dank aan alle dichters die inzonden. we heffen vandaag het glas op de dichter die droomt met de ogen dicht van een mooi en lief leven en op de dichter die het nihilisme tot een geestige norm en vorm van zijn dichterschap weet te verheffen – zij leven buiten de werkelijkheid die we waarnemen – daar valt nog goed te drinken. kortom goud voor Vera van der Horst en goud voor MartinB. een leuk stelletje. van Harte! de commentaren als altijd onder de gedichten te lezen.
Vier uur ’s middags.
de straat is leeg op een fiets na.
Het enige dat ik wil
is iets anders zien dan dat.
Ik heb niets te eten,
heb alleen maar mijzelf,
maar liever heb ik iemand anders.
Ging het maar niet om wat ik heb,
maar om wat ik zie, als ik mijn ogen sluit.
Vera van der Horst
ja kind we sluiten allemaal wel een keer onze ogen – dan bedoel ik niet de laatste keer – dan worden ze voor ons gesloten – nee om weg te dromen en of om heerlijk dronken te worden met de gedroomde geliefde. ik heb net ‘ik zou uw dochter kunnen zijn’ van Doortje Smithuijsen gelezen – het leven geen pretje – dromen in een tik tok rij is het hoogst haalbare volgens Doortje en haar generatie en voor ons boomers een leven vol onbegrip. zo is het leven en het leven is geen droom – mevrouw van der Horst!
ik hef het glas
op alles wat niet gelukt is
op die ene naam
die nog altijd niet terugbelt
op vaders die verdwijnen
zonder handleiding
op dichters
die denken dat ze iets zeggen
op die paar zinnen
die blijven staan
als de rest al naar huis is
ik drink op haar
die ik niet zie
maar overal tegenkom
en op mij
die doet alsof dit zwijgen is
MartinB
ook B heft het glas op zichzelf. verder hier de typische B min of meer nihilistische bespiegelingen. waarin diep droeve en licht romantische elementen met elkaar verbonden worden door de dichter. je moet er van houden – ik houd ervan haha. de tragiek van de dichter is wel – en dat vermoed ik – dat zijn werk vaak niet serieus wordt genomen – hoe erger de situatie beschreven is hoe geestiger de beschreven situatie uitwerkt op (deze) lezer.
- Frans Terken – Hef het glas op het licht…
- Magda Haan – je was een beeld misschien een droom
- Rik van Boeckel – het glas op Koningsdag
- Rob Mientjes – una persona grata!
- MartinB – op alles wat niet gelukt is
- Luk Paard – de wereld groter in ons hoofd
- Vera van der Horst – Ging het maar niet om wat ik heb,
mooie waardering voor iets of iemand nooit weg in dit weer. ik doe de witte wijn u wellicht een biertje – of zwaarder – het maakt niet uit – nog voor de alcoholprijzen de lucht in vliegen in dit land lezen we graag – waarbij of bij wie u dit weekend even stil wil staan – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
die van de bank
de fles wijn staat er nog
die van die dag die van de zon op de gele bank
die van de hand met bloed uit liefde
gebroken glas
die van een kunstbeen waarop nog tattoo moet
en van het kind met afstandsbediening als wapen
die van die dag
die helemaal goed was
zo goed dat ik zei
dat ik zei
dat ik gelukkig was
pom wolff
Hef het glas op het licht
en op de pracht in mijn blikveld
hier bij Hotel de Lochemse Berg
waar ik vandaag de zomer proef
hef het glas op het terras
en op dit schitterende uitzicht
waar we enkel vogels horen
naast het schenken uit de fles
hef het glas met de sommelier
die weet wat wij willen proeven
het goud dansend in de kelken
waarmee zij ons smaakvol bedient
hef het glas op mijn lief
hoe we bruisen en borrelen
alsof het de allereerste dag is
dat we samen zo het leven maken
© FT 02.05.2026
ja die sommelier wil ik ook hoor. de waardering strofe na strofe uitgeschreven en toegeschreven naar waar het in het leven om mag draaien – stilstaan om samen te genieten van wat was en van wat is. het leven teruggebracht tot een eenvoudig gegeven. met in de buurt dan die toeschietelijke sommelier met handen van goudgele witte wijn.
boeken
de laatste bladzijde hou ik altijd vrij
voor mijn opgeslagen gedachten
wat heeft me geraakt of met afgrijzen gelezen
zou ik het kunnen navertellen over een jaar
weet ik nog wie je was en wat je deed
wie van je hield of wie je achter liet
het moordcomplot of onmogelijke liefde
de dorst die ik had is die gelest
je was een beeld misschien een droom
maar dromen komen vaak niet uit
zal ik dan een gedicht over je schrijven
die sla ik op onder documenten
weet je wat
ik proost op je
en zeg tot volgend jaar
Magda Haan
een bijzondere gedachte uitgewerkt tot een gedicht. met prachtregels:
weet ik nog wie je was en wat je deed
wie van je hield of wie je achter liet
en in dat gedicht de romanheld verwerkt tot een gedachte. volgend jaar lezen we het vervolg. deze dichter kent opgeslagen gedachten – het hier beschreven fenomeen ‘opgeslagen gedachten’ krijg ik maar niet uit mijn hoofd.
Hier is mijn bijdrage aan de enige echte virtuele en op wat of op wie
heffen we het glas. En zal dat vandaag doen, terugdenkend aan
Koningsdag in Leiden.
Met dichterlijke groet
Rik van Boeckel
Herinnering aan het glas op Koningsdag
De dag leidt de tijd van de koning in met veel plezier
zodat de toekomst het verleden verdraagt
en langzaam het heden bewaart met lekker bier
dat vandaag de uren zeker behaagt
de middag gaat in minuten soms langs elk dier
tot de avond de laatste uren belaagt
de dag deel wordt van de wandelende spier
dat een ieder af en toe vertraagt
de herinnering aan Koningsdag
leidt het geheugen naar drukke straten
en cafés met oranje gekleurde mensen
zij beseffen heel goed dat het mag
om gelukzalig en druk met elkaar te praten
over alles wat zij afzonderlijk wensen.
Rik van Boeckel
2 mei 2026
een bespiegeling over de mens tijdelijk deel uitmakend van de mensheid – gelukkig geldt die tijdelijkheid ook de persoon van de koning en zijn gehele aanhang – waar ik nooit om gevraagd heb – noch zijn persoon – noch zijn verjaardag – noch zijn familie – noch zijn feestjes en zeker niet zijn SS en lockheedgrootvader – onze zelfverklaarde opportunist en oorlogsheld de anjerliefhebber- maar dat terzijde.
Het glas heffen doe ok graag en bovenal op mezelf. Laat ik mezelf maar eens in de zon zetten. Dik verdiend.
Fijn weekend verder.
Groet, Rob
Sunshine fairytale
Is het geen sprookje
die Rob?
una persona grata!
hartstikke welkom
op feestjes en partijen
maar ook gewoon door de week
maakt het leven zoet
as sweet as can be
al heeel wat jaren lang
voor referenties
verwijs ik graag naar
world wide web
althans de digitale versie
live een heel ander verhaal
prijsopgave via mail
of vredesduif
ik kom bij u langs
en ga nooit meer weg
zit dan immers
voor goed in uw hoofd
proost … op lef(fe)
Rob … persona grata
grappig en waarom ook niet – het glas op jezelf heffen – dichters hebben daar best wel een handje van.
“ indiaantje of zo… “
kom toch en vlij aan mij
we neme’n hapje en drinke
sprank’lend fris tot we
de wereld groter in ons hoofd
van hoe’et indiane zijn
jij en ik
de prairie met de paarde
en ze vange
vlinders jage in galop
zij aan zij de flanke
pompend
zweet
de hartekloppe fel
de adem snel
tot dan…
de hoofde rustend aan elkaar
hemelkijkend blauwe lucht
verder dromend in de oge
verzinke in jij en ik
‘et zacht gekroel van vingers
’n spreke van de lippe
© luk paard
de taal wederom in duizelingwekkende vaart tegen het papier gesmeten – zo lijkt het – alsof het een doek van herman brood is – de als champagne bruisende de fles uitknallende romantiek van dichter luk paard in de laatste strofe teruggebracht tot een verstild schilderij – een stilleven.
