het is alsof ie nog steeds door mijn leven wandelt – merik van der torren. de enige echte amsterdamse dichter die amsterdam heeft gekend. hij was zo onvervalst amsterdams maar dan niet op zijn hazes, of jordanees uit het raam hangend schreeuwend, niet amsterdam west of oost van kleur, nee een vleugje de pijp en een vleugje amsterdam zuid. maar niet de beethovenstraat zeg maar – niet van het oude geld – niet van het jonge geld – merik stond boven het geld. bij leven en niet altijd bij welzijn – zeg maar bij leven en poëzie.
toen ik begon te dichten was er internet. zo af en toe een optredentje her en der. en als het in amsterdam was dan was er altijd ook de dichter merik van der torren – met een paar teksten over straten, pleinen, merkwaardigheden, gemeentelijke diensten in amsterdam. niet functionerende gemeentelijke diensten natuurlijk – net als nu nog steeds.
op de een of andere manier mocht hij mij graag. ik kocht zijn in eigen beheer uitgebrachte bundels en was altijd erg onder de indruk van zijn manier van schrijven. eigenlijk ook van zijn slissende manier van optreden. kopland had dat ook – niet dat slissen – maar als kopland de mikro pakte viel de zaal stil – je moest wel luisteren. als merik de mikro pakte moest je ook luisteren. of je wilde of niet. er kwamen gedichten en altijd ook een lichte glimlach op de gezichten van de toehoorders. dat hij mij mocht maakte ik op uit de uitnodigingen die hij aan mij richtte om op te treden op manifestaties die hij organiseerde zo her en der in amsterdam – in de pijp, in de OBA, in het Parool theatertje, op het roelof hartplein met mirjam al samen. eigenlijk altijd samen met mirjam al. zijn grote poëzievriendin.
van mensen die mij lief zijn zeg ik altijd als ze dood zijn – van mij had je mogen blijven – ik ben een uur gaan zitten met een boekje in mijn hand, een pen om je te schrijven, het was een zinloos uur. …..
er zijn nog steeds zinnen genoeg – blijkbaar is merik nog niet dood in mij. hij wandelt nog steeds rond hier in 020. in mij.
pw 11-12-25
){kind=link}
