pomgedichten.nl – Pagina 194 – Pom Wolff – gedichten – nieuws

geen wedstrijd deze week op pomgedichten punt nl wel LIEFDE alstublieft…. favo gedicht het gedicht over liefde op de Brunsummerheide van Frans Terken

zoveel liefde als vandaag heeft deze site nog niet eerder gekend – liefde van alle kanten op is mijn eerste indruk – de kleinzoon Mio uit Berlijn op bezoek – dochter en schoonzoon met vriendin naar de pure markt – “ga jij maar Mio lief met opa spelen”- u begrijpt het – het commentaar kan pas nu – nu ik de kleine voor zijn middagdutje het ledikant van binnen heb laten zien met nijntje – moet ik nog opschieten ook – in ieder geval is Mio een produkt van de liefde – zo is het toevallig ook nog een keer – dank aan alle dichters voor het insturen van alle liefdes – ik ga ze nu op mijn gemak lezen – en schrijf enige bevindingen onder de gedichten en ik zal een favo gedicht uitroepen tot favo gedicht van deze liefdeszondag. dank dank dank – en ga heen in liefde. zo was het ooit bedoeld – zo heeft de natuur het ook bedoeld.

mijn favogedicht is het gedicht van FRANS TERKEN – met lichte weemoed lees ik van ervaringen die zomaar ook de mijne hadden kunnen zijn. van het leven en de liefde.

**Rode beek**

Hoe we naast elkaar
en met elkaar
daar aan de rand van de rode beek

jij met een voet
later een hand
speeltje in het kabbelend water

al dat zand dat je schepte
ik tekende er toekomst in
we kregen het er warm van

ik zag de gloed in je groene ogen
hoe hij glinsterde op de beek
wat drijft zal niet zinken zei je nog

niet dat het bleef
het gleed ons door de vingers
als het water op die zomerdag

© FT 09.04.2022/06.06.2021

ik denk dat ik die locatie ken uit mijn vroege jeugd – bij oma limburg – bij zuidlimburgs brunssum – de brunsummerheide met van die opwellende en opwekkende bronwatertjes – ik zou er nog eens terug moeten gaan – frans is van daar en brengt de natuur op zeer natuurlijke wijze in het gedicht. wat toch gezonken is ondanks de ooit zo lief gesproken woorden – de eerste liefdes die geen stand kunnen houden maar met de herinnering meegaan – zo zwom ik in zwembad zeekoelen in brunssum met tal van eerste liefdes – maar als oma met de mattenklopper op me stond te wachten omdat ik weer eens te laat kwam was de liefde snel over – hoe het allemaal door onze vingers is gegleden – schrijft dichter terken – de herinnering aan die zomerdagen mooi.

ANNA EIKELBOOM POST: Als vanzelf

FRANS TERKEN over liefde op de Brunsummerheide

RIK VAN BOECKEL over liefde op een eiland in de zon: ‘de tijd heelt geen donder…’

CARTOUCHE: ‘Dat ze alles overwint, zelfs mij…’

GÉËRALDINE BANK CAENEN: ‘op de draden zaten vogels…’

TON HUIZER: en een likje Vaselien

JAKO FENNEK: wat achterbleef, je verwarde haar én vandaag NIEUWE FOTO!!! van onze Jako – de look jonger dan ooit

we houden het ook op de liefde deze week van de letterliefde op pomgedichten punt nl – we lezen graag van uw liefde, van uw liefdes, uw exen of van die liefdes die nooit werden beantwoord – of die liefdes die u nu ‘sue-en’ -geheime liefdes óók die zo af en toe nog opspelen. liefde voor mensen, of voor dingen wellicht voor uw hondje, uw overleden hondje of voor bitterballen – of toch nog weer anders….. graag uw bijdragen – commentaar natuurlijk als altijd verzekerd.

gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

hoe zo’n liedje van de zanger
mij weer jou doet denken
hoor

hoe de zanger het ook niet weet
hoe wij het niet – het nog niet –
het nooit meer denken

vraag het de zanger maar
over zeven jaar
maar vraag het de dichter niet
nog niet – nooit niet

**pom wolff**

**Als vanzelf**

in een stroom door de stad
zie ik plots achter een raam

mijn lief mijn lief, maar één keer
zo in rouw — om jou

een vogel gekapt uit boom
even groot even zwart als jij
sta ik ernaast streelt mijn hand als vanzelf
zoals altijd bij een foei
mijn hand als vanzelf
zoals altijd als de dagen zwart
jouw lijf als vanzelf
tegen mij aan kroop

Hartelijke groet,
Anna Eikelboom Post

inmiddels mogen we wel spreken van ‘onze’ Anna – de grote onbekende op deze site der sites maar inmiddels mogen we anna wel al weken welkom heten bij de zondagochtendwedstrijd. dit keer met een donker gedicht – ietsje ontoegankelijk ook. maar niet voor de dichter. de rouw wordt door de dichter benoemd – altijd oppassen zeg ik met dit soort woorden – je kunt beter om begrippen heen schrijven zodat de rouw voelbaar wordt. het woord op zich leent zich meer voor proza. we lezen over een lief – intrigerende deelregel is daarbij ‘maar één keer’ – waarom maar één keer vraag je je af. of is het maar een keer zo erg? we weten het niet. een geliefde – een vogel – zwart en de herinnering aan de geliefde en geliefdes warmte. ja dit dichterschap is op weg naar dichterschap.

**Horizonten van liefde**

De tijd neemt horizonten waar
zij gaf geen grenzen aan
verliet de dagen van gelukkig samenzijn

de laatste kus dat was de laatste dus
vertrokken van het eiland in de zon
waar onze romance stilaan begon

van rumba de amor tot tango de dolor
de dagen laat ik achter in hoofd en hart
met een diep nostalgisch gevoel

de tijd heelt geen donder
mijn adem het gelukkige wonder
knalt met expressie zonder leedvermaak
en met onvolprezen letterliefde

Rik van Boeckel
9 april 2022

soms springt in een gedicht één regel boven alles en iedereen uit – een we~reldregel! een regel die ook meteen mij tot een brede glimlach aanzet: **‘de tijd heelt geen donder’**– en het is omdat die regel zo heftig gemeend dat de regel zich buiten elke poëzie en proza weet te plaatsen. het is een regel die de dichter, de lezer, de mensheid en ook het cliché waaruit de regel is ontstaan omdraait en op zijn kop zet.
neen schreeuwt de dichter het uit – de tijd heelt niet alle wonden – DE TIJD HEELT GEEN DONDER! hahaha – en zo is het ook – nou ja soms – in ieder geval in dit gedicht bij deze zo geliefde geliefde.

Vind je het erg als ik me vermom
als de zwaluwen
dan zie je mij als nieuw
want dat maakt jou gelukkig
plotseling een zwerm zwaluwen
bij je thuis

En als ik wegga bijten mijn woorden
dieper in je schouder
onderweg
achteloos de eenzaamheid bewaard in mijn winterjas
zie ik de telegraafpalen zoals ik ze zag
toen ik uit school naar huis liep in de late namiddag
op de draden zaten vogels
op de bevroren draden zaten ze roerloos
in de schemer van de winterdag

Als in zwarte inkt geschreven woorden

Géraldine Bankcaenen

ik weet niet of het stellen van een vraag – zo in het begin van het gedicht – verstandig is in een gedicht. ik zou er heel voorzichtig mee omgaan – het maakt een gedicht al heel snel particulier – op zich niet erg – maar een effect is dan dat de afstand tot de lezer wordt vergroot. en dat wil de dichter hier niet. ook beelden met vogels – onbeweeglijke vogels als sombere tekens in de lucht. voor dat beeld val ik niet – wel voor die ene regel – die o zo subtiele regel die zo enorm binnenkomt: dat is poëzie – dat is de kracht van de taal – die enorme zeggingskracht die opgeslagen kan liggen in enkele woorden van eenvoud: ‘achteloos de eenzaamheid bewaard in mijn winterjas..’ – eigenlijk hebben we die vogels helemaal niet nodig bij zo een wereldregel.

**Zij**

Dat ze alles overwint, zelfs mij
wist zij klein te krijgen

Ik stond aan haar voeten
keek op naar haar en wat ik zag was
om over naar huis te schrijven

Het beeld van drie gestalten
haar jeugd – de illusionistische
haar bloei – de bezetene – en ook de laatste
de ouderdom van de gratie – de verlorene
bij elkaar op een witmarmeren bank

Ernaast en erboven twee bronzen
marmerzwart, de ene – de gewonde
liggend met gebroken vleugels en de tweede
een jonge Cupido – degene die pijn doet

Allemaal tezamen in de Glorieta
van Adolfo Gustavo Becquer, de dichter
in het midden rondom een moeras-cipres

“mijn oogleden sluiten zich, wat gebeurt er?
Stilte! **Het is de liefde die voorbijgaat**”

10-04-2022 / Cartouche

liefde overwint alles – stond bij oma op een bordje in de keuken – in het limburgse – het bordje hing blijkbaar ook in brabant. onze Cartouche in de ban van marmer. mag het gedicht zo samengevat? ik denk dat het kleinkind van Cartouche als het met opa mee mag met grote ogen zal luisteren naar de wetenswaardigheden die opa hem/haar wil meegeven. zo zijn wij hier lezers ook als kinderen bij opa cartouche verzameld. en leren we hoe opa tegen het leven aankijkt – welke beelden opa daarbij inzet en leren we iets van wat opa ons meegeeft – hoe het allemaal voorbij zal gaan en dat we met liefde wel een endje kunnen komen. en nou een ijsje opa!

Ook in Rotterdam klotst de relatiepoëzie inmiddels over de drempels
Persoonlijk ben ik daar niet zo van. Nooit geweest.

Als de relatie goed is heb je niet veel woorden nodig. Liefde is voor
mij niet veel meer of minder dan gesublimeerde vriendschap met een
sausje lichaamstaal.

Als de relatie niet goed is: geen gezeur, een rondje kringloop en,
indien nodig, nieuwe sloten op de deur…

Warme groet
Ton

**Rotterdams liefdesleven**

Bij voorspel hoort een biertje
en een likje Vaselien
dat scheelt een hoop getreuzel
is verzachtend bovendien

dan nog tien minuten pezen
kopje onder in het sop
daarna spoelen we de glazen
en schudden we het dekbed op

sinds die hoogbouw in het
centrum, vervreemden we wat
in onze flat
groepsseks bleek een uitkomst

de oplossing lag in bed
gezellig op of onder elkaar met
de vereniging van eigenaren
meestal op z’n hondjes

terwijl we samen naar de
Lijnbaan staren
vraag me niet met wie of waar
want al die hokken en die ruggen

lijken sprekend op elkaar
zelfs bij ons kan seks best fijn zijn
als de sfeer niet wordt verpest
door romantiek of slap gelul

wij gaan voor de inhoud, de rest
is flauwekul

**Ton Huizer**

met enige rotterdamse zakelijkheid schiet dichter ton huizer alle romntisch ingestelde dichters – singersongwriters en dergelijk volk af. praatjes vullen geen gaatjes. het is drop en de rover en dan gaan we over tot de orde van de rotterdamse dag – dat likje Vaselien dat doet het hem. en haar natuurlijk. en dan weten meteen ook met dichter huizer te maken te hebben. want ik geloof dat er nog nooit en te nimmer eerder een likje vaselien een gedicht heeft gehaald. kijk die primeur krijg je zomaar hier op de site van ton huizer. hahaha. het is altijd met genoegen te lezen hoe ton de wereld voor zich uitrolt op zijn eigen wijze.

hoi pom,

hier in alpenland vandaag even zon, verbonden
met gedachten over de liefde. je moet het maar doen!
geniet van de dag
groet van jako

**tranen**

op liefde zaten we niet te wachten
die kwam vanzelf
verdween ook weer even spoorloos

wat achterbleef, je verwarde haar
en sporen van je nagels
en bijna tragisch soms, tranen

ja, tranen op papieren zakdoekjes
opgedroogd door de wind

wonderlijk wel
liefde is niets anders dan nattigheid
ze voelt ook zo

jako fennek

jako stuurde gisteren een nieuwe foto in uit het zwitserse. een prachtfoto. of die man steeds jonger wordt? hij zal rond de 80 zijn – ik denk dat over jako heel wat liefde is heengegaan in de loop der jaren. anders kom je nooit op zo een charmante wijze uit het liefdesleven. als jako nattigheid voelt – dames dek je maar. hahaha – iets van wijsheid der jaren vermengd met jeugdige springerigheid. die combinatie lezen we alleen bij jako fennek.

YVONNE KOENDERMAN – de mooiste zin

Hij komt nu al een jaar of zeven wekelijks langs. Soms met tussenpozen, dan weer twee maals per week. De man met zijn Jaquar, eerst het oudere type die ik persoonlijk mooier vond, maar nu de moderne volautomatisch waar je in wegzakt als je er in gaat liggen, want zitten wil ik het niet noemen. De eerste keer dacht ik aan de telefoon “wat een bal” en twijfelde of ik in moest gaan op zijn vraag, maar uiteindelijk ben ik blij dat ik hem heb leren kennen. De “oudere man” van de poolexpeditie, verhalen die ik in twijfel bracht, maar die steeds concreter werden. De foto’s van tocht met zoon. Bevroren haren die onder een capuchon vandaan piekten, helder blauw ijs vanonder de sneeuw en Noorderlicht.

Daarna bij terugkomst weer schitterende verhalen, geen bla bla en kijk eens wat ik allemaal kan en doe, maar meer die van een kleine enthousiaste jongen die volop geniet, maar ook goed kon luisteren.
Toen werd zijn zoon ziek en even later ikzelf en het was fijn om met iemand te kunnen praten die geen familie was, maar ondanks zijn eigen leed een open oor had en wist dat dat omgekeerd hetzelfde was. Zijn verhalen sleepten me iedere week door een kut periode heen en ik was er toen zijn zoon het helaas niet meer kon winnen van dezelfde ziekte. Het werd even een maand stil. geen bezoek, maar berichtjes, want je hoort als ouder je kind niet te overleven, maar daarna was hij er weer als een prettige terugkerende factor,een ondertussen goede vriend die het leven weer oppakte. Natuurlijk wordt hij ouder, hij was altijd al ouder dan mijzelf, maar met eenzelfde achtergrond. Ouders van dezelfde leeftijd in een klein huisje met weinig geld, die van je hielden en stimuleerden vooral te doen waar je hart lag. Het maakte mij tot wie ik ben en daar ben ik trots op. Het maakte hem tot wie hij is, een man met enorm veel interesses die hem zonder middelbare opleiding brachten op plekken wereldwijd waar hij mooie dingen deed en nog steeds doet, maar ook het besef geld maakt niet gelukkig. Het is hooguit makkelijk, maar je koopt er bv niet gezondheid voor.

Momenteel zet hij zich erg in voor de wens ambulanche, vliegt rond nu het weer mag met zieke jongeren en zet samen met zijn kleinzoon een nieuw project op met het enthousiasme van een jonge hond. laatst hoorde ik een jonge knul tegen hem zeggen toen hij vroeg of het niet vervelend was om naar zo’n oude knar te luisteren. **“Oud? U bent een jongen net als ik, die alleen wat eerder geboren is.”**

Voor mij absoluut de mooiste zin van het jaar.

Yvonne Koenderman

VON SOLO: Ik legde mijn kip op het blok, voelde de nek en kapte met één welgemikte slag de kop eraf…

Het was een vrijdagmiddag vijftien jaar geleden. Ik kwam binnen in café The Rythm op de Oude Binnenweg. Mevrouw Solo was er al. Ik kreeg meteen een Hertogje in mijn handen geduwd en er ging een schaal met cake rond. Ik barste van de honger en nam twee plakken. Iemand merkte op, dat het spacecake was. Ik dacht dat ik de effecten daarvan met wat bier wel kon compenseren. Anderhalf uur later liepen we door de Albert Heijn op de Lijnbaan en moest ik alle moeite doen bij bewustzijn te blijven. Bewegen ging bijna niet meer. We redden het nog tot thuis en aldaar ging ik out op de bank. Het laatste dat nog door mijn hoofd ging was: ‘Morgen kippen slachten in Brabant.’

De volgende ochtend werd ik gewekt daar mevrouw Solo. Ik probeerde op te staan, maar moest vaststellen, dat ik nog stoned was. De avond ervoor was mevrouw Solo thuis nog flink doorgezakt met PanzerDré, die we blijkbaar ergens onderweg naar huis nog van het station hadden gehaald. Kortom, ik kon niet recht uit ogen kijken en de andere twee hadden een monumentale kater. Mevrouw Solo had nog de moed om ons in onze oude Golf 2 naar Brabant te rijden. We kwamen aan bij mijn schoonouders. Er hingen prachtige mistflarden in de tuin die werd betoverd door de vroege voorjaarszon. Achter in de tuin stond een kleine stellage en stonden twee plastic kratten. Mijn schoonvader kwam naar buiten in zijn overal met in zijn rechterhand een bijltje.

We hadden in meer of mindere mate allemaal wel eens geholpen bij het slachten van dieren, maar dit was gepland als een ware workshop inclusief villen, plukken, schoonmaken en opsnijden. In de staat waar we in verkeerden, was dat een heikele onderneming. Mevrouw Solo kon zich afzijdig houden, maar Dré en ik zouden allebei twee kippen het proces van leven tot pan moeten laten doorlopen. Nadat mijn schoonvader een voorbeeldrondje had gedaan waren wij aan de beurt. Eén van ons hield de kip vast en de andere diende het kopje ervan af te kappen. Zoals wij eraan toe waren, wisten we, dat degene die de kip vasthield wezenlijk gevaar liep. Dré hakte als eerste en raakte de kip half door het hoofd in plaats van midden op de nek. Hij herstelde zich en maakte het werk af. Daarna was ik aan de beurt en tussen het dubbel zien door wachtte ik een scherp moment af en sloeg toe. Alsof het routine was. Verder verliep alles volgens plan en ’s avonds aten we kip.

Deze zomer pasten mijn gezin en ik op de boerderij van vrienden in Zeeland. We waren belast met de taak van het uitbroeden van wat eieren in de broedmachine. Dat leverde na twee weken vijf kippetjes op. Drie haantjes en twee hennetjes. Afgelopen weekend pasten Dré en ik op de boerderij. We hadden te horen gekregen, dat ze wel een haantje voor ons konden afhangen. ‘De haantjes moeten er toch binnenkort aan.’ Ik gaf aan, dat we dat zelf ook wel konden, dus dat ze zich de moeite konden troosten. Die avond in bed dacht ik aan de haantjes en ging met een onbestemd gevoel slapen.

Sinds die ochtend vijftien jaar geleden hadden we geen kippen meer geslacht. Toen de boerderij op vrijdagmiddag aan ons werd toevertrouwd was het weer zover. Als een echte American Psycho bedekte ik de werktafel met plastic. Ook op de plek waar de kippen afgehangen zouden worden bedekte ik de vloer met plastic en strooide er een flinke laag zaagsel overheen. De emmer stond klaar, de snijplanken en de messen. Ook het bijltje werd nog even bijgeslepen. Vervolgens liepen we naar het kippenhok en zagen dat er nog net een haan naar buiten liep. Ik sloot het uitloopdeurtje en we wisten dat de andere twee hanen in het hok zaten. Na wat geklungel hadden we de hanen te pakken en liepen beide met een haan ondersteboven vastgehouden aan zijn poten naar de schuur.

Ons was aangeraden ze eerst bewusteloos te knuppelen, daar dit humaner zou zijn. Ik gunde mijn haan nog een blik in de zon en gaf hem een klap in zijn nek. Ik kreeg door zijn gespartel echter niet het idee, dat dit erg goed werkte. Dré deed hetzelfde met vergelijkbaar resultaat. Binnen in de schuur zette ik ‘The Rooster’ van Alice in Chains op. Dré probeerde de kop van zijn haan af te kappen, maar murmelde, dat hij de nek niet goed kon vinden door al die veren. Hij had vier houwen nodig om de kop er af te krijgen. De vierkante meter waar we ons op bevonden leek wel een bloedbad. Ik legde mijn kip op het blok, voelde de nek en kapte met één welgemikte slag de kop eraf.

Terwijl de muziek speelde hingen we de kippen ondersteboven boven het zaagsel. Zwijgend begonnen we de nog warme haantjes te villen. Na het villen spoelden we de kippen en legden ze op de werktafel om schoon te maken en te portioneren. We lieten de schoongemaakte delen in een pan met zout water op de werkbank staan toen we klaar waren. Het zou die nacht toch koud genoeg blijven om ze daar te laten staan. We hadden geen idee van tijd meer. Alles was voorbijgegaan als een bijna automatische droom.

Weer buiten liep ik naar het kippenhok om het deurtje voor de hennetjes weer open te doen. Er snelde een kip naar buiten en het overgebleven haantje, besteeg haar meteen als een echte romanticus. Hij was vandaag goed weggekomen. Het is je soms moeilijk voor te stellen hoe futiel het leven is, tot je het zo onder je handen weg ziet lopen. Met een onvoorstelbaar gemak.

Von Solo

www.vonsolo.nl

pom wolff – ‘hoe wij het niet – het nog niet – nooit niet denken…’

hoe wij het niet – het nog niet –
nooit niet denken

hoe zo’n liedje van de zanger
mij weer jou doet denken
hoor

hoe de zanger het ook niet weet
hoe wij het niet – het nog niet –
nooit niet denken

vraag het de zanger maar
over zeven jaar
maar vraag het de dichter niet
nog niet – nooit niet

pom wolff

Merik van der Torren – kabouters – vinkenoog en vrede

**Boskabouters**

Zaten ze onder de varens,
lagen ze in het donker te dromen
onder de gespikkelde vliegenzwam
en slaapwandelden ze, deze vriendjes
met rode mutsen?

Of waren we zonder te weten
zelf deze kleine wezens
omarmd door sterren?

De grote mensen met hun zorgen
benzineprijzen en tegoedbonnen,
hun lange gesprekken zonder lachen,
stampen.

Wij kabouters gingen spelevaren,
eikels zoeken, bosbessen,

deden de afwas als de grote mensen sliepen

Merik van der Torren

Hoi Pom,

Dit t-shirt met tekst van Simon Vinkenoog werd verspreid onder Simons vele vrienden bij zijn uitvaart in 2009.
Deze tekst nog zeer actueel, groet, Merik

IEN VERRIPS over ‘krantenangst’

als jij nog slaapt
de wereld nog
onrust mij het bed uitjaagt
de wanen van de nacht
niet afgeschud nog niet
echoos van bizarre dromen
die mij vergezellen totdat
zij zijn vervangen door de
krantenangst van alledag
van iedere dag
iedere dag

Ien Verrips
mrt 2022

KARIN BEUMKES maandgedicht: ‘…nu ligt er een zenuwachtige vrouw die oorlogen heeft gezien in een bed naast een man die ik mijn liefste mag noemen…’

nu ligt er een zenuwachtige vrouw
die oorlogen heeft gezien in een bed
naast een man die ik mijn liefste mag noemen

Dear Pom,
Een gedicht als een verhaal,door de wind gemaakt, met mijn vingers geschreven, en hier bij jou veilig in de grootste manier van het gesproken woord
en wat voor eeuwig is wordt uiteindelijk fossiel geworden Liefde.
Liefde in vriendschap.
xxxxx Karin

**Epos**

Er is zaad gelekt uit een kapot condoom,
na een feestje dat negen maanden duurde
begon ik aan mijn ochtendreis.

De eerste jaren brabbelde ik babytaal
toen ik kleuter was landde er voor het eerst
mensen op de maan.
Mijn engelbewaarder was een Schotse collie
en van mijn zusje leerde ik schaterlachen.
We bouwden hutten uit tarwe, mijn eerste fietsje
noemde ik Henkie naar mijn vader.

Op het schoolplein is mijn ziel volwassen geworden,
ik was een driftige kabouter maar kikkers opblazen
deed ik niet.

Ik was wat melancholiek en introvert.
De schoolmelk kleefde altijd aan mijn lippen

Het flessenmeisje was een titel die bij mij paste,
ik bestond uit rafels en gaten.

En nu ligt er een zenuwachtige vrouw
die oorlogen heeft gezien in een bed
naast een man die ik mijn liefste mag noemen.

Er is zaad gelekt uit een kapot condoom.
Aan elk welwillend werelddeel vertel ik mijn verhaal.

Muziek: **Stevie Wonder – Free** https://youtu.be/UAz9Q99ryMY

Erika de Stercke wint de enige echte virtuele – vandaag in de prachtige vertolking van de volkszanger Eddy Walsh – ‘en misschien ben ik geworden wat jij helemaal niet wou’- trofee op pomgedichten punt nl – Jako Fennek zilver!

dank aan alle dichters voor het insturen – bij de mooie vertolking van vader /papa door de volkszanger eddy walsh. een waardig vader eerbetoon is neergelegd in de woorden van de dichters. het goud zat in de staart. erika de stercke en jako fennek stuurden universeel geldende woorden in – aan ons lezers. in die volgorde goud en zilver. van harte!

**wintertijd**

dat je maanden meemaakte
waar de koude als ijspegels
aan bomen hing

en op huizen sterren tekende
alsof de zon in haar schaduw
voorgoed was verdwenen

een tandeloze glimlach kijkt
hoe de winter in het lichaam
zit en in rimpels open bloeit

jouw tijd rijdt zonder reden
een eervolle wedstrijd
papa, zolang het kan, blijf

Erika De Stercke

soms zou je wensen dat kinderen maar liever niet over hun geliefde ouders schrijven – hier is het tegenovergestelde te lezen – een werkelijk prachtig poëtisch eerbetoon aan vader uitmondend in die zo directe wens aan het einde van het gedicht – de wens die alle poëzie in zich opzuigt. een monument van een gedicht.

**vader**

je zwijgen en je cigaren verbraken
nooit de stilte
je sprak waar woorden nodig waren

tot na je ongeluk
de stilte onverzoenbaar stand hield
en niets meer te verbreken viel

je verbogen bril, je ingedeukte
cigarenkoker leven verder in een laadje
je boeken in mijn hoofd

jako fennek drie mooie strofen om de oude gemankeerde man te beschrijven – met zijn Cigaren – ik zou sigaren schrijven – ik zou ook laatje schrijven mar laadje kan mogelijk ook – de poëzie zit in die onverzoenbare stilte, de ingedeukte koker en zijn boeken in het hoofd van Jako. hier 9 regels om een gevoel te cre-eren dat universele gelding heeft. mooi.

RIK VAN BOECKEL: papapapa waar ben je
FRANS TERKEN: Alsof vader niet anders gewild heeft
IEN VERRIPS: samen op het dak van ons huis
ANKE LABRIE: mijn vader was nooit bang
CARTOUCHE: het was een brommer de Berini waarop hij over het grindpad kwam
ERIKA DE STERCKE: papa, zolang het kan, blijf
JAKO FENNEK: je verbogen bril, je ingedeukte cigarenkoker

voor moeder schreven we eerder – nou maar eens voor vader – of over de sneeuw dat mag ook – waarin de volkszanger zijn liedje zingt: wie wint de enige echte virtuele – vandaag in de prachtige vertolking van de volkszanger Eddy Walsh – ‘en misschien ben ik geworden wat jij helemaal niet wou’- trofee op pomgedichten punt nl – u kent de regels van de zondagochtendwedstrijd: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.