Frans Terken wint de enige echte virtuele – ‘en dan valt opeens de dood in huis’ – trofee op pomgedichten – Ditmar Bakker zilver en Anke Labrie brons.

wie wint de enige echte virtuele – ‘en dan valt opeens de dood in huis’ – trofee op pomgedichten punt nl? de keuze deze week wel heel moeilijk. eigenlijk was het ook geen thema om prijzen uit te reiken. dat komt goed uit – wij van hier reiken geen prijzen uit. wel elke week een dankjewel aan alle dichters die insturen en een eerbetoon aan de dichters die ‘binnenkwamen’. Frans Terken, Ditmar Bakker en Anke Labrie verdelen het eremetaal. goud voor Frans, zilver voor Ditmar en brons voor Anke. van harte!

Druppel

Hoe de emmer
plots vol loopt

bovenop de spiegel
een uitdovende blik
zoekend naar troost

nog een keer
de vermoeide stem
voordat ze wegdrijft

stilte op de cirkel
tekent de noten
van het laatste lied


 © FT 27.03.2020

–>
we zijn op zoek naar de overrompeling – naar de variant die plotseling daar is. die variant die een afscheid niet toestond. omdat een beetje dood nu eenmaal niet bestaat – in een beetje dood zit het leven nog – de genadeloze is van een andere orde – ontdaan van het leven. een dichter kan er in wezen ook niets mee en zoekt er beelden bij. zo ook frans. de emmer vol – de stem die wegdrijft – een laatste lied. de wedstrijd werd ingezet voor het bekend worden van het heengaan van de zangeres – hoe ze in het interview met pauw  cees nooteboom ontluisterend tekende. als een huistiran die jarenlang zijn handen niet thuis hield. 1933 het geboortejaar van deze schrijver nooteboom. je moet blijkbaar heel wat verzinnen om de werkelijkheid te verbloemen. terug naar frans. 12 korte regels voor een groot thema. wegdrijven een mooi beeld. dichters hebben geen boeken vol nodig – dichters verhullen niet – dichters horen een vermoeide stem. horen de ander nog. en het zware ademen. 
  • FRANS TERKEN – de vermoeide stem voordat ze wegdrijft
  • RIK VAN BOECKEL – op zijn laatste adem
  • CARTOUCHE – die duizend en de dood in één klap
  • PETRA MARIA – omdat ik je in mijn armen hield
  • ERIKA DE STERCKE – Verdwijn, monster van ongeluk
  • ELBERT GONGGRIJP – Een dood vogeltje
  • IEN VERRIPS – je bent een rare gast
  • DITMAR BAKKER – De borders bloeien geurig.
  • ANKE LABRIE – papieren en steeds meer papieren

wie wint de enige echte virtuele – ‘en dan valt opeens de dood in huis’ – trofee op pomgedichten?
 
het door zo velen door de eeuwen heen – het door madonna tot aan professor scherder toe gevreesde maar ook het door dichters zo gevreesde – het meest genadeloze – denkbare thema in de enige echte virtuele zondagochtendwedstrijd op pomgedichten. DE DOOD. maar dan in de variant die plotseling daar is. die variant die een afscheid niet toestond, de variant met die toch weer alles en een ieder overrompelende uitkomst. wie wint de enige echte virtuele – en dan valt opeens de dood in huis – trofee op pomgedichten? het zijn barre tijden dichters maar het kan altijd erger nog. wij weten het en schrijven. u kent de regels. u kent ook de regels voor deze wedstrijd: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
 

had

en dan valt opeens de dood in huis
goede morgen

zelfs de koffie dronk ze zoals jij
je had hetzelfde leren jasje kunnen dragen

ik had op haar verliefd kunnen worden
op haar had ik verliefd kunnen zijn

– Pom Wolff
Pom, de dood is slechts een schim die ons nadert. Ook virtueel. Hou je taai. Rik

Een schim

Hij gedijt niet meer
op zijn laatste adem
hij zucht dieper
zijn keel is zieker

de appel valt dichtbij de boom
hij verwacht nog een gedachte
de dag van vervulling
is verder weg dan nooit

het is stil van binnen
er komen geen woorden voor
in zijn uitgestrekt heelal
sterren fonkelen slechts

hij ligt thuis in zijn eigen bubbel
het zonlicht de enige vreugde
dood is slechts een schim
van de gedachte die hem overvalt.


Rik van Boeckel
27 maart 2020

–>
wat rik de lezer duidelijk tracht te maken ik weet het niet. de dood een schim (van de gedachte die hem overvalt). het lijkt op een ontkenning –  de gedachtesprong op dit schaakbord van het leven is mij net te verrassend. de dood vanuit het leven beschreven, als een soort dagboekaantekening in strofen weergegeven. rik blijft net te ver van de essentie vandaan zoals het in een mensenleven meestal ook is. en zie daar – daar heb je proza voor – door rik hier ingezet.

In heel zuid en noord
 
alleen de droom kent nog het rond
rafelig het sleep-touw waarmee
het daagse is omwonden
die duizend en de dood
in één klap, zoveel, zo vaak
een long die hapert, ademnood
 
til haar over de dorpel, weeg
ons op tegen de evenaar, breek
de ketting, laat de deurpost los
hoeken en holle lijnen vlakken
want onverholen willen we
leven met wind in het gezicht

roeien met eigen riemen een eind
aan alle heen en weer zodat
beide kanten kunnen eten van
één wal en het schip geëvenaard
zo dadelijk weer kan keren in
het wiegend ritme van het kind
 
27-03-2020
Cartouche

–>
in een adembenemende vaart laat de cartouche de dichter in hem los op het thema. de lezer zal het weten. de dood hier met het leven bestreden nog in een stormvloed aan woorden – ja zo kan het ook natuurlijk. en alles om die ene haperende long heen beschreven. rik van boeckel zocht het in proza, cartouche in de poëzie. alsof je de dood kunt keren door poëtische levenslust. helaas,  door het leven en de lust heen slaat de genadeloze soms toch overrompelend toe.

lieve vriend

in jouw ogen zag ik ooit
de glimlach van de dood
versterven
alleen omdat ik je
in mijn armen hield

ook wanneer je eigenlijk
wilt blijven
moet je gaan
en terugkomen

op onze berg
cirkelen vandaag de gieren

Petra Maria

–>
niet mijn gevoel maar mijn hersens haken af bij de geladen woorden. blijven – gaan en  terugkomen – het is navoelbaar – invoelbaar – maar de dood – in welke vorm ook – keert niet weerom. het gebruikte woord ‘alleen’ in de eerste strofe is ook verwarrend. net als de titel tegen de gieren afgezet in de laatste regel. petra maria laat deze lieve vriend niet de lieve vriend van de lezer zijn. poëzie is er ook voor de lezer.
de groeten vanuit een uiterst kalm gent – alles ligt plat – het beste voor jou en familie

Indringer

Ik verafschuw je
Jij die komt als een dief
Zich nestelt op vitale plaatsen

Niet gedacht dat een angst van weken
De wereld verlamt, nu de narcissen 
Hun kelken ontbloten

Verdwijn, monster van ongeluk
Loze woorden in vreemde tijden
Het stuk zeep wacht op handen

Erika De Stercke

–>
verdwijn monster van ongeluk – de hartenkreet van  Erika – corona – de vijand die dood en verderf zaait te midden van de krokussen en de lente narcissen. ja zo is het – het gedicht als vaccin ingezet. werkzaam nee. helaas. de poëzie legt het tegen een virus af.


Rigor mortis
 
Een dood vogeltje, maar wat wist
je daarvan. Hoe het kroop en zich
verschool in het struikgewas,
zijn laatste adem uitblies.

Wat wist je ervan.

Hij had deze dood zelf verkozen,
heel anoniem, heel afwezig, zonder
bombarie, zonder afscheidslied.

Sterven kon hij zelf wel.

( De veertjes nog geschikt,
 de oogjes nog wijd open. )
 
Elbert Gonggrijp,
uit de dichtbundel
“Ontvreemd domein “
( 2004 )

–>
tsja. een dood vogeltje. op je pad – ik vind het verschrikkelijk. als op je pad plotseling een dood wezen dood ligt te liggen. dat er verschillend met de dood kan worden omgegaan bewijst elbert. een liefde vol beschreven dood vogeltje zijn gedicht ingedragen. ik ken nog een andere dichter – een met een vreemde hobby:


kapotte vogeltjes

3 vogeltjes zonder linkerpoot, linkeroog eruit
1 vogeltje gebroken zonder rechterpoot, rechteroog eruit
1 vogeltje geheel zonder poten, ogen er nog in
1 met beide ogen eruit
1 half vogeltje (andere helft nergens te vinden)
2 vogeltjes totaal geplet
2 losse linkerogen, 2 losse rechter – hoe houd je ze uit elkaar gvd
4 losse linkerpoten, een halve rechterpoot en nog een halve, jezus en nog 2 halve

pomwolff

je bent een rare gast
de niemandsvriend die doodleuk verschijnt
vrijwel altijd ongenood
meestal ongewenst
bij tijd en wijle aangezegd
en af en toe
aan het eind van ons latijn
begeerd
maar dat brutaalweg binnenvallen
daar is geen wennen aan
 
Ien Verrips m
maart 2020

–>
ik ga voor IEN als filosofe des vaderlands. zij weet in enkele woorden samen te vatten waar anderen gedichtenbundels, romans of andere boeken vol over schrijven. het is die noordhollandse nuchterheid die elk thema en deze week dit beladen thema terugbrengt tot behapbare brokken van  ‘ja zo bez(ien) is het zo’. IEN maakt hier van poëzie – net als de dood trouwens – een kwestie van gelijk krijgen en gelijk hebben. maar dat is nou net de kwestie in de poëzie IEN. de poëzie krijgt nooit gelijk.

DE TUINMAN INDACHTIG DE DOOD


De borders bloeien geurig. Ik ga stuk,
laat haren los en schilfer brokken cellen;
mijn kraaienpoten zijn niet meer te tellen,
verwilderend als slaapkamergeluk.

Natuurlijk kan de tuinman dat herstellen,
maar zo ik zevenblad de grond uit ruk
merk ik dat lichte steken als ik buk
de voortgang van verval ook al voorspellen.

Twee planten zijn te kruisen met elkaar,
zo expliceerde men de wet van Mendel,
aldus ontstaat een sterker exemplaar.

De dood huist in mijn handen. Wat een zwendel,
alsof er somtijds, lukraak hier en daar
gewied wordt: straatgras eender als lavendel.

[D.B.]

–>
tot aan de laatste strofe ga ik met de dichter mee – in een volkomen bewondering – tot en met de wetten van mendel zeg maar – daarna geurt de lavendel mij net te sterk naar dichtkunst in de laatste strofe. o dat mooie stukgaan en die prachtige schilferende cellen en ook het lichte steken als ik buk die ‘de voortgang van verval ook al voorspellen..’ – ja zo op deze woorden mag een dichter mij de dood in dragen – hoe onwelriekend het rijm mijn droom even later ook verstoort. een sonnet met net drie regels teveel. die bestaan ook.


dodenrit
 
toen hij haar die morgen riep
had zijn stem een vreemde klank
ze zag zijn krachteloze arm   
 
een snelle rit per ambulance
een eindeloze gang
artsen die hun pas versnelden   

papieren en steeds meer papieren
hoewel zij ze niet echt begreep
tekende zij voor het leven
 
opnieuw een ambulance
nu nog sneller met sirene aan
  weer een eindeloze gang

hier geen papieren meer
ze kreeg een klapstoel en
een koffie uit de automaat
 
na uren of het leken uren
hoorde ze zacht een deur dichtgaan
twee artsen met een trage pas
 

anke labrie


–>
ik begrijp het uitgeschreven verhaal – ook hier in modern beeldend proza – de dubbele betekenis van ‘de eindeloze gang’ en ‘de papieren en steeds meer papieren’ bijna realistisch beschreven. De poëzie komt echt op gang in de laatste 5 regels van het gedicht – (op de gang met het klapstoeltje) – beklemmend ook –  geraas leidt af:
 
toen hij haar die morgen riep
had zijn stem een vreemde klank
 
ze kreeg een klapstoel en
een koffie uit de automaat
 na uren of het leken uren
hoorde ze zacht een deur dichtgaan
twee artsen met een trage pas
 

anke labrie

Share This:

Gepubliceerd door Pom Wolff

Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman. In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes. Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'. Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.) 'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.

Doe mee met de conversatie

2 reacties

  1. Druppel

    Hoe de emmer
    plots vol loopt

    bovenop de spiegel
    een uitdovende blik
    zoekend naar troost

    nog een keer
    de vermoeide stem
    voordat ze wegdrijft

    stilte op de cirkel
    tekent de noten
    van het laatste lied

    © FT 27.03.2020

  2. lieve vriend

    in jouw ogen zag ik ooit
    de glimlach van de dood
    versterven
    alleen omdat ik je
    in mijn armen hield

    ook wanneer je eigenlijk
    wilt blijven
    moet je gaan
    en terugkomen

    op onze berg
    cirkelen vandaag de gieren

    Petra Maria

Laat een reactie achter