Yvonne Koenderman maakt moeilijke weken mee en doet verslag op pomgedichten – wat ben ik blij met haar woorden – harde realistische waarnemingen en gevoelens – maar … op zijn/haar yvonne koendermans genoteerd – en dat ze door de sneeuw mag gaan in haar tuintje zoals poezen dat ook doen – alsof ze door de slagroom moeten – wensen wij Yvonne en dat de dinsdag Yvonnes kant uitvalt. hou je taai!
Nog een week en dan komt chemo 8. Tenminste, de twijfels zijn aanwezig of hij door kan gaan, maar dat verlossende antwoord horen we dinsdag na het bloedonderzoek. Tot die tijd rommelen we thuis wat aan. De sneeuw is mooi, maar de wandelingen waar naar werd uitgekeken zijn nog niet gemaakt, we zijn niet veel verder gekomen dan die stappen in de tuin, maar het scheelt ook een hoop, je hoeft je niet voor die ander die je misschien tegenkomt op te tutten en dat masker aan te trekken. Pruikje op, kleur op je wangen, zodat wanneer iemand vraagt hoe gaat het, je lachend kan roepen goed hoor!
Terwijl het eigenlijk kut gaat, je niet kan roepen of lachen omdat de ontstekingen als gevolg van de chemo te veel zeer doen, laat staan een afschrikkend gezicht zijn voor een ander als je je mond te veel open doet. Het is dus kut, met ondanks dat zwarte momenten van humor. “Mam…doe je mond eens een beetje open en beweeg dan met je tong achter je tanden. Brrrrrr het is net of er twee ogen van een monster naar je staren” Hillariteit ten top en iedere keer dat ik probeer mijn tanden te poetsen heb ik sinds die dag een gesprek met de steeds groter wordende ogen achter mijn tanden dat het tijd wordt dat hij oprot. Helaas trekt het zich er niets van aan.
Ik mag nog steeds niet klagen. Er zijn mensen die hebben dit vanaf chemo 1 en tegen de tijd dat het wegtrekt komt chemo 2. Ik hik als al het spul zijn werk goed heeft gedaan tegen 8 aan en kom nu op een punt dat eten echt niet meer gaat, drinken lastig is en praten nog meer, maar zonder uitzicht dat er nog 5 of 7 kuren komen.Het heeft ook voordelen. Je kan ineens in dat leuke bloesje of die skinny zwarte spijkerbroek van je dochter. Ja laten we hier even een leuke foto van maken…pruik op, wangetjes rood, wenkbrauwen die er niet zijn even bijtekenen en met de juiste lichtval van een winterzonnetje wat binnenkomt is daar een perfect gezellige Facebook foto. Zo een van zie je, het gaat prima, het gaat goed.
Als ik er goed over nadenk, dan gaat het eigenlijk ook goed, alleen dat tweeogend monster met al zijn vriendjes moet even snel mijn mond verlaten, zodat ik heerlijk kan genieten van mijn yoghurt of boterhammetje.
Je woordenschat galmt in het licht Het zicht wordt buitenshuis minder Het begint mistig te worden hierbinnen De deur gaat dicht De laatste vochtige zinnen vormen ringen op je hart Die je zonder te kijken oversteekt Voor jou hoeft het allemaal niet meer Je breit jezelf nog door de dagen Ook nu je alle zinnen kent heb je de hoop iets anders te horen Maar dat is verleden tijd Je kijkt Maar zet het liefst je gebit te koop En verhuist naar een onbewoond eiland om daar alleen te zijn Zonder dat iemand je kan bereiken Om maar te zien of ze je op komen zoeken Want het is goed zo Langzaam vormt er stof rondom je stem Je rem die voor verbinding staat laat je langzaam los terwijl je huis schoongemaakt wordt Je raakt de laatste platen op de muur aan om daarna niet meer op te staan En zakt in het zand Het maakt je niet meer uit Jij hebt je eigen plekje ontdekt waar je jouw muziek kan spelen Gaf zo langzaam aan ons de woorden weg In de zon laat je voor de laatste keer je huid bruinen Terwijl het water wegdrijft tot er alleen droge korrels gedachtenis overblijven Ook de spelende kinderen kon jij niet meer zien Het schoolplein is weg Nu staan we met z’n allen naast je ziekenhuisbed De laatste spetters van je brein op te vangen Terwijl we jouw netjes in een hangmat van herinneringen weven
Hoi Pom, Ik droom de laatste tijd veelal van uitbundige feesten met theater en voordrachten, nu dat allemaal niet meer kan. Onlangs schreef ik deze fantasie uit, groet, Merik
Feestje
Richard heeft de duindoorn gesnoeid. Stekelige taken liggen op straat.
Ga een feestje organiseren met Richard en Olga en Tiele als politieagent en tien andere buren als publiek.
Hoe Richard Olga ranselt met de takken, naakt met veel wijn en bluesmuziek.
Kan niet vanwege corona.
Merik van der Torren
Goedemorgen Pom Meriks gedicht Feestje heeft me geïnspireerd tot deze uitbundigheid. Groeten, Rik
Varende Vertiermakers
Het lentecarnaval rolt door de straten de Ra Die Ra Die Fanfare leidt de stoet over feestende stoepen straten stegen dames en heren dansen achter ramen
in ijsvrije grachten varen boten met orkesten van plezier en champagne drumbands met salsa ritmes en wijn djembé groepen en zingende dichters
van 071 naar 020 varen zij gevaccineerd en getest de dorst gelest zij zijn de Varende Vertiermakers blakend van gezond vertrouwen.
Ik droomde van vijf pagina ‘s op een verkreukeld half A4-tje
het ging geloof ik om een pappagaai die zichzelf had leren vloeken op de achtergrond een pratende giraffe met een dubbele nekbreuk dat klonk als het gekerm van krenten ingemaakt met scherpzand zoiets als een drilrap in een ei dat maar niet uit wil komen je kent het wel wereldoorlog in een notendop
had haast niets gedronken maar stond toch met hoofdpijn op
hier liggen de zilveren schubben nog steeds je lieslaarzen, je gele oliejas, je bundel met zeemansgezangen
Hoi Pom
Van een ingesneeuwd eiland in de middle of nowhere Nova Zembla in het kort, gevoelstemperatuur doepvrieszeehond/ Aloha, hier komt mijn gedicht.
Liefs Karin
Ritueel
In de stilte van de nettenschuur blijft de geest van de visserman hangen hier liggen de zilveren schubben nog steeds je lieslaarzen, je gele oliejas, je bundel met zeemansgezangen.
Hier beleef ik weer het wreed geheim het vissen villen met de blote handen rood en rauw worden mijn nagelranden
Jij stond er altijd bij te zingen dit ritueel verandert niet ik ben het meisje met de vlechten jij bent de trotse Inuit.
dat er altijd weer opnieuw een nieuwe fanfare door de straten zal gaan. een loflied op de vrijheid, de lust de liefde en het leven – twee dichters raakten wat mij betreft de kern van het thema deze week. Rik van Boeckel zilver en Cartouche het goud. onder de gedichten kunt u lezen waarom de eremetalen deze week naar deze dichters gaan. neemt niet weg dat ik alle dichters bedank voor de inzendingen – het was mooi om te lezen hoe de dichters de fanfare aan ons voorbij lieten gaan. dank jullie wel
Sneeuw wit je
Ik wist dat we ons begaven toen we gingen zwieren en niets ik zweer het je – dat ons weerhouden kon van die doorlopers, je kent ze wel over een spiegelglad oppervlak
jij en ik koek en zopie
elke scheur, elk wak dachten wij met gemak, de einder lonkte als een open gat om samen in te verdwijnen geen kou of vlaag kreeg vat , we leefden enkel bij begeren tot het begon te vlokken
en niemand hoeft mij iets te zeggen van sneeuw weet ik- zo vast als een huis warm als een iglo – dat zij nooit smelten kan dorst en honger nooit ophouden te kloppen zo blijf jij , mijn sneeuw van gisteren
kringelende blaasmuziek een eeuwig vrijgevig klinken
06-02-2021 Cartouche
-> ojee Cartouche gaat al meteen los op de titel. sneeuw en wit en je en dat allemaal als losse vlokken boven het gedicht opgehangen. wel actueel. en dan moet het gedicht nog beginnen. met zijn romantische inborst moet het mogelijk zijn om het thema te halen: ‘het leven te bezingen zoals het leven bezongen moet’ de opdracht deze week een vrije opdracht natuurlijk – met elementen van vrijheid, lust en liefde – als altijd op deze site iets van romantiek graag – iets van hoop ook….
en ja hoor hij staat … helemaal overeind in de vers gevallen sneeuw dit gedicht – mooie beelden – een winters beeld – er wordt gezwaaid gezwierd – ‘we leefden enkel bij begeren tot het begon te vlokken…’ de fanfare van honger en dorst in een nieuw jasje van ijs en sneeuw, koek en sopie beschreven.
Pom, het is meer een lied dan een gedicht maar dat krijg je als je behalve dichter ook muzikant bent.
Met muzikale groet, Rik van Boeckel
Ra die ra die fanfare
Wij wandelen zingend door de tijd de onrustig bivakkerende werkelijkheid
ra die ra die fanfare van sax en klarinet de zoon speelt de toon van vader trompet
de slag van de toekomst zeker geslagen moeders zal fluitende embryo’s dragen
vele afstanden zullen ons zoeken dorpen steden eilanden zullen ons boeken
het verhaal speelt zijn eigen chanson noten tonen ritmes gaan nooit op de bon
trommels trombones schuiven snel aan de tuba zendt toeters en bellen vooruit
wij zien ze op stranden en straten staan luid rappende jongens op de levensbeat
we slaan onze slag al spelende mee trompetten met gillende fluiten in zee.
Rik van Boeckel 5 februari 2021
‘het leven te bezingen zoals het leven bezongen moet’ de opdracht deze week een vrije opdracht natuurlijk – met elementen van vrijheid, lust en liefde – als altijd op deze site iets van romantiek graag – iets van hoop ook -zolang we leven is er hoop op alles wat het leven biedt. zo ongeveer. eens kijken of rik van boeckel deze uitgeschreven norm haalt. we lezen bij hem over moeders met fluitende embryo’s – dat lees je niet vaak. de muziek de muziek instrumenten om moeder heen genoteerd. het thema lijkt op riks lijf geschreven. optimisme tot in alle uithoeken van de baarmoeder voelbaar.
Rik van Boeckel: het verhaal speelt zijn eigen chanson
Petra Maria: het is zo niet uit te leggen mooi
Frans Terken: met een krat of wat en flessen
Ditmar Bakker: ’t is tijd nu voor vertier op zonde volgt plezier
Erika De Stercke: op de tafel een paar flessen wijn en een spiegel
die onovertroffen versie van de fanfare van honger en dorst van Lieven door Thé Lau gezongen brengt ons het thema van deze week voor de zondagochtendwedstrijd – hoe het ook gaat en hoe het ook was – het zal altijd weer doorgaan – wellicht met andere spelers met andere muziek in een andere tijd met andere tijdgenoten– dat er altijd weer opnieuw een nieuwe fanfare door de straten zal gaan. het leven zo mooi hier in een lied bezongen.
ik vraag de dichters deze week in hun gedichten bij de fanfare aan te sluiten. het leven te bezingen zoals het leven bezongen moet. u kent de regels: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
en het zou nooit meer
terug naar de plaats waar heftiger werd gezoend dan god het ons leerde de tuin!
en god keek weg het was teveel engelen vlogen niet meer mensen bleven staan
er werd gegild er was vrede wij deden waarvoor we bedoeld waren en het zou nooit meer nee nooit meer zo
pomwolff
HET IS ZO MOOI
en zo niet uit te leggen als wakker worden dat er iemand aandachtig naar je kijkt
laat mij maar gaan achter de fanfare van was het maar honger en dorst dat was nog te stillen
zingen we nondendju weer Anoesjka Anoesjka “vat de trein naar Oeteldonk Ik bak voor jou een Russisch ei” Anoesjka Anoesjka zoek dat maar op, op de djoetjube
het is zo niet uit te leggen en zo mooi
Petra Maria
‘het leven te bezingen zoals het leven bezongen moet’ de opdracht deze week een vrije opdracht natuurlijk – met elementen van vrijheid, lust en liefde – als altijd op deze site iets van romantiek graag – iets van hoop ook – het thema zal petra maria aanspreken – voor zover ik haar pen ken lijkt zij een kind van de romantiek. ‘zo mooi’ en ja hoor petra maria lijkt mee te zingen met de man die in zijn songs niet kan overlijden: maarten van roozendaal – ‘zo mooi’ schrijft zij. terug naar het verleden en een liedje en niet uit te leggen zo mooi – die maarten van roozendaal eerbetoonregel draagt het gedicht.
Volg de dans
We hielden het voor gezien trokken weg met de dansende bende zongen een lied van een vorige eeuw
gingen uit volle borst de dorst te lijf met een krat of wat en flessen waaruit rijkelijk de geest opsteeg
lieten ons onbetuigd op holle wegen tot er langzaam de klad in kwam honger gestild in een krakend bed
de spiraal piepte als een plaat die bleef haken zo liepen we vast als in een grijsgedraaide groef
we hangen het oor en de toorts naar repeterende muziek vandaag met jonge stemmen gezongen
het leven in alle tonen verkend de vreugdedans van onze kinderen het eigen spel van honger en dorst
–> ‘het leven te bezingen zoals het leven bezongen moet’ de opdracht deze week een vrije opdracht natuurlijk – met elementen van vrijheid, lust en liefde – als altijd op deze site iets van romantiek graag – iets van hoop ook – frans houdt het realistisch – hoe het allemaal ook vergaat en ons vergaat krijgt zonder meer plaats in zijn gedicht – vertel de kinderen van 2021 maar niet van de vreugdedansen uit de laatste strofe. zij zitten te zoomzoomen met depressieve hoofdjes – je zou ze de gedichten te lezen gunnen vandaag op pomgedichten. het leven is beter te verdragen dan gezoomd. dichters wijzen de weg.
Ha Pom, Als het over levensliederen gaat ben ik van de partij. Hieronder mijn inzending, die, indien gewenst, ook over “Bring On The Men” uit de musical ‘Jekyll & Hyde’ geschreeuwd kan worden. Zoen! D.
*** HIER MET DIE MANNEN Ik weet nog goed -maar niet wanneer- dat ik niet omkeek naar een heer nu zou ‘k het anders dan weleer betrachten.
Je staat alleen, als iedereen en dat vereist een hart van steen, dus toon ik niemand dat ik ween bij nachte. Autonomie op elk gebied daar streef ik naar–al lukt het niet
Dus haal dat manvolk hier ’t is tijd nu voor vertier op zonde volgt plezier waarom nog langer wachten op zo’n fijn en spannend samen-zijn, straks is het einde van het speelkwartier en tijd is krap, dus haal die mannen hier.
Ik wist altijd: ’t gaat met gemak, een mooie dracht in leer of lak maakt mannen gek en geest’lijk zwak, bij bosjes.
Een man een man, zoals men zegt, ik wil er meer–is dat zo slecht? Noemt men mij dan niet onterecht te losjes? Verlangen, koorts & razernij, tot wanhoop toe–toch roepen wij:
Haal nou dat manvolk hier ’t is tijd nu voor vertier op zonde volgt plezier waarom nog langer wachten op zo’n fijn en spannend samen-zijn, straks is het einde van het speelkwartier en tijd is krap, dus haal die mannen hier.
Ze maken hart en ziel kapot, je raakt gehard en zoekt toch steeds naar nieuw genot; in de praktijk is elk rode roos, als ik het zo bekijk, qua geuren en geprik gelijk.
‘k Heb in de ochtend liefst een man bij ’t ontbijt, ‘k ben heel sociaal dus heb dat graag–’t is een feit. Dan raak ik hongerig voor het déjeuner, dus inviteer ik er meestal twee.
’s Middags mijn borrels; die zijn ook een begrip, ze zijn zo klaar–het is gedaan in een wip. Zo’n flinke sandwich blijft toch het je-van-het, ook bijt ik heel graag in een kadet;
en ’s avonds krijg ik nog het meest appetijt, bij mijn dinertjes wordt genoten, geheid; als ik ze thuis vraag, nou dan weet je het wel: Ze komen vroeg, ja…doorgaans héél snel!
Dus haal dat manvolk hier ’t is tijd nu voor vertier op zonde volgt plezier waarom nog langer wachten op zo’n fijn en spannend samen-zijn, straks is het einde van het speelkwartier en tijd is krap, dus haal dat manvolk hier!
***[D.B.]
–> een thema als dit hoef je ditmar maar een keer voor te zeggen – of de boel gaat los: ‘’t is tijd nu voor vertier op zonde volgt plezier’ zo mogen we het graag lezen – ‘Verlangen, koorts & razernij,…’ op zijn ditmars beschreven – het ontbijtbeleg gaat erin als koek zeg maar. de beelden sprekend de dichter dichtend – liefde lust en leven gelardeerd met enige sporen donkere romantiek – een beetje buiten de orde ook qua lengte van het gedicht – dat dan weer wel – ‘tenzij noodzaak’ is de regel. nou de beschreven lustige zaken lijken inderdaad zoals ze beschreven zijn noodzakelijk in het leven van deze dichter. uw webmaster wacht nog altijd op een uitnodiging. ik wil ook zo een ontbijtje.
Kraaienmars
Het ligt aan mij ik mis gevoel voor romantiek mijn liefdesbeet gaat tot het bot ik hoor bij kaarslicht marsmuziek
toch zijn er van die dagen dat ik zou willen merelen onder je venster diep in de struiken zodat je me niet ziet
maar ook dat leed ga ik je besparen veel meer dan kraaien wordt het niet
Ton Huizer
–> ‘het leven te bezingen zoals het leven bezongen moet’ de opdracht deze week een vrije opdracht natuurlijk – met elementen van vrijheid, lust en liefde – als altijd op deze site iets van romantiek graag – iets van hoop ook.. eens kijken wat ton huizer te bieden heeft. huizer lijkt tegenwoordig in vogels te doen! er vliegt van alles en nog wat door het gedicht- maar een vrolijk twinkeleren is het dit keer niet echt. hij wil ‘merelen’ laat max lerou het niet lezen want die is van dit soort wilmelkertjes niet gediend. bij elkaar een somber relaas – het thema niet echt gehaald.
Het opgepoetste leven machteloos geschal de vlag vooruit hoog opgeheven
wat van waarde was is morgen weer verdwenen zoals wijzers vallen uit een klok
iedere zucht, een symfonie blaasmuziek uit opgerekte kelen zolang het duurt zolang het gaat
totdat een scheur een schreeuw wat kan wat wil, iets anders dan
Peter Posthumus
–> bij peter mis ik vandaag in de woorden toch iets van het bij thema gevraagde optimisme – als een donkere wolk hangt het opgepoetste leven boven de mensheid hier – op glad ijs met vreselijke scheuren verdwijnt wat van waarde was – zo ongeveer lezen we de woorden.
‘het leven te bezingen zoals het leven bezongen moet’ de opdracht deze week een vrije opdracht natuurlijk – met elementen van vrijheid, lust en liefde – als altijd op deze site iets van romantiek graag – iets van hoop ook..
het eerste gedeelte van de opdracht goed uitschreven – ‘het leven te bezingen zoals het leven bezongen moet’ – de gevraagde elementen van vrijheid, lust en liefde die moeten nog.
Estepona
Alles was van ons de lucht, het leven, de nacht de bedden, het eten, de wiet jij ook en ik we waren van ons en hij was van jou maar ook van hem, van mij van haar waren we allemaal van elkaar
Er was maar een zon, die je delen kon, een zee een pan soep vol vis en weer een nacht, iemand die huilend zong over een liefde, die te mooi was hij daarom aan een ander gaf en wij gaven onze liefde aan hem dan kamde ik je lange haren trok mijn minirok aan en liepen we naar het strand de vrouwen in het zwart sloegen een kruis de gardia civil liep als een fanfare achter ons aan
Vera van der Horst
–> van vrijheid, lust en liefde – wel iets voor vera als ik het goed inschat haar van buiten kennende. er werd meer gedeeld dan de zon als we het goed lezen hier. een eerste klas orgie aan de costa del sol had de titel ook kunnen zijn – en zie daar loopt de jonge vera in een minirokje – ‘hij was van jou maar ook van hem…’blijft toch een mysterie regeltje tussen de beschreven uitspattingen. in ieder geval is de bij thema voorgeschreven levenslust gehaald dat mag gezegd – er vliegen geen rare ton huizer-vogeltjes in het rond – de eerste regel ‘Alles was van ons’doet me denken aan de amsterdamse dichter en festina lente winnaar EUS – ‘en dit is allemaal van mij..’ – zo ook de herinnering aan de hete dagen van vera.
Ha Pom, De berichtgeving rond het virus volg ik nog maar heel summier. Er zijn veel mooie boeken en bundels te lezen.
Er lopen wat associaties door elkaar momenteel die ook in dit gedicht terecht zijn gekomen. Zie maar of het past bij het thema.
maskerade
een polonaise leek het uit de verte wel met alle handjes los ook de muziek klonk vals en het tempo klopte niet
schuifelend ging de rij vooruit ooit kwam je aan de beurt een grote maskerade
een jaar daarvoor nog gingen ze lustig zoenend met elkaar achter de fanfare aan
de rattenvanger deed zijn best nog met weinig resultaat probeerde zijn belofte na te komen al leek de volgorde hier omgekeerd
verleidelijk bleef hij zijn vrolijk wijsje spelen omdat alle sprookjes nu eenmaal een gelukkig einde moeten hebben
anke labrie (06-02-2021)
–> anke plaatst toch ook haar vraagtekens? bij het gevraagde thema: ‘het leven te bezingen zoals het leven bezongen moet’ de opdracht deze week een vrije opdracht natuurlijk – met elementen van vrijheid, lust en liefde – als altijd op deze site iets van romantiek graag – iets van hoop ook…. de ‘associaties’ leiden dichteres niet direct dichter naar het gevraagde thema – de verwijzing naar de rattenvanger draait het lieve leven toch met een slag richting een wereld van venijn – het leven net niet het sprookje als ooit gedacht.
doorgaan
de sneeuw herinnert hem aan de herfstperiode hoe de koude sociale contacten afsnijdt op lange avonden
bestaande vriendschappen hollen uit met vage afspraken, vervelend de ophokplicht omwille van het besmettingsgevaar
het ochtendlicht peuzelt aan de nacht, langzaam en maakt zich klaar om naar geuren uit de lente te springen
op de tafel een paar flessen wijn en een spiegel die breekt wanneer de man voor de tweede keer omkijkt
Erika De Stercke
–> ‘het leven te bezingen zoals het leven bezongen moet’ de opdracht deze week een vrije opdracht natuurlijk – met elementen van vrijheid, lust en liefde – als altijd op deze site iets van romantiek graag – iets van hoop ook….
de levenslust komt hier ook maar mondjesmaat op gang hoor. met iets van holllandse zuinigheid worstelt erika zich met haar woorden richting lente. breekt die spiegel ook nog. het zit allemaal niet mee.
‘bij de eerste witte vlokken zal ik weten dat ze voor jou vallen – en zo hoort dat ook. hou je taai XXX’ – Yvonne Koederman de vrijdagcolumniste heeft een zware nacht achter de rug en is nog even aan het bijkomen – voordat de sneeuw gaat vallen hoopt ze weer achter de open haard het leven te genieten. dat de sneeuwvlokken voor haar vallen. zoveel is zeker – want wie valt er niet voor Yvonne. in de tussen tijd genieten we van die onovertroffen versie van de fanfare van honger en dorst van Lieven door Thé Lau – dat er altijd weer een nieuwe fanfare door de straten zal gaan. het leven in een lied bezongen. voor Yvonne ook. en meteen ook het thema voor de zondagochtendwedstrijd – u kunt u alvast voorbereiden.
en het zou nooit meer
terug naar de plaats waar heftiger werd gezoend dan god het ons leerde de tuin!
en god keek weg het was teveel engelen vlogen niet meer mensen bleven staan
er werd gegild er was vrede wij deden waarvoor we bedoeld waren en het zou nooit meer nee nooit meer zo
Ha die Pom, Hierbij mijn column van deze week. Een stukje over opgroeien, omdat ik de tijd enorm snel vind gaan. Wederom hoop ik dat je hem leuk vindt. En hieronder de foto. Fijne week verder! Met vriendelijke groet, Suzanne
Inbraak door het glas
Onbeïnvloed ondervoed Door alles buiten de ramen, langs het ledikantje waar eén voet Ooit vormen zag, die kleuren hadden, en niets meer dan dat Het voed Want dat glas is er om te breken En ook al sprak je toen nog niet, die ene kleur kreeg al een gevoel en je keek al echt Met je groene ogen die in spiegelbeeld Naar de vorm van mijn neus, de uitsteeksels van de bomen Van rood ging je lachen en blauw liet je blozen Ik zag je elke keer weer liggen en zei Dat het gebrabbel van struikelende woorden langzaam de houtjes van je bed zou wegtrekken En dat dat muziekje dan gewoon begon met spelen Dat muziekje Het muziekje die je in de kamer naast je zal herkennen en dan plots moeten denken aan Dat het je lievelingsdeuntje is van de dag, week, maand
Tot de vormen uit het raam de kleuren al raakten tot een boom takken had en je zag dat dauw op blaadjes blijven liggen kon Toen je plotseling de glasscherven al voorbij was Je tas gepakt, trein in gestapt, op reis Ik heb het zelf gezien Het glas niet eens opgeruimd Enkel achter gelaten om gewoon doorbroken te zijn Je had het toen nog niet door Want wat we zien krijgt pas later betekenis Het deed er niet toe hoe vreemd het ooit was Wanneer je kon benoemen kwam je los door dat glas op de straat zag je alles ook dat jij bestaat
Want Achter het treinraam vanochtend toen je ogen tegenover vulden met redenaties associaties vertelde je met trots Aan mams dat je een vogeltje zag vliegen En je misschien wel iets wil met dieren Dat de lucht mooi was en de wolken trokken je hersens vol met kennis Je hebt het toch nog niet gezien terwijl ik al zie Dat eerst Vanuit intuïtie en de fantasie het afvoerputje je nog op slokte Dat er monsters onder je bed lagen die je met een voet het leven uittrokken, maar dat je nu ook hoort Dat de regen op het dak het hoofd tikt en de tijd niet stopt
Alles vloeit maar door Als scherven in de zon die de snelheid van het licht ons leven inbrengt “Kon het maar, voor eeuwig zijn” Zeg ik “Konden we maar voor eeuwig jong zijn” En alsof de trein stopt kijk je me aan Als het vogeltje die wegvliegt kies je het oogcontact met mij Het vroegere ledikantje die de baan heeft verlaten zegt nog net “Ja, het gaat allemaal zo snel Kon ik maar zeggen onbeïnvloed en ondervoed Dat ik nooit opgroeien zal”
vanavond moeten we ook nog zware beschuldigingen optekenen tegenover de Haagse kunstwereld. martin sjardijn richt nu ook zijn pijlen op de kunstenaarsverenigingen in Den Haag – we citeren Martin Sjardijn:
‘Het was de kerk die ik miste en koos voor de kunstenaarsverenigingen, die verder niets te bieden hebben, zelfs geen God. Kunst wordt er nagedaan, het eten in de sociëteit ronduit slecht en veel te duur, de jaloezie groot, de gesprekken gaan nergens over.‘
eerder las u hier over de grote kwestie en de achtergronden:
