VON SOLO bij de dood van kleine Harry

Geplaatst doorPom Wolff Laat een reactie achter op VON SOLO bij de dood van kleine Harry


Als ik mijn teckelhond Orval uitlaat geeft het me altijd een goed gevoel als hij lekker achter me aan slentert met een tred, alsof hij zweeft over het trottoir. Op het veldje zie ik zijn kleine billen heen en weer gaan en zijn oren wapperen. Even kijkt hij op en onze ogen ontmoeten elkaar. Na de wandeling loopt hij door de keuken terug naar zijn mandje toe en even later hoor ik een zacht geronk. Hij ligt op zijn rug met zijn pootjes omhoog, prinsje heerlijk te slapen. Een hondenleven. 

Een paar weken geleden ging ik de hond uitlaten op zondagochtend om half negen. We staken de Kleiweg over en liepen de Statenlaan in. Ik zag een auto parkeren aan de overkant van de straat. Het waren de baasjes van Harry, ook een teckelhondje. Harry is altijd de kleine nemesis van Orval geweest. Als pup had Harry ons hondje een paar keer te grazen genomen om te laten zien wie de baas was. En Harry was nog steeds de baas, ondanks het feit, dat de volwassen Orval twee keer zo groot is. De deur van de auto ging open en ik zag Harry kijken naar Orval. Ineens sprintte de kleine Harry blaffend de straat over richting Orval. 

Tegelijkertijd schreeuwen de baasjes van Harry en ik: ‘Nee!’ En een meter voor mijn neus wordt hij overreden door een auto. Op een plek, waar nooit iets rijdt rond die tijd. Zijn baasjes zien het ook gebeuren. De auto stopt, maar woorden komen niet meer aan. Dan valt het beeld bij me even weg.

Het volgende moment zit op de stoep het baasje van Harry met haar hondje in de armen. Ze huilt. Er loopt een spoor van druppels bloed van de weg naar de stoep. Ik steek over en kijk de andere baas van Harry aan. We huilen allebei. Heel hard. En vallen elkaar wanhopig in de armen. Dan gaan ze naar binnen met Harry.  Ik blijf met Orval buiten en ga plat op mijn kont op de stoep zitten en jank. Iemand vraagt wat er is en of er geholpen kan worden.

Ik ratel wat tekst en zeg dat ik het even niet meer weet. Orval is stil en kijkt voor zich uit. De eerste weken daarna wil hij niet meer langs die plek lopen. 
Je koopt een hondje bij de fokker. Als huisdier. Dan zorg je voor hem. Je speelt, je lacht, je verbaast je telkens weer over de dingen die hij doet. Als je thuiskomt kwispelt er een staartje in de mand. Hij is er altijd. Soms heb je geen zin om hem uit te laten. Soms heeft hij zelf geen zin om uit te gaan.

Maar als iemand je zou vragen of je hem voor een miljoen zou verkopen, dan doe je het niet. Want hij hoort bij het gezin. Het is niet zomaar een dier. Het is een vriend en een gezinslid. Als je elkaar aankijkt, weet je het. De hond zal dat wel niet zo beleven, als wij mensen, maar we zijn verbonden. Anders en toch één ziel.


VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

Share This:

Gepubliceerd door Pom Wolff

Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman. In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes. Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'. Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.) 'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.

Laat een reactie achter