Het was weer feest vandaag. Een Frans feest, zoals de dame bij de bar tabac vandaag uitsprak: gewoon een mooie zomerdag. Niets meer en niets minder. Met droge ogen. Zei ze het. Het stuk zal ergens in de vijftig zijn en is zoals altijd nogal direct in haar ´approach´: “une belle journée d’été”. Haar glimlach spreekt boekdelen en doet me subiet smelten. Ofwel: niks nieuws onder de zon. De zaak is volkomen verlaten. Zelfs de Monsieur Patron is in geen velden of wegen te bekennen. Ze fronst en vraagt met een vette glimlach of ik hard gewerkt heb vandaag. Dat ligt nogal voor de hand want mijn shorts en benen zijn bedekt met een dikke laag ingedroogd modderstof. Mijn beheersing van de Franse taal laat me in de steek.
Ik wil haar vertellen over de voormalige stalvloer die jarenlang als terras dienst heeft gedaan, maar sinds covid in onbruik is geraakt. Compleet overwoekerd. Van de stal zelf, al zeker een eeuw geleden ingestort, rest nog slechts de bakstenen vloer. Op staal gefundeerd. Handgebakken ruwe rode baksteen in klei ingeklonken. Ooit moeten er een stuk of zes koebeesten hebben gestaan. Dat zie je aan de giergoot die de drek destijds naar het putje heeft afgevoerd. En zaadjes ontkiemen nu eenmaal graag in vruchtbare voegen. Berenklauw, distel en gras, maar vooral heel veel bramen. Een jaar of drie geleden stonden daar struiken van zowat een meter hoog. Op het terras.
Tijd voor actie. Ik heb er een vrachtwagenzeil overheen gegooid. Twee jaar terug. Laat die maar het zware werk doen. Vandaag was het tijd voor de revelation. En ja hoor. Een ingedroogde plak van organisch slijm. Zeg maar een dikke koek compost of tuinaarde. Tien centimeter was het niet, maar dat is wat ik aantrof. Het was een kwestie van schrapen en scheppen. Een kruiwagen of acht. Twaalf? Hoe dan ook overbeladen. Een kwestie van doorzwoegen en heel veel zweet. Liters. Het terras is klaar voor gebruik. Maar hoe zeg je dat in het Frans? Dat hele verhaal. Mij is dat niet gegeven. Ik wens haar daarom stuntelig een bonne journée en verplaats me naar de supermarché om de hoek.
Het gaat straks een eendenborst worden. Saignant. Snoeihard gebakken. Met gestoofde champignons, paprika en tomaat. Ingedikt met melk en een flinke dosis Piment d’Espelette. Een teentje knoflook, een plukje tijm en een theelepel lokale honing om het af te maken. Vergezeld van een glas Fitou uit de Languedoc. De hoofddruif Carignan staat voor kracht en structuur. Syrah en Mourvèdre zorgen voor kruidigheid en diepte. Grenache geeft de wijn warmte en fruitige smaken. Ik kom de avond wel door. Met die fles. Eerlijk is heerlijk. De wijn
Peter Berger
Share This:
Gepubliceerd door Pom Wolff
Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman.
In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes.
Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'.
Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.)
'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.
Bekijk meer berichten
