nu lieve prachtig mooie dichteres van eindhoven en lieve vriendin verjaart heeft deze site natuurlijk ook feest – we gaan haar zoenen – 70X
nu de verte zo dichtbij de tijd verloren in zichzelf raakt bevreemdt het mij
hoeveel herinneringen zich kunnen verbergen in een vluchtig bestaan alsof ze heel lang sterven
dat voor verwachtingen nauwelijks nog ruimte is en ik daar beter maar de wind mee voed
Vera van der Horst
een terugblik op het leven en ook de verworvenheden die de jaren iemand kunnen brengen beschreven in heerlijke eenvoud maar ook en tegelijkertijd in die vasalis – achtige complexe vervlechting van woorden in met name de begin strofe – hoe kun je algemene waarheden op jezelf leggen in een beminnelijke maar ook zo gracieuze kwetsbaarheid. zo!
elke week kies ik HET gedicht van de week op deze site – uw site der sites – de eeuwige een week durende roem valt RIK VAN BOECKEL ten deel. trouwe inzender en wereldreiziger – deze week geheel buiten zijn comfortzone – een nieuwe rik van boeckel lijkt geboren! was het gorter niet die al schreef – ‘ik wil nieuw worden’ – en zo is het ook – een prachtig en krachtig pleidooi voor nieuw – deze week in het hier en nu – Rik van harte!
Goedemorgen Pom Hoe gaat het? Ik ben nog niet op reis maar kijk af en toe wel terug op de reizen die ik gemaakt heb. En nu een algemeen gedicht.
Reis uit de comfortzone
De reis uit de comfortzone laat ons gaan naar de buitenwereld met gemak of ongemak
landen zijn fantasierijke streken buiten de zone van dagelijks gemak laten ons verkennen en verrassen
voorheen geland en neergestreken laten ze herinnering uit hoofd en hart opduiken en glinsterend doorwerken
nieuwe ervaringen zullen ons dwingen te schrijven en te fotograferen om in de toekomst van herinnering te leren.
Rik van Boeckel 19 juli 2024
RIK VAN BOECKEL – nieuwe CD – De dromende dansers -poëzie op reggae muziek, met de band The Dub Ark
ik schreef al eerder: de eerste nummers vanochtend beluisterd Rik – heerlijke rustgevende soms jachtende en jagende reggaeklanken in mijn ochtendkamer – ik ga zeker een recensie schrijven – waarin ik meer een gemoedstoestand zal beschrijven dan iets muzikologisch verantwoords – van muziek heb ik geen verstand – wel hoor ik een prachtig samengaan van poëzie en heerlijke professionele reggaemuziek – nummer na nummer – en jij in die zachtaardige rol van samensmeder. als je luistert kom je in een meeslepende roes – ik zie nu de straten met de mooie ramen – waar de wind waait waar de wind waait tadam tadam tadam…
De dromende dansers uitgebracht met mijn poëzie op reggae muziek, gemaakt samen met de band The Dub Ark
bestellen via
rikvanboeckel@gmail.com
De cd kost 15 euro excl. verzendkosten!
In het groene licht
In het groene licht zie ik een hoog gezicht van een dromende boom langs de stille stroom in de Hollandse Tuin is het filosofisch fijn hoor de zachte wind langs de oren gaan tot ik op zal staan in het groene licht voel de stappen gaan bij de boomstam staan om de bladeren heen van dit Clingendael
dit is het verhaal van het groene licht van het hoog gezicht van de wakkere bomen na vergeten dromen langs de ochtendstromen
in het groene licht wat een mooi gezicht van het groene licht van de bomen hoog en de lucht zo droog van het wolkendak
hoor de vogels tsjirpen in het groene park lichtgroen donkergroen kleurrijk groen groen groen het tsjirpend ritme van de natuur laat haar winnen laat haar winnen in het groene licht
laat de natuur winnen laat de bossen met rust laat de bomen groeien laat de bladeren bloeien o wind o adem der natuur zo puur zo puur zo puur hoor haar zachtjes gaan langs takken bladeren groene aderen van de lucht groene aderen van de lucht.
Rik van Boeckel 28 juni 2021 Park Clingendael. Den Haag
Rik van Boeckel meets The Dub Ark
CD Release De Dromende Dansers door Blowpipe Records
De Leidse dichter/percussionist en spoken word artiest Rik van Boeckel is al sinds de jaren tachtig actief met een succesvolle combinatie van poëzie, raps en muziek. Zijn poëzie ligt dicht tegen rap en liedkunst aan. In de jaren 80 genoot bij bekendheid als popdichter en bracht twee cassettes uit: Deze hoofden praten (1983) en Hé hé wat moet dat (1984). Hij staat sinds die tijd bekend als een dichter die zijn poëzie onder andere voordraagt met live percussie. Digitaal verschenen vanaf 2010 een album, een EP en een paar singles op Spotify en iTunes. December 2018 kwam zijn poëziebundel met cd Beweeg als een strateeg uit; op de cd is zijn muzikale poëzie te horen op latin, rock, hiphop, jazz en West-Afrikaanse djembé muziek. Februari 2021 kwam de LP Deze hoofden praten uit met zijn muzikale poëzie uit de jaren 80. Januari 2022 kwamen twee gedichten van hem te staan op de LP Vlug van de Franse groepOrganizatsiya, notabene voorgedragen in het Nederlands. En nu brengt hij geïnspireerd door Lee Scratch Perry en Linton Kwesi Johnson op het album Dromende Dansers Nederlandstalige dubreggae uit met Dub Ark bestaande uit bassist, multi-instrumentalist en producer Eric van Drunen Littel aka Clever Lee, percussionist/dubmaster Aernout van Hees en saxofonist Joep Smeenk, bekend van de Haarlemse band Gotcha! Eric van Drunen Littel is actief in diverse bands en heeft de basis voor de reggae muziek bij Van Boeckel’s poëzie geleverd; Aernout van Hees (aka Dr. EchopleX) is als percussionist actief in een aantal bands met oa Cubaanse en Antilliaanse muziek en al vanaf zijn tienerjaren liefhebber van het werk van Lee Scratch Perry. Hij onderzoekt al vele jaren de studiotechnieken die de grondslag vormen voor het werk van o.a. Lee Scratch Perry en King Tubby. Hij heeft het dubwerk voor deze CD verzorgd vanaf de ruwe basis tracks. Een van de eerst geschreven teksten op De Dromende Dansers is Jamaica. Meer recente teksten zijn Ibiza Time, De maanfluisteraar en De zingende bloemen. De andere titels zijn: De Dromende Dansers, In het groene licht, De straten met de mooie ramen, Hallo bergen, Winterland en Een lied van waanzin. Het album wordt uitgebracht door het Haarlemse label Blowpipe Records van Wim Dekker. De Cd is gereleased op 9 juni 2023. Er staan optredens gepland op zondagmiddag 9 juli op het Ootje Festival in Rotterdam-Zuid en op zondagmiddag 27 augustus tijdens een wijkfeest van Tussen de Rijnen in het Ankerpark in Leiden.
Toen ik net begon met werken, was de mores, dat je met zijn allen rond een bepaalde tijd het kantoor betrad. Je werd erop aangesproken als je vijf minuten na half negen binnen kwam. Later in mijn loopbaan kreeg ik steeds vrijere functies, waar mijn afspraken de agenda en plaats bepaalden, waardoor ik niet elke dag meer op hetzelfde kantoor hoefde te zijn. Toen kwam het ‘Nieuwe werken’. Dat was een vooruitstrevend idee voor plaats- en tijdsonafhankelijk werken. Voor mij niet zo nieuw, want ik had al jaren geen vaste plek of tijd meer.
Alles veranderde pas echt, toen we wegens het Chinese virus niet meer naar kantoor mochten. Veel mensen maakten hier gretig gebruik van en werden binnen twee weken middels Microsoft teams gefaciliteerd in het werken in onderbroek en overhemd, thuis achter een bureau. Veel mensen verdwenen ook gewoon helemaal uit de kijker. Na een paar weken werkte ik bijna elke dag al weer op kantoor. Het voordeel van een baan in een vitale sector. Mijn afspraken deed ik zoveel mogelijk fysiek. Weerstand opbouwen. Toen de bui weer was overgewaaid, bleef het stil op kantoor. Men moest er weer aan wennen blijkbaar. Veel collega’s keerden helemaal niet meer terug in het fysieke domein. Werken vanuit huis was voor hen de norm geworden. Afspreken in het echt een last, omdat ze te ver weg woonden of gewoon te lui om hun woonst uit te komen. Op een doordeweekse woensdag of vrijdag kun je op de afdeling waar ik mijn standplaats heb een handgranaat laten ploffen zonder dat de bedrijfshulpverlener slachtoffers hoeft te tellen.
Vorige week was ik op de Weena bij een hip communicatiebureau. Het was op een woensdag. Toen we om twee uur binnenkwamen waren er op de hele afdeling twee mensen aan het werk. Ik grapte, dat het er net zo desolaat uit zag als bij ons. Toen we om vijf uur weg gingen was de afdeling verlaten. Tegen mijn collega grapte ik, dat het bij commerciële bedrijven niet anders is, dan bij ons nutsbedrijf. Even dacht ik na. Hardop nadenkend uitte ik, dat het best zou kunnen, dat we in the Matrix zitten en dat er op content wordt gekort, vandaar dat er op bepaalde dagen zo weinig karakters meer rondlopen. Mijn collega merkte op, dat voelde als een Truman show, waar er flinke bezuinigingen op het personeel zijn geweest. We lachten. Wij waren er gelukkig nog in het echt.
De gedachte liet me die avond niet los. Oude mensen hoor je vaak zeggen, dat alle mensen van toen weg zijn. Dat terwijl er toch steeds meer mensen bij komen. Maar die mensen hebben geen plek in het leven van de anderen. Zou het zo zijn, dat je in je leven maar recht hebt op een bepaald aantal ondersteunde spelers. Die je naarmate de tijd vordert ontnomen worden. Zou het leven gewoon echt één grote bezuinigingsoperatie van God zijn. Tot er niets meer over is om op te bezuinigen.
VON SOLODICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEASTCheck de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nlLees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
www.pomgedichten.nl heeft het exclusieve recht gekregen om 65 teksten van Miriam Al tweewekelijks op de woensdag te publiceren – dat gaan we doen! de teksten zijn door haar helaas overleden vriend Merik van der Torren nog net voor zijn dood uitgetypt en van een nummer voorzien én in een blauw mapje gedaan. vandaag tekst nummer 14 – dank je wel Merik – dank je wel Mirjam Al.
het liedje van alleen nee niets was daarna ooit nog intenser een vriendin zei dit is – en ze noemde je naam ik mijn hand zocht mijn hand niet kon vinden niets meer kon vinden en mijn hand bleef zoeken die hand die vandaag met een bosje bloemen wie weet wat er allemaal uit je groeit die hand wat een armoede en ik kan maar niet begrijpen dat je er nooit meer zult zijn
een kwestie van laat maar zitten of een graf bezoeken
Niets is zo eenvoudig als niet meer doen komt niets bij kijken is niets voor nodig
iedere dag die hond uitlaten nou nog één keer maar dan wel naar het asyl ophouden met roken een kwestie van laat maar zitten of een graf bezoeken kijken of ie er nog ligt omdat je nooit van hem op aan kon, hoeft niet meer, rustig laten liggen en dan die drank, dat gezuip dat laatste bodempje lekker laten staan
verrèk, ’t is alweer ochtend dan maar morgen, ach ja morgen dan zien we wel
Op iedere straathoek verliefd. En in de subway. Ze draagt brandnew zwarte Adidas sneakers met witte sokjes die vlak boven de enkels een gekruld randje vormen. Net narcissen. Die sokjes. Hoog op de dijen wiebelt een zwart wikkelrokje en even daarboven zweeft een rond gelaat dat glimt als parelmoer. Het zwarte leren motorjack dat losjes over haar linkerschouder bungelt maakt de outfit compleet. Stunning! Isn’t she lovely? Zo ook het mollige museum meisje dat met autistische precisie ronde gaatjes in alle kaartjes knipt. Exact in het midden van de QR code. Op die kaartjes. Die code. Storing blijkbaar. Twee blokken verderop de elegante grijzende dame die bagels met cream cheese en gravad lax verkoopt. Als broodjes. Gaan ze. Die bagels. Aan boord de bleke blonde zusjes die gedurende de rondvaart in hun zilveren voile jurkjes leken op te lossen in het schuimende kielzog onder de brug net voorbij The Bronx. Tattoos of flowers and butterflies all over. Liefde overal. Een getergde zwerver op de kaai bij Pier 83, prevelt blootsvoets dat het een fucking sell out is: ¨Goddamn!¨ I love that man. NYC has it all.
Ook in de Sportsbar natuurlijk. Het pezige meisje achter de tap is as Irish as Irish can be. Vlassig rood. Spichtig wit. Het halflange dunne haar opgestoken in een fluffy ginger pluim. Haar Levi’s is zo kort afgeknipt dat de binnenzakken er onderlangs op d’r bleke dijen zwieberen. Vlak boven de broekband, in een gespierd maar desondanks vlezig buikje, bibbert een donker rond gaatje dat ergens binnenin als navel dienstdoet. Onder de armen een toefje rossig dons. Haar mond steeds een beetje zuinig omdat ze voortdurend op het puntje van haar tong lijkt te zuigen. Citroentje ofzo. Dat zuigen. Voor in de Local Brew. Dat citroentje. Snoepgoed. Heel soms staart ze afwezig naar het rek vol glanzende flessen. Of maakt ze danspasjes in het niets. Cocktails? No problem. Ze schudt alles heupwiegend uit de mouw. Singapore Gin Sling. Tequila Sunrise. Negroni. All you can ask for. Maar vooral bier. Heel veel bier.
Ze neemt haar baan bloedserieus. Op het mega scherm achter de bar rolt de bal. Ik heb er weinig oog voor. Er wordt gezopen zoals dat in een Sportsbar hoort. De halve liters glijden moeiteloos getapt onophoudelijk door haar fragiele handen. De vrolijkheid zelve is ze. Ze lacht voortdurend. Flirt onophoudelijk. She’s a bartender professional. Zoveel is zeker. A warrior she is. Het net vibreert. De kroeg ontploft. De doelman vist. Het meisje danst. Het meisje schuurt. De Britten willen bier. Meer bier. Steeds meer bier. Zoals het een echte Brit betaamt als ‘ie voetbal kijkt. Soccer? Sucker! Het spel is ongrijpbaar als de liefde. The winner takes it all. De bal is nu eenmaal rond.
de oorlog gesloten zoals je gordijnen sluit voor buitenlicht te veel te zien te lang
weer maagdelijk breekt vrede uit goede grond kent aarde geen geschiedenis en wapent zich naïef
in dit totaal verteerde landschap groeit elke dag een nieuwe dochter nog
pom wolff
kappen nou
nu beeldschermbreed en beeldschermblond we doen aan documenten
een woord per dag een zin per week dan heb je wel de zin die nooit geschreven werd
na verloop van taal weet je dat het dezelfde zin is dezelfde woorden zijn – dezelfde hond dezelfde lege ogen op het bordes
pw
het weekend is de komende weken wel voor U beschikbaar – voor aankondigingen of voor dichtkunstenaars – dichters die mij omver blazen met een prachtgedicht – zeg maar het gedicht van de week! eeuwige roem zal u treffen als ik uw gedicht uitroep tot gedicht van de week.
– zie bijvoorbeeld de aankondiging van Pieter en Boris van de ‘poëtische manifestasie’ deze zondag 14 juli op IJBURG – dichtbij de woorden van F. Starik die onze site pomgedichten trouwens een warm hart toedroeg – de dichter die ik meerdere keren in mijn auto liet rijden. mag ik een keer rijden pom – ik heb geen rijbewijs! sprak de dichter Starik met wie ik oa in de haarlem slamjury opereerde. op de terugweg al rijdende in mijn auto – op naar de staatsliedenbuurt waar de dichter huisde deelde hij mij een keer mede dat hij slechts twee auto-ongelukken had veroorzaakt tengevolge en bij de spaarzame autokilometers die hij had gereden in auto’s van hem toegenegen en bereidwillige eigenaren. ‘o maar 2’ sprak ik naast hem dapper.
-hoe dan ook de partner van de helaas te vroeg overleden dichter STARIK – VT zal oa optreden aanstaande zondag 1400 uur in IJBURG – u bent welkom. -Special guest zondag tijdens de landelijke dichtersaksie: Freek de Jonge! Met de aanwezige dichters start hij een schrijfgroep van dichters anti-proleten.
VOLGORDE VAN OPTREDEN
Pieter & Boris – uw aksieleiders Freek de Jonge Vrouwkje Tuinman Boris Kanen Larissa Verhoeff Onno-Sven Tromp Hanneke Leroux
-pauze-
Pom Wolff Jeffrey van Geenen Yvette Neuschwanger Jan Bulsink Wietse Hummel Yasmin Geradts einde
voor wat betreft de weekenden houden wij van hier een zo-maar-reces – waarom mogen alleen die gasten die elkaar de tent uitvechten met reces. wij van hier zijn voor de vrede, voor de zomer en de warmte. en voor een zo maar reces. tot nader order – de zomerweken zeg maar.
GEDICHT VAN DE WEEK
Punt
Het kale leeghoofd – of is het een leeg kaalhoofd – keek en zag ongehoord gebeuren een klever aan complotten halsstarrig volhoudend in haar gelijk
wat voor ons wel een punt is zetten wij een komma een pauze om leeghoofden om te katten van ongelijk naar waar het ware verstand ontdooit
voor zover daarvan sprake kan zijn laten we lege hoofden wegblazen door onze woorden vol tegenwind vals vuil met krasse pen geruimd
