- Jorge Bolle – troost in vergeten donker
- Rob Mientjes – au moment suprême
- Karlijn Groet – Het is het nu, waar alles wordt gegeven;
- Rik van Boeckel – naar het universum boven de aarde
- Bert Dekker – het moment voorbij
- Ditmar Bakker – Twaalf maanden ongeveer tevreden
ach laten we de oude freud nog eens aan het woord ‘De waarde der vergankelijkheid is een zeldzaamheidswaarde in de tijd. De beperking van de mogelijkheid tot genieten verhoogt de kostbaarheid daarvan’ – en zo is het ook nog eens een keer. geniet het moment. het eendje op de foto zit er ook niet mee. en ooit zat er vast een prachtige vrouw op deze fiets en op haar bagagedrager een innige geliefde. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
genoeg
een blik nóg in het huis
waarin je woonde
en de bomen zei
dat het zo niet blijven kon
hier zachte stem mijn oor
vertel me nog een keer
van die bomen
van de dieren en het kind
in jouw taal wil ik leren
hoe in een machteloze orde
de vrede zich hervindt
©pw
Gladiolen
Jij bent mijn nu,
al is het winter waar je woont.
Nooit sneeuw, nooit ijs,
vogels die niemand kent.
Zomer waar ik ben,
in een land waar je aan de finish
gladiolen krijgt,
die eerder dood zijn,
dan de blaren verdwenen.
Wat verder verdwijnt is mist,
wat oplost is de gedachte dat…
en de woorden die…
en licht, waarin te lang gekeken,
troost in vergeten donker.
Jorge
in ieder geval de mooie momenten van weleer, de gedachten, de woorden in mooie nieuwe woorden met weemoed belegd. de afstand tussen de geliefden van ooit wezensver in twee strofen geschetst – het regelwit als niemandsland gegeven. het gezegde – de dood of de gladiolen – als diepere laag aan het gedicht meegegeven. ja hoor mij mag je wakker maken voor dit soort poëzie. je voelt het kruipen van de melancholie als warme oude zachte whisky door je slokdarm glijden. laat ik ook eens een vergelijking trachten.
Daar zit ik dan
op mijn fiets
achterop
linea recta
de gracht in
au moment suprême
un coup de foudre
in vuur en vlam
Monique avant
om nooit te vergeten
poedeltjenaakt
totdat ze zei
doodserieus
stop met drinken
eet meer Freud
dan blijf je Jung
Rob Mientjes
het was he momentje wel – liefde op het eerste gezicht – dat heb ik nou nooit dat van die naakte vrouwen op een fiets. wat mij betreft is er niets tegen het verfilmen van deze scene.
De klokken tikken onverminderd door,
maar in de stilte van het allerkleinst moment
voorbij alweer voordat je ’t werkelijk kent,
loopt wat er is, heel even maar, iets voor.
Het is het nu, waar alles wordt gegeven;
geen leeg perron waar men op alles wacht,
geen donker voorportaal van dag of nacht,
maar het bevochten midden van het leven.
En al wat leeft, beleeft dit ogenblik
en al wat sterft, beseft het vroeg of laat;
er is geen groter goed, geen betere staat,
dan simpelweg te weten: hier ga ik.
Karlijn Groet
met de wijsheid der jaren – het overzicht – de berusting ook – maar het van zichzelf bevrijde ik mag er zijn – in die wetenschap lezen we prachtige dichtregels die in dit gedicht in de middelste strofe zijn terechtgekomen – dat is geen toeval – als waren zij de beschrijving van het midden van wat ooit was en van wat nog zal zijn:
Het is het nu, waar alles wordt gegeven;
geen leeg perron waar men op alles wacht,
geen donker voorportaal van dag of nacht,
maar het bevochten midden van het leven.
Gisteren als percussionist met de band Dinanga
(Liefde) opgetreden in Haarlem. Dat was genieten. Dinanga betekent liefde in een taal uit Congo want het is de band van een Congolese zangeres/gitariste.
De spreuk vol waarde
Het muzikale moment laat de tijd gaan
gaat de dag door elkaar schudden
met een lach en een gelukkige traan
zodat slagen op trommels wachten
op volgende optredens
om vergankelijkheid te verzachten
nagenieten is de spreuk vol waarde
het beeld van dansende mensen
leidt naar het universum boven de aarde
om dagelijks meer muziek te wensen.
Rik van Boeckel
25 juli 2026
Rik plaatst de muziek – het bovenaardse moment van muzikaal samengaan – buiten de tijd. een soort vereeuwiging van de muzikale momenten.
ja een grappig tafereeltje – qua thema wel tot he point maar qua poëzie toch magertjes. net over de rand van de poëzie het cabaret in geduikeld de tekst.
Je nam een trede van de trap
en rende schielijk naar beneden.
De deur sloeg dicht: voorbij ons Eden,
het hemelbed–een dure grap
door ons tezamen, tel ze, krap
twaalf maanden -ongeveer- beleden.
Twaalf maanden ongeveer tevreden
ineens verwoest. Eén woord, één klap.
Geen zou de ander ooit vernielen,
maar zomerzon en kermispret,
en liefde, warmte…zijn ter ziele.
Een winter, wéér alleen in bed,
slechts vergezeld door randdebielen
afspeurende het internet.
***[D.B.]
tsja wie zo mooi kan schrijven over het vergaan van wat ooit als liefdevol werd ervaren – verdient de enige echte ware – en niet de zoveelste. aan de andere kant levert die enige echte ware niet zoveel mooie regels als deze passant – nou ja dat vermoed ik – 12 maanden dan denk je wat in handen te hebben – rent het van je weg – ja dat is niet te harden.
