts de ure
om te rekke
alleen

**© luk paard**

het bankje van Luk! ooit zullen er mensen zijn die een wandeling maken en tot aan het bankje van Luk geraken – hee een bankje met een bordje – zullen ze zeggen – en ze zullen lezen – *vlij u neer en blijf voor de liefde!*

de nacht is voor louise *

suikerspin in het web
van mijn dromen
zie ik een raam
in de doublet
waar jij zit als een slet
en weet dat ik
eens binnen
zal komen

ml
* louise engering
voormalig wethouder cultuur en financiën den haag

‘verboden’ toegift:

naaktstrand

een heer van stand zit
ietwat ongemakkelijk
op het klotenzand

ml

**berichten uit het zuidhollandse gaan hier in 020 nooit voorbij zonder een schaterlach – zeker niet als het een klassieker betreft.**

**Te jong**

We dachten er uit te halen

wat we vonden in elkaar

een overwinning

die een verwachting dragen moest.

Maar om te laten gaan

waren we te jong, voor verlies

niet lang genoeg vastgehouden

en hoe we elkaar beklemden

en hoe we verloren.

Het had er misschien ingezeten

maar we hebben het vastgepakt

en eruit gehaald.

André Heijnekamp

ik geloof niet dat de woorden helemaal consistent gerangschikt zijn om hier het droeve verhaal van te jonge verliefdheid vertellen. het is niet goed gegaan en niet goed gekomen lezen we maar er is wel van alles en nog wat ‘uitgehaald’ – dat uithalen maakt het gedicht een beetje ongemakkelijk te lezen.

XANDER JONGEJAN en CHARMS – my charms 3

**My Charms 3**
*Al deze regels zijn gevonden in het werk van Daniil Charms*

een berg vuile kleren, een bleek lampje, een lompe leunstoel
vier kwastjes aan een japon, acht punaises aan het plafond
een tafel of een kast of een huis of een weide of een vlinder
of een sprinkhaan – voor mij is het allemaal hetzelfde

prachtig zijn de zon en het gras en de steen en het water en
de vogel en de kever en de vlieg en de mens, prachtig zijn ook
een glaasje en een mesje en een sleutel en een kam
ik ben de schepper van de wereld, ik ga dood van liefde

Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

ach waarom op deze donderdag geen verslagje van een avond in het peeceekaffee te Berchem Antwerpen – think poets avondje

donderdag van ouds de von-der-donderdag hij die nu om de week zijn geweldige columns aflevert aan deze pomsite. af en toe springt MARTINB in op de opengevallen plek – af en toe ikke. en vandaag met een kort verslagje Antwerpen – PEECEEKAFFEE – the think poets groep van erwin van massenhove en frans vlinderman – ik bezocht editie 2 en nu gisteren nog een keer editie 4 omdat editie 2 alleen maar bestond uit mooie mensen – een werkelijk bijzondere sfeer. er zouden maar 3 edities zijn – en dan gaat de trein van erwin en frans weer door naar elders. maar berchem beleefde nog een vierde editie – en weer met alleen maar mooie mensen. een paar uur voor mijn optreden berichtte DEBBY de presentatrice mij per messenger – pom mijn moeder bakt frietjes voor je – en er waren frietjes – dank je wel moeder van debby. een moeder met surinaamse roots – bij het weggaan zei ik haar ik wil niet sterven voordat u pom voor (van) mij gemaakt heeft hoor. wat een lieve vrouw. ik ging terug naar antwerpen omdat je zelden zulke mooie mensen tegenkomt – ik hoopte op nog een keer. en ik kreeg nog een keer. bij het binnentreden van het lokaal sprak de andere presentatrice geraldine mij aan en overlaadde mij met ROEM – een prachtig filosofisch werkje van Michel de Montaigne. nou en verder de avond vol percussie, zang, dans, en de enorme GERT van ballonnenvrees – we maakten kennis en we ontmoeten elkaar weer binnenkort. ik zeg het PEECEEKAFFEE moet doorgaan – mooier kan niet – intenser kan niet – liever kan niet – zo mooi!

Alex Roeka op premiere drift in 020 – nieuw komedie 21/4/26 – een recensie

Ien Verrips is de tot haar slaaf gemaakte

en toch blijven wij van hier van mening dat KIKI de annie mg schmidtprijs had moeten krijgen met dit prachtlied over navalny

Rob Mientjes – Soms tref je zo van die kroegen waar je je meteen thuis voelt. Waar het geluk je toelacht.

ik zei nog tegen karel – is er nou niemand die het durft te zeggen – spoedopname – niet aarzelen –

Bart Top wint de enige echte virtuele – en zit u de laatste tijd wel goed? trofee op pomgedichten.nl – Vera vd Horst zilver, Anke Labrie brons

XANDER JONGEJAN en CHARMS – my charms 3

ach waarom op deze donderdag geen verslagje van een avond in het peeceekaffee te Berchem Antwerpen – think poets avondje

Mirjam Al – cultuur, cultuur, uur na uur tot de laatste seconde in het hart van de aarde…

pom wolff – gedicht voor K

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This: