pomgedichten.nl – Pagina 41 – Pom Wolff – gedichten – nieuws

YAYA op de vrijdag – En waar hij gaat dat schrijft hij niet. Houten tafel en de beschuldigende zon die schijnt…

**Gescheiden geluksmomenten**

Een ochtend. Het is september en de zon valt vaalgeel de kamer in. De nazomer kriebelt door de gordijnen. Ik hoor je huilen. Draai me om. Je huilt harder nu. Ik luister naar stappen op de trap. Zoals ik al langer luister. Naar bewegingen die niet zichtbaar zijn. Voelbaar. Misschien. Luister naar de stilte door jouw huilen heen. Je huilen lijkt het huis te vullen met leegte. Ik voel naast me. Je vader. Die op zou staan. Ik voel hem niet. Een zucht. Een ademtocht.

De treden naar beneden. Waar ik hem vermoed. Lees de krant. Zucht. Zeg iets. Niets. Niets dan een briefje op tafel. Ik moet het nog steeds ergens hebben. Na al die jaren. Gescheiden van de geluksmomenten. Hij schrijft. Schuine letters in zwarte inkt. En soms, soms kan elke letter nietszeggend zijn kind. Het is een afscheid. Het is nog minder dan een afscheid. Zo vanzelfsprekend geschreven. Als een boodschappenbriefje. Geen nadenkende punten. Geen zwaar gedrukte krassen, geen doorhalingen op het papier. Niet meer dan de woorden ‘niet leuk meer’. Die woorden.

Nog kinderlijker dan jouw gehuil boven. De stilte. Niet leuk meer. En geen traan die het papier aanraakte. Geen gedachte. Geen twijfel in welke letter dan ook te zien. Hij gaat weg. Moet weg in onregelmatige krullen. Dat hij jou bij mij laat. Want dat ik een goede moeder ben. En waar hij gaat dat schrijft hij niet. Houten tafel en de beschuldigende zon die schijnt. Het hout warm. De vloer kraakt. Voetstappen die al gezet zijn. Niet gehoord. Ze klinken na. Koele handen die voelen. Ik strijk de woorden glad en loop naar boven. Jij bent stil als je me ziet. Steekt je armpjes uit. Samen staan we in de kamer. Zwijgend. Stil.

Een paar dagen daarna valt er een vliegtuig uit de lucht. Soms breken de dingen af. Kind.
Zomaar om je heen.

YAYA

VON SOLO -Het voelt raar om een weerloos, warmbloedig dier, hoe klein ook, het leven te ontnemen.

Uit mijn rek pakte ik de luchtbuks. Ik had de zenuwen, liep de trap af en mevrouw Solo lachte me uit. Mijn zoon en een vriend toonden geveinsd ontzag. Op de keukentafel haalde ik het trekkerslot eraf, knikte de loop en deed er een kogeltje in. Tikte de veiligheid eraf en liep naar buiten. Aan mevrouw Solo vroeg ik bij te schijnen. Even later stonden we weer binnen.
Eerder die avond zat ik in de tuin een boek te lezen onder mijn afdakje. Een tijdje geleden had mijn zoon een rat door de tuin zien lopen. Daarop had mevrouw Solo wat rattenklemmen in de tuin gezet. Eén daarvan stond tussen de palletbanken, waar ik op zat. Voor ik ging zitten om te lezen controleerde ik de val. Er zat een muis in.

Ze bewoog niet. Rustig ging ik mijn boek lezen. Toen ik even later een tweede keer keek, begon de muis ineens te spartelen. Ze was van de zijkant de val opgelopen, waardoor ze klem zat tussen de zijkant van de beugel, die haar nekje of ruggetje had moeten breken, als ze de val op de juiste wijze opgelopen was. Nu was ze slechts gedoemd om de nacht lijdend door te brengen en in de loop van de nacht een miserabele dood te sterven, ware het niet, dat ik toevallig de val nog even gecheckt had. Nu was het aan mij om te handelen. De conclusie was, dat de muis uit haar lijden verlost moest worden. Vermorzelen onder mijn laars of het kopje met een mes afsnijden dorst ik niet. Dus ik besloot de muis af te schieten.

Na de daad voelde ik me leeg. Ik had medelijden met de muis en het voelde niet goed, ook al was het rationeel gezien de beste keuze. Binnen had iedereen lol over het feit dat ik een muis een kopschot had gegeven. Mevrouw Solo vroeg me lachend nog om het bloed nog wilde opruimen. De jongens probeerde ik nog uit te leggen, dat je met respect om moet gaan met alle levende wezens. Maar die boodschap vond geen zichtbaar gehoor. Het voelt raar om een weerloos, warmbloedig dier, hoe klein ook, het leven te ontnemen. Van een wanhopig spartelend stukje leven naar slap en levenloos in een vingerknip. Ik liep naar boven en zette mijn buks weer terug in het rek, knielde, zei een gebed op en sloeg een kruis.

Een rattenklem is makkelijk, als hij doet wat je voor ogen hebt. Het is net zoiets als een landmijn of een vliegtuigbom. Maar stel je voor, dat je een raket afschiet, of een bom uit een vliegtuig gooit op een ziekenhuis, waar je ongedierte verwacht. En iemand gaat de volgende dag in de puinhopen kijken en je vind een stervend kind. Hoe zou dat dan voelen?

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Miriam Al -toen onze moeder de oven in gleed…

www.pomgedichten.nl heeft het exclusieve recht gekregen om 65 teksten van Miriam Al tweewekelijks op de woensdag te publiceren – dat gaan we doen! de teksten zijn door haar helaas overleden vriend Merik van der Torren nog net voor zijn dood uitgetypt en van een nummer voorzien én in een blauw mapje gedaan. vandaag tekst nummer 44 – dank je wel Merik – dank je wel Mirjam Al.

Peter Posthumus – Een scherm voor iedereen en algoritmes voor allen..

Een scherm voor iedereen
en algoritmes voor allen

KAT KREEBERG sluit de 10 gedichten wisseling af met prachtige woorden

in het diepste geheim hebben Kat en Pom over en weer 10 gedichten aan elkaar geschreven – nu de laatste woorden zijn gewiseld mag de buitenwereld weten – dank je wel Kat voor de mooie en hieronder afsluitende woorden – ik zeg tot EIJLDERS! zondag 21 september ga ik er een paar van de 10 doen. ik hoop jij ook – geniet hieronder 9 en 10 van KAT.

Ik vond het een fijne uitwisseling en mocht er in de toekomst een drijfveer ontstaan om dit te herhalen voel ik me welkom en ben jij ook van harte welkom. Voor nu is dit dan de finale!

9

In mijn agenda is geen plaats
voor tijd en datum

de bladzijden zijn gescheurd
dus geen herinnering

er zijn alleen de flarden
die resteren van de toekomst

als ik iets te doen heb ben ik blij
als ik niets te doen heb ben ik blij

ik tel niet de dagen
ik tel de emoties

10

Het is de eerste dag van
een nieuwe maand en nieuwe week
gisteren nam ik afscheid
van het oude

Vandaag ging de wekker
en had ik er warempel zin in
Ik benadrukte het belang
van waardig afscheid nemen,
liefst iets te lang,
zodat je er genoeg van krijgt

Waarom kan ik niet tegen sleur?
Waarom heb ik structuur nodig?
Een vat vol tegenstrijdigheid,
een kruitvat welteverstaan

Communicatie brengt verlichting
Een blik, een glimlach
en in dit geval veel taal
Ik zal het missen maar
heb waardig afscheid genomen

KAT KREEBERG

Rob Mientjes – de schoonheid wint

**Kleuren van ergernis**

Groen geel
bruin stekelig
met stipjes blauw
als troostig licht

vlekken op huid
aders opgezwollen
en toch
de schoonheid wint

onze natuur
verschoont
altijd
legt nooit het loodje

vecht tot stervens toe
kent geen twijfel
is onverbiddelijk
recht door zee

no escape
kent geen ijstijd
blijft koud noch warm
in golfstroom

ROB MIENTJES

Karin Beumkes met September feeling

item d.d. september 2019 – in het commentaar worden : Lisan Lauvenberg en Merik van der Torren nog genoemd – beiden zijn overleden.

Aloha Pom
Hier komt mijn gedicht aandenderen.

September feeling

Ik wil vrijen weet je.
Hij zegt; dat wens ik ook.
We hadden bakstenen gestolen
en earl grey gerookt.
Mijn ogen zaten potdicht van al die rare kruiden
en in de verte huilde een oud kasteel.

Ruk niet aan ons, september is los
alles wordt zichtbaar; kun je er tegen?
Beweeg je als ons, als ons, ons Als, Ons Als.

Met alle wilde spinnen mee.

Karin Beumkes

Muziek: The Common Linnets – Calm after the storm https://youtu.be/bWe8PRsW4T0

Liefs
Karin