pomgedichten.nl

Ien Verrips – ze willen weten..

er wordt op mij gewacht
ze willen weten
de stoelen kraken ongeduld

ik hang mijn jas
vraag of er koffie is
de geur is oud, beducht

ze willen weten
heb ik het meegebracht
de atmosfeer zucht zorg

mijn woord biedt geen soulaas
onrust door de ruiten
grommen de honden buiten
dan het huilen

Ien Verrips

Frank van der Lecq – Waarom we niet zonder Kittens kunnen, al wist bijna niemand dat – Ziedaar een Kitten. 6 regels, AAB CCB.

Xander Jongejan wees ons van hier op de bedenker van de “Kitten” – Frank van der Lecq. Frans bood pomgedichten een inspirerende beschouwing aan over deze nieuwe door hem bedachte versvorm – en wij van hier verwelkomen graag deze dichter – altijd welkom ook met nieuwe Kittens.

**Waarom we niet zonder Kittens kunnen, al wist bijna niemand dat**

We kennen het Sonnet, de Limerick, Haiku, Rondeel
Als je al die vormen optelt, zijn het er welhaast te veel
In het woud van de poëzie staan al zoveel bomen

Waar een pianist ontroert met begin- en slotakkoorden
raken dichters de ziel met hun welgekozen woorden –
soms in statig maatpak gevat, de taille strak ingenomen

Ziedaar een Kitten. 6 regels, AAB CCB. Meer is het niet. Meer hoeft ook niet. Genoeg ruimte om een waarneming in te vatten en beknopt genoeg om impact te hebben. Maar rijmschema’s hebben wel een beetje de tijdgeest tegen. En dat is jammer want rijm, zeker eindrijm, betrekt de lezer sneller door de voorspelbaarheid van de vorm, maakt de tekst toegankelijker en beklijft beter.

Vaste-vorm gedichten liggen door de dwang van het schema op het snijvlak van kunst en ambacht. En in creatieve hoeken leveren regels weerstand op. Enerzijds uit dat zich in uitspraken als ‘in een vaste vorm kan ik mij niet vrij uitdrukken en dan word ik gehinderd in mijn expressie’. En anderzijds hoor je de woordsmeden: ‘een vrije vorm kan iedereen, maar de ware dichter kan óók hoogwaardige poëzie leveren in een vaste vorm’. Nou ja, je ziet de discussie al voor je. Zet er een paar flessen wijn tussen en je hebt een gedenkwaardige avond. Feit is dat het schrijven van een goedlopend sonnet andere vaardigheden vergt dan het schrijven van een slamgedicht.

Maar ik hoor de criticasters al bedenken, hoe zij de dichter het best kunnen krenken

Het Sinterklaasrijm ligt op de loer. Rijm kan te makkelijk aandoen en een verstoring van metrum, of een te clichématig rijmpaar trekt de aandacht naar de vorm en weg van de inhoud. Uiteraard ligt daar de taak voor de dichter om zich te onderscheiden van het kaf en nét die wending te vinden die het gedicht boven het grauw uit laat stijgen door vorm en inhoud elkaar te laten versterken. Als het makkelijk was, kon iedereen het.

Het is sowieso voor iedere dichter de moeite waard om af en toe eens ‘ambachtelijk’ te dichten. Tijdens een poëziecursus die ik een jaar geleden volgde, was er een huiswerkopdracht om een sonnet te produceren. Met kwatrijnen, terzines en volta en al. De troepen morden; dat is niet het soort poëzie waar we mee bezig wilden zijn. Maar toch, een week later bleken er puike sonnetten geproduceerd. De vorm ondersteunde duidelijk de inhoud, en het bleek dat de meesten van onze groep het ambacht best aardig beheersten. Met voor mij persoonlijk als onverwachte bijvangst dat het ook hielp bij het verbeteren van mijn vrije gedichten. Je wordt gedwongen langer te schaven en elk woord kritisch te benaderen en niet te snel genoegen te nemen met wat er voor je ligt. Als je dat als grondhouding gebruikt wordt je werk daar beter van, ook in een vrije vorm.

Maar waarom dan nu een nieuwe vorm als er al zoveel bestaan? Wat voegt de Kitten toe?

Welnu, soms heb je als dichter een idee. Een losse waarneming. Niet genoeg om een heel uitgebreid bouwwerk omheen te dichten, maar wel interessant genoeg om vast te leggen. De Kitten is daar een goed vehikel voor. De vorm werd geboren uit een bijeenkomst van het kleine maar dappere dichterscollectief de Poëziepoezen waarin we lang spraken over de vraag ‘te rijmen of niet te rijmen’. Hoe houd je het klein, speels, nieuwsgierig? De naam Kitten lag voor ons Poëziepoezen toen voor de hand.

De kunst ligt bij het spaarzaam gebruik van de taal. De Haiku is daar natuurlijk het meest populaire voorbeeld van. De Kitten geeft iets meer ruimte om een lijn op te bouwen, maar eist veel zorgvuldigheid. Je moet keuzes maken en op het metrum letten want anders heeft het geen kracht. En als je eigenlijk niets te zeggen hebt, komt er ook niets waardevols uit. Met zo weinig ruimte kun je er niet wollig omheen ‘dichteren’. Het filtert je ideeën genadeloos maar het laat een goed idee ook heel krachtig tot uiting komen en het rijm leidt bijna automatisch tot een melancholisch of filosoferend eindresultaat. Mits goed uitgevoerd natuurlijk, maar dat spreekt voor zich. Ik kan iedereen die vastzit in haar of zijn werk alleen maar aanraden om een nestje Kittens te gaan schrijven. Je hebt 6 regels, benut ze goed en neem geen genoegen met de eerste versie.

In mijn hoofd was dit bos veel groener
We moeten het vandaag met bruintinten doen, er
liggen bladeren op hopen waarin merels wroeten

Zwammen klampen zich vast aan vermolmde bast
Een hert vlucht weg door onze komst, verrast
zwijgend luisteren we naar de ritsel onder onze voeten

Frank van der Lecq

Blue Monday – over de nieuwe partijleider die de grootvaderlandsche eer ten deel valt, de reïncarnatie van de kapper van Leni Riefenstahl te hebben opgespoord.

wij van de pom kregen een aanbod dat we niet konden weigeren. het aanbod: ‘maandelijkse column voor pomgedichten’ – de voorwaarde: ‘een pseudoniem als het maar niet naar mij is te herleiden’ – in wezen een geweldig eerbetoon aan de pomsite – een maandelijkse bijdrage van een literaire grootheid – en ik overdrijf niet – u zult de kwaliteit van de tekst aflezen – tsja welk niet herleidbaar pseudoniem zullen we kiezen? we kiezen BLUE MONDAY – elke maand dus op een maandag BLUE MONDAY op uw pom – vandaag de tweede!

**Blue monday**

Het zal de oplettende kiezer niet zijn ontgaan: in het kielzog van Wilders’ afbrokkelende kiesveestapel kon de partij van Neerlands boreale sneeuwschuiver zijn plaats in het spectrum van de miskenden en hopelozen deels innemen. Helaas gaan de *Fahnen* niet *hoch* en worden de *Reihen* niet *fest geschlossen* met voornoemde poederneus als vaandeldrager, want dan waren twee zetels het hoogst haalbare geweest. Nee, er waait een frisse wind door het het Forum voor Demagogie, in deze darkroom voor doorgesnoven corpsballen en hooligans is nu een vrouw aan het roer.

De nieuwe partijleider valt de grootvaderlandsche eer ten deel, de reïncarnatie van de kapper van Leni Riefenstahl te hebben opgespoord. Alleen daarvoor heeft ze al een ijzeren kruis verdiend, hoewel een vluchtige blik op haar kapsel de verdenking voedt dat haar kruis sowieso bij Krupp is geproduceerd.

We zien een vrouw die, omringd en geliefd door vooraanstaande Europese neonazi’s, bij ieder orgasme – je weet wel wat – schreeuwt. Als Alice Weidel een liefdeskind met Hermann Goering had gebaard – wat je als lesbienne al niet over hebt voor de toekomst van Duitsland – zou Lidewij de Vos *im Stechschritt* uit de *Reichslenden* zijn gemarcheerd. En de nieuwe wind? Die ruikt naar de scheten van het voormalig kopstuk na een avond stevig doorhalen op *boeuf ketamine*: bruin.

Voor de laatste zevenendertig linkse kiezers doet het er verder natuurlijk niet toe welk etiket de laatste resten solidariteit uit de samenleving gaat slopen. Geert, Lidewij of DJ Jopie… Zij maken de muziek waarop Yesilgöz danst en met haar ook de toekomstig premier en zijn liefste Bontebal. En de hardwerkende Nederlander? Die blijkt eens te meer een dom rund dat voor de zoveelste keer zijn eigen slager heeft gekozen.

*Blue Monday*

Anke Labrie – een avond Ramses nog met jou

Anke stuurde nog net op tijd in voor de zondagochtendwedstrijd – Frans Vlinderman vandaag onderscheiden met virtueel goud voor zijn niet te overtreffen – onovertroffen gedicht – ik was weer eens te vroeg met het afsluiten van de wedstrijd die geen wedstrijd is. het was de regen. de regen hield op rond 10 uur. tijd voor een wandelingetje – vandaar. met excuus natuurlijk – genieten we vandaag toch van het mooie gedicht van Anke.

een avond Ramses
nog met jou
zo jong en zo verliefd
ook Liesbeth leefde nog

zwaaide hij echt naar mij
toen ik uitbundig klapte
of naar jou
die zijn cafeetje vaak bezocht

in een oude agenda
een van zijn teksten
‘alles gaat fout vandaag
maar we leven nog’

‘je móet toch door’
ik kon het niet meer horen
toen jij er plotseling niet meer was

schilderijen en gedichten
hoe wankel ook
ik wílde

anke labrie

Frans Vlinderman wint de enige echte virtuele ook bij tegenslag heerst de liefde – trofee op pomgedichten.nl

dank weer aan alle inzenders – de woorden van hoog nivo deze week en die werden dan ook nog eens overtroffen door de woorden van Frans Vlinderman – dank allemaal voor de gedichten met een gouden rand – dank aan Frans Vlinderman voor het gouden gedicht – met die enorne zeggingskracht. de commentaren leest u onder de gedichten. een mooie zondag!

Goeiemorgen, Pom
Zondagopdracht afgelopen vrijdag gelezen, tot mij genomen, laten inzinken, verzinnebeeld jezelf eens in het verdriet, in het afscheid, in de pijn van de combinatie, zullen we eens iemand missen? Ik stuur je een nieuwe telg van mijn man-reeks (meer dan 20 regels, maar ach), we groeten jou en de wereld ermee 😉

**IM-man**

*volg mijn voorbeeld*
*je woorden snoeren me*
*nog steeds de keel dicht*
*telkens ik vergeefs probeer*
*exact datgene ook te doen*
*waarvan ik nog altijd denk*
*zou het dat zijn wat je toen*

*de dagen zijn onderhand*
*jaren, zijn decaden, zijn*
*wat ze al waren vooraleer*
*het besef ervan ingesijpeld*
*al lijken de lijnen te zeggen*
*ingeslepen, met diepten die verhalen*
*over het schier oneindige malen*
*van een bek vol tanden*
*telkens weer*
*stuk*

we spreken elkaar nog
toe, dan lijk je te luisteren
en knik je in mijn hoofd
of is het met, we verwarren soms
wie nu wie en hoe dat zo ver dan
maar evengoed mis je mij
als ik weer maar eens
het volgen vergeten
op een ander spoor
nieuw aas uitgelegd
verbaasd sta te kijken
hoe jij in stille fluister
iets in me mompelt

dat heb ik toen
toch niet zo

Hartelijk, Pom, en geniet van je zondagfeest, wij doen dat ook, nu het onder woorden gebracht – waarvoor dank!
Groet-je,
Frans V. —
http://vlinderman.blogspot.com

een waarlijk prachtig epos met een enorme zeggingskracht – met smartelijke uithalen van pijn en overlevingsdrang – precies daarvoor hebben we dichters in de lage landen – hebben we dichters voor uitgevonden – frans overstijgt het particuliere hier door een gedicht met algemene geldigheid te schrijven voor ons allemaal – want wie kent deze pijn niet?

*de dagen zijn onderhand*
*jaren, zijn decaden, zijn*
*wat ze al waren vooraleer*
*het besef ervan ingesijpeld*
*al lijken de lijnen te zeggen*
*ingeslepen, met diepten die verhalen*
*over het schier oneindige malen*
*van een bek vol tanden*
*telkens weer*
*stuk*

prachtig! GOUD!

Frans Terken – er schittert hartverwarmend leven
Magda Haan – alsof het bij het leven hoort
Rik van Boeckel – de liefdevolle werkelijkheid
Ien Verrips – het olympisch goud
Rob Mientjes – finish in zicht
Max Lerou – dit donker is haar donker
Cartouche – mijn liefste
Frans Vinderman – zou het dat zijn wat je toen

met dank aan hannelore bedert en ramses natuurlijk voor de inspiratie deze week – wie wint de enige echte virtuele ook bij tegenslag heerst de liefde – trofee op pomgedichten.nl?
verder behoeft het thema van de zondagochtendwedstrijd deze week geen uitleg – er is geen rangorde in verdriet – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

gedicht voor hannelore

ik zal eerlijk zijn hannelore
ik had nog nooit van je gehoord
je hebt duizend liedjes gezongen
mogelijk nummer een gestaan

maar vandaag
een dag na die zeventiende februari
toen zijn stem in jou verdween

lees ik over het standbeeld van liefde
dat je hebt opgericht
het standbeeld voor stijn

pom wolff

De “Wij zullen doorgaan”-versie van Hannelore Bedert draagt een jaar na het overlijden van haar man Stijn, een stevige extra lading. Niet alleen ‘blijven doorgaan’ in tijden van corona, maar ook ‘blijven doorgaan’ wanneer het leven je tegen de grond heeft willen slaan. Blij dat Hannelore na een jaar de courage had om terug muziek op te nemen. Met meerdere stemmen, omdat alleen toch maar alleen is. Zelfs in afzondering.

‘Gelukkig weer terug van
even aan de overkant’
– dixit Pom Wolff –

Van de overkant bekeken
lag ik daar met gesloten ogen
of het voor altijd onbewogen moest zijn

afgelopen – over en uit – dacht je
maar dan haar hete adem
haar handen pompend op je borst
halen je terug uit de donkere tunnel

zo het gewonde hart bewaken
en er weer volop leven in blazen
een keur van hulpverleners aan haar zij

tel je eenmaal bijgekomen je knopen
alsof het knoppen van de klimhortensia zijn
en ja er schittert hartverwarmend leven in

dat het aan deze zijde beter en lichter is
in elke winter nog veel minder koud

© FT 19.01.2026

toen frans weer een teken van leven gaf dacht ik – gelukkig hij is er nog – het is zo een miniem verschil soms: deze of gene zijde, zijn of een geweest zijn. een paar hartslagen minder en frans was er gewoon niet meer geweest nu – in deze wedstrijd –

we hadden geen gedicht meer opgestuurd gekregen – nou ja – laten we er niet langer bij stilstaan – hij is terug – en inderdaad terug van even aan de overkant geweest te zijn – en we lezen de dichter – zoals we frans hier al heel veel jaren lezen – en willen lezen – het hart verwarmend.

**vermomd**

vannacht was ik gedompeld
in afscheid en verlies van regie
oorspronkelijk had ik gehoopt
onopgemerkt naar bed te gaan

mijn stamboom slinkt momenteel
harder door dikke zwarte letters
zorgvuldig op wit papier gedrukt

ik doe alsof het bij het leven hoort
maar lig geruisloos in tranen
en doodsangst

overdag schrijf ik vermomd
met een glimlach over de zee
die altijd naar mij terugkeert

Magda Haan

ja het is misschien niet goed om de dood met gevoel te lijf te gaan – je wint het niet, je wint het nooit – dat hebben de generaties voor ons wel bewezen. het is een voor velen onpruimbaar fenomeen – in ieder geval voor de mensen die nog van het leven houden. natuurlijk soms is de dood een bevrijding – die kunnen we de rust van niets meer en nooit gunnen. ook dichters winnen niet van de dood – en zeker niet in de nacht – lees magda maar.

Hallo Pom
Hier is mijn gedicht voor Hannelore.

**De liefdevolle werkelijkheid**

De duistere dood laat jou alleen achter
het universum spreekt liefde uit

Hannelore kan jou dat bekoren
nu jouw geliefde man is heen gegaan

met liedjes laat jij hem bestaan
met herinneringen in jouw hoofd en hart

de tijd van echt samen zijn verdwijnt
tot er een nieuwe geliefde verschijnt

jij zal zo doorgaan in jouw bestaan
in dromen zie jij hem in de voorbije tijd

dat was de liefdevolle werkelijkheid
jij kon zijn kloppend hart verstaan.

Rik van Boeckel
21 februari 2026

**mooie laatste strofe voor hannelore liefdevol door rik geschreven – troostrijk ook lijkt me.**

als kind gepest maakte zij met zwartgeverfde haren
haar entree zwoegend, ploeterend
met vallen en opstaan
maar scherp haar doel voor ogen
beter werd ze, sneller
het olympisch goud kleurde prachtig
bij haar rode haar

Ien Verrips

ja het gouden schaatsmeisje met die dubbele naam – zij won en overwon. na een moeilijke jeugd – hoe lang je erover kunt doen om eindelijk jezelf te kunnen zijn. haar lukte het en dat wil zij alle kinderen meegeven die gepest worden op school. middels een stichting en dan met die ontwapenende trots in haar ogen – mooi. mooier dan al het goud op de spelen.

**Liefde wint goud, zilver en brons**

Armen, benen, hoofd
zwoegen, zweten, zwaaien
sportschool in en uit
weegschaal op en af
duurloop krachtsport
gezond eten geen alcohol
vier jaar lang
besterven
nooit opgeven
offers brengen

bloed voor ogen
houden van afzien
en nu en dan
beetjes haten
in de weg er naartoe
plezier vinden
finish in zicht
podium gloort
liefde is een werkwoord
voor goud, zilver, brons

Rob Mientjes

mooie samenvatting van vier jaar voorbereiding – zo ongeveer zal het zijn of voelen. ik loop elke dag een uurtje in wandeltempo – dat is genoeg en het goud denk ik er wel bij. dichter laat het thema ‘tegenslag’ maar voor wat het thema is. dichter duldt geen tegenslag net als de olympische sporter.

**schatgraven**

dit donker is haar donker
ze gaat waar niemand
haar gadeslaat wanneer zij
schoppenaas tot gaten slaan verleidt

in wijn doordrenkte bodem
waar zelfs zout uit vissenoog
gelaten traan niets vermag

tegen dit driftig graven
om teleurstelling te kuilen
liever geen vragen

ml

**de eerste regel is hier al goud. in de beschrijving van de gekwelde persoon legt de dichter woorden van liefde – hij merkt tenminste op waar anderen verzaken het te onderkennen leed te zien.**

**Draagvermogen**

alles leek tegen te zitten tot ik
het lot uit de loterij, jou tegenkwam, die
verloren stukjes in mij boven wist te halen
alle kaarten samenlegde en harten troef maakte
niet op stel en sprong, maar met de jaren meer

en meer tot op een dag narrige joker opdook
mijn ruiten insloeg en klaveren wegmaaide
schoppenaas het voor het zeggen gaf
die muren van ons huis deed rillen
mijn wankelmotor stotteren

en toch –

je woorden indachtig “mocht mijn hart
bij leven verlamd raken of ooit verzakken
de liefde verzaken, laat staan dood verklaren
doe dat niet” – nu de bliksem in één klap
mij jou uit handen sloeg, houdt je mij

steeds nog overeind, stevig staande om
door te gaan in alle rouw en tegenslag
blijf ik jou aan de borst dragen
mijn liefste – hartenaas

21-02-2026 / Cartouche

**ook Cartouche legt de kaarten op tafel – een zeer persoonlijk verhaal gelegd in woorden van poëzie – laten we zeggen dat de ik-persoon in dit gedicht erg goed het leed kan dichten.**

Xander Jongejan – over de ooit gezegde woorden

**woorden, woorden**

schrijven is almaar zoeken
naar het juiste woord
in de wetenschap dat
woorden die zijn uitgesproken
zonder te zijn overdacht
veel groter impact maken

vader was een vesting
moeder door gebrek aan gezag
in feite ook onneembaar
grootouders stonden gebalsemd
in het altaar van de vensterbank

als medeoprichter
van twee mensen
voor wie ik vader werd
streefde ik er steeds naar
nooit een instituut te zijn

maar zelfs deze verzen
weten niet weg te nemen
dat ooit door mij
gezegde woorden
vandaag nog klinken
zoals nooit kan zijn bedoeld

Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

VON SOLO over al onze gevoeligheden – ‘Er is geen winst mee te behalen. Een beetje hardliner zal je er direct op afschrijven.’

zo dacht Von in maart 2017

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

Homeopathie is iets voor linkse verkiezingslosers. Sympathie is een overschat fenomeen van geitewollesokkerbreiers. En empathie, daar moet je enkel aan beginnen als je niets meer te verliezen hebt en accepteert dat je een halfzacht ei bent, dat klaar is voor de volgende burn-out of dosis vrolijk-pillen. Behoorlijk pathetisch allemaal.

Deel 174. Empaat

Pathos. Oftewel emotioneel gelummel. Je hebt er geen zak aan. Er is geen winst mee te behalen. Een beetje hardliner zal je er direct op afschrijven. En dan empathie. Met enige regelmaat word ik op social media geconfronteerd met lijstjes waarom ‘empathische mensen’ zó bijzonder zijn. Ze kunnen alles zo veel beter voelen, ze lopen over en sensitiviteit en je moet vooral niet te ruw met ze om gaan, want daar kunnen ze niet tegen. Het lijken wel rechtse politici. Die kunnen ook niet tegen een geintje. Of begrijpen het gewoon niet. Bij empathische mensen is dat gebrek aan begrip ook niet zo vreemd. Die voelen dan ook vooral.

En toch. Als ik een boek lees merk ik dat ik me onwillekeurig in de sfeer ervan begeef. De personen komen in mijn onderbewuste tot leven en ik word ze ook een beetje. Bepaalde boeken geven me een aangename emotie mee en andere een wat meer bedrukte. En zo gaat het ook met de mensen waar ik mee om ga. Mensen die alleen zeuren, praten over werk, over geld, over ambitie of jankverhalen ophangen, kunnen mij in een stemming brengen waar ik liever niet in verkeer. Vrolijke mensen met verrassende ideeën en uitdagende mensen met een gedrevenheid daarentegen zinnen me weer wel. Maar ook niet te veel. Want tè veel enthousiasme schept ook weer zoveel onrust in mijn toch al overvolle hoofd.

Hoe graag ik het ook ontkennen zou, ook ik heb in zekere mate last van een beetje (em)pathos op zijn tijd. Het grappige is onder de streep dat al die mensen die helemaal niets ophebben met al die empaten toch ook wel beschikken over iets pathisch. Ze zijn namelijk apathisch. Maar daar voelen ze zelf gelukkig niets van, als ze in de rij staan voor de volgende blockbuster bij het Pathé.

https://youtu.be/LFY_6mSBi9E

Please allow me to introduce myself
I’m a man of wealth and taste
I’ve been around for a long, long year
Stole many a man’s soul to waste

I watched with glee
While your kings and queens
Fought for ten decades
For the gods they made

Just as every cop is a criminal
And all the sinners saints
As heads is tails
Just call me Lucifer
‘Cause I’m in need of some restraint

So if you meet me
Have some courtesy
Have some sympathy, and some taste
Use all your well-learned politesse
Or I’ll lay your soul to waste

(uit ‘Sympathy for the Devil’, Guns N’ Roses, 1994)

VON SOLO

DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST

www.vonsolo.nl

Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

En volg VON SOLO ook op Facebook, Twitter en LinkedIn!!!

pom wolff – gedicht voor hannelore

gedicht voor hannelore

ik zal eerlijk zijn hannelore
ik had nog nooit van je gehoord
je hebt duizend liedjes gezongen
mogelijk nummer een gestaan

maar vandaag
een dag na die zeventiende februari
toen zijn stem in jou verdween

lees ik over het standbeeld van liefde
dat je hebt opgericht
het standbeeld voor stijn

pom wolff

“Als je een nieuwe vriend hebt, kan en mag je dan nog echt verdrietig zijn over het overlijden van je lief?” De vraag kwam van een lotgenote, en was – voor alle duidelijkheid – goed bedoeld. Maar omdat ik ze wel vaker krijg, omdat het gisteren alweer die 17de februari was, en omdat veel lotgenoten ermee worstelen, kaart ik ze aan.
*
Opnieuw beginnen na het overlijden van je partner is echt niet zo simpel als het lijkt. Je hebt iemand intens graag gezien en – in het beste geval – dezelfde liefde teruggekregen. ♡
Stijn was mijn lief, maar ook mijn beste vriend én de vader van mijn kinderen. Je wil niemand vervangen, je probeert alleen opnieuw gelukkig te zijn. Omdat je, naast rouwende, ook gewoon mens bent.
*
Ik ben dat geworden. Gelukkig. Door mijn kinderen, vrienden en familie, en door mijn nieuw lief, ja. Ik ben terug de mama die ik wil zijn, en die ik was toen Stijn nog leefde: een vrolijke vrouw met goesting in het leven.
Ik ben mijn lief dankbaar voor het feit dat hij begrijpt dat Stijn altijd een plaats zal hebben in ons leven. Nieuwe partners die dat kunnen? Ze bestaan, en zijn goud waard. ♡
*
Is het verdriet dan weg? Haha, was het maar waar. Soms is het er, ineens, snoeihard. Zelfs na 7 jaar. Wat voor de buitenwereld lang lijkt, is dat hier niet.
Ik mis Stijn vaak als mijn beste vriend, maar nog meer als de vader van mijn kinderen.
*
De lotgenote schreef: “Het lijkt alsof ik geen verdriet meer mag hebben. Alsof ik hem, door mijn nieuwe lief, nooit meer mis. Sommige vrienden laten niks meer weten.”
Herkenbaar? Check. Confronterend? Check. Maar het zegt, denk ik, vooral iets over die anderen. En over ongemakkelijkheid.
*
Hoe melig ook: ik ben dankbaar. Voor mijn kinderen, voor Stijn, voor mijn lief en mijn familie. Dankbaar voor zij die nog steeds aan de 17de denken, of – ook op andere dagen – beseffen dat 7 jaar niets uitwist. Voor vriendinnen die lachen met de zin “It takes a village”, maar mij, na een valpartij, uit de nood helpen met “Maar lieverd, wij ZIJN uwe village!”. En voor katten die op je schoot liggen en tonen dat het allemaal zo ingewikkeld niet hoeft te zijn. ♡

Hannelore Bedert

Ien Verrips – ze willen weten..

Frank van der Lecq – Waarom we niet zonder Kittens kunnen, al wist bijna niemand dat – Ziedaar een Kitten. 6 regels, AAB CCB.

Blue Monday – over de nieuwe partijleider die de grootvaderlandsche eer ten deel valt, de reïncarnatie van de kapper van Leni Riefenstahl te hebben opgespoord.

Anke Labrie – een avond Ramses nog met jou

Frans Vlinderman wint de enige echte virtuele ook bij tegenslag heerst de liefde – trofee op pomgedichten.nl

Xander Jongejan – over de ooit gezegde woorden

VON SOLO over al onze gevoeligheden – ‘Er is geen winst mee te behalen. Een beetje hardliner zal je er direct op afschrijven.’

VON SOLO

DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST

pom wolff – gedicht voor hannelore

Mirjam Al – en de gouden koets

Peter Posthumus over algoritmes en vertekenen en verdraaien

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

VON SOLO

DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST

Share This:

Share This:

Share This:

Share This: