pomgedichten.nl

Vorige week schreef ik: ik ben erg blij dat dichter Vera van der Horst de donderdag als hoofdpersoon voor haar rekening wil nemen op pomgedichten punt nl.  – ‘VON SOLO laat een grote schoen na om te vullen’ – sprak ze onzeker. die heerlijke onzekerheid van Vera gaan we/mogen we de komende donderdagen genieten.dat alles in de 14 delige serie: En…? hoe gaat het met U vandaag mevrouw van der Horst?

Geen mening

Het valt me op dat ik de laatste jaren steeds minder de neiging heb mijn mening te ventileren. Als mensen mijn mening vragen over iets waarvan ik weet dat hun mening daarover al zo vast staat als zeker is dat zij ooit sterven, heb ik passende antwoorden als: “daar heb ik nog niet echt over nagedacht” of :”ik heb me er nog niet voldoende in verdiept.” Het aantrekkelijke van zo’n antwoord is dat je niet in discussie hoeft te gaan.
Bovendien hoop ik de personen er indirect en subtiel op te attenderen zich ook wat meer in het onderwerp van hun mening te verdiepen. Met dit laatste scoor ik weinig succes, want als men zich er al in verdiept dan haalt men de info uit de bubble waarin men zit.

Het lijkt wel of het hebben van een mening noodzakelijk is, om jezelf te profileren, om er bij te horen – bij de voor of de tegenpartij – of om de ander de gelegenheid te geven zijn mening te spuien. Ik heb vooral op social media niet de indruk dat, als men daar een mening dropt, het de bedoeling is om een genuanceerde discussie te beginnen. Het is meer: zo zit het en niet anders. Mocht je er toch anders over denken dan ben je of erg dom of zelfs de vijand. Ik heb zussen elkaar zien blokken omdat ze van mening verschilden over de corona crisis en het beleid. Blokken ze elkaar ook als ze op een andere politieke partij stemmen, of de één van huisdieren houdt en de ander niet.
Het fijne van het leven in een democratisch land is dat iedereen een eigen mening hardop mag uiten, zonder afgeknald te worden. Ben je van mening dat iedereen hetzelfde moet denken, dan zoek een totalitaire staat die bij je past – ja overdrijven is ook een vak.

(Sijpelt hier nu toch iets van een mening in door?)

Vera van der Horst

Hij hangt zo’n beetje in de lucht,
boven de regen en het duister,
die mooie zomermiddag

Dat maakt het leven zelf wel uit

Anne van Walraven

@annevanwalraven

‘ik zag haar bidden voor de maan maar
zij is onbesuisd en eenzaam dronken.‘

als onze beum de familie en in het bijzonder moeders de poëzie in trekt dan wordt het genieten. dat weten we. niemand in Nederland noch in de lage landen noch op de boven alles uitstekende eilanden weet te schrijven met de puurheid en de genadeloze existentiële intenties als Karin Beumkes. kijk je hebt vele poëziesites in dit kikkerland maar pomgedichten punt nl heeft Karin Beumkes op de maandag. op de foto rechts:

• Rik van Boeckel met de realiteit in Leiden
• Frans Terken met de realiteit van een wereldkampioene
• Petra Maria met de realiteit van loslaten, zichtbaar loslaten
• Anke Labrie bij de realiteit van een leven 1963-2017
• Vera van der Horst met de realiteit van een minnaar

deze week geen zondagochtend wedstrijd op de pom. WEL de mogelijkheid om in dit weekend uw meest realistische – zeg maar rustig uw meest vreemde –  gedicht in het zonlicht van deze site te plaatsen. gisteren in het stedelijk museum van Schiedam een aantal met name jonge nederlandse realisten bewonderd – tot of tot en met  morgen daar nog te zien daarna sluiten ze het museum. in het realisme is in zekere zin altijd wel iets vreemds aan de hand. de gestolde verbeelding van een werkelijkheid die losgezongen lijkt uit de werkelijkheid. we lezen U zo graag –  een losgezongen werkelijk heden.

stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

de ideale man

is een man die kopjes geeft
bij wie je weg kunt dromen
alles kunt vergeten
die energie geeft
alleen al door er te zijn
aandachtig is
die zomaar ik houd van jou
in je oor fluistert

de ideale man is een man die
nadat hij lief heeft gehad
nog even tegen je aan schurkt
jou het eerste slokje water geeft
je vastbindt
met een genadeloze blik
zegt dat je kansloos bent
nou ja als je er van houdt natuurlijk

die bij zouteloze films
naast je blijft zitten
die precies op het juiste moment ja zegt
of nee
die een arm om je heen legt
bij wie je helemaal jezelf kunt zijn
die met passie zijn dingen doet

én je miele repareert
waar je stil van kunt genieten
bij wie je je veilig voelt
die pas als je slaapt
je kamer vol kotst

pomwolff

Het dagelijkse rondje met de hond is altijd een standaard terugkerend gebeuren van de dag.

Meestal op een tijdstip dat half Krimpen zich nog omdraait, of een rot klap op die wekker geeft om zuchtend in beweging te komen omdat het werk roept.

De laatste dagen loop ik wat later. Corona laat het leven in huize Koenderman wat langzamer lopen en dat bevalt wel.

Als je later loopt zie je ook meer, zo ook de uitersten van één geloof.

Tijdens de wandeling komt er een degelijke oudere dame me tegemoet lopen. Een groet kan er net af, want als je in lange broek loopt bewandel je duidelijk niet dezelfde weg naar de Heere. De poezelige hondjes in fel roze brengen kleur aan het degelijke zwart en de strakke grijze knot.

Ik kan toch even niet de vraag in mijn hoofd bedwingen hoe deze vrouw tegen de dochter van de Dominee aan kijkt, ook altijd in degelijk zwart. Zwart leer wel te verstaan met een rok(je) ver boven kniehoogte, zwarte naadkousen in hoge zwarte stiletto’s en de donkere zwarte lange haren in een strakke staart. Haar herdershond kort aan de riem.

Het verschil tussen dominee en domina lijkt soms niet zo groot in een dorp waar de man die ooit op zijn negentiende het geloof vaarwel zei, om manager te worden van een amateurrockband en te gaan dealen in drugs, de oud gereformeerde kerk stevig in de hand heeft en met zijn leer om het hoofd zwaait.

Ziek zijn doet je ook nadenken over geloof, zeker als je in de natuur geniet van alles wat er op je pad komt, of dat nu de wandelaars met hun honden zijn, of het groen van de bomen en alles wat er in leeft. Daarnaast wil je alles eruit halen wat er in zit, de stille rust en die spanning, soms tergend, soms geil, maar vooral het gevoel dat je leeft!

Waar ben ik gebleven
schreef ze in de sneeuw
voor ze ging zitten