pomgedichten.nl – Pagina 239 – Pom Wolff – gedichten – nieuws

waar waren we gebleven? bij de foto van babs witteman! nu met een reactie van de dichter Frans Terken

waar waren we gebleven
jij sprak woorden van diepe aard
dit wordt typisch weer…
zo een gedicht…
van jou…
waarin…

ik hoorde je denken
dit wordt inderdaad een gedicht
bevestigde ik

waarin…
de woorden…
elkaar net niet raken…

pom wolff

**De hand van de dichter**

Zoals dit zich lezen laat
wijst het op oefening
en vasthouden aan volharden

weten wat gedicht wordt
een woord dat het oog treft
met de zin van verkennen

wie raakt zo niet in vervoering
het is de weg vooruit zoeken
niet terug in drassige klei

had ik maar één zo’n hand
als die van de dichter P.

ik zou het moeras van lege vellen
al schrijvende achter me laten

© FT 19.02.2021

Suzanne Krijger: ‘In de kinderwagen zag ik je dochter als een ansjovis in zoet water liggen – Je zei met lachend ongemak dat ze een beetje te groot is…’

In de kinderwagen zag ik je dochter als een ansjovis in zoet water liggen
Je zei met lachend ongemak dat ze een beetje te groot is

**“Ze groeien als kool”**

In de kinderwagen zag ik je dochter als een ansjovis in zoet water liggen
Je zei met lachend ongemak dat ze een beetje te groot is
Ik had het zo nog niet bekeken
Ze keek als een baby nog zo klein terwijl jij haar al als opgegroeid ziet
Ik had haar maanden niet gezien, maar zag nog altijd dezelfde lach
Enkel wat grotere botten en het jasje die wat strakker zat
Het was jullie dingetje geworden
Vandaar die lachende blik en dat knikje naar de grond waar de weg de losse lijnen langzaam aan elkaar verbindt
Zij die vooruit geduwd wilde worden. Ook al kon ze dat prima zelf
Zij die voor de deur stond met haar schoentjes zelf gestrikt
Maar als kleintje in de wagen wilde liggen met de kin op de borst en een afwachtende blik
Door het bos wilde ze lopen
En terwijl ze eigenlijk al wist hoe dat eruit zag, deed ze alsof alles nieuw was en de losse lijntjes nog als veters aan elkaar moest strikken
Ze herkende me nog, want ze groeide uit haar babyvorm en zat zo rechtop
Binnen enkele seconden haar gezicht gegroeid vervormt naar meer emotie
En zei “Hallo”
Ik zwaaide terug, en haalde mijn hand, die ik de hele weg in mijn zak had gestopt, omhoog
Ik zou ook wel in zo’n wagentje willen liggen. Met een zonneklep die ik inzet wanneer ik wil
Dat ik dan weer lach om elk geschreeuw en schreeuw als ik iets niet wil
Onderuitgezakt in een bedje van ondersteuning waarvoor nu nog enkel mijn hand in mijn zak rust
Wandelend met mijn moeder erachter, soms ongemakkelijk lachend wanneer ze weet dat ik eigenlijk zelf zou moeten lopen
Maar ik kan de hand er zo op leggen
Want wanneer begroeting niet meer aan hun mimiek is te zien, en ze gewoon kunnen zeggen
Dat de omgeving het bewustzijn waard wordt om contact mee te kunnen maken
Kunnen ze het ritme van de voetstappen van hun vader horen
Doet hun de stralende blik de zonneklep openen
En beginnen ze toch langzaam zichzelf vooruit te duwen

Suzanne Krijger

VON SOLO voor even terug op het oude nest pomgedichten punt nl: ‘Ooit dacht ik soldaat te willen worden. Commando of marinier leek me wel wat…’

Moeder: ‘En nou moet je eens goed luisteren!!!’
Kind: ‘Ja, mammaaaaa.’
Moeder: ‘Maar, je luistert niet vervelend kind!’

Zo klonk het eerder deze week, terwijl ik langs een speeltuintje wandelde. Een moeder die haar kind maant tot ‘luisteren’. In mezelf fluister ik dan, dat ze duidelijk moet zijn. Ze wil niet dat het kind luistert. Ze wil dat het gehoorzaamt.

Ooit dacht ik soldaat te willen worden. Commando of marinier leek me wel wat. Een bezoekje aan het rekruteringscentrum op de Westblaak, was voldoende me van die gedachte af te helpen. Als ze dachten dat ik zonder na te denken in de sloot zou springen als ‘je meerdere’ zegt ‘spring’, dan hadden ze het mis. Ik snap ook wel dat het belangrijk is, dat je onder bepaalde omstandigheden exact doet wat je bevolen wordt, maar ken de historie van de wereldoorlogen ook goed genoeg, om een aversie tegen blind gehoorzamen te hebben. Zelfs gehoorzamen met een uitleg hoeft niet altijd op mijn medewerking te rekenen. Als ik dit zou voorleggen aan een doorsnee soldaat, dan verwacht ik een uitleg te krijgen die mij tot in de puntjes duidelijk zal maken, dat ik het fout heb. En vanuit zijn oogpunt, zal dat dan ook kloppen. Als je ergens in een put ligt te wachten, tot de vijand gaat trachten je te overrompelen, dan is het beter, dat dan ook maar te doen. Jezelf afvragen hoe je in dat verre land in die put bent beland, is dan even geen optie.

Maar nu komt het gladde ijs. Medisch specialisten. Zij studeren meer dan een decennium keihard om zich te specialiseren in waar hun professionele passie ligt. Ze worden blootgesteld aan chronisch slaaptekort en bovennormale hoeveelheden stress tijdens hun leertijd. Neem daar nog eens de moordende competitie bij, waar ze tegen aan moeten vechten om in een respectabele maatschap te belanden en vervolgens de werkweken van tachtig uur, die blijkbaar normaal zijn in die wereld. Tel daar de bezuinigingen van de afgelopen vijftien jaar bij op en reken maar, dat ik niet graag in hun schoenen zou staan. Het is vergelijkbaar met een frontlinie in een oorlog. Al helemaal als je IC ook nog eens vol ligt met stervende mensen. Dan is het niet het moment, dat mensen zich met je vakgebied moeten gaan bemoeien en al helemaal geen moment voor discussie. Er moet eenheid en gehoorzaamheid heersen op dat moment. Net als bij de frontsoldaat is er in de vuurlinie is dat niet het juiste moment om na te denken hoe je daar beland bent.

Dan nog gladder ijs. Eigenlijk zou ik hier helemaal niets over mogen zeggen, want ik weet er niks van, maar toch begeef ik me erop, met het risico er door te zakken. Het Studentencorps. Om hier toegelaten te worden is een ontgroening nodig. Dit is een ritueel, dat met veel geheimzinnigheid en dus ook speculatie omringd is. De reden daarvoor is, dat er dingen gebeuren, die eigenlijk niet door de beugel kunnen, maar waarvoor de ‘uitvoerders’ niet aansprakelijk gesteld wensen te worden. Het zijn rituelen om gehoorzaam te maken middels vernedering en oorzakelijke medeplichtigheid. Dat schept een perverse band, die minimaal een leven lang duurt. Waarbij ook geldt, dat gehoorzaamheid aan de regels van het spel, boven alles staat. Het is een voorbereiding op een wereld, waar op cruciale momenten absolute gehoorzaamheid van je gewenst zal zijn, en jij ook moet kunnen vertrouwen op de gehoorzaamheid van hen die verantwoording aan jou dienen af te leggen. Daar stel je geen vragen bij.
Een ding wat in de drie gevallen gelijk is, is dat de keuze om beroepssoldaat, specialist of corpsbal te worden een vrijwillige is. Je begeeft je vrijwillig in een systeem, waar gehoorzaamheid een bepalende factor is. Zo bepalend zelfs, dat ongehoorzaamheid vrijwel direct tot uitsluiting leidt. In geval van een soldaat in oorlogstijd zelfs tot de dood. Kadaverdiscipline is een ander woord daarvoor. De ultieme Pavlov-reactie op elke crisissituatie. En zo komen we weer in het heden.

Lange tijd heb ik wat ambivalent tegenover de aanpak van de coronacrisis gestaan. Dat is niet zo moeilijk als het een ver van je bed show is. Ik hoef niet op een veel te kleine, onderbemenste IC te staan in het heetst van de strijd. Mijn kroeg is niet dicht, terwijl de huur gewoon doorloopt. Om me heen stierf niemand. Carnaval interesseert me ook niet. Alle regels vanuit de overheid waren voor mij als burger zodanig facultatief, dat gehoorzamen toch telkens een keuze was en daardoor ook voor mij acceptabel. Thuiswerken is geen straf, als je leuk woont. Thuisonderwijs is ook geen probleem, als je er gewoon niet aan meedoet. Mondkapje ook geen probleem, ik zat er wegens fijnstof toch al aan te denken. Als ik echt op kantoor wilde geen werken, dan smokkelde ik daar een uurtje binnen. Als hedonist stond ik tussen de tieners te dansen in een kroeg aan het Canal Saint-Martin afgelopen voorjaar. Als kunstenaar en verslaggever ben ik naar Brussel afgereisd om de avondklok te trotseren, om te zien hoe surrealistisch dat was. Tot het moment dat zelfs in Nederland de avondklok ingesteld werd. Dat was voor mij het moment, dat me voor het eerst in mijn leven, op deze manier de vrije keuze ontnomen werd. Door de staat.

Ik heb mijn kinderen altijd proberen te laten gehoorzamen. Ik heb ze heel erg goed het verschil met luisteren uitgelegd. Pas nu realiseer ik me wat een luxe luisteren is ten opzichte van gehoorzamen. En wat een zegen het is, niet in de frontlijn gedwongen te zijn.

En dat vrijheid, bovenal, toch altijd mijn enige keuze zal zijn.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl

hondje Merik van der Torren onheus bejegend door dom gansje – rellen op Olympiakade Amsterdam

Hoi Pom,

Een beschrijving van het regelmatig terugkerend tafereeltje met de ganzen op de Olympiakade, waar ik vaak met Betty wandel, voor pomgedichten, in de bijlage, groet, Merik

**Stadstafereel, voor Betty nr. 23**

De gans strekt sissend
zijn wijd-open bek naar voren,
naar Betty, die in het gras snuffelt
en verder schooiert zonder
schijnbaar iets te merken.

Dan richt de gans zich op,
klapwiekt en gakt in triomf,
de vijand verjaagd.

Betty en ik wandelen rustig weg;
er is niets aan de hand,
heus niet.

Merik van der Torren

ergens werd gesproken
je verwachtte witte jassen
je zei hier woon ik niet
dat wist ik wel

ik zag een deur openstaan
een onopgemaakt bed
een boekenkast
zonder dichtbundels

(is geen boekenkast)

je lag op dat bed
als een gesealde gedichtenbundel
lachte je

…

niet eens een boekenkast
één verdwaalde dichtbundel
en wat een stilte
op dat schreeuwen na

dat mag je niet zeggen
dan nemen ze je mee
cremeren ze je

open haarden altijd gevaarlijk hoor
fijnstof

…

iedereen weet het nu
je was zo stil de laatste tijd
ik zei dat doet ze niet – echt niet
maar je deed het wel

zo zie je maar weer
de ene mens is de andere niet
je hebt ook van die gedichten
waar geen vinger achter te krijgen is

pom wolff

de maandag met IEN VERRIPS… wassen, filosiferen, prutselen en modderen

vanaf vandaag zal elke maandag in dit land – van groningen tot verweerd geheel anders zijn. deze ien verrips doet uw comfortzone als sneeuw voor de zon verdwijnen – was het wassen op maandag staat u straks te modderen – was het modderen? dan wordt het Kant! de maandag door op de dinsdag met Ien. waar heb je dat nog – jawel in de zaanstreek én op pomgedichten punt nl.

sinds maandag-wasdag zijn status als zodanig heeft verloren
is deze dag gebombardeerd tot maandag-filosofendag
waarbij de vraag op tafel ligt naar het waarom
van deze apres-weekend dag
deze eerste werkdag van de week dag
deze helemaal geen zinin dag
deze gestapelde k-dag waaronder katerdag
deze modderige lullige prutseldag

daarnaast worden gedachtenexperimenten aangemoedigd
om de mogelijkheid te onderzoeken
en de gevolgen van
het schrappen van de maandag

Ien Verrips

Rik van Boeckel en de aanstaande LP: ‘DEZE HOOFDEN PRATEN’

**Release LP Deze hoofden praten. Rik van Boeckel. Label: Raakvlak**

Op 22 februari vindt de release plaats van de LP *Deze Hoofden Praten* van de Leidse
dichter/percussionist en spoken-word artiest Rik van Boeckel. De LP wordt uitgebracht door het
nieuwe Haagse label Raakvlak, dat een grote affiniteit heeft met de wonderbaarlijke muziek van de
cassettecultuur van meer dan twee decennia terug. Rik van Boeckel verwierf in de jaren tachtig landelijke bekendheid als popdichter en trad door heel Nederland op met een combinatie van poëzie, liedjes en muziek. Hij bracht toen twee cassettes uit bij Kubus Kassettes van Rob Smit: *Deze Hoofden Praten* (1983) en *Hé Hé Wat Moet Dat* (1984). Deze kregen goede recensies in Muziekkrant Oor. De LP *Deze Hoofden Praten* is samengesteld uit 9 tracks van deze cassettes, die stuk voor stuk
exemplarisch zijn voor de vooruitstrevende DIY-stroming van die tijd. De muziek is een mengelmoes
van new wave, pop, ambient en eigenzinnige dub. Van Boeckel’s teksten hebben deels een surrealistische en dadaïstische inslag. Ze zijn een reflectie op de natuur, op de actualiteit van toen en op de muziek van die tijd zoals Echo & The Bunnymen en Talking Heads, waarnaar de titel verwijst.
Voor Van Boeckel is dichten zowel schilderen met woorden, als muziek maken met woorden. Zo bracht hij december 2018 de poëziebundel-met-CD *Beweeg Als Een Strateeg* uit en draagt hij nog steeds zijn poëzie voor met live percussie en met andere musici. Want zijn poëzie ligt dicht tegen rap en liedkunst aan. De LP *Deze Hoofden Praten* is daar een weerslag van, maar dan geplaatst in de
muzikale en artistieke kaders van de jaren tachtig.

De distributie wordt verzorgd door de Amsterdamse platenzaak Rush Hour.
https://www.rushhour.nl/record/vinyl/deze-hoofden-praten

Via Bandcamp is de track IJsvallei te beluisteren.

https://raakvlak.bandcamp.com/album/deze-hoofden-praten

**Contact:**
Rik van Boeckel
rikvanboeckel@gmail.com

Piet Zaalberg
portoverdemusic@gmail.com

Karin Beumkes over de liefde zo liefdevol: ‘Ben je mooier nog dan veertien jonge eksters in je slaap…’

Ben je mooier nog dan
veertien jonge eksters in je slaap

Lieve Pom Op de zondag van de veertiende februari moet je een beetje aan de liefde denken. Laat zoveel mogelijk zonlicht binnen, want zonder liefde is dit leven volkomen waardeloos. Omdat je mijn vriend bent wens ik jou deze week van alles het beste. Liefde, liefde, liefde! Het hogere halleluja van jezelf.

Karin

Ben je mooier nog

Ben je mooier nog dan
veertien jonge eksters in je slaap
het balkon mag open
neem ze uit je hand
één oog gaat teder loom weer dicht
weet je dat je in je slaap zo knarsetandt.

Ben je mooier nog dan het hoofd
achter de muren van mijn rug
ik hoor voel denk dat je loopt op moeilijk zand
je been trekt – wat zie je voor je –

Is iets lichter als ik nu
iets van je schouders optil
zonder dat ik verspilling van de nacht teweegbreng
onder het slapen ken ik je beter nog dan vogels.

Vleugels klappen de wereld open
alles waar we ooit voor vochten
vlucht tussen spaties naar ons terug
er is alleen de stilte en een verdwaald begin van hopen.

Karin Beumkes
Muziek: Eva de Roovere – Fantastig toch

https://youtu.be/Y6zwt7TvXBY

Gérard Vromen/ Cartouche sluit de liefdesdag af met een toetje: …O Vale Tina…

***O Valentina***

Als ik jou ronduit zou vragen

me op handschoenen te dragen
en ijzer witheet te breken
of als ik je zou smeken
tijd over dood punt te tillen
en ruis te doen verstillen

wat zou jij dan zeggen?

dat zand niet te vangen valt
druppels zich niet laten tellen
niets zo buigzaam is als riet
tijd niet te temmen is
de smaak van mort subite?

en als ik nu zou zwijgen

mij alleen bedrinken
aan ogendiep en enkel
bleef verwijlen
bij lippen half open

zou iets dan kunnen
beklijven de zon
zijn rondgang staken
licht het dorsten laven?

zelfs cirkelkwadratuur
kan slagen als ook jij
maar vierkant gelooft
in jou en mij ligt alles

open en besloten

wij staan te boek
rondom zwijgen
dat hartverwarmend
weg zal wijzen

*© GV*

JOZ KNOOP wint de enige echte virtuele – (stuur een) foto én een bijpassend gedicht – (naar de) zondagochtend wedstrijd van pomgedichten – Erika De Stercke en Cartouche zilver, Max Lerou brons

inkijkjes lieve lezer deze week in de ziel en zaligheid van de dichter. wat spookt er in dichtershoofd rond bij een vrije opdracht. aan welke plaatjes/foto’s zou de psych zijn of haar handen vol hebben? welke fototeksten verrijken de ‘nederlandsche’ taal – allemaal vragen – maar bovenal welke bijdragen (lees rustig alle bijdragen dank aan alle dichters die instuurden) maken de lezer van een doodordinaire zondagochtend een zondagochtend om te genieten en een zondagochtend om niet meer te vergeten.

nogmaals dank aan alle dichters – drie gedichten vond ik echt heel bijzonder – drie gedichten voor goud zilver en brons op de enige echte virtuele. de vrouw des huizes roemde cartouche – ‘jajaja’ mijn commentaar maar die erika de stercke die was vandaag ook erg goed hoor. spiritueel optimistisch bijna. en dan wat te zeggen van DE of HET jozzonet van joz knoop. hoe de vorm en de inhoud tot een eenheid te smeden – nou dat kun je aan joz overlaten. ik doe JOZ KNOOP goud, ERIKA DE STERCKE en CARTOUCHE zilver en hemabrons voor de klassieker van MAX LEROU. (als ie het lezen kan natuurlijk.) winnaars van harte!

Hallo Pom,

Dat was een leuke opdracht, dus ik dacht maar weer eens in te sturen. In een van de4 fotomappen kwam ik de foto tegen die ik vorig jaar heb genomen tijdens een wandeling in Dordrecht van een etalage met beelden van, ik denk, raven. Ik heb ook het kaartje van de kunstenaar gefotografeerd dat ik ook op mijn bijgaand Word-document heb geplaatst. Zo ontstond de titel, want ik was verrukt van deze etalage en ere wie ere toekomt. En die eer is een jozzonet geworden. Bedankt voor je leuke opdracht die heeft geleid tot mijn inzending.

Vriendelijke groet
Joz Knoop

**Jozzonet voor Jolanda Riedijk**

Alle snavels dezelfde kant op.
Hou je snavel maar liever niet.
Ik hou me graag koest maar zeg tot mezelf
“Laat jezelf gelden en schiet met je woorden
van die eenling die even de massa ontstijgt”
Alles staat vast en dan klinkt toch de stem
van die eenling die even de massa ontstijgt:
“Laat jezelf gelden en schiet met je woorden”
Ik hou me graag koest maar zeg tot mezelf
“Hou je snavel, maar liever niet
alle snavels dezelfde kant op”.

Joz Knoop

->
de draai die de dichter maakt in de tekst laat zich uitschrijven. we genieten de beroemde vorm van de jozzonet die joz zo eigen heeft gemaakt en op subtiele wijze uitvoert bij de mooie foto van het kunstwerk van jolanda. en inderdaad één vogel houdt zich aan de poëzie van Joz – en draait niet dezelfde kant op – de vogel die – weliswaar op de achtergrond gesitueerd – een prominente plaats heeft verworven in dit gedicht.

Rik van Boeckel – glibbers houden de wacht
Petra Maria – hij vangt je op
Ditmar Bakker – en ’t fijnst van al, alleen te zijn
Frans Terken – een meerkoet kijkt me argwanend aan
Max Lerou – met de luxe leesbrillen van de HEMA
Magda Haan bruist in de Teflonpan
Cartouche – Laat ons even
Ien Verrips weldoorvoed en aartslui
Joz Knoop met een Jozzonet voor Jolanda Riedijk
Erika De Stercke: zijn gedachten dwalen af naar de flamingo’s

wie wint de enige echte virtuele – (stuur een) foto én een bijpassend gedicht – (naar de) pomgedichtenwedstrijd?

het thema is aan de dichter – welke foto/afbeelding leidt de dichter tot welke woorden deze week? we zijn erg benieuwd naar de inkijkjes. verder kent u de regels: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht/foto in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This: