rik van boeckel: ‘we hebben een dichter een icoon een Rotterdammer geëerd met jazz en poëzie applaus en stilte’

Pom, het oude jaar eindigde met de bijzondere herdenking van Jules Deelder in De Doelen. Het nieuwe jaar begon grijs maar belette anderen niet even de koude Noordzee in te duiken. Daar was ik getuige van maar vervolgens warmde ik mezelf op met tropische salsa dansen.

Ik wens je een voorspoedig en poëtisch 2020.

Rik 



Grijze dag

Grijs is de dag van het nieuwe jaar
de mist is met ons nog niet klaar
agenda van het klimaat een mysterie
branden blussen de verandering niet

de duivel kijkt toe vanachter de wolk
hoe vuurwerk oplost in de toekomst
het oude jaar begraven onder mos
we komen ervan los los los los

we zoenen lippen van het verleden
onze wang naar de aarde gekeerd
de bosnimf roept de geesten aan
naar de horizon te waaien

we hebben een dichter een icoon
een Rotterdammer geëerd
met jazz en poëzie applaus en stilte
het uurwerk stil gezet op het eindejaar

we hebben salsa gedanst op ritmes
van andere landen verre stranden
de nieuwjaarsduik ziek overleefd
zetten de tanden in dichtbije verre dagen.

Rik van Boeckel
2 januari 2020

Share This:

VON SOLO: De boom ziet er nog net zo uit als gisteren. Maar hij voelt niet zo feestelijk meer.


Deel 362. Feest

 
Er schudden heel langzaam proppen watten in mijn hoofd als de nagalm van doffe kerstklokken. Door de welving in het brillenglas ziet de wereld er licht gekromd uit. Het is stil in de keuken. De kinderen slapen nog. Met een tik van de grote teen van mijn rechtervoet klik ik de lichtjes in de kerstboom aan, ook al is het al lang licht. Het is één januari 2020. De boom ziet er nog net zo uit als gisteren. Maar hij voelt niet zo feestelijk meer. Het is allemaal weer voorbij en voor me ligt de dag als een uitzichtloze vale vlakte.
 
Of zoals herinneringen komen bovendrijven bij het binnenrijden van Rotterdam via de Brienenoord op een donkere vooravond na een weekend Antwerpen. Een leren tong, een zacht bonkend hoofd en een acetonlucht uit mijn poriën. De stad zich in een mist te zien openbaren, waarin de lichtjes zijn als een sterrennevel. En dat je dan weet dat je de volgende dag weer moet gaan werken. Dat de uren die je nog hebt, waarschijnlijk gevuld gaan zijn met bezorgpizza, leeg televisievermaak en een laatste paar herstelbiertjes. Van wat te herstellen eigenlijk?
 
De mens verzint zich een feest. Daarin bundelt hij alles wat hij zich wenst, droomt of zich als wenselijk aangepraat weet en vult dat aan met een ongezonde hoeveelheid protocol, planning, losbandigheid, gebrek aan planning, herrie, ongemakkelijke stilte, drank, vreten, vrouwen, eventueel chemicaliën en te laat gaan slapen. Er wordt gepraat onder hooggespannen verwachtingen. Tussendoor wordt er wellicht gedanst. Er wordt misschien gevreeën. Maar een einde verzint men zich nooit. Dat is geen onderdeel van dat grote al.
 
Het was nog een dag te rekken geweest, als ik niet anders zou besluiten. Aangenaam geobsedeerd tik ik wat dingen aan in mijn nieuwe fitness app. Was ik ook hier niet al eens eerder? Zeker wel. Ik kijk naar buiten en hoop heel erg dat ik het licht zie veranderen. Het een andere weerschijn zal laten zien.
Het een uitzicht zal bieden. Maar dit is gewoon waar je doorheen moet, zonder dat de wetenschap waarom, ooit echt te leren is.
 
 
  VON SOLO
DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST
www.vonsolo.nl
 
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 
En volg VON SOLO ook op Facebook, Twitter en LinkedIn!!!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Share This:

dichters overleven oud&nieuw – FRANS TERKEN gelukkig al weer aan de appelbeignets

dikke belg

we moesten er niets van hebben
van het nieuwe jaar
aftellen, cabaretiers die om het hardst schreeuwen
ogen missen, ambulances bekogelen

en ja hoor wat kregen we
aftellen, cabaretiers die om het hardst schreeuwden
horrorverhalen uit de spoedeisende hulp
en het gebruikelijke moord&brand

gelukkig was er nog een hele dikke belg op canvas
die wel leuk was
en kon ik nog net bij mijzelf blijven
hebben we toch nog een gedicht

over
dromen
hoe het had kunnen zijn
als die 30 miljoen niet in krommenie waren gevallen

pw

  • Wisseling 2020

    Je kon zelfs het dak op
    om de rotzooi te vegen
    wat rest van het vuurwerk
    het is een doodse troep
    en een berg plastic buisjes

    je zal ze maar
    in je mik geschoten krijgen
    maar achter glas ben je
    voorlopig veilig

    een beetje uitgeblust wel
    voordat het jaar op gang komt

    gelukkig staat er alweer koffie
    en appelbeignets op tafel
    om de smerige smaak weg te spoelen

    FT 01.01.2020

Share This:

Merik van der Torren op inspectie: “In het Vondelpark – De bloemen stonden er fantastisch bij.”




In het Vondelpark

De bloemen stonden er fantastisch bij.
 
En Betty danste beroemde dansen op hemelse muziek.
 
Heerlijke neusjes van de voortreffelijkste zalmen
stroomden mijn mond binnen
 
en de vissen buitelden dolgelukkig in
fonteinen van prachtige kunst.
 
Nee, ik wandelde met Betty en Willemijn
door de modderplassen heen langzaam naar de uitgang.
 
Grijs hing de lucht.
Lantaarns lichtten op.
 
Het Nieuwe Jaar
 
De beste wensen voor 2020

Share This:

Peter Posthumus stuurt ons ongebroken woorden

Hoi Pom, Een feestelijk uiteinde en een goed nieuw jaar. Wat het komende nieuwe jaar betreft dacht ik aan het volgende:


Ongebroken woorden
die in slingerende zinnen
binnendringen
In de te kleine ruimtes
rond de ziel


ongebroken woorden
die het vuil
van zich afschudden
oplichten in beelden
die niemand wil zien
in verhalen
die niemand wil horen


de kop opsteken
tussen wat vergroeid is
overeind komen
tussen wat kapot is


ongebroken woorden
waarmee het verleden oplost
en de toekomst kristalliseert
in heldere gedachtes
in sprankelende verhalen


Peter Posthumus

Share This:

erwin vogelezang: ‘zomaar op een januarimorgen zag ik ze weer staan: de hemelswitte schoenen van mijn vader…’

http://www.erwinv.net



Witte schoenen

I

zomaar op een januarimorgen
zag ik ze weer staan: de hemelswitte
schoenen van mijn vader

ze stonden wat verloren op de kokos keukenmat

en heel even dacht ik

maar

het was een speling van het licht
dat bleek
wit door het keukenraampje viel.

al het andere is ijdelheid.

II

hij droeg zijn witte schoenen graag,
mijn vader.

er staken dunne benen uit
die rood en blauw en rouw
waren gerand.

ze knakten
als cocktailprikkers
wanneer hij in hurkzit zat

en schoenen poetste boven
op de keuken
mat.

III

zo dun zijn benen, zo groot zijn handen,
maar vaal

als oude vlaggen die hij streek
en opborg voor de nacht

in een la naast zijn bed

waaronder de heilige geest
gebotteld op hem lag te wachten.

IV

soms seinde hij met zijn handen
overgave
vanuit het lakenwit van bed

een weifelend wit op wit
als een voorzichtig opgeven
van kleur.

vandaag
weer overgeven,

de trap niet meer opgekomen.

V

het was net zo’n dood
gewone ochtend in januari
waarop hij roerloos klaarlag;

de vlaggen voorgoed gestreken
zijn handen meer
als ankers nu

reikten haast tot op de grond.

zijn enkels rouw zijn lippen
blauwgerand.

ik salueerde hem
oh, captain, my captain
met een vinger van mijn hand.

VI

maar ondanks dit
desondanks dat
en alles

dat er al zo lang niet meer toe doet

zeg ik je nu

ik zou je het liefste de trap op willen dragen
vraagloos en voorzichtig
zoals je dat met breekbare dingen doet

ook

zelfs als ze schreeuwen.


VII

maar
ik fluisterde alleen maar
papa

loop dan, loop dan

ga omhoog en
loop op je wolkjes

je vuil
grijze rook achterna.

VIII

al het andere is ijdelheid.



Erwin Vogelezang





Ik heb zitten dubben of ik een reactie zou schrijven bij het gedicht ‘witte schoenen’ van Erwin Vogelezang.
Ik schrijf namelijk zelden reacties bij gedichten.
Maar die witte schoenen zitten nu al een paar dagen in mijn kop en ik heb gegraven in mijn onnoemlijk scherpe geheugen of ik ooit zo gegrepen was door een gedicht als witte schoenen.
Ik ben tot de slotsom gekomen dat die schoenen mij in elk geval dusdanig hebben ontroerd zoals een gedicht me nog nooit heeft ontroerd.
Dat moest ik even kwijt.


Joop Komen

Share This:

Karin Beumkes: ‘Als de seconden harder rennen dan mijn voeten is deze wereld allang onderweg.’ KB in M&Mop deM



December

In december verliest iedereen zijn losse streken
en ook de flodderbontjes zijn van de koude kant
en iedere kaars sterft, denk je.

Het is niet waar,
Als de seconden harder rennen dan mijn voeten
is deze wereld allang onderweg.


Muziek: The Mamas and the Papas – California dreamin’  https://youtu.be/N-aK6JnyFmk


Als altijd mijn liefs
Karin

Share This:

PETER LE NOBEL bepaalt – ELBERT GONGGRIJP wint de enige echte virtuele contemplatie&/ of empathie trofee (de oudejaarstrofee 2019) op pomgedichten – zilver voor JOZ KNOOP en brons voor René Hillenaar

Dag Pom,

Hierbij de uitslag en commentaren.

Warme groet, aan jou en iedereen.

x,

Peter


–>
En de commentaren zijn klaar. Ik moet denken aan het spreekwoord: ‘De krant is een mijnheer!’ Er blijkt een misverstand over te verstaan. Veel mensen denken dat de recensent heel gezaghebbend is, maar de oorsprong van de uitdrukking komt uit het Frans en drukt uit: ‘Ach, dat artikel is ook maar geschreven door een willekeurig mannetje…’
Ik ben onder de indruk van de talrijke inzendingen. Ik heb mijn keuze gemaakt, maar wie geen goud, brons of zilver heeft gehad, heeft natuurlijk niet per se vodjes geschreven. Ik heb genoten! Ik dank jullie allemaal daarvoor! Ik hoop jullie allemaal volgend jaar te zien. Gezond, geliefd, gelukkig.
 
De uitslagen:

–>
Goud: De bespiegeling van Elbert Gonggrijp
Zilver: Hartverscheurend geluk van Joz Knoop
Brons: niets hoeft gelijmd voor het breekt van René
Hillenaar

BESPIEGELING
 
Wat mij zoal passeerde – de gedachte dat alles anders kon zijn – de
voortdurende beweging aan de vloedlijn, ferme stappen in het zand, hoe
onzeker ook. Het zou niet anders dan dat, het zouden de meeuwen,
het zou de pek en de verfomfaaide veren.

Overal bij stil te gaan staan, het water wijst een eigen plan, golft
mettertijd eenzelfde wezen – aandachtig, onverschillig en oeroud
van karakter. Waar mij dan nog op te beroepen nu alles bij
het oude blijft? Bewegingloos?

Dit is mijn handschrift. Ik tracht het krampachtig te behouden, het
vervloeit, vergeet zijn verhaal, draalt, verliest zijn zeggingskracht.
Liefdevol, een heel jaar lang achteromgekeken? Hoe zeg ik dit
zonder slag of stoot? –
 
Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 27 december 2019   


–>
 
pom: een gouden regel! precies op de plaats waar deze regel het meest krachtig uitwerkt: ‘DIT IS MIJN HANDSCHRIFT.’ een heerlijke contemplatie en een eerlijke empathie voor de dichter die ons zijn mededelingen doet, met ons zijn onzekerheden deelt. hoe de gedachte dat alles anders had kunnen zijn hier wordt vormgegeven met een fenomenale zeggingskracht – een gedachte die ten onder gaat in de dingen die altijd weer hetzelfde blijven. deze bespiegeling van deze dichter in dit handschrift kent eeuwigheidswaarde. nooit zullen we meer op het strand kunnen lopen zonder die hier aangereikte gedachte – dat alles anders had kunnen zijn. le nobel ken uw plaats bij het verdelen van het eremetaal!
 
peter: –>
Bespiegeling
 
Een prachtig contrast. Vooral het beeld van het handschrift is briljant: terwijl alles om iemand heen verandert, probeert hij vast te houden aan het menselijke, zijn handschrift, als constante dat genadeloos wordt weggespoeld in de branding. Ik denk aan een handschrift in het zand, maar dat laat de dichter weg. Er blijft wat te mijmeren over.
 
En ik heb bewust de opmerkingen van Pom niet gelezen bij de inzendingen!
  • FRANS TERKEN – de klank van geliefde stemmen in altijd stilte opgegaan
  • JOZ KNOOP – Geluk is een deerniswekkende sloerie
  • ELBERT GONGGRIJP – de gedachte dat alles anders kon zijn
  • RIK VAN BOECKEL – tot de tijd opklaart
  • PETRA MARIA – tijdloos dreven wij
  • MERIK VAN DER TORREN – Zoals, in die wedstrijd in december,
  • ERIKA DE STERCKE – jij die de zee omarmt 
  • RENÉ HILLENAAR – tot de liefde buigt of barst
  • CARTOUCHE – hoe bodemloos onverzadigd verlangen blijft
  • DITMAR BAKKER – ruik je de lente door beddengoed heen
  • RENÉ BRANDHOFF – Dit decennium bevestigt de mens in zijn kale en unieke essentie
  • MAX LEROU – toen je voor het eerst met het paard ook mijn leven binnen galoppeerde
  • JAKO FENNEK – elkaar kussen onder de maretak
  • ANKE LABRIE – ook hij die nog maar kort daarvoor
  • VERA VAN DER HORST – op muziek van onderwaterviolen

WEDSTRIJD gesloten – dank jullie wel voor zoveel overrompelends en voor zoveel overrompelends veel. wenste ik jullie geen mooie dagen dan hier en in het nu. en van harte. we wachten op de commentaren en de uitslag van de grote meester – hij die achter de spruitjes tot ongeevenaarde gedachten komt – ergens rond 2200 uur of ietsje later – in ieder geval voordat de haan weer alexander kraait….

HIJ DOET HET!!!
PETER LE NOBEL eenmalig terug als juryvoorzitter! wie wint de enige echte virtuele contemplatie&/ of empathie trofee (de oudejaarstrofee 2019) op pomgedichten?

Peter: Zou de sluitingstijd op 19.00 uur gesteld kunnen worden? Dan probeer ik alles zondag om 22.00 uur af te krijgen.

ja zo doen we het!

u kent de regels: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 19.00 uur – stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd. PETER LE NOBEL de juryvoorzitter.
de grote man achter http://www.nationaleboekenblog.nl –

we herinneren nog – met name het grote verdriet van de vrouwen toen peter na een jaar juryschap het stokje doorgaf – ik herinner me nog het afscheid van PLOOS – de afscheidswoorden die van zo diep kwamen:

Pom, hier een (bewerkte) combinatie van twee oudere gedichten. Bij het plotseloze vertrek van Le Nobel. Dat stuur ik je nu pas, omdat ik niet wilde dat het opgenomen zou worden in de wekelijkse ‘contest’.
Peter houdt van kort. Ik van lang en meer. Tenzij bij afscheid.
Kus hem maar van mij achter het linkeroor, vanwege de smiezen en zijn altijd milds.




tegenlicht

ik neem geen stilte op me
die is voor mij ondraaglijk
zwaar die maakt me bang zolang die duurt
die duurt niet lang als het aan mij
ligt worden gaten waar men mij in krijgt
luchtig gedicht.
soms doe ik er iets toe.
het zwijgen.

Ploos




“The difference between stupidity and genius is that genius has its limits.” (Albert Einstein)
Dag Pom,
Eindejaarsgedicht
dat Twintigtwintig vooral
van liefde mag zijn.
Goede wisseling,
groet, Frans

Wachten op de wisseling

Weer loopt een jaar op z’n eind
weinig licht schijnt tussen nu en straks
het tast af wat ons te wachten staat
rond het uurwerk van middernacht

flessen die de keel opentrekken
in een laatste krachtsinspanning
hoe een lucifer een lont zoekt en wij
goede voornemens aan sterretjes steken

links en rechts schudden we een hand
beste wensen stijgen in kruitdamp op
vonken na tussen ramen en muren
beter kunnen we verbinding niet maken

dan van alle vuurwerk voorgoed verlost
na dagen van oorverdovend knallen
oogverblindend flitsen en schieten
deze roep op de stoeptegels gekreten

van weerslag tot neerslag
in een voet aan de grond zoekende regel
hoop ik dat die niet ondersneeuwt
in de voortgang van dag en schrikkeljaar

– zonder de warme blik in de ogen
de woorden die we zo graag hoorden
de klank van geliefde stemmen
in altijd stilte opgegaan –


FT 27.12.2019

–>
pom: mooi dramatisch einde aan het gedicht – zoals je aan een einde van een decennium een zekere orde aanbrengt. zonder die je het liefste waren – die wél in stilte verblijven – gesteld tegenover de vuurwerkvandalen – en dat in poëzie – neergelegd in die bijzondere regel: ‘in een voet aan de grond zoekende regel’ – zoals poëzie altijd is en zal zijn – zoekend, registrerend en voorzichtig manoeuvrerend in de taal – en zie daar de dichter Frans Terken aan het einde van 2019. memoreren we frans in het aflopend decennium – de dichter die op deze site een decennium lang zijn bijdragen heeft aangeleverd en op zijn wijze de wereld (en pomgedichten) poëtisch beschouwend heeft verrijkt.
 
peter: –>
Wachten op de wisseling
 
De tweede strofe vind ik de sterkste, waarbij de dichter alles omdraait: de flessen die de kelen opentrekken en de goede voornemens die tijdens de jaarwisseling al de lucht in ploffen. Maar ook de derde strofe vind ik sterk, in deze tijden van polarisatie. De uitsmijter is sterk, want de letterlijke regel komt niemand te weten.
Het is een gedicht dat ik na eerste lezing niet zo sterk vond. Ik heb hem overgeslagen en als laatste becommentarieerd. Ik vind hem nu veel sterker.
 
Hallo Pom.
Ik wens iedereen een hartverscheurend gelukkig 2020. Mijn inzending is de definitie van hartverscheurend geluk.



Hartverscheurend geluk

Geluk is een deerniswekkende sloerie
die even aandachtig met jou 
en dan weer verveeld met die ander
een dansje waagt en dan wegvlucht.

Nee, dan de ellende met eeuwige trouw
die thuis wacht na jouw buitenspelen
en jou weer omarmt in een wurggreep
tot jij bij een aandachtverslapping
geslepen haar armen ontsnapt

voor een vluchtig ontzielend moment 
met die hartverscheurende slet.


Vriendelijke groet
Joz Knoop.

–>
pom: contemplatie&/ of empathie was het thema – hahaha – en we lezen over die heerlijke onverzadigbare hartverscheurende slet – die sloerie die in de hoofden van zovelen danst. de juryvoorzitter kennende zou mij niet verbazen dat dit gedicht hoge – hele hoge ogen zal gooien bij het uitreiken van het eremetaal. de vrouw des huizes wist mij vanochtend ook al met een brede lach op haar eeuwige trouw lippen te melden dat ene joz knoop een wel heel geestig gedicht had ingestuurd. kortom in huize wolff is de sloerie goed geland – kijken of zij juryvoorzitter le nobel aan het dansen weet te krijgen. voor dat de boel ontploft: vuurwerk & vluchtige liefde. bijna de titel van een roman.
 
peter: –>
Hartverscheurend geluk
 
Nu sprak ik ooit een Franstalige prostituee met hartklachten die haar leven kort samenvatte met: ‘La vie est une putain comme moi.’ Een klein juweeltje, maar zo in het Nederlands kan Joz Knoop ook een diamantje fijn slijpen. Een favoriet.

het leven
was een liedje

we leefden
van de wind

droegen mee
wat zwaar was

deelden zonlicht
overvloedig

ignorant tijdloos
dreven wij

we zongen dat lied
wij dan nog steeds
wij was

het is niet vervlogen
dat leven

enkel
heel ver weg

Petra Maria
28 december 2019
wenst een ieder
geluk en knullige wijsheid
in 2020
en verder



–>
pom: een beetje de weg is ze toch kwijt hier onze petra maria – wel weg, niet weg, wel vervlogen, niet vervlogen.  het leven een liedje – is dat wel zo lieve petra maria? het leven is helemaal geen liedje. marco borsato is een liedje – maar dan komt die maanslet van joz knoop even langs en  het zo oprecht gemeende en gezongen liedje van marco  klinkt meteen erg vals. over de betekenis van de strofewe zongen dat lied – wij dan nog steeds- wij was” ga ik geheel 2020 nadenken. daar ben ik nu nog niet over uit. kortom: ik heb ze mooier van je gelezen lieve petra maria – helderder – indringender.
 
peter: –>
Het leven is een liedje
 
het is niet vervlogen dat leven / enkel heel ver weg. Een dramatisch, maar tevens lichtvoetig einde. Het gedicht zou geschikt kunnen zijn voor een cabaretliedje, en dat bedoeld als compliment. Het woord ‘ignorant’ alleen even vervangen. Dat is een te gekunsteld woord in dit gedicht waarvan de regels van een prachtige eenvoud zijn.



Nieuwjaar 2020

Zoals, in die wedstrijd in december,
Valencia met een mokerslag Ajax verpletterde,
 
zo verplettert Nieuwjaar het Oude Jaar.
 
Nou ja, die verkleurde foto, waar jij op staat en jij,
 
je blijft er naar kijken.
 
 
Merik van der Torren


–>
pom: die verkleurde foto waar JIJ op staat… (en dan komt óók nog de overtreffende trap van merik – hahaha – ) en jij!!!!!! – die had ik even niet zien aankomen. of ie nou bij toeval geplaatst is of zeer bewust – het maakt niet uit. ik lig schuddebuikend op de grond. en ik houd deze erin – heel 2020 – ik wil nooit meer iets met haar te maken hebben – hoe kun je dat beter duidelijk maken dan in de regel: ik wil nooit meer iets met jou te maken hebben … én MET JOU! hahaha – heerlijk. merik mag blijven op pomgedichten – wat zeg ik moet blijven op pomgedichten in 2020 – elke woensdag te genieten hier op de site. om naar uit te zien in een gemeend dank je wel. nieuwjaarsgroet ook aan mirjam al natuurlijk.
 
peter: –>
Nieuwjaar 2020
 
Een grappige eenhapscracker. Op zich is de uitsmijter van de verkleurde foto mooi, maar wat zouden voetbalelftallen ermee te maken hebben? Eerlijk is eerlijk: ik ben geen voetbalmens.
 


Vrijdagavond 


Ze wensen jou 
dood
bij het sluiten 
van de gordijnen  

maar leven doe je 
onder een zolderdak 
zonder 
enig grammetje spijt 

het strand is een speeltuin 
van herinneringen
jij die de zee omarmt 
en vertakt in zandbeloftes

een vis over grenswaters
de inkt op glad papier
tentakels grijpen 
naar wolken van morgen 


Erika De Stercke 

–>
pom: ja in dit gedicht – deze contemplatie zegeviert de poëzie – zeker in die prachtige laatste vier regels. het harde realistische verwijt dat we zo van erika kennen heeft hier precies die contemplatieve nuance meegekregen die de realiteit tot werkelijk schitterende poëzie weet te verheffen:
 
‘een vis over grenswaters
de inkt op glad papier
tentakels grijpen 
naar wolken van morgen’
 
het lijkt erop of erika de site pomgedichten beschrijft – hoe vaak wensten ze webmaster niet al dood? en hoe vaak wist de poëzie zich hier op deze site niet als  ‘een vis over grenswaters’ te handhaven – prachtig!
 
peter: –>
Vrijdagavond
 
Een gedicht van Erika de Stercke, die overigens jarenlang lid was van de Vier van Vrijdag voor de Nationale Boekenblog en dus trouw gedichten heeft verzonden. Een door mij zeer gerespecteerde vrouw dus. Mooiste zinnen: ‘leven doe je / onder een zolderdak  / zonder / enig grammetje spijt’ Hier lijkt ook de troostrijke beschutting tot uitdrukking gebracht, nodig om het leven draaglijk te houden.  De andere beelden vind ik wel heel erg ‘out of space’, zoals ‘een vis over grenswaters’, ‘zandbeloftes’ en grijpende tentakels. Je zou het kunnen lezen als een ode aan Lucebert, waar ik trouwens een groot fan van ben. Hij hield ook wel van deze beelden. Maar om de een of andere reden pakken deze beelden mij hier niet. Althans niet in dit gedicht, want vele prachtige gedichten heb ik van Erika mogen lezen.
–>
pom: rené geeft goede raad, de dichter niet aan twijfel onderhevig. zou het echt zo zijn? – gelukkig hebben we zijn laatste regel nog. cornelis vreeswijk zong het al – over de liefde: ‘neem je maar een slok teveel dan schiet het gal je in de keel…’ – in de versie van René: één woord te weinig… en de liefde waait weg, het hele gedicht waait voor je ogen weg – en weg ben je.  we nemen deze waarschuwing voor lief in 2020. misschien kan het in een liedje René? we plaatsen het graag op pomgedichten. mooie jaarwisseling!
 
peter:
–>
Niets hoeft gelijmd voor het breekt
 
Origineel is dat de hele vorm van het gedicht als een muur is opgebouwd. Alles staat op zijn plaats. Er zijn dichters die vinden dat gedichten niet over gedichten moeten gaan. Ik denk er wat genuanceerder over, vooral als in dit geval aan het eind een loopje wordt genomen met de l’art pour l’art gedachte. …één woord te weinig / en het blijft tochten / tot liefde buigt of barst.’
 

Op een bloedmooi, nee geen 020, maar een 2020, voor alle dichters, ons alhier en in den lande, een zachte landing!

Snijden
 
   
Het jaar haast weer voorbij
hoe bodemloos onverzadigd
verlangen blijft, bloed – rood

de aandrang tot rijping, een
gloed van gechambreerd
de geur van decanteren
glimp van goud op snee
keer op keer op keer
 
van oude bouwval naar
dat bevallig châteauneuf
alwaar het hel wit tot
een meer op maat – ik
en jij – gesneden
 
en waar
elk niet zijn
tot zijn te scheppen is
 
Cartouche
30-12-2019


–>
pom: het begin en het einde bloedstollend mooi – dat bodemloze onverzadigde verlangen én dat niet zijn dat weer tot een zijn  te scheppen is. daarin is de dichter Cartouche onnavolgbaar. maar wat ie allemaal er tussenin flanst is ook des cartouches – vreselijke woorden als ‘rijping’ en ‘chambreren’ etc etc  – neen cartouche moet niet ‘los’ als dichter – cartouche moet het leven beschrijven, het verlangen, de zachte pijnen – dan komt hij over – dan verovert hij elke lezer zoals de zanger van live over ground zero weet te zingen – nu in de top 2000: nummer 737.

peter: –>
Snijden
 
Tsja, het beschrijven van de kookkunsten kun je toch beter aan anderen overlaten dan aan koks. ‘En dan gooien we die teringzooi in een bak, wachten tot alles glanst! Ik zei: wachten tot alles glanst!  En dan de rest erin flikkeren. Beetje snel graag. De gasten wachten!’
Ik denk ook aan een recensent van het NRC die soms de meest onbegrijpelijke zinnen schrijft over gerechten. Hou zou je dit koken, denk ik dan.
 
Hoe het voelt om jong te zijn

Ik ben nog zo jong, dat zegt iedereen.
En zelfs zonder woorden spreekt elke blik,
naar mij gericht in kroeg of tram, boekdelen.
Ik hoor het in mijn nek gehijgd op straat
door mensen die mij in het donker knepen,
voel elke aai over mijn ongerimpeld vel.

Men vraagt niet hoe het voelt, men schijnt het te weten.
Ze hebben de pijn van de jeugd afgeschreven;
te voelen hoe liefde maar komt en maar gaat
omdat je te ver van de moederschoot staat.
Ik neem nog geen afscheid, al heb ik begrepen
dat ouderen jonge tragedie vergeten:

Soms, als je in bed ligt, de dag hebt versleten,
ruik je de lente door beddengoed heen.
Ze stroomt door je lichaam, maar jij geeft geen kik
terwijl je daar ligt, beklemd en alleen
verlangend naar dood, al is het slechts even;
te ver tussen komen en gaan afgedreven.

[Ditmar Bakker]

pom: maar lente is toch mannelijk en niet een zij? hoe dan ook: ik lees hier een liefdesgedicht – de eeuwig jonge ditmar laat ons nog even weten vooralsnog geen afscheid te nemen van zijn jonge frisheid. des te ouder mogen wij hier, mag webmaster zich voelen. het is een gedicht om voorgelezen te krijgen in bed. om ditmar voor je te zien – staand – rechtop en oprecht. ‘ik ben nog zo jong’ – begint hij te lezen en kijkt met iets van naïef en met trouwe hondenogen richting slachtoffer. dan vraag ik hem hoe het voelt. hij spreekt in wijze woorden om de grote waarheid heen. ik ruik je lente door het beddengoed heen, fluister ik op zijn bennie neymans, zijn naam ook. en dan…..pfff.

peter:
–>
Hoe het voelt om jong te zijn
 
Een lastig gedicht, want wat moet ik hier van vinden? Mensen schijnen een absolute leeftijd te hebben. Harry Mulisch stelde dat hij altijd 18 jaar gebleven is. Ik ben in dat opzicht meer aan het degenereren, in een aftakelend lichaam. Maar laat ik niet als een oud mannetje mijmeren in zichzelf, prevelend: ‘Maar ik ben 15!’ Het gaat over het gedicht, niet over mij. Wellicht moet ik het eind zien als de onmacht van de jongeling die zoveel meer dan slechts de lentereuk in zijn beddengoed wil krijgen. Ik denk na. Blij dat ik als ouderling degenereer en het vrouwenvlees gewoon in bed wil sleuren.
Eindejaarsloterij
Ha pom,
Even een korte overweging over de prestaties van het mensdom de afgelopen 10 jaar. Het is te kort voor een oudejaarsconference maar goed, zo heb je nog wat aan je weekend. Grote groet,
René


We zijn er bijna

Dit decennium bevestigt de mens
in zijn kale en unieke essentie
vrolijk verpakt in een geel gilet

Anders dan al het andere leven
bezit hij het vermogen
een irrationele idioot te zijn

Aldus verslaat hij zelfs de robot
kunstmatige intelligentie werkt niet
tegen beter weten in

Maar gaat u gerust nog even los
op een gebrek aan
genderneutrale verzen

René Brandhoff

pom: ok,  de gehele mensheid in één gedicht gevangen. dat zie je en lees je niet vaak. het gedicht is nog net wel door een mens geschreven – en net niet door een buitenaards wezen – gelukkig maar – met rené brandhoff het nieuwe decennium in. over 10 jaar spreken we hem weer – of hij blijft bij zijn stelling dat we zijn omringd met irrationele idioten. ergens heb ik het vermoeden dat het gelijk van de wereld vandaag in groningen zou kunnen liggen-  even straks  mijn  eigen algoritmes raadplegen. groningen we zijn er bijna maar nog net niet helemaal. voorlopig moet u het met de dichter brandhoff doen. brandhoff het ideale medicijn voor en tegen alle gekken om u heen! en dat dan ook nog in een poëticale tabletvorm.

peter: –>
We zijn er bijna
 
Dit gedicht had de potentie om een dijenkletser te zijn. De verwijzing naar de ‘gilets jaunes’ was een mooi startertje daarvoor. Maar dan net dat ‘irrationele idioot’, dat veroordelend overkomt, alhoewel de dichter waarschijnlijk meer de mens wil beschrijven zoals-ie nu eenmaal is. Mooie zin: Kunstmatige intelligentie werkt niet / tegen beter weten in’. De uitsmijter komt niet goed uit de verf, terwijl genderneutraliteit een term is die zich ervoor leent om eindeloos bespot te worden. Herschrijven dus. Misschien iets minder nadenken zodat het gedicht zich openbaart als een ladderzatte travestiet aan het eind van de nacht – met katterige maniertjes.
–>
Dag Pom, lieve vriend. Op de valreep van het jaar een kleine bijdrage (herschreven).
Heb het goed met je lieven. We gaan ons snel weer zien! (met groet ook van Ingeborg):



vandaag bestaat niet  

je ging al net zo snel weg als toen
je voor het eerst met het paard
ook mijn leven binnen galoppeerde

ik val niet zo snel van de aarde zei je
doe maar rustig aan time is on your side
dat klopte dan weer wel ik ben er nog

de klok was van ons de kosmos wist beter
tijd draagt het mombakkes van de dageraad
schoppenaas schuilt in de boezem van het licht

denk niet dat ik je nog een keer zal schrijven
jij weet nu meer dan ik bedenken kan
en ook de woorden zijn op

max lerou

–>
pom: ik ben er nog schrijft max – gelukkig maar – het spelletje dat het leven met dichters speelt is een bedenkelijk spelletje. we verliezen teveel zoveel dat uiteindelijk ook de woorden op raken. we moeten de dagen maar aan de dagen laten – vandaag ontkennen is het beste bij verlies. mooi gedicht – de uitvoering vorm gegeven tot de woorden op zijn – geen punt meer, geen uit, geen vandaag – zo is het als het zo is.

peter: –>
Vandaag bestaat niet
 
Dit is een gedicht waarmee je niet meteen alle aandacht hebt, maar die tot zijn recht komt in een bundel waarbij een bepaald thema wordt beschrijven, noem het liefde, tijd, et cetera. De eerste zin vind ik storend: ‘Je ging net zo snel weg als toen / je voor het eerst… Dat doet me te veel denken aan: ‘Ik ben Joep Meloen / Die naam die kreeg ik toen / ik geboren werd.’
Dan de rest van het gedicht: zeer fraaie beelden: de klok was van ons de kosmos wist beter / tijd draagt het mombakkes van de dageraad. Storend vind ik weer dat anglais: waarom Engels praten? Spreek je moers taal!
Toch kan ik zeker niet zeggen dat hier sprake is van een slecht gedicht: de vormopbouw is weer fraai. Ik kan mij herinneren dat ik alle meelezers trotseerde en toch een gedicht opnam in een bundel, voor de volledigheid en omdat dit gedicht juist de andere gedichten ondersteunt. Het zou zomaar kunnen dat de dichter hier hetzelfde besluit neemt.
 
Hoi Pom,

Allereerst mijn welgemeende dank voor je geweldige inzet die je steeds weer aan de dag legt. Onze bijdragen iedere keer weer te commenteren, het is me nog al niet wat!
Verder wens ik jou en iedereen die hier op je site meehuppelt een geweldig volgend jaar met alles wat erbij hoort. Inspiratie voor al, dat mag niet ontbreken. Laat het jullie allen goed gaan!
                                                                                    
 
tussen zomers
 
de tuin ligt stil, blad rot ongestoord
 
wind en winter glijden schrijlings langs
houden stil, leven op, strelen leegte
 
niemandsland tussen twee zomers
waar geweest en gewenst een jaar voltooien
herbeginnen
oud noch nieuw bestaat
 
waar in het zog van einde
het leven opnieuw een kans op terugkeer grijpt
 
wij elkaar kussen onder de maretak

 jako fennek

–>
pom: de heerlijke en blijkbaar zo aanstekelijke eenvoud van jako – en nu eens zonder een kleine nuance van hel en verdoemenis – hij laat het gedicht in een zomerse liefde bloeien zegt hier de vrouw in de kamer die enorm gecharmeerd is van deze dichter en zijn woorden in een ook door haar vurig gewenst niemandsland – dat ze bijna naar het zwitserse af wil reizen om deze dichter te omhelzen – om hem te zoenen zul je bedoelen, fluister ik voor mij uit. spontaan dicht ik voor haar mijn gedicht:
niemandsland

er moet iets zijn
nog te teer om te benoemen
een onontkoombaar niemandsland
waar de ruimte tussen – ons – geen ruimte laat

nog zo onaf zo onontgonnen
dat niemand daar ooit leven kon
of taal een weg heeft kunnen vinden
maar wij wél

en toch zo dichtbij sprakeloos

pw
 
maar nee – ze wil hém zoenen. en straffeloos gezoend worden onder die dichterlijke maretak.

peter: –>
Tussen zomers
 
Kussen onder de maretak vind ik persoonlijk net geen spannende uitsmijter. De winter als niemandsland tussen twee zomers? Ik weet het niet. Zou het zo kunnen zijn dat een winter juist noodzakelijk is voor zomers? Dat thema kan volgens mij meer uitgewerkt worden. Met misschien een verwijzing naar de inzichten in de biologie. Het ‘zog’ van einde. Te ver gezocht.
Het spreek mij gewoon niet aan. Maar dan lees ik de intro: ‘Iedereen die op je site meehuppelt’. Dat komt binnen bij mij: Ja, Pom maar aan het werk en ik als luxepaardje een keer per jaar mijnheer de juryvoorzitter zijn. Wellicht is dat het: zinnen meer spontaan laten vloeien.  
 
–>
Ha Pom,
 
Natuurlijk eerst de allerbeste wensen voor jullie.
Hierbij mijn kleine bijdrage, zonet terug van een wandelingetje, waarbij ik het thema meenam.
(overigens leuk dat Peter weer eens jureert, mooie herinneringen nog steeds,
met name aan jouw feest alweer zeven jaar geleden, waar hij in het ‘echie’ was toen).
 
Met hartelijke groet,
Anke



kleine wandeling
 
te veel doden deze zomer
ook hij
die nog maar kort daarvoor
zomaar ineens
 
mijn stok tikt rustig verder
 
ook bij losse tegels
blijf ik op de been
 
goede voornemens
ik hoor de schikgodinnen zachtjes lachen
 
anke labrie
29-12-2019
–>
pom: op subtiele wijze licht anke op haar zo kenmerkende beeldende wijze een herkenbaar gebeuren uit. de kleine wandeling, de gedachten die even verdwalen tot aan de losse steen, het leven weer opgepakt – de draad van het leven gesponnen, gemeten en afgeknipt. we hebben het leven niet in de hand, niet in eigen hand. de dood wel -maar veel doden hadden nog even met hun geliefden verder gewild. in subtiele eenvoud deze labrie.

peter: –>
Kleine wandeling
 
‘Mijn stok tikt rustig verder’ is werkelijk van een briljante eenvoud! Het zachtjes lachen van de schikgodinnen beschrijft de ironie en de rust die sommige ouderen hebben. Niks meer aan doen.
Tussen plato en eeuwig spannend

Wat zijn we vraag ik
als we dansen zoals we jaren dansen
op muziek van onderwaterviolen
meer de ogen, dan de huid

Waar zijn we vraag je
nadat de tijd weer is gevlogen
ver gevlogen en dichtbij
op de onderstromen

Vera van der Horst

pom: och kindeke veralief toch. weet ik veel wat, wie of waar we zijn – dat is niet aan ons lief. laten we vieren dat we zijn en nog steeds zijn. en dat we dansen zoals ik inmiddels al jaren om je heen dans. en een groter genoegen ken ik niet. dansen in die prachttuin van jou met jou – én MET JOU zou merik schrijven… én ….MET JOU! ik dans met jou op nummer 613 van de top 2000 – de chan chan – zo dicht dichterlief ben je mij.


peter: –>
Tussen plato en eeuwig spannend
 
In dit gedicht wordt een wel heel algemeen thema aangesneden. Toch zou het bij  een poetry slam weleens hoge ogen kunnen gooien: het gedicht kan aangenaam parlando worden voorgedragen waarbij de zin ‘op muziek van onderwaterviolen’ een juweeltje is.
 
 
 

Share This:

VON SOLO over die ontmoeting met dichter esther porcelijn ooit…

Zondagmiddag

We hadden gefietst met het gezin. Het was mild weer aan het einde van de winter. Een zondagmiddag. We stopten bij het Westerpaviljoen. Na de fietsen op slot gezet te hebben stapten we binnen. We begaven ons met de kinderen naar de achterkant van het etablissement waar zich een hoek met wat los kinderspeelgoed bevindt. We vonden direct een tafel. Het was een lage tafel met comfortabele kuipstoelen. De op één na lekkerste stoelen bij Westerpaviljoen. We zetten ons. Ik keek rond. Aan het tafeltje achter ons zat de dichteres Esther Porcelijn. Een moment van herkenning. Ze was een stuk aan het schrijven. Ze keek even op en we hadden een praatje. We hadden het over publiceren en hoe dat het best te doen. En kwamen daar niet uit. Zij had haar ideeën en ik maakte mezelf wijs dat alles een leerproces was. De kinderen waren intussen aan het spelen geslagen. De serveerster gearriveerd. En ik had zin om wat te praten met mijn vriendin. Die kans doet zich niet altijd zo ontspannen voor. We bestelden twee bokalen Orval en wat nootjes. Het was buiten fris geweest. Het kruidige bier smaakte. Er kwamen nog wat vrienden met hun zoontje binnen. Ik draaide me om om Esther te vragen of ik een stoel van haar tafeltje kon gebruiken. Ze was verdwenen. Er stond enkel nog een schotel met daarop een lege koffiekop. En een onaangeroerd koekje. En een restje water in een glas. Ik keek rond of ik ze nog zag. Ze was weg. Ik keek nogmaals naar het stilleven en realiseerde dat ik niet met zekerheid zou kunnen zeggen dat ze er wel geweest was. Het koekje zou ook van een ander geweest kunnen zijn. Ik had het gevoel dat ze verdwenen was in ijle lucht. Een vage gemaakte herinnering op een zondagmiddag in de midlife. Het kruidige Belgische bier verwarmde me aangenaam van binnenuit en was perfect gelukkig met mijn hersenspinsels. We converseerden comfortabel. Alles was perfect. Ik verlegde mijn blik en zag dat Esther een eind verderop was gaan zitten. Nu bij het raam. Verstandige keuze als je wat wil werken. Weg uit het Siberië van de kindertjes en de trage bediening. En zo kabbelden de gedachten door.

Ik werd afgeleid door de loop van een aantrekkelijke serveuse. Er is weinig mooier dan de zetting van de ellebogen bij een ultra vrouwelijke vrouw die loopt. Alle gedachten gingen voorbij als kleine wolkjes op een zonnige lentedag. En dat in de winter.

Er werd gepraat. De kinderen kwamen zo nu en dan op schoot en speelden verder braaf. Een warm bittergarnituur werd gebracht en een set nieuwe Orvals. Ik concentreerde me op mijn ademhaling. Deze was rustig en beheerst vanuit de buik. En was intens tevreden. Vervolgens vroeg ik me af of ik op dat moment mijn hart kon en mocht laten stoppen. Ik dacht het wel. Het zou wel definitief zijn. Het was echter wel een perfect moment. Ik vroeg me af of euthanasie in een horeca gelegenheid op zondagmiddag vergoed zou worden door mijn zorgverzekeraar. Het leek me van niet. Virtual reality zou hier misschien in een oplossing kunnen voorzien. Maar sterven was vandaag niet aan de orde.

Hoogstens een klein beetje verdwijnen zo nu en dan.

Share This:

Merik van der Torren – “Er is een kindeke geboren op aard'”, die vreugde is geluk en licht en een geestverruimende appeltaart..


Hoi Pom ,
  Voor de Kerstdagen dit Kerstgedicht. Het is vaker geplaatst op pomgedichten, maar kan altijd met Kerst. Fijne dagen en groet, Merik



Kerst

Bonte draken flemen in je nek
en de Kerstman, mot in zijn witte baard.
Ze vlammen vervaarlijk uit hun bek,
“O, denneboom.” Jingle bells” bij de haard.

De Kerstman, mot in zijn witte baard,
zingt “Vrede op aarde” in oorlogsgeweld
en “O, denneboom”, “Jingle bells” bij de haard
en Maria heeft sneeuwklokjes voorspeld.

zingt “Vrede op aarde” in oorlogsgeweld,
en “er is een kindeke geboren op aard.'”
Maria heeft sneeuwklokjes voorspeld
en een geestverruimende appeltaart.

“Er is een kindeke geboren op aard'”,
die vreugde is geluk en licht
en een geestverruimende appeltaart
een grote gedachte zonder gewicht.

Vreugde is het, geluk en licht,
bonte draken flemen in je nek,
los gaat de gedachte zonder gewicht,
ze vlammen vervaarlijk uit hun bek.


Merik van der Torren

Share This: