pomgedichten.nl – Pagina 207 – Pom Wolff – gedichten – nieuws

Karin Beumkes: ‘het verdriet in rimpels naast je ogen die ik alleen zo goed kan zien…’

het verdriet in rimpels naast je ogen
die ik alleen zo goed kan zien

Dear Pom
Ik zei het je al eerder, liefde is essentieel. Als dat wegvalt is de boel kapot. Geen liefde: niets. Als je een plant geen water geeft, dan gaat hij uiteindelijk dood. Als je een dier geen warmte geeft, wordt het vals. Alles sterft uit zonder liefde. In dit gedicht is er misschien nog hoop.

Salute
Karin

**Liefdesliedje**

Je lichaam in de slaap
een opgevouwen embryo.
Je mond in rust
alsof er rondom je meeuwen zeilen.
Je handen in het donker
zoekend naar een droom.

Nu je zo teder naast me bent
en ik van je hartslag mag genieten
voel ik me wars van elke mythe
dat je zo slecht voor me zou zijn

Ik ken je beter nog dan alle pijn
veel beter nog in je kwetsbaarheid
het verdriet in rimpels naast je ogen
die ik alleen zo goed kan zien.

Omdat ik je zo opvallend zag
dan ooit die middag op een zenuwachtig plein.

Karin Beumkes

Muziek: **Bob Dylan – Sara** https://youtu.be/Ma7BK2MJNqo

Anke Labrie wint de enige echte virtuele – en wie heeft u eigenlijk goed gekend – trofee op pomgedichten punt nl – Vera van der Horst zilver

hij denkt haar helemaal te kennen
onmogelijk en ongewenst
zij kent zichzelf niet eens

zij reist graag af naar streken
waar woorden nieuwe wegen vinden
elke zin vrij uitzicht biedt
op nog nooit ontgonnen ruimtes
waar juist niets is wat zij al kent

anke labrie – https://www.ankelabrie.nl/
(10-10-2021)

graag een poëtische beschrijving van een bijzonder mens deze week – of een mens met vreemde gedragingen, een beest wellicht – in ieder geval een voor U heel bijzonder mens – wij van hier maken graag kennis met hem met haar. en Anke Labrie laat ons kennis maken met haar in al haar vrijheidsdenken beschreven – nieuwe wegen, vrij uitzicht op het onbekende – bijna gorteriaans – gorters – ik wil nieuw zijn. goud voor Anke Labrie – van harte. dank aan de andere inzenders dichters – zilver voor Vera deze week. de vrouwen winnen deze week van de mannen.

**Ik heb een mens gekend**

Ik ken hem eigenlijk nog
zoals je kennen noemt
als je elkaar een hand geeft
of misschien een zoen
hij had, nee heeft een naam,
daar is alles mee gedaan.

En nog een mens kende ik
ik ging met hem naar bed
nou bed, het was echt overal
we vreeën dagen door de nacht
zoenden langer dan we sliepen

en één

die gaf ik nooit een hand
want wist hem op afstand al
koel rood en warm blauw
een schilder zegt misschien
dat dat niet kan, maar
een dichter dicht er van

Vera van der Horst

< –>
nou en ze dicht er mooi van – vera – het liedje van de boer en die andere in een ietsje meer genderneutraal daglicht beschreven – een man is tenslotte ook maar een mens. deze eenvoud spreekt me erg aan. gaat ze weer goud winnen. nou ja wat moet dat moet. we zullen zien.

Frans Terken: Aan een gewezen geliefde
Vera van der Horst: een schilder zegt misschien dat dat niet kan, maar een dichter dicht er van
Rik van Boeckel: die tijd gaat eenzaam voorbij
Cartouche: een regel, die almaar aan mij trekken blijft
Anke Labrie: op nog nooit ontgonnen ruimtes

wie wint de enige echte virtuele – en wie heeft u eigenlijk goed gekend – trofee op pomgedichten punt nl?

graag een poëtische beschrijving van een bijzonder mens deze week – of een mens met vreemde gedragingen, een beest wellicht – in ieder geval een voor U heel bijzonder mens – wij van hier maken graag kennis met hem met haar. geniet yentl en de boers woorden als intro. u kent de regels hier:
gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

ik wil de letters van je naam niet spellen
val niet voor me uit elkaar
ik ben je naam niet vergeten

jij hebt een rijk leven
een liefde die beter dichten kan
dan god ’t ooit mogelijk maakte

al raakt de sneeuw op
en ligt het zout in de straten
we hebben niet te klagen

pom wolff

**Aan een gewezen geliefde**

Wellicht wordt het tijd dat de ‘verharde minnaar’
weer eens schrijft aan zijn -gewezen- geliefde
vooralsnog recht hij gestaald zijn ruggengraat
telt op zijn tien vingers de slagen van het hart

meet gekweld de momenten van -ritmestoornis
een schaduw die berichten terug verhinderde
hem dagen en nachten bond aan binnenshuis
die de wrok voedde tegen feestzwevers buiten

alsof zij vreemdeling werden door hun vertier
dat zij openlijk en zonder schroom betrachten
met hun gejoel van ‘zie mij’ en ‘vrijheid blijheid’
handen vol van spandoek en voeten pijpendans

ja het is een eiland waar zij in zand mogen bijten
jou werpt hij met alle liefde een reddingsboei toe
dat het licht van de maan weerkaatst in een golf
zo de schaduw van zijn afwezigheid versplintert

© FT 08.10.2021

< –>
graag een poëtische beschrijving van een bijzonder mens deze week – of een mens met vreemde gedragingen, een beest wellicht – in ieder geval een voor U heel bijzonder mens… dat was de opdracht deze week. makkelijk is anders – lezen we aan het aantal inzendingen af – hebben we het een weekje rustig. nou ja rustig. frans terken zet de boel meteen op scherp. het gedicht lijkt een antwoord op een werkje vol zelfbeklag van jolies heij: ‘Hoe kun je me van heulen met de vijand beschuldigen terwijl de enige aanstichter in jou huist? Me moord in de schoenen schuiven …’ nou ja bij Heij gaat het altijd van kwaad tot erger. altijd heeft de hele wereld het gedaan maar wappie heij nooit. dichter terken gooit haar een reddingsboei toe – paarlen voor de zwijnen zegt het gezegde – hiervan afgeleid is het gedicht van frans een parel – voor een op de veluwe of de utrechtse heuvelrug afgeschoten zwijn – zo u wild/wilt.

**Langzame rum**ba

Zij voert op de wereldkaart
de dans van haar eiland uit

zij zingt de rumba de amor
brengt de laatste kus naar mij

die tijd gaat eenzaam voorbij
de habanera kust de aarde zacht

zij houdt in Santa Clara de roos
van Romeo en Julia in haar palmenhand

zij danst genadeloos in vergetelheid
laat het verleden achter en langzaam los.

Rik van Boeckel
9 oktober 2021

< –>
graag een poëtische beschrijving van een bijzonder mens deze week – of een mens met vreemde gedragingen, een beest wellicht – in ieder geval een voor U heel bijzonder mens… dat was de opdracht deze week. nou het lukt Rik heel goed deze week. de dame in kwestie, de beschreven dame danst genadeloos het gedicht uit. en laat de dichter met slechts zijn pen achter.

Ooit

Gerard was geen Geldersman, maar als den Brabander gekend
nee, over stuwwallen dichten deed hij bij mijn weten nooit

maar ooit maakte hij een regel, die almaar aan mij trekken blijft
mij deed ontvlammen, voor jou grande dame

toen ik een heel land aan jou had
wij alle ramen, onze voor-en achterdeur van het slot

jij verduiveld mooie, die het allemaal in zich heeft
bolle Maasakkers , een eindeloze blik

doordraagt in gedachten naar waar
mijn Steven zich tegen jouw gebeiteld beeld aanvrijt

‘as ge ooit terug bij mij komt, een hart van spijt
moette weten, mij raokte nimmer nie meer kwijt’

o mijn mirakels Nimweegs Lieke
ja, misschien was het vur oe niet altijd even hendig

maar van jou blijf ik – zingen
dit kleine melodieke “Lieke vur Mariken”

daar hoor ik – daar ben ik thuis

09-09-2021 © Gérard
https://www.youtube.com/watch?v=VaeLR5dGX_s
https://www.youtube.com/watch?v=BrC9MRK1A54

< –>
ik mag wel zeggen een hartstochtelijk gedicht – behoorlijk over de top zo her en der. mijn oma zei altijd in de jordaan hier: je verstaat ze niet. maar “.. mij raokte nimmer nie meer kwijt…” had ze nog net wel begrepen. opa die elke week zijn weekgeld in de kroeg versleet sloeg dergelijke taal ook uit laat in de avond. ik zal omaas antwoord hier maar niet verhalen, vertalen, herhalen. wat kan die van maasakkers zingen! prachtige romantiek.

Yvonne Koenderman – het leven is zwaar – leve het zware leven!

het leven is zwaar – leve het zware leven! schreef ik haar vanochtend terug. haar videoboodschap op FB krijg ik niet gedownload naar deze site – die moet ze maar plaatsen op haar eigen FB site. dank je wel overigens voor het berichtje YVONNE KOENDERMAN. maar gelukkig hebben we de foto’s nog zouden ze in een populair televisieprogramma uitroepen.

hoe dan ook mevrouw neemt het er terecht goed van. met of zonder stok daarover spreekt ze in het opgestuurde filmpje. en dat het nogal moeilijk is daar in het voormalige land van de held ataturk om redelijk goedkoop te internetten. ooit was ik zelf in dat mooie land met die heerlijke stad tussen azie en europa. en schreef ik op een benzinebonnetje op hoe de nederlands-turkse gids over verbinding sprak. met heimwee nu wens ik yvonne de prachtigste dagen in haar leven. geniet!

en dat je inderdaad in dat land je handen vol hebt aan lekkers – geen pen en papier bij de hand hebt

istanboel is visje eten

het turkijegedicht is nog steeds een bonnetje
amsterdamse straatweg 42a
Baarn, pomp 3, 33 liter ongelood
en eigenlijk op die manier dan dus
met dit te maken vruchtbaarheid

daar dus dan
ter wereld gekomen huist het hier
op dikke stoepen asfalt
vissen rokend in dieselgeuren
een vastberaden meisje
en nu dan dit

de eeuwen in laagjes
in die tijd de dingen die gedaan zijn
zijn nog steeds
aldus is mooi hoe de verbinding is
meisjes knopen bloesjes open
en zuigen mannen alsmaar vaster mannen vast

pom wolff

Pom bij de Appie

**bij de Appie**

een mooie vrouw wel
tegen wie ik hallo
zou zeggen bij de Appie
of zou glimlachen

als ze een appeltje op de grond liet vallen
dat gebeurt je anders nooit he
zou ik zeggen
je zou ook glimlachen

een antwoord overwegen
maar het bij die glimlach laten
vermoed ik zo maar
de appel laten liggen

en een nieuwe appel pakken

pom wolff

VON SOLO – In de politiek draait ook alles om succes. Voor een politicus, is bijvoorbeeld het aanschaffen van een Joint Strike Fighter vergelijkbaar met een ‘cumshot’…

Een pulserende lul, die een spoor van sperma op een gezicht met uitgestoken tong en openstaande mond doet belanden. De welbekende ‘cumshot’. Het hoogtepunt van menig pornovideo. En dat vaak meermalen per film. Alhoewel het bij de tegenwoordige Pornhub filmpjes meestal één keer per filmpje is. De filmpjes duren dan ook nog maar tien minuten gemiddeld. Hoe dan ook, de ‘cumshot’ is een klassieker. Maar wat is het pad om er te komen? Om vijf minuten film goed in elkaar te steken, zijn meestal minimaal een uur filmmateriaal nodig en nog zo’n vijf uur montage. Dan is het van levensbelang, dat op het moment, dat het moet gebeuren, het lid niet verslapt. Om dit te faciliteren, heeft men medewerkers op de set, die dit verzorgen middels manuele of orale stimulatie. Deze mensen worden ‘fluffers’ genoemd. Het is door de invoering van Viagra (Pfizer) wel een uitstervend vak geworden, maar de traditionalisten zweren er nog bij.

In de politiek draait ook alles om succes. Voor een politicus, is bijvoorbeeld het aanschaffen van een Joint Strike Fighter vergelijkbaar met een ‘cumshot’. Hij heeft zich in de aanloopt tot het hoogtepunt laten fluffen door juristen, beleidsexperts, directeuren, communicatieadviseurs en nog meer van dat soort charlatans. Hard blijven tot het moment, dat het telt en dan de ontlading. En we weten allemaal wel hoe dat succes smaakt. En vooral hoe lang het aanhoudt. Maximaal een seconde en een centiliter of tien. En dan wordt alles weer slappe hap en begint de film opnieuw.
In het bedrijfsleven is het niet anders. Iedereen die mee wil tellen heeft MBA gedaan en de juristen en communicatie adviseurs vullen de filmset aan. Met een beetje geluk blijft er nog een bezemkast over voor een vakman of een inhoudelijke expert. Maar wie boeit dat verder eigenlijk. Het gaat erom, wat er in het spotlicht gebeurt. Hoe de directeur zijn lul uit zijn broek haalt. Hoe de dames van communicatie hem kneden. De juristen hem vertellen wanneer hij mag. Zijn managers hem aanmoedigen zijn target te halen en dan mag hij schijnen in verblindend wit licht. Fluffy.

Alles is tegenwoordig een pornofilm. Meestal nog wel een hele slechte. Wat je voorgeschoteld krijgt is uiteindelijk meestal een anti-climax. Je kunt net zo goed niet kijken. Want jij bent het zelf, die het uiteindelijk in je gezicht krijgt.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST

Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl

laten we klein beginnen hoekstra…

in afwachting op de reactie van VON SOLO – voor de tweede keer in zijn columnistenleven (meer dan 1000 columns op de pom) – heb ik een passage in zijn donderdag vonderdag column geweigerd. ik ben benieuwd naar zijn reageren. krijgt u die column nu zonder die passage wel of niet te lezen – dat is de vraag die ik hem zojuist per mail stelde.