het ongelijk in het zo vrolijk gezongen lied van Paul Bezembinder & Patrick Vreeswijk lijkt me wel bewezen – in ieder geval door de schoonheid in alle ingezonden gedichten hier – dank aan paul en patrick en dank aan de dichters die inzonden. zeldzaam mooi de bijdragen van Cartouche (goud), Vera van der Horst (zilver) en Frans Terken (brons) – onder de dichterlijke bijdragen leest u waarom.
zoveel schoonheid heb ik niet
eerder gezien, hoe ze daar – haar oogopslag
en hoe haar hand gebogen boven het blanke vel
dat voor haar ligt, een blad dat zich eenmaal nog
kleuren wilde laten in de zon die zij – hoe close
hoe na ze mij kwam, aanraakte, me beschreef
– zoals twee paarden in hun weide
hoe ze elkaar hals aan hals adem geven –
en zonder woorden liet bij zoveel- dat beeld
voor altijd in mijn hart gebrand, met geen geweld
eruit te slaan, zo ongelooflijk licht en zacht, een
zegen – wat regen in een drooghete zomer doet
zoals ze mij de onzegbare kracht van de taal
van liefde liet – een paulinisch privilege
al kan ik er niet echt de hand opleggen
het zit in me – te botten – een waarlijk wonder
ik voel het, verdien en zie het nog een keer
ervan komen toch zolang zij in mijn dagelijks
dromen de lakens – van leven – met mij deelt
03-09-2026 / Cartouche
het is hem – onze cartouche – dan toch gelukt – het onzegbare zegbaar maken – elke dichter poogt en poogt – en eens in de honderd jaar – zong ramses al – eens in de honderd jaar – lukt het. zo ook hier – een in ieder geval met een mij overdonderend gedicht – eens in de honderd jaar voel ik mij ook als lezer volkomen thuis in een gedicht. net niet die cartouche die net te veel in de woorden legt – net niet die cartouche die over zijn eigen poëtisch randje kukelt – nee – het gedicht is gaaf en af en compleet en heeft alles wat een gedicht moet hebben – het straalt en streelt, het roert en ontroert, het leeft en lieft – het is inderdaad ‘wat regen in een drooghete zomer doet’.
04:00
Hoe wreed laat je me woelen
elke nacht
op het matras van onverstuurde brieven
waar naast me de weemoed zachtjes ligt te snurken.
Ik zoek de woorden die het duister helen,
een iele waarheid in dit late uur.
Je bent er niet om het zwart te buigen
naar een onverwacht en teder licht.
Vera van der Horst
‘de woorden die het duister helen’ – prachtig! en hoe de dichter in 8 enkelvoudige regeltjes taal de totale ontregeling van een mens in een barre nacht weet te raken. wat mogen we hier ons gelukkig weten met zoveel zeggingskracht. je zou toch na het lezen van deze woorden zo je auto in springen en richting eindhoven racen.
Mijn bijdrage hieronder.
Goed weekend!
Groet, Frans
Zachte stemmen
Het zijn de zachte stemmen
die ons door de dag trekken
in elk opstaan gaan ze spreken
soms op een zangerige toon
zo het leven te lijf gaan
steeds de schoonheid van het al
willen horen en zien
dat doorgronden
alsof de ziel van dit bestaan
tot in het diepst van elke laag
ooit begrepen kan
hoe er dan achter in het hoofd
zich een veelstemmig koor roert
met verwijzingen in elke toonaard
dat elke dag weer volop keuze kent
wegen naar steeds een andere afslag
in welke richting dan ook
om ergens schoonheid in te vinden
© FT 02.10.2026
de zachte stemmen doen denken aan de zachte krachten ooit beschreven vanuit een sociaal dan wel socialistisch perspectief. bijna is dit ook een ‘socialistisch’ gedicht in die zin dat je deze door de dichter beschreven gemoedstoestand bij ‘elk opstaan’ aan een ieder gunt. dichter biedt troost en uitkomst – het ‘leven is te lijf te gaan’ en houdt altijd weer elke dag de mogelijkheid in om schoonheid te vinden. nou deze ochtend hier zeker ook: de eerste drie gedichten op een rij!
- Cartouche – ‘onzegbaar’ heden
- Vera van der Horst – op het matras van onverstuurde brieven
- Frans Terken – de schoonheid van het al
- Rob Mientjes – het letterfeest slimheid op muziek
- Rik van Boeckel – levenslied en de Ballade van herinneringen
- Luk Paard -en toch alle adem liefde
- Anke Labrie –
wie wint de enige echte virtuele — laat hier paul&patrick asjeblieft de schoonheid van de nederlandse poëzie zien! – zondagochtendtrofee?
vrij naar HET LEVENSLIED van Bezembinder&Vreeswijk. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
Componist-arrangeur Patrick Vreeswijk heeft dertien gedichten van Paul Bezembinder op muziek gezet en als album “Romancen” uitgebracht. Het album is vanaf heden in zijn geheel via de streamingdiensten beschikbaar.
Spotify:
https://open.spotify.com/album/6hyQ8lB5A09SYil2KnSM96?si=0_hcFG8oTfOnUPNgljPreA
YouTube:
https://music.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_k5TtA-KVJiwXaP7wDW8japw5InEnWHbeY&si=8by3fuHUMud4hiPK
haar bewegen
zoals ze over de dingen vertelde
maar toch ook
alsof ze nog geloven moest
in de woorden die ze sprak
én hoe ze langzaam weer
in zich zelf verdween
onherbergzaam, wreed alleen
en later
toen er niet veel meer van haar over was
neuriede ze soms alleen nog die regel
die hij voor haar geschreven had
over gratie, schoonheid en haar bewegen
pom wolff
Een muzendicht voor de zondag.
Meer poëtisch is haast onmogelijk.
Groet, Rob
Muzendicht
Gevleugeld stemmig de piano
een klap erop … los bandeleros
draaiorgel over zijn toeren
alle toetsen hamers kwijt
verdwenen in zwart wit
dans straf de horlepiep
Jules en Hermann
weten van wanten
schilderen doofstom geduldig
muziekpapier vol noten
Boudewijn articuleert heel braaf
zijn woede ingetogen
romeins latijn
griekse lyriek
zingen dichten
grenzeloos het letterfeest
slimheid op muziek
een fanfare van plezier
Rob Mientjes
de samenvatting in drie strofen gegeven. Rob heeft weinig woorden nodig om de elementen over welke je een bibliotheek zou kunnen volschrijven helder over het voetlicht te brengen. nog voor de muziek is gespeeld is het gedicht geschreven. zo lijkt het.
Hier mijn bijdrage aan de enige virtuele.
Heb luisterend naar dat mooie levenslied
dit gedicht geschreven.
Met dichterlijke groet
Rik van Boeckel
De betekenis van het levenslied
Laat de tijd haar schoonheid zien
als een lied over haar geschreven wordt
daar houdt zij van bovendien
gaat daar gelukkig mee akkoord
ze zingt met veel gevoel de zinnen mee
als ze stemmen en melodieën hoort
richt haar oren op de klank van de cd
en op de betekenis van elk woord
maar hoort ze niet goed genoeg de zang
dan probeert ze nog beter te luisteren
naar het aan haar gewijde levenslied
ze luistert zo vele minuten lang
en zal even rustig fluisteren
tot ze van samen zingen geniet.
Rik van Boeckel
3 oktober 2026
de dichter staat even stil bij de tijd en dicht de tijd menselijke eigenschappen toe – het is de omgekeerde mooie wereld die hier beschreven lijkt – alsof de mensen de tijd niet zelf zijn – die ze wel zijn in de dingen die ze doen.
wij van hier wensen RIK en mooie dag bij zijn bundelpresentatie in het gedicht TIJD OM TE ZIJN op de prachtkaft van zijn nieuwe bundel – zie hieronder – belicht Rik precies de andere kant – de menselijke kant van het fenomeen – de mensen die de tijd zijn en maken. soms vervolmaken. heel soms.
“ alles aroma ”
‘n stel ferme dije hoog bloot
waarbove dan nog’n jurkje zwierig
wanneer jij op de stilletoos
met’et voele van iedere stap
dwars door elke centimeter ik
gewillige vogel voor de kat
en toch alle adem liefde
sneuvele doe ik met graagte
aan jouw heupe trillend
as’n doodsverachting
telkens verrijzend tot jeugdige
en hoe schoon ik dan tot prooi
met alles nog slechts aroma
van helemaal op in jou
© luk paard
en inderdaad dichter schrijft op zijn eigen heftige en aromatische wijze de liefde tegemoet – springend de woorden. je zou er op de vroege ochtend bij van gaan steigeren – zo willen we allemaal wel wakker de dag ingaan en aangaan. het is de liefde die regeert in de gedichten van Luk Paard – dit is geen prinses meer op een wit paard beschreven maar een koningin!
hoe mooi ook de woorden
ze brengen jou niet terug
ze falen allemaal
maar elke poging is er een
zelfs een vloek
kan schoonheid in zich bergen
anke labrie
(4 oktober 2026)
Een mooie herfstdag gewenst.
Met vriendelijke groet,
Anke
hoe de tijd verder raast als het leven anke – 14 jaren al weer als de dag van toen herinner ik me de mooie dag – de mooie optredens – het samenzijn op het pleintje waar jij naast bart de dag genoten – nooit kwam er iemand terug – de vloekende waarheid van het leven. dank je voor de herinnering en de bijdrage hier.
