met dank aan Poëzie op de stoep – Granate
nu ook al wolven gesignaleerd in 020 Buitenveldert
met dank aan Poëzie op de stoep – Granate
Ellis van Atten wint de enige echte virtuele – naar de enige echte ERIK LELIEVELD – ‘het was op een dag – nog niet eens zo lang geleden – toen was ik de zon’ – zondagochtend wedstrijd (trofee) op pomgedichten.nl – Vera zilver, Frans Brons.
moeilijk is het wel deze week de winnaar aan te wijzen. grote dank aan alle inzenders, dichters die samen een waar eerbetoon hebben verzorgd bij de prachtige verzameluitgave NO ZERO van Erik Lelievelds poëzie verzorgd door de familie. Carla Lelieveld heeft toegezegd de winnaar of de winnares een prachtexemplaar van Eriks bundel toe te zenden. wellicht – ik geef dat de familie ter overweging – is het een idee – om een NO ZERO poëzie-ZONdag-middag te houden als eerbetoon aan Erik dan wel als presentatie van deze werkelijk prachtig uitgegeven bundel. ik vermoed nee weet wel zeker dat heel wat dichters belangeloos hun medewerking zullen verlenen.
hoe dan ook staan wij van hier toch voor de schier onmogelijke opgave het goud, het zilver en het brons aan te duiden. ik citeer nog maar eens Sultan Goksen die ooit dichters als volgt kenschetste: “Dichters zijn mensen met diepte.” en zo is het ook – dichter Frans Terken toont een alles en iedereen verwoestende erik lelieveld – een kant van erik die we herkennen – en toont tegelijkertijd ergens in de diepte actuele ellende – zoals ook een erik lelieveld dat soms liet zien – ik zeg mooi gedaan en brons.
dichter Vera van der Horst schreef een werkelijk zeer op erik toegesneden prachtig I.M. en ontroerend eerbetoon – de stuiterende taal en mensen kant van Erik in het licht – in het zonnetje gezet – ik zeg zilver.
en dan het goud – voor het gedicht met naar mijn idee de meeste diepte – warme diepte – invoelende diepte – geestige diepte en absurdistische weemoedige diepte geschreven – dat kan niet anders geschreven door een mens met diepte: dichter ELLIS VAN ATTEN – van harte gefeliciteerd. onder de gedichten leest u de commentaren.
in het gras ligt een man
hij viel van mijn paard
ik liet hem achter
als compost
in het gras wordt hij aarde
hij zal weggespoeld worden
in rivieren. opgaan in zee
in het gras ligt een man
– die mijn zon was –
onder te gaan
in de verte
galoppeert een paard
zonder ruiter
Met vriendelijke groeten,
Ellis van Atten
www.ellisvanatten.nl
tsja een eerbetoon aan Erik Lelieveld. mooi – Erik was nooit samen te vatten in en gedicht noch in een bundel – maar wat fijn dat de familie het toch heeft aangedurfd in een prachtige uitgave. in de prachtige uitgave: NO ZERO. het gekozen thema is arbitrair – het winnende gedicht moet een vleugje absurditeit in zich herbergen anders doen we ERIK geen recht. wij van de pom zijn verheugd met een Lelieveld in het zonnetje – prachtige gedichten mochten we ontvangen – oa deze van Ellis van Atten. Ellis weet het bijzondere van een Erik Lelieveld aan te raken – in een mix met lichte weemoed – een zwaar verhaal heel toegankelijk gemaakt. en dan is er die wereldstrofe die ongenadig binnenkomt:
in het gras ligt een man
– die mijn zon was –
onder te gaan
dan weten we waarover we het hebben – wellicht een scene op een natuurbegraafplaats – de film – in ieder geval een briljante scene in een gedicht – lezen we eerst toch ook een vleugje absurdisme een lelieveldje – compost in de tweede strofe. bij elkaar een prachtige compositie. dank je wel.
Wieowie
wie zorgt nu voor je poes,
die zo graag tussen de boeken lag
Erik en wie zorgt nu voor de taal
voor de kunst en voor de kunst
van de taal, jouw taal
ik vond een draadje tussen
mijn vingers het trilde alsof je sprak
de bomen buiten wiebelen
alsof ze weten dat ergens
een vergeten map van het internet
je stem bewaart, je glimlach fonkelt
in pixelstof en in een gedichtenregen
je hart de vrijheid geeft aan
een vogel met twee schaduwen
ééntje van licht en ééntje van vragen
je bent herkenbaar
aan het spoor van licht
dat achterblijft
als je om de hoek verdwijnt
Vera van der Horst
een indringend en zeer persoonlijk gedicht – Vera verwijst naar de eerste bundel van Erik Lelieveld uitgegeven in 2003 met en bij de kunstwerken van Josja
Caecilia – ik herinner me nog het grote feest – de manifestatie – en een Erik die stuiterde van geluk. Vera brengt en verwoordt eenwaardig eerbetoon bij de toch wel legendarische Lelieveld die nu weer in een prachtige uitgave van zijn poëzie verzorgd door de familie in een lelieveldzonnetje is gezet. voor wie o wie hem niet heeft gekend of mogen kennen – vera geeft een inkijkje en maakt Erik Lelieveld “herkenbaar”.
Mooi, een bundel van Erik Lelieveld, een mooie aanvulling op je verzameling!
Het thema roept bij mij weliswaar heel andere gedachten op; of ik jou, laat staan Erik, hier een plezier mee doe? Dit dient zich aan, ik moet het er maar mee doen, als ook de aanhang van die mevrouw met haar trekker.
Zonnige weekendgroet,
Frans
Zoals ik zon
Zoals ik zon de wereld in brand zet
rookwolken jaag dwars over het laagland
op verkoolde akkers slaat een laatste boer
op de vlucht voor wat ik aanricht
mijn verschroeiende stralen halen hem in
voordat hij zich verbergen kan
verscheur ik het dak van zijn schuur
blaas mijn hitte in zijn nek tot hij neervalt
zo neem ik op zekere dag wraak
dat zij daar beneden smeulen in de as
stikken in de stof die ik laat neerdalen
niet langer de schijn opgehouden
van hun wankele zaaien en harken
gestaag in zwarte aarde gesmoord
© FT 19.09.2025
het is een 100 procent Terken die we mogen lezen – maar het is ook ahw een Lelieveld – maar dan die woedende die als een alles verwoestende zon heel erg boven de mensheid uit toornt/ torent en een laatste waarschuwing doet uitgaan in termen van poëzie. dat de mensheid zal smeulen in as – zoek maar dekking als een boze lelieveld aanstormt. erg mooi gedaan hoor.
- Frans Terken – zoals ik zon…
- Rik van Boeckel – aan het leven in de zon
- Ellis Van Atten – een man – die mijn zon was –
- Max Lerou – voor den ZONdag
- Rob Mientjes – Kon ik de zon vatten…
- Ditmar Bakker – een vuurbal
- Freda – je wás de zon
- André Heijnekamp – een hemelse belevenis
- Ien Verrips – de zon was ik
- Vera van der Horst – wie zorgt nu voor je poes,
wie wint de enige echte virtuele – naar de enige echte ERIK LELIEVELD – ‘het was op een dag – nog niet eens zo lang geleden – toen was ik de zon’ – zondagochtend wedstrijd (trofee) op pomgedichten.nl?
ach u kent de wedstrijd wel die geen wedstrijd is – deze week een bijzondere – een hele bijzondere – een eerbetoon aan de overleden ERIK LELIEVELD. familieleden van Erik stelden een werkelijk prachtige verzamelbundel van zijn werken samen: Poëzie NO ZERO – een zeldzaam mooie bundel 100 glanzende bladzijden met poëziewerk van Erik en foto’s van Theo Niermeijers beelden.
De familie biedt ook een exemplaar van die prachtbundel aan de winnaar van de zondagochtendwedstrijd aan – de winnaar krijgt de bundel thuisgestuurd door Carla Lelieveld.
OP naar de poëzie – u kent de regels:
wie wint de enige echte virtuele – naar de enige echte ERIK LELIEVELD – ‘het was op een dag – nog niet eens zo lang geleden – toen was ik de zon’ – zondagochtend wedstrijd (trofee) op pomgedichten.nl?
laat de zon over de lelievelden stralen – ooit zult u ook van de zon zijn – nu bent u nog van de poëzie en wij gaan het lezen. graag zelfs – gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
‘Kreeg vandaag een postume dichtbundel van de überhumoristische absurdistische Erik Lelieveld. Terwijl ik alleen de klok hoor tikken voel ik letterlijk de letters over de bladzijdes gaan, ontzettend mooi gedrukt. ..”
>>>>>>>
de een heb alles de ander niks
het is me al vaker opgevallen dat alles
goed aan je is én zo gezond maar wél klagen
je ziet er uit als een ontbijtje op moederdag
en elke vrouw houdt van jou want welke vrouw
wil nou met jou niet aan een ontbijtje
én maar klagen dat er zoveel vrouwen zijn
en zoveel werk nog in de tuin
de een heb alles en ik heb niks
niet eens een tuin, een lelieveld met trouwe ogen
of witte zwanen zij vlogen weg
pom wolff
Naar E.V.M.
Voor doodgaan zijn manieren zat,
nog niet door mij beproefd:
gaan liggen op een vierbaansweg
als net een bus langszoeft,
of springen, van een nieuwbouwflat,
al doet dat zeker pijn
de lieden die daar slechts passant
of stratenmaker zijn;
er staat -voor onze zwanenhals-
ontstopper in de kast,
een slok zou werken…maar dat zeil
raakt dan weer aangetast.
Miljoenen jaren draait een bol
die aarde heet al om
een vuurbal heen: daar teert men op,
en schijnt toch stervensdom.
[D.B.]
een geweldige ditmar bakker – helemaal in de geest van het door ene RenaatPraat beschreven en gekenschetste ‘überhumoristische absurdistische’ werk van Erik Lelieveld. daar kunnen we ditmar wel op afsturen. springen van een flat doet zeker pijn. en zeker van een nieuwbouwflat – van zo een ouwe flat valt het wel mee – haha. het zit de persoon niet mee in de eerste drie strofen – en dan weet de dichter het persoonlijke geheel toch weer te verbinden in een uitvergroting met het allesomvattende. mooi.
Ha Pom, ik kan niet anders dan onderstaand insturen.
En ik had maar wat graag ook de mening van heer Lelieveld hierover gelezen, maar ja, die zit nu verscholen in een hemels menshuisje
en toch scheen de zon
maar wat voor weer
het gisteren was
in de residentie
brokken ijs zo groot
als koelkasten
vielen uit de lucht
even dacht ik
dat het koelkasten waren
in minder dan een minuut
smeltwater tot de tweede verdieping
het bleek een verstopte goot
er stak een been uit
ml
ook de dichter max lerou weet een lelieveld effect toe te voegen aan een verder zeer geestig gedicht. en dan is er ineens een been. haha. ja het been verklaart alles. mooie titel bij zoveel ellende trouwens.
Hallo Pom
Hier mijn poëtische eerbetoon aan Erik Lelieveld.
Met dichterlijke groet
Rik van Boeckel
Het voorbije leven in de zon
Het is droevig terug te denken
met een hart vol weemoed
aan het leven in de zon
als beeldende herinnering
vredige stiltes doorzoeken het doolhof
van de ziel lonkend naar de liefde
voor de overleden dichter
door de vrouw met het ongeremde hart
na zonsondergang wordt het donker
en laat jouw poëzie de herinnering bestaan
in woorden in gedachten en gedichten
verzameld in een bundel vol zonneschijn.
Rik van Boeckel
19 september 2025
een waar en oprecht eerbetoon aan de man die op internet en daarbuiten met bijzondere optredens de collega dichters wist te inspireren. zoals hij Erik zelf een springerige indruk maakte zo sprong ie ook om met en in zijn gedichtentaal. een mooi I.M. door Rik geschreven.
Ode aan een gele bol
Kon ik de zon vatten
vatten bij haar lurven
zou er korte metten mee maken
dat hete ding
het lacht ons vierkant uit
straalt van oor tot oor
en laat ons zweten
Kon ik de zon vatten.
onder mijn arm
ik zou haar weggeven
aan wie er echt toe doet
een warm hart kan gebruiken
om kou te killen
verdriet te doen smelten
Kon ik de zon vatten
de wereld begrijpen
haar stralen ontvangen
de hitte duiden
ik zou smelten van geluk
eeuwig schijnen
opdat het licht nooit verdwijnt
Rob Mientje
sja mooi gedaan – de zon als thema genomen en dan een beetje op zijn lelievelds vervormd – zo lees ik de drie strofen. lieve positieve wending in strofe drie. hebben we wel nodig in ons tijdsgewricht.
Koperblad
je purperen gestalte, haast
bevroren handjes-bladeren
krommen in verzet,
het laatste zonlicht tilt je
nog wat op, voordat je
troosteloos uiteen vervalt
je glorie zacht het asfalt raakt
o hoe de zomerzon
niet eens zo lang geleden
jou met kopervuur bescheen
je wás de zon, nog ben je sterk
voordat je buigt en loslaat
voor de ruigste storm
je breekt.
Freda
wat leuk – een Freda debuut op pomgedichten. ‘bevroren handjes-bladeren’ is gewoon eriklelieveldtaal – al vermoed ik dat Freda Erik Lelieveld nooit heeft gekend of gezien. en dan toch ook die prachtige regel waar de lezer bijna bij volschiet:
‘je wás de zon, nog ben je sterk’
we hopen freda vaker te mogen verwelkomen in de wedstrijd die geen wedstrijd is. een bijzonder en natuurlijk debuut op de pom: over schoonheid, warmte, de straat en het onontkoombare verval. mooi.-
Identiteit
Vandaag ging ik mijn kop kraken
in de hoop dat ik een zin vond
om een gedicht mee te maken
ik kreeg slechts een open mond,
gapend zonder gelijkenis
ik kon het niet verklaren
dat zelfs met wat cannabis
leegte in mij was gevaren.
Schreef ik eerder nog terstond
een hemelse belevenis
na iets moois te hebben ervaren,
vanmiddag raakte ik de grond
en verloor ik mijn betekenis
omdat de woorden er niet waren.
André Heijnekamp
als Erik in de jury had gezeten hier te pom had André naar ik vermoed grote kans op winst gemaakt. haha. dit is wel ongeveer ook – wel de erik lelieveld die ik me herinner – zoals ie ook kon zijn – (ook geheel anders hoor maar dat terzijde) – een gedicht vol woorden en ongemak omdat er geen woorden te vinden zijn – haha – zeer geestig. en inderdaad met sommige middelen vind je nauwelijks dan wel zeer traag de woorden die toch ergens aanwezig gedacht zijn en of waren en dan ben je zomaar en uur of twee verder. toch knap dat André ruim voor sluitingstijd het gedicht heeft kunnen insturen.
de zon was ik alsof het gisteren was
de lichtheid door het lange leven
bewolkt geraakt
het helder lachen kreeg een craquelé
mijn huid werd zacht
verlept zoals de nachten
van verlangen
mijmeringen namen mijn dromen in bezit
opgenomen in de schaduw
dooft het licht en laat mij langzaam
verdwijnen in de duisternis
IEN VERRIPS sept 2025
een mooi oprecht en ietwat droevig persoonlijk relaas – lezen we – bij het gevraagde thema – wel iets meer een ien verrips dan een erik lelieveld – maar ook de dichter lelieveld kende persoonlijke poëzie hoor – (‘ik ben vandaag weer gered/…/ik ben gered gered gered/ ik word elke dag wel tien keer gered…’) – Ien laat het levenslicht langzaam uitgaan – na het verlangen, de dromen de duisternis. zoals het gaat en of kan gaan. als het regent staan we in de regen als de zon schijnt samen in de zon – zeggen we hier op pomgedichten. maar ja wie zijn wij.
 op pomgedichten.nl – Vera zilver, Frans Brons.){kind=link}
ja hoor daar is ie weer met zijn grenzeloze geouwehoer – thomas rosenboom.
ja hoor daar is ie weer met zijn grenzeloze geouwehoer – thomas rosenboom. bijna 70 geloof ik. ik weet nog dat ik een jaar of 10 geleden over zijn aan krankzinnigheid grenzende fantasie berichtte. meneer had in mijn auto plaatsgenomen en begon aan een korte ingesproken roman zittend op de passagiersstoel – rechts van mij. meneer nam het woord en ouwehoerde aan een stuk door tussen een of ander dorp in het oosten van het land- waar we moesten optreden en de jordaan in amsterdam – waar meneer uitstapte. eigenlijk mijn auto uitrolde toen ik de deur ontsloot.
later vernam ik dat meneer zijn beklag had gedaan bij de inmiddels overleden opperdoezerronde-raper en westfries robert anker, nog zo een fantast, over mijn stukkie op pomgedichten.nl
ze komen uit de provincie, ze vestigen zich in 020 en eigenlijk kunnen ze het leven in de grote stad niet aan en vervolgens doen of denken ze rare dingen een leven lang. dat is kort samengevat het leven van zo een anker en ook van zo een rosenboom. na mijn stukkie kon rosenboom niet meer schrijven – hij kon het niet meer – en ik had het gedaan. jaja.
en nou kan ie het weer wel. het nieuwe boek moet aan de man gebracht – interviews bij eus, in het parool – steeds het zelfde onsamenhangende verhaaltje. o o meneer is vader geworden en nou hoopt ie 84 te worden zodat kindje van 3 anne toch nog op haar 18e een fijne vader mag hebben. nou ik voorspel je dat puber anne van 18 niet op der fijne vader van 84 zit te wachten op der 18e.
onsamenhangend ook – omdat je met een klein kind in the house natuurlijk niet het schone schrijversschap kunt uitoefenen volgens rosenboom – en wat doet rosenboom ja hoor het schone schrijversschap uitoefenen met een klein kind in the house. snapt u wel. meneer glimt ook van top tot teen in kekke kleertjes en opgepoetste haren maar meneer is zeker niet ijdel hoor horen we hem brallen bij eus.
misschien op zijn 84ste het volgende boek -hebben we weer even rust in de rosenboomtent. over leven met dementie of zo.
pw
YAYA op de vrijdag – over oma: En altijd hoorde ik wat ze niet vertelde.
Oma
Ze vertelde verhalen. Zij. Taaie vrouw. Die mijn oma was. Rechtop in haar stoel. Met iets van onverzettelijkheid in haar gezicht. Dezelfde onverzettelijkheid als die van de geschiedenis die ze schetste. Haar linkerhand die naar haar rechterpols bewoog als ze vertelde. Haar knokige vingers die om de armband bogen, de bloedrode granaten die ze ooit van hem kreeg. Alsof ze zijn bloed vertelde. Haar hand om hem. Om het leven.
Ze verhaalde. Haar ouders. De ouders van haar ouders. En altijd hoorde ik wat ze niet vertelde. Zij. Ze tekende het leven voor wie naast haar zat. Voor wie ze voortbracht. Voor wie ze verloor.
Ze tekende de geschiedenis. Schonk het kind dat naast haar zat het grote geheel. Het leven. Relativeerde met haar verhalen. Liet je weten dat het erge dat jou overkwam overkomelijk was, omdat de generaties voor je het ook overleefd hadden. Kijk maar, hier zat je immers. Naast haar. Naast hem. Haar vingers gebogen. Een streling. Elke granaat een minuut. Elke granaat een mensenleven. Hoe ze lief kon hebben. Hoe ze lief had. Door alles heen. Door de tijd die haar afsneed. Van de wereld om haar heen. Hoe ze lief had om nergens meer bij te horen. Om hem alleen.
YaYa
VON SOLO – Zoals Jezus is gestorven voor de zonden van de mensheid, neem ik de verwondingen van mijn gezinsleden voor mijn rekening.
Mijn kinderen leg ik altijd uit, dat ze niet zonder licht op de fiets moeten rijden. Ook
niet met een capuchon op, die het zicht kan belemmeren. Niet te dicht langs de kade of de rand van een perron lopen. Uitkijken met het gebruik van gereedschap.
Niet te dicht achterlangs vrachtauto’s fietsen. Altijd dingen op het gemak doen. Zoveel mogelijk bedacht zijn op risico’s. Nooit duiken in water, waarvan je niet weet hoe diep het is. Een ongeluk zit in een klein hoekje en veiligheid voor alles. Je hoeft het noodlot niet uit te nodigen.
Zo heeft mijn vader het me ook altijd geleerd.
Twee weken geleden zat ik in de Ierse pub in Aken met ome Sjors. In een straf
tempo tikten we op de middag halve liters Guinness weg. We hadden al een
bodempje van worst, flammkuchen en pils gelegd. De barman merkte op, dat hij het ons niet na zou doen. Aan het einde van de middag liepen richting de bus terug naar Nederland. We waren vijf minuten te vroeg. Mijn blaas stond op springen en ik wist, dat ik het uur in de bus naar Maastricht niet zou kunnen overbruggen. Te elfder ure besloot ik ergens een boom te zoeken. Achter de El senbrunnen stond er één. Terwijl ik stond te plassen zag ik de bus al aankomen. Ik kneep af en zette aan om een sprintje te trekken. Mijn slippers raakten het marmer van de Elisenbrunnen.
De combinatie van snelheid en gebrek aan grip deden me slippen, hetgeen resulteerde in een doffe smak op het gladde, koude marmer. Op dat moment voelde ik dat er iets stuk was. De bus haalde ik. Mijn hand zat onder het bloed. Mijn weerspiegeling in de ruit toonde een diepe snee boven mijn wenkbrauw.
Het is wonderlijk hoe vaak ik al gewond geraakt ben. Mijn gezin ziet me weer
aankomen. Vader heeft het weer voor elkaar. De tegenstrijdigheid, dat de
veiligheidsfunctionaris altijd degene is, die de stukken maakt. De man die veiligheid
predikt. Terwijl zijn discipelen nooit iets lijkt te overkomen. Maar deze val heeft me
een openbaring gebracht. Het is misschien wel het lot van de wereld dat er altijd
onbewust wel iemand op een bepaalde manier over een ander waakt. Zoals Jezus is
gestorven voor de zonden van de mensheid, neem ik de verwondingen van mijn
gezinsleden voor mijn rekening. Voor alle keren, dat zij goed wegkomen, moet ik
lijden. Een kruis dragen, De stigmata om het te bewijzen.
VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Mirjam Al – over de schoonmaker en de spin
VERA vd Horst wint met gedicht ‘die niets vraagt’ het ’themaschilderij’ van Jet Crielaard
——
die niets vraagt
Ik ben betoverd door een vrouw
ze zweeft de wolken tegemoet
en wat ze ziet
een belofte die niets vraagt
het heeft haar licht en losgemaakt
de wind waait vrijheid door het haar
een glimlach tekent haar gezicht
ze ziet nu met haar ogen dicht.
Vera van der Horst
—-
ja hier is dan toch die prachtige eenvoud aan de orde van de zondag, geen woord teveel – een intro de bewondering en dan die niet te overtreffen tweede strofe – de magie van de poëzie:
‘en wat ze ziet
een belofte die niets vraagt
het heeft haar licht en losgemaakt…’
je kunt deze regels 100 keer lezen, de betekenis van de woorden in het gedicht is losgezongen van de betekenis van de woorden in de omgangstaal- het gedicht krijgt hetzelfde zwevende karakter zoals de schilder dat ook op het doek wist vast te leggen.
de dinsdag met een relativerende peter posthumus
Grote steden die
steeds groter zijn
en al rijkt het zicht
totaan de einder, het einde
is niet echt in zicht
het gaat maar door zolang
het kan
en kan zolang het doorgaat je staat er van te kijken maar kijkt er niet van op
dit zijn zinnen waarmee niets zinnigs is gezegd
niet dat onzin zinnig is
maar zin in onzin
hoort erbij is
wat erbij hoort
Peter Posthumus
Rob Mientjes – Vincent je t’aime…
Van Gogh Village
Nuenen of all places
city of Vincent
preach by sunflowers
whatelse?
prat gaan ze erop
Nuenenaren en -narren
wentelen in trots
Japanners all of the place
klompen klapperen
populieren ruisen
… daar gaat Vincent met
stoel, pallet en schildersdoos
grauw, blauw en grijs
de voortekenen
body en soul confused
mind, narrow and bright
aardappelen eten
boers gezichten tekenen
preach en practice
ins Blaue hinein
la douce France reveille
couleurs jaune fantastique
grand fête de girasolles
Vincent je t’aime
Rob Mientjes
Vera vd Horst wint de enige echte virtuele – een vrouw ziet wit in hemels blauw – trofee op pomgedichten.nl – André Heijnekamp zilver, Vera Jongejan brons
als u de commentaren onder de gedichten al eerder las dan voelde u de uitslag wel aankomen. we doen weer eens als vanouds met de eremetalen goud zilver en brons een eerbetoon – de wedstrijd die geen wedstrijd is – het is natuurlijk een arbitraire keuze. dank aan alle inzenders – kies ik voor de eenvoud bij Vera van der Horst goud! het onnavolgbaar zijn van de woorden van André Heijnekamp zilver, en het plaatsen van de woorden en beelden in onze tijdgeest door Vera Jongejan – brons. Leest de comments – prachtige poëzie winnaarsVAN HARTE.
die niets vraagt
Ik ben betoverd door een vrouw
ze zweeft de wolken tegemoet
en wat ze ziet
een belofte die niets vraagt
het heeft haar licht en losgemaakt
de wind waait vrijheid door het haar
een glimlach tekent haar gezicht
ze ziet nu met haar ogen dicht.
Vera van der Horst
ja hier is dan toch die prachtige eenvoud aan de orde van de zondag, geen woord teveel – een intro de bewondering en dan die niet te overtreffen tweede strofe – de magie van de poëzie:
‘en wat ze ziet
een belofte die niets vraagt
het heeft haar licht en losgemaakt…’
je kunt deze regels 100 keer lezen, de betekenis van de woorden in het gedicht is losgezongen van de betekenis van de woorden in de omgangstaal- het gedicht krijgt hetzelfde zwevende karakter zoals de schilder dat ook op het doek wist vast te leggen.
September
Het is weer zover
het late licht dat de dag doet krimpen
trekt de wereld langzaam open
tot aan de horizon, zo kaal.
Het veld verlaten, de vogels
hebben driften in de vleugels
die ik herken, dit lichaam
teert vaker op illusies.
Dat het opvliegt en ontsnapt
aan de leegte en de bodemloze
hemelsblauwe achtergrond.
Om iets te ontdekken, al is het
een schamel streepje wit
voor dit landschap dat geen hoop kent.
André Heijnekamp
een prachtig gedicht een prachtige associatie – zo is september nog nooit eerder beschreven. het is goed dat we dichters hebben om de maanden te duiden. een dichter die een gedicht begint met de regel ‘het is weer zover’ en vervolgens een volstrekt nieuwe wereld opent draag ik op handen. het is de onnavolgbaarheid van poëzie die hiermee wordt ontgonnen.
Visioen van een zwevend hoofd
(Los Desastres de la Guerra van Goya)
uit welke wreedheid weggeschoten
ga je voorbij je dromen
als door een weg van melk
beneden woedt de oorlog nog
je gemaltraiteerde lijf ligt
onder puin van ingestorte huizen
men gilt en weent om jou
jij hoeft het niet te horen
jij bent bevrijd en
drijft in harmonie der sferen
Vera Jongejan
Het schilderij van Jet Crielaard brengt de dichter dichter bij Goya – zijn verschrikkingen – ik ken niet alle werken van Goya – een associatie vermoed ik – de afbeelding van de vrouw op het doek brengt dichteres – zelf ook schilder – voorbij al het aangedane oorlogsleed – ‘beneden woedt de oorlog’ zo lezen wij – het hoofd ‘uit welke wreedheid weggeschoten” – prachtig gezegd – door de schilder gepresenteerd. een bijzondere interpretatie door Vera – daar houd ik het op – de huidige tijdgeest mede goed getroffen.
deze week met JORGE BOLLE als met mijn ogen dicht, met ANDRÉ HEIJNEKAMP dit lichaam teert vaker op illusies, met RIK VAN BOECKEL en Het universum van de vrouw, met FRANS TERKEN om hogerop het ijle wit te vinden, met VERA VAN DER HORST ze ziet nu met haar ogen dicht, met ROB MIENTJES wit in hemelsblauw, VERA JONGEJAN Visioen van een zwevend hoofd, met INGRID E. NOPPEN en de Swingende haren in ochtendwind.
wedstrijd gesloten
die van de wind
hoe zou het zijn met de vrouw
die van de wind schreef
waar we waren
waren woorden
zachte woorden
zachte wind
waarin je stem
waarin je woorden
die van die vrouw die van de wind
die durend in mij waaien bleef
pomwolff
de zondagochtendwedstrijd ‘op de pom’ deze week met een bijzonder thema – waaraan u zich natuurlijk niet hoeft te houden. als u maar mooi schrijft en niet te lang graag – 20 regels hooguit. deze week een thema bij een prachtig doek van de schilder Jet H H Crielaard / Jet Crielaard (2001) – wie wint de enige echte virtuele ‘een vrouw ziet wit in hemels blauw’ trofee op pomgedichten.nl – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
als mijn ogen dicht
als met mijn ogen dicht
de wind mij streelt
niets mij nog raakt
alle lawaai verdwijnt
lach ik om alles
dat stormde
schreeuwde
en verscheurde
als met mijn ogen dicht
de dag mij pakt
pak ik de dag
Jorge Bolle
dichter legt het doek alshetware op zichzelf – zoals de dame is geschilderd zo ervaart de dichter met gesloten ogen de sensatie die het doek in hem oproept. dichter legt alshetware een psychologisch traject af – of het jorge aan te raden is een museum te bezoeken is wel de vraag – als bij elk schilderij de ogen worden gesloten en de dichtkunst wordt geactiveerd dan is te vrezen Jorge bij sluitingstijd van het museum niet verder komt dan de eerste zaal.
Het universum van de vrouw
De vrouw kijkt omhoog naar de lucht
dag en nacht droog zonder regen
ze voelt zo haar onuitputtelijke zegen
als weelderig onweerstaanbaar geluk
ze ziet de witte wolk glijden langs de hemel
voorbij het mooie blauwe universum
dat nimmer neerdaalt naar de aarde
en zinvol naar de verre ruimte leidt.
Rik van Boeckel
11 september 2025
dichter vergroot het beeld – haalt het portret uit de lijst en schiet de dame op het doek een bijna niet te vatten universum in – een ruimtelijke interpretatie mag ik het zo samenvatten.
Mooi thema deze keer, prachtig werk van Jet!
Hartelijke groet,
Frans
In hemels blauw
Wat de lucht aan kleur bekent
als ik tot op de huid genaderd
haar droomogen aanschouw
een ver fluiten vult het blauw
haar haren gevouwen in de nek
om de wind te trotseren
wil zij aan mij niet prijsgeven
wat haar zo stil en sereen beweegt
legt zij een sluier over haar lijf
een waas op het gezicht geschoven
zo aandachtig in zichzelf verdiept
tegen een ongevraagd aanraken
om hogerop het ijle wit te vinden
weg te drijven in hemels blauw
© FT 11.09.2025
ook Frans maakt een eigen verhaal van wat te aanschouwen is op het doek – een poëtische poging het doek te duiden – we hebben schilderes hier niet ter toetsing bij de hand. maar dat hoeft ook niet. de dichter schept zijn eigen werkelijkheid in taal zoals de schilder dat in verfkleuren doet.
Wit in hemelsblauw
rode aderen in het gemoed
wenkbrauw op frons
bruin getint van ambacht
wit in hemelsblauw
poeder op de schouders
wolken in de neus
zweet dat stinkt
wit in hemelsblauw
badkamer loopt leeg
bootjes op de muur
molentjes boven het toilet
wit in hemelsblauw
linten aan je jurk
schoenen staan op zwart
de stropdas danst
wit in hemelsblauw
koetjesreep smaakt naar Delft
melk stroomt uit azuur
tube schreeuwt fanfare
Rob Mientjes
over associaties gesproken – dichter verbouwt het schilderij en biedt de lezer bordjes aan van delfts blauw met tegeltjesteksten – de teksten geven een goed inzicht in de keuken van Mientjes
Swingende haren in ochtendwind
ogen sluiten, lippen tuiten
de kus van leven voelen
doorheen ontluikend lijf
op rood gestifte mond
tegen blauw of grijs of wit
wat maakt het uit
je silhouet kleurt rondom in
het is pas het begin
van wat het nieuwe is
Ingrid E. Noppen
aha wat leuk Ingrid weer eens in the house. een optimistisch gedicht. de beschrijving – hoe het ook is – roept dichter uit – het maakt niet uit – de dame van de afbeelding begint opnieuw – aan de start van een nieuw begin – de haren wapperend in de wind. leuk gedicht – fijne afsluiting zo van de zondag ochtend wedstrijd.
