ONS HONDJE
jij houdt van droef trouwe ogen
ik van kwispelen in de regen
hakken we sjonnie toch in tweeën
hebben we samen ook nog wat
pom wolff
Rik van Boeckel inmiddels in de buurt van clermont-ferrand
Na kora te hebben gespeeld in Perpignan nu gearriveerd in Royat in de Auvergne vlakbij Clermont-Ferrand. En heb ik kennis gemaakt met een muzikant van de Franse groep Organisatzya die op hun album Vlug 2 nummers van mij hebben opgenomen nadat februari 2021 mijn album Deze hoofden praten was uitgebracht door ons gezamenlijk label Raakvlak uit Den Haag. De opnames vonden digitaal plaats; op afstand dus maar nu ik door Frankrijk reis heb ik een van hen Maxime Bisson live kunnen ontmoeten in een andere plaats vlakbij Clermont-Ferrand: Ceyrat! Salut. Rik
Kora de Perpignan
De snaren bewegen langs vele wegen
van Terra Aguila’s Ibiza naar Perpignan
de Maanfluisteraar reist gaarne mee
langs eilanden bochten de Mediterranee
van España naar Francia zingt de kora
Bambara liederen zoals Bani Le
Kemebourama melodie van Mali
improvisation a la kora de Perpignan.
De nouveau wakker in Royat
Deze hoofden praten in de Auvergne
Vlug naar Organizatsya in Ceyrat
wordt de tijd wakker in Royat
langs de ruige weg van de Cevennes
diepe groene gronden van Grand Causses
Millau en la douce France binnendoor
Burkina Faso’s Saka Saka in de maag
in de citadel van Clermont-Ferrand
verzon Blaise Pascal het gebouw ah oui
deze hoofden praten vlug in het Frans
met het accent van de chansons
van Johnny Halliday en Jacques Brel.
Rik van Boeckel
VON SOLO over het einde van ‘de man’: ‘De mannen moeten weg. Het is tijd voor de Menlösung!!!…’
De mannen moeten weg. Het is tijd voor de Menlösung!!!
Johan Derksen was weer lekker bezig onlangs. Iets met een kaars. Men viel er overheen als was het of iemand de vergelijking trok, dat Zelensky wel een beetje op een vermoeide Lil’ Kleine lijkt. Het spectrum (of is het rectum in dit geval) besloeg reacties variërend van ‘dat moet toch kunnen’ tot ‘opsluiten en afknallen die gast’. Zo wordt tegenwoordig gereageerd.
Mijn vader fluisterde me toe dat hij het allemaal maar onzin vond en wel kon lachen met die Derksen. Intussen werden de oude bok in de andere wereld van alle kanten uit sancties opgelegd. Maar is intussen weer gewoon terug op de buis.
De praatprogramma’s waren die week gevuld met een doorlopend welles welles. Om strontziek van te worden. Het zijn wel dingen die je doen nadenken over echte oplossingen. Hoe kunnen we bepaalde problemen nu eens en voor altijd oplossen. Dat zulke mannen als Derksen niet meer dat soort dingen doen met weerloze vrouwen. En dat vrouwen hetzelfde gaan verdienen. Dat er gelijke rechten komen voor (blanke) vrouwen? Nou, ik heb er lang over nagedacht. Welgeteld een minuut. En toen ineens was de oplossing er. De mannen moeten weg. Het is tijd voor de Menlösung!!!
Het mannelijk ras moet uitgeroeid worden. En dat is geen grap. Alle problemen in de wereld worden door mannen veroorzaakt. Oorlog, mishandeling, verkrachting, kapitalisme, communisme, machismo, homofilie, voetbal, boerka’s, string tanga’s, Johan Derksen, Vladimir Poetin, Hitler, allemaal mannengezeik. Geen vrouw die er een hand in heeft gehad. Als we de mannen allemaal verwijderen van deze planeet, rukken we in één keer alle wereldproblemen aan de wortel uit. Want de Dijk zong het al, ze zijn nergens goed voor. Er is niets dat in hun verdediging spreekt. De dominante rol van de man heeft de wereld aan de rand van de afgrond gebracht.
Er gewoon een eind aan maken. Wat zaad invriezen en de technologie schijnt ook al zo ver te zijn, dat het met wat DNA ook wel lukt om nieuwe vrouwmensen te maken zonder mannen. Mijn dochtertje vroeg na mijn uitleg van de Menlösung nog hoe het dan met de vrouwen zou moeten die dachten als mannen. Mijn antwoord was, dat deze gezuiverd dienden te worden en dan in heropvoedingskampen geplaatst. Alles wat herinnert aan de mannelijke historie mag uitgewist. Behalve Johan Derksen, omdat die toch een beetje het uiterlijk van een God heeft, die dit allemaal mogelijk heeft gemaakt. Het zal een paradijs op aarde zijn. Ach, en als ik me vergis, is alles nog steeds kut.
VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Jeroen Brouwers overleden
Rik van Boeckel gearriveerd in Perpignan: ‘liedjes rappend op de beat van l’amour’
Salut, Rik
Haarspelden van het reizend leven
Costa Brava bochten haarspelden
van ruige uitzicht kusten de Mar
langs Lloret y Tossa y San Feliu
binnenwegen leidend naar La Escala
de versleten rotsjes van Cala Montgo
het uitzicht op familie verledens
het stuur zoekt rustig Francia op
het Catalaanse França y Perpinyà
de oostelijke Pyreneeën van Occitanië
het beeld van François Arago verstilt
voor Porte Notre-Dame als kundige
van natuur sterren en landmeters
de bochten van het leven verzoeken
de jaren in onvergetelijke verhalen
op te slaan en reizend schrijvend
drummend reciterend verder te gaan
standvastig als vaders boegbeeld
poëzie en la música combinatie
tot levenselixer verheffend zo treffend
liedjes rappend op de beat van l’amour.
Rik van Boeckel
Hotel Campanile. Perpignan Sud
11 mei 2022
Merik van der Torren en het volle leven
Op een zomeravond kocht ik
een fles Vinho Verde,
liep het Sarphatipark in en
dronk langzaam de wijn op.
Het schemerde,
vogels jubelden in de bomen,
schaduwen groeiden,
de lantaarns gingen aan.
De laatste hond verliet het park,
de eerste mannen slenterden over het grint.
Ik was een beetje Portugees,
neuriede fado,
ging naar huis,
sardines roosteren.
Merik van der Torren
Rik van Boeckel op de weg terug
La noche de Mataró
Onbekende straten houden de wacht
de eilanden in de open zee verdwenen
ruig hoog en bekend hip op korte tenen
het strand van Varador leidt de nacht in
na Ibiza Terra Eularia Mallorca Alcúdia
de voorbije kust van pijnbomen
slaapt in dromende gedachten
tijdens la noche de Mataró
het ritme van Benirrás trilt door
in de wonderschone nacht
de droom de melodie zeker zacht
zingende rotsen van Cap Negret
eiland van la hippe música
de aarde van Aguila stijgt in waarde
door Afrikaanse muziek en dans
tot aan de Ramblas van Barcelona.
Rik van Boeckel
Hotel Colon. Mataró
10 mei 2022
prachtig gedicht van Jeanine Hoedemakers unaniem op FB in liefde en warme waardering ontvangen: de tuin als veilige plaats om in weg te dromen
de langste – alhoewel – brief ooit
schrijf ik aan jou
hij bevat de tuin waarin
onkruid hardnekkig de kop
op blijft steken tussen de stenen
van het terras
.
het gras is meer een madeliefjesveld en
de prunus – maar dit weet je wel – is gestorven
.
de goudenregen wil gaan bloeien maar
gezonde groei belet hem, de blauwe regen daarentegen
groeit als kool maar bloeit niet
.
de vijver gaat hier weg
de haag tussen ons en de buren
het fluitfabriekje – je weet wel –
hij is dun, het woord armetierig valt me in
.
armetierig
.
zondag floot er een merel, vlak boven ons hoofd
wat klonk dat hard
veel mussen zien we hier niet meer
soms een vinkje, een enkele keer een roodborstje
wat duiven, kraaien, eksters
.
op het terras staat een nieuw zitje, nou ja nieuw
het stond in de kringloop, was net binnen gebracht
ik heb het zonder nadenken gekocht
.
het is groen, er bladdert verf vanaf, de tafel bleek stuk
vannacht droomde ik van een man waartegen ik zei dat ik
een beetje van hem hield, een beetje, herhaalde hij
in zijn ogen stond iets speciaals, ik omschrijf het nu
als teleurstelling maar misschien was het iets anders
.
we omschrijven elkaars handelingen vaak verkeerd
woorden komen anders over, ons toegeworpen blikken
vullen we zelf in
.
praten is lastig, de een zegt te veel, is te scherp, te klip en klaar
de ander zegt ja en denkt nee, weer anderen willen niet eens praten
maar vertellen anderen desondanks over de nooit gevoerde
gesprekken dat ze vervelend waren, ze weten zelfs precies waarom
.
de tuin is een heldin, met haar kan ik lange gesprekken voeren
ik durf gerust te zeggen tegen haar dat ze er niet uit ziet en het
kost me geen enkele moeite om het hoofd te buigen voor haar
.
het is mijn schuld, vertrouw ik haar toe, alles wat fout ging is
mijn schuld of wordt op mijn schouders gelegd
.
ik kleur mijn tuin niet in met oordelen en zij vertrouwt mij alles toe
haar ongelukkig bruin en de verpieterde verlangens om
eens grondig uit te pakken
.
ze is altijd thuis en weet precies wat ze aan me heeft
dat is liefde denk ik, liefde in haar zuiverste vorm.
Jeanine Hoedemakers
Peter Posthumus ietsje minder opgewekt vandaag: ‘dat het nooit is wat het zijn kan…’
Niet het leven
dat we leiden
maar dat ieder leven
uiteindelijk droef is
dat je nooit precies weet
waarom je gaat
voor wat je doet
dat het nooit is
wat het zijn kan
wat het beloofde
onbedoeld en onvolkomen
het schiet te kort
vooral in het vermijden
van het
onoverbrugbaar scheiden
Peter Posthumus
PETER BERGER: ‘Vrijheid. Festival. Hekken. Patat. Er wordt voorzichtig aan al wat gedanst….’
Vrijheid. Festival. Hekken. Patat. Er wordt voorzichtig aan al wat gedanst. Verlegen nog. Het is immers lang geleden. Fresku spits one liners: Je moet vechten voor je plek in deze roofstaat. Uh? Ja, de man heeft wat te zeggen. Maar goed, een danspasje kan je er wel op wagen. Dat hoort ook. Want het is er best gezellig. Op het malieveld. Op het festival achter hekken. Voor uw eigen veiligheid. Dat wel. Die hekken. Op het andere podium probeert men hardnekkig een feestje te bouwen. Het is immers een voorrecht om onze vrijheid zo lekker ontspannen in het zonnetje te mogen vieren. We moeten er bij wel bij stilstaan. Vrijheid? Daar hoort een feestje bij. Bob Marley? Uiteraard. Icons. Die mogen niet ontbreken. Claimen die hap. Het zijn onze helden. Immers. Een coverband mag je het alleen niet noemen. Dat zou heiligschennis zijn. Nee het is een tribute band. Ze doen hun uiterste best. Maar Bob is er niet bij. Ik loop nog maar eens een ommetje. Met Bob rondspokend in m´n kop: Are you satisfied with the life you´re living? Ik poets de plaat. Buiten staat een lange rij. Om erbij te mogen horen. Om vrij te zijn. Al is het maar voor even.
Peter Berger
