jij&ik was jij het niet die ooit zei er zijn maar twee mensen die van jouw gedichten houden jij en ik en later mijn keuzes zijn me ontnomen erger kon ik niet getroffen ik had je graag nog liefgehad gewoon zoals wij waren
Het meisje komt zachtjes wiebelend aanhuppelen en ploft luidruchtig naast mij neer. Op zo’n klapstoeltje. In het fietsencompartiment. De trein heeft een minuut of tien vertraging. Via draadloze oortjes aan de wereld verbonden tettert ze onbedaard in het luchtledige. ¨Of ik vanavond lang ga blijven hangt vooral af of ik ergens een leuke boy zie. Het kan zomaar weer mijn avond worden.¨ Dan is het even stil. Even later stuitert de ene na de andere volzin van haar lippen. In een stortvloed aan woorden komt haar hele wereld voorbij. Haar baan, haar baas en die ene collega. De vrijdagmiddagborrel. Goed voor haar exposure.
De trein vertraagt. De woordenbrij blijft onophoudelijk stromen. Ze lijkt erin te verdrinken. Dat meisje. Dat ze straks eerst moet dineren met haar ouders en voor die gelegenheid nog maar even een paar maskertjes opzet. In dat restaurant. Ze hoeven immers niets te weten. Haar ouders. ¨Straks, op het feest is het gewoon weer ik met mezelf en m´n eigen,¨ vervolgt ze, en kijkt geïrriteerd naar een grijzende dame die haar hoofdschuddend gade slaat. ¨Ennuh. Een pilletje gaat er ook wel in.” Voor het eten nog denkt ze, want haar ouders begrijpen er nu eenmaal weinig van. Van het leven. Van die dingen zegt ze en lost daarmee alle levensvragen op.
Zodra de trein tot stilstand is gekomen, staat ze stroperig op om me vervolgens vertwijfeld aan te spreken. ¨Hoezo zijn we in Den Haag? Hoezo? Ik moet naar Amsterdam! M´n ouders. Om zeven uur. Kut. Fuck!¨ Ik leg uit dat ze in Leiden op het verkeerde perron moet zijn beland en een trein in de andere richting had moeten nemen. Het oortje kraakt. Heel even glinsteren haar ogen. Dan, op de lippen een glimlach veinzend, vervolgt ze mekkerend haar weg. Ik hoor haar stem nog sissen in m’n kop. Dat zal nog wel even duren. Eer het stopt.
Hoe ik het vuur der aarde in mijn hart ontstak om een lans te breken voor ons smelten alles kon met liefde, zo werd gezegd
toen waren er zeeën te bevaren wist ik met streling van de tong jouw zilte huid te koelen met het voelen van jouw huiveren als een gebarende vraag om meer
maar nu de droogte doorgedrongen is en het zand als droge vlakte smachtend voor mij ligt dorst het achterblijvend graan naar regen terwijl ik dans en smeek om hier te mogen blijven alles in mijn lijf spreekt tegen alles in dit lijf doet zeer
mijn hartstocht ligt op sterven de aders op mijn hand voelen als nerven in een herfstblad waarvan het perkament slechts onbeschreven getuigt van te snel geperforeerde tijd zoals de gaten in mijn weten het vergeten … zo nabij
alles wordt gedoofd waarin ik heb geloofd waarvoor ik vocht wat ik zocht zal niemand weten het vuur, de vlam van God het lam is dit dan wat verlossing is
‘totdat ik je naar buiten droeg een warme regen voor je huilde…’
vergeving
je moet hebben geweten hoe het zou verder gaan het rook al jaren naar het afval dat van goed gescheiden werd voordat je uit het licht verdween
je leerde in stilte eenzaam zijn maar wilde graag opnieuw bestaan dacht dunne huiden om je heen verzon je een hoofd, een hart ieder leven komt van leven maar hier was niks aan vooraf gegaan
totdat ik je naar buiten droeg een warme regen voor je huilde die jouw eigen bloedgroep had in een ritme dat jouw hartslag sloeg en eenmaal in de wereld terug je heel dichtbij geboren mocht
Als het licht flitst iemand jankt jij ondersteboven roept om het recht wacht de tijd niet slaat de deur dicht.
Inzicht?
Teveel gehoord, gezien hoe een mens kan worden omgebracht onthoofd, verbrand, ontploft, verkracht en het verlies van wie je hebt liefgehad er zijn geen woorden meer voor een lijk verstopt onder een ingestorte stad
intussen zit ik maar in mijn atelier ik vervolg mijn eigen ingeslagen pad en adem stiekem door want kan dat nog wel mag ik dat?
Vurig activisme en lyriek met passie door Anneruth Wibaut
zo luidt de titel van de bespreking van de nieuwe bundel poëzie van Seraphina Hassels (2024). Tussen Heimwee en Verlangen. In eigen beheer, 41 blz. € 18,60. ISBN 9789465015125
We kennen Seraphina hier op de site als de dichter die ongeveer een half jaar op de vrijdag ons liet genieten van haar passievolle poëzie – en inderdaad je hoorde de actrice door de woorden heen. Anneruth Wibaut prijst in haar recensie de voordrachtskunst van Seraphina: “Als actrice beschikt Hassels over een uitmuntende voordracht, waarmee ze haar gehoor weet mee te slepen.”
Maar dan hebben we het ook wel gehad met de positieve insteek van onze Anneruth – haha – ik citeer hieronder Wibaut over Hassels – (Hessels) –
Helmen op, dames dames toch!
Anneruth Wibaut schrijft : “(…) dat het metrum niet loopt:
maar op papier ziet dat er dan toch iets rommeliger uit.
Herhaling is goed dichterlijk gereedschap om ergernis mee kenbaar te maken. Het is helaas tegelijk een valkuil, zoals het gedicht ‘Telkens storm (en een vallend glas water)’ laat zien. Daardoor vind ik het minder sterk
Bij in eigen beheer uitgegeven bundels zou je de dichter soms een strenge redacteur toewensen om te wijzen op grammaticaal aanvechtbare frases, op clichés en op stoplappen.
Ik kon bijvoorbeeld met enig hangen en wurgen in de context van de strofe wel een verantwoording vinden voor het ontbreken van congruentie
Dit soort constructies leiden mij af van de poëzie. Met clichés heb ik dat probleem ook. Dan struikel ik uit het gedicht omdat ik zo’n zin al te vaak bij andere dichters heb gelezen
.. ga ik verlangen naar taal die zo’n beeld met nieuwe frisse woorden schetst. Mijn laatste bezwaar geldt de stoplappen die her en der de vaart en de scherpte uit een gedicht halen,
Weliswaar bevat het hobbels qua grammatica en een paar stoplappen, (…)”
foto: bjorn van rozen en pom wolff op de Parade te Amsterdam/Utrecht
heel soms bestaat de gehele mensheid uit twee groepen – zij die het mochten meemaakten en zij die het niet meemaakten. op za 2 november om 1600 uur zal zo een moment zich weer voordoen – een natuurverschijnsel – maar nu in nederland – om precieser te zijn alkmaar in de De Alkenaer aan de Ritsevoort 36.
een try-out – met een trots begin – twee sets van ongeveer een half uur – eenmalig gratis toegankelijk – een keuze uit de zo geheel eigen romantische liedjes gebracht door bjorn van rozen met daar om heen poëtische accenten aangebracht door mijn persoon. een eerder programma brachten we op de Parade in Amsterdam en Utrecht. als u een dik uur in volledige overgave zou willen genieten in een warm en heerlijk romantische bad – hoe zeg je dat: wij laten het voor u vollopen. u zult verbijsterd zijn. wellicht valt u om. we deden een repetitie – voor een bijzonder kritisch persoon – ik zal hier de naam niet noemen – maar zij viel om en sprak op de grond liggend de gedenkwaardige woorden: ‘dit is af en klaar en dit is mooi – te mooi bijna voor woorden!’ – het programma heet ‘dichter bij de bron’ – het slotlied waarmee bjorn de show ook afsluit.
misschien leuk om in de agenda t zetten – za 2 november 1600 uur pom en bjorn van rozen – poëtische teksten en mooie liedjes – alkmaar – gratis try out – 16:00 uur – De Alkenaer Ritsevoort 36, Alkmaar, Nederland
