een van de helden van pomgedichten heet Yvonne Koenderman – die meestal blijmoedig en vol optimisme van een slechte periode in haar leven een bijzondere tijd weet te maken met mooie dingen en een paar van die mooie dingen met ons deelt op de vrijdagen. wij van hier wensen haar en haar lieven een onvergetelijk 2021.
Ik ben niet kerkelijk opgevoed, de enige keren dat ik als kind de kerk van binnen zag was tijdens Schiedam Zingt. De tijd voor kerst had altijd iets magisch. We deden thuis niet aan kadootjes, maar het huis werd op en top versierd, en zo geniet ik nu nog van mijn moeders en vaders eerste kerstbal uit 1924 en 1930 en mijn eigen eerste kerstsok. De geur van de echte Gouda kaarsen die opsteeg uit de kist met kerstspullen kan ik nu nog oproepen ,net als het beeld van mijn vader die ieder jaar bezig was om de lampjes in de oude kerstkrans te maken. Het uitzoeken van de kerstboom was altijd weer een feest, maar het toppunt van alles was toch wel Schiedam Zingt in de grote kerk.
Wanneer ik als klein kind aan de hand van mijn moeder door het donker naar de kerk liep, kon je de geur van kerst opsnuiven. Het was een hervormde kerk, maar op die avond kwam iedereen om te luisteren naar het kerstverhaal, verteld door Hans van Willigenburg, het trompetspel van de gebroeders Brouwer, maar vooral om het samen zijn. Het met elkaar luisteren naar en zingen van de welbekende kerstliedjes, zonder preken tussendoor maakte het voor mij als klein meisje een evenement om ieder jaar naar uit te kijken. De grote kerk…nu gebeurt er niets, maar als het weer mag is het nog steeds een verzamelpunt voor mensen. Of het nu een concert is of een discofeest. Een plek waar mensen samenkomen om iets te vieren, meestal qua tijdstip onder het sterrenblinken.
Vandaag vier ik kerst thuis, warm met man en kinderen die nog thuis zijn en morgen met een vriend van hun en een collega van mijn dochter die uit Jamaica komt en hier verder niemand heeft en graag langskomt, om toch samen kerst te vieren. Ik wens jullie allen fijne dagen. Maak er iets van net zo groot of klein als je wilt en vergeet elkaar niet. Niet alleen deze dagen, maar vooral ook die erna…samenkomen of aan elkaar denken is altijd van belang.
deze verschrikkelijke sneeuwman – gekleed door de firma Bristol – wenst u allemaal een onvergetelijk 2021 én een beregoede Kerst, met name de helden die pomgedichten punt nl elke dag – elk weekend ook – weer tot een feestje weten te maken. ik houd van U!
Nieuw jaar
Niet meer de kas waarin we onder en achter glas het bestaan verzorgen als een tere plant
maar het vogelhuis in en uit als door een sluis weer heen en weer op vleugelslag
voeding zoeken voor ziel en mond zaadjes die we pikken van de grond een pot pindakaas verstopt in de klimop
opstijgen zonder of met gerucht bij de zang van vliegers hoog in de lucht niemand meer in een kooi getemd
zo luid nieuw leven maken dat het zuchten van dit jaar overstemt
Geprobeerd alle QR-codes op de wereld te scannen Ongeërgerd stond je daar de laatste dagen te tellen Op het perron “Het komt goed” zei je Alle zorgen die ik had bedacht gleden als schijnende vloei van me af Het is dag 107 nu En alle kleuren die te zien zijn gloeien Ik weet niet of het jouw gedachtekracht is, maar ook de vliegen blijven weg van het fruit Ik koop geen bordjes meer met ’Dit is een gezellig huis,’ want het zonlicht laat mijn geluk groeien Op het balkon drink ik altijd jouw eerste koffie Want dat loslaten voelt te vroeg Soms denk ik ik bof niet, maar je zei dat kwetsbaarheid een luxe product was
En dat zag ik gister toen ik Max’ zijn eerste geest verjoeg Hij wordt morgen zes en hangt zelf de slingers op Hij heeft een hart zo reikend als de wortels van een boom En beweert nu al dat taal leuker dan rekenen is Stickers van de juf vindt hij speciaal en voor zijn verjaardag wil hij en sok en een sandaal Je zou hem moeten zien Als hij tikkertje speelt zoals wij tussen de verhalen Als ik een brief kon sturen met zijn uitgeblazen kaarsjes zou ik je terughalen
Maar kijk Dat is tot spijt een realiteit bedacht om nooit mee te kunnen maken Maar goed Jij hoefde ook niet te zeggen dat vroeger alles beter was Toch doet hij me al zoveel aan jou denken Alsof kwasten in verf humor aan elkaar schenken En je je gedachten in hem verankerd hebt om ons nooit kwijt te raken Dat maakt het moeilijk Je zei dat ik de tijd twee minuten tijd moest geven wanneer ik me zo voelde Dat dan ik moet zuchten Want net als vruchten worden alle huizen eens van buiten oud Dat is nou eenmaal zo Je lachte Om enige confrontatie om te bouwen en riep dat een dambord zonder zwart of wit ook niet fout is
Maar weet je Ik zou van die daken willen schreeuwen dat jij als een ademend geheim verdwenen bent Maar gister probeerde ik jouw klank nog te vinden in een krantenprent En nu wil ik terug Naar het gevoel van met jou tikkertje spelen Naar de dank voor verhalen en grappen in verschillende talen Maar het is dag 107 nu En ik lig al dagen in jouw landschap naast mijn fiets De wolken komen samen Maar als bladeren vallen hoor ik nog altijd niets Als een uitgemergelde origami dat schijn gelooft lig ik daar in de kou Getreurd als een gefaald examen En is deze enkele brief van klein geluk voor jou
afscheid van VERA VAN DER HORST als columniste op de donderdag – welkom SUZANNE KRIJGER
jarenlang kende de site pomgedichten op donderdag de columns van VON SOLO – Von Solo de veertiger die van het leven van dertigers en veertigers verhaalde. 400 maal VON SOLO was genoeg. vanaf de zomervakantie heeft Vera van der Horst het gat von solo opgevuld. als je het doet moet je het tot het einde van 2020 doen hoor – blufte ik. iedereen is natuurlijk vrij op pomgedichten te schrijven zolang en zoveel of zo kort en zo weinig als gewenst. veer trapte erin en heeft de site prachtige contemplaties gegeven vanaf de zomer tot vorige week aan toe. vorige week kon ik haar melden – je bent ontslagen hoor – een opluchting wist ik – ik heb suzanne krijger bereid gevonden om de donderdag een aantal weken voor haar rekening te nemen. winnares van een voorronde van de rotterdam slam – indringende spoken words teksten. we zijn blij en verheugd en kijken uit naar de nieuwe bijdragen van suzanne op deze site op de donderdag. natuurlijk krijgt deze (bijna)twintiger de vrije hand op de donderdag – zolang of zo kort zij wil. wensen wij vera alle liefs en kussen we haar een heel heel dik dank je wel. morgen hier SUZANNE!
Mijn naam is Suzanne Krijger, 19 jaar oud en kom uit Zeeland. Ik woon sinds een jaar in Tilburg. Ik ben daar begonnen aan het eerste jaar van de opleiding ‘Docerend theatermaker’. Naast dat ik theater maken en acteren enorm tof vind, ben ik al een tijdje bezig om verschillende kanten binnen de poëzie te onderzoeken. Met name spoken word. Al schrijvend ben ik mijn eigen stijl aan het vinden waarin de verschillende kanten en betekenissen van kwetsbaarheid zeker een rol spelen. Met mijn teksten wil ik anderen naast entertainen, ook intrigeren aan de hand van mijn visie op verschillende onderwerpen.
beste lezers, let u ook even op dat quasi onschuldige gezichtje op de foto van onze Ien.
miezerig en grijs waterland als een vergeten prent rechtlijnig de kille weteringen als de gedachten van de slotengravers het zouden mijn broers kunnen zijn
zwierige wolken wit op blauw Ruijsdael kwam hier langs gezeten aan de boezem richt hij zijn penseel goedkeurend gemurmel van de plas zoals mijn zusters kunnen doen
Dear Pom Ik dacht deze week dat ik een van mijn alcoholgedichten ging doen. Daadwerkelijk is het een feit dat ik 26 december 8 jaren droog sta en iedereen mag het weten. De groene slang waarover mijn vader vertelde is uiteindelijk aan zijn eigen roes bezweken. Ik ben er geen getuige meer van. Op naar 26 december en proost met een cola en een homp droog brood. Ik wil iedereen hele fijne dagen toewensen. I love you.
Karin
Smirnoff Days
Kassameisje kijk naar mij je hebt misschien teveel gekeken jij hebt je lipstick ik de fles jij verkoopt cola ik verkoop opnieuw mijn ziel dwaas is de nar die mij kent.
Ik ben de dronkaard tien borrels passen precies in een vogelhuisje ik hou van mijn tuin.
Over een kwartier zwerft de laatste fles toch geschonden naar huis en donker wordt de nacht die mij kent.
Op maandag zit ik voor het raam van mijn bibliotheekje in een teams-vergadering. Langs de iPad kijk ik slinks naar buiten. Eén voor één arriveren ze aan de overkant bij het uitzendbureau. Eerst het zelfverzekerde kleine blonde meisje. Ze draagt zoals wel vaker korte laarsjes met blokhakjes. Haar ogen zijn nooit overdreven opgemaakt, maar juist heel subtiel. Au naturelle. Ze heeft haar halflange haar los en heeft verder een strakke spijkerbroek aan en als ze haar jas aan de kapstok heeft gehangen, zie ik dat ze een zwart strak coltruitje aanheeft, dat haar goed geproportioneerde, pronte borsten goed uit doet komen. Ze gaat zitten achter haar scherm en ik zie dat ook Titia aankomt. Zij is de enige die ik bij naam ken. Dat komt omdat haar collega’s A4tjes aan de ruiten hadden gehangen twee weken geleden: ‘Titia 25 jaar, drie keer toeteren’. Ze is rijzig lang, eigenlijk te lang voor mij. Ze draagt een niet al te lange kabeltrui met daaronder een leren broek met wijd uitlopende pijpen. Dat belooft wat. Ze heeft een interessante kont. Ik kan nooit helemaal zeker stellen of die nou lekker is of niet. Haar heupen hebben wel de goede breedte en voor haar lengte heeft ze ook een zeer acceptabele bos hout voor de deur. Vandaag draagt ze haar blonde haar in een staart. Ten slotte komt nummer drie aan. Haar schat ik wat meer ervaren. Begin dertig. Zij is de strenge dame van de drie. Altijd haar stroblonde haar kittig opgestoken. Nooit los. Ze heeft een strakke pantalon aan en een dito truitje met lange mouwen in blokjesmotief. Beiden kunnen niet verbergen dat zij beschikt over een lichaam, dat iets meer naar de standaard neigt, maar het bij de juiste camerahoek niet slecht zou doen in om het eender welke pornofilm. De maandag is weer begonnen en mijn teams vergadering eist mijn verdere aandacht weer op.
Later in de middag ben ik genoopt nog even naar kantoor te gaan. Vanaf de fiets kan ik ze allemaal net wat beter zien. Titia heeft een jeugdige huid met een gouden gloed. Perfect. De kleine blonde heeft een matte maar niet minder perfecte huid. De wat oudere heeft een foundation laagje dat de oneffenheden wat flatteert. Ze zien me niet voorbij fietsen. Of ze doen alsof ze me niet zien. Die oude gluurder. Die stiekem hardop in zichzelf fluistert, dat hij ze allemaal wel zou doen. En terwijl die woorden terug binnen komen in mijn hersenen, wordt me duidelijk wat me te doen staat. Als ik later op de namiddag naar huis fiets is het al donker. Bij het uitzendbureau is het uiteraard nog licht. Ik parkeer mijn fiets om het hoekje, zodat ze van thuis uit niet kunnen zien dat mijn fiets aan de overkant staat. Vervolgens stap ik het uitzendbureau binnen. Het is alsof de woorden vanzelf komen en ik zeg: ‘Ik zou jullie allemaal wel ff doen.’ En de reactie is precies zoals ik verwachtte. De strenge mevrouw komt op me af, loopt me voorbij naar de deur en schuift de grendel erop. ‘Zo, voor vandaag zijn we gesloten. Maar u zocht een baantje meneer?’. Even houd ik mijn woorden in en kijk de drie dames één voor één langzaam aan. Hun ogen verraden allemaal verschillende motieven, maar absoluut dezelfde intentie. Blinde ambitie. Ik verbaas me erover dat dit zo makkelijk gaat. Een kort moment had ik nog gedacht, dat dit een volkomen gestoord plan was, maar het heden bewijst anders.
‘Ja, mijn specialiteit is tantra-loodgieten. Leg mij onder je gootsteen en de buizen zijn zo doorgespoeld en het fonteintje zal spuiten als Fuji Yama in betere tijden. Ik garandeer dat, als ik klaar ben, jullie allemaal stralen als was het hier Fuck-U-shima’. Titia doet de lichten uit en kleine blonde komt op me toe en leidt me naar het souterrain, waar we vanaf de straat niet meer zichtbaar zullen zijn. Ik vind het prachtig, want ik weet wat er komen gaat. Ik zal vooral zuinig op mijn zaad moeten zijn, wil ik het uiterste uit dit onderzoek zien te halen. Daarvoor zouden, op de juiste momenten, gedachten aan mijn schoonmoeder voldoende moeten zijn. Deze drie dames zullen aan elkaar gaan proberen te bewijzen, wie de beste is. Degene bij wie ik klaarkom, is degene die de rangorde daarna zal bepalen, tot de volgende krachtproef. Ik zeg: ‘Let wel op meiden, om zes uur moet ik aan de overkant zijn voor het eten weer, dus laten we dat uurtje goed benutten. En wie zeurt krijgt geen beurt!’ Je kan maar het best meteen aangeven wie het baasje is.
Titia en de kleine knielen en maken mijn broeksriem los en ontfermen zich over mijn slappe lid. De schoonmoedergedachte heeft haar werk gedaan, zodat ik hen de kans geef te bewijzen aan zichzelf, hoe opwindend ze zijn. Beiden wijden ze zich met gusto aan hun taak en binnen een poep en een scheet, die ik beide zelf laat, staat de vlaggenmast fier in top en kietelt Titia’s huig. Dat deep-throaten is toch blijkbaar zo’n ding, waarvan vrouwen denken dat het wat toevoegt en waarmee ze zichzelf aan de top van de fellatio-food-chain positioneren. Intussen wordt door de geplamuurde met het opgestoken haar een naakt dansje gedaan, dat op een lap-dance lijkt. Ze keert haar billen, die er mogen zijn, telkens draaiend in mijn richting, en ik zie wat glinsteren op haar bescheiden labia. Om de competitie wat aan te wakkeren ontworstel ik me uit de zuigende draaikolk en geef de danseres waar ze zo op aast. Met wat welgemikte woorden en handgebaren regisseer ik het plaatje zo, dat de danseres zorgt voor oraal plezier bij de kleine en Titia zichzelf moet voorzien van plezier terwijl ze zich met haar ogen tegoed doet aan de vleestaart voor haar neus. Regie is verder niet meer nodig. Zowel tot mijn verbazing, als mijn afgrijzen, trekt alles aan mij voorbij wat als bon ton wordt beschouwd in moderne porno films. Die meiden weten van wanten. De enige dissonant treedt op als de strenge probeert een vinger in mijn kont te duwen tijdens het pijpen. Dat is me net iets te modernistisch en straf ik af met een speelse tik op haar bollende wangen. De enige constante factor in het hele verhaal is mijn uiterst betrouwbare erectie. Verder volgt het ene vrouwelijke hoogtepunt het andere op. Zo gaat dat nog een kleine drie kwartier door, tot ik op mijn horloge zie, dat ik eigenlijk al aan tafel had moeten zitten aan de overkant.
Abrupt trek ik mij terug uit de golvende kluwen en begin mij aan te kleden. Hijgend en met een kakafonie van verbaasde blikken en kirrende kreetjes liggen de natte, zwetende meiden over elkaar heen mij aan te gapen. Intussen heb ik mijn boek aan en trek een T-shirt over mijn hoofd. Titia staat op en vraagt met niet-gespeelde verbijstering: ‘Maar de cumshot dan? Wil je niet komen in mijn gezicht?’ De strenge roert zich nu ook: ‘Of over mijn kont?’ ‘Of diep in mij?’, voegt de kleine op de valreep nog toe. Weer laat ik mijn beste Barry-Atsma-blik rond gaan. Het is leuk om echte twijfel te zien. Om te zien, dat iets niet begrepen wordt. Ik weet dat dit me als een boemerang in de nek gaat raken nog, maar geniet even van dit moment. Zo zuiver als dit krijg je het niet. Ik weet zeker, dat wanneer ik straks met mevrouw Solo en de kinderen aan de rijst met kip en boontjes zit, de meiden hier nog twee flessen witte wijn nodig hebben om enigszins op orde te komen hiermee. Ze zullen me voor gek uitmaken of voor homo. Ze zullen worstelen met schuldgevoel en van zichzelf niet meer weten wat hun plek in de pikorde is. Maar ze zullen één ding gemeen hebben en dat is dat ze niet in staat zijn geweest mijn zaad te onttrekken en dat maakt ze gelijk. Desondanks toch een goede daad. Met een vette knipoog verlaat ik het uitzendbureau.
Als ik thuis aan de overkant de keuken binnenstap vraagt mevrouw Solo hoe het was op kantoor. Ik antwoord: ‘Voor de meeste collega’s verwarrend, maar voor mij redelijk in lijn met de verwachtingen.’ Ze knikt instemmend. En ik blijk me vergist te hebben. We eten stamppot met rookworst. Met m’n stamp maak ik twee ronde heuveltjes en ik zet de rookworst er verticaal achter. Mijn zoontje en ik liggen dubbel. Mevrouw Solo en mijn dochter gunnen me de blik van: ‘Ach ja…’.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
zwaar beraad over de uitreiking der eremetalen deze week – teveel moois om snel tot een beslissing te kunnen komen. er werd met aftreden gedreigd, sommige leden van het kabinet hadden er zelfs buikpijn van. dank aan Cartouche ook voor de inspiratie – voor de dagen die er niet waren – hoe kan een dichter ze verzinnen – nou ze werden verzonnen en ze werden in zinnen gegoten – prachtig werk van Frans Terken, van Max Lerou, van Ien Verrips. uitgelicht door Martin Sjardijn en van uren voorzien door Anke Labrie. dat zijn deze week de eervolle vermeldingen. gaat het goud naar Max Lerou voor die wonderlijke gelaagdheid – het zilver naar Martin Sjardijn voor een bijzonder uitlichten van wat gedragen wordt, doen we brons voor Anke, Ien en Frans voor de mooie regels in alle eenvoud. Dank aan alle dichters voor het inzenden, de felicitaties aan de eervollen.
uitdaging
een beetje humaan sterven je stelt het uit zet de dag op aan
er moet nog ontwaakt zo mooi slaapt niemand
ml
–> die dagen dus, die iedereen kent, zich wenst, niet kwamen, nooit kwamen – de opdracht deze week – die dagen zijn er toch – de nooit gedachte dag is toch gekomen. zo mooi zo mooi slaapt niemand. dat letterlijk in figuurlijk kan overgaan in weinig woorden. een wonderlijk gelaagde tekst in eenvoudige woorden – ik noem het dichtkunst. en betekenis in een beeld – dichtkunst die de schilderkunst bijna aanraakt.
Frans Terken –om die ene dag te vinden waarop het huis een thuis
Rik van Boeckel – haar kussen op andere lippen
Max Lerou – de dag op aan
Ien Verrips – daag zei ik
Petra Maria – zo een dag zonder
Martin Sjardijn – wat kennisopgedaan
Erika De Stercke – de dagen heb ik als afgoden aanbeden
Anke Labrie – toen de dagen uren kregen
Ditmar Bakker – Hiervoor zwoegde Uw moeder in de kou
die dagen dus, die iedereen kent, zich wenst, niet kwamen, nooit kwamen – waarover toch geschreven kan – Cartouches gedicht uit 2016 als inspiratie – mogelijk ook voor Cartouche zelf – we wachten de gedichten af van de dichters over de dagen die er eigenlijk hadden moeten zijn. u kent de regels: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
Dagboek
wat je het meest bijstaat de stille herdersuren de spaarzame momenten uitzinnigheid, nee
het zijn de dagen de dagen die er niet waren die blijven knagen
dag in dag uit
20-08-2016 Cartouche
nu de jaren nog
ik heb mijn pen weggelegd de mooiste regels waren al geschreven ik heb ze nog een keer aangeraakt de dagen die niet over gingen de dagen die een leven werden ik dacht ze zo vaak
pomwolff
Wijzer
Je klampt je vast aan de kalender scheurt de dag af als een wijzer in de tijd vraagt je af wat je daarvan onthoudt
gemiste momenten schoppen het geheugen dingen waar je zo naar uitkeek tot in de langste nacht naar zocht
om die ene dag te vinden waarop het huis een thuis de boom een berg hout
het gezicht in de deuropening de kamer vol in het licht een haard voor het vuur
die dagen dus, die iedereen kent, zich wenst, niet kwamen, nooit kwamen – waarover toch geschreven kan – zo luidde de (schier) onmogelijke opdracht deze week aan de dichters. ‘om die ene dag te vinden..’ het leven een zoektocht, de dubbele betekenis van de titel – steeds dichterbij – de eenvoudige dingen die van enorme waarde zijn – te zien. een mooi gedicht rond het thema geschreven. ‘om die ene dag te vinden..’ een prachtregel!
Pom, hier mijn bijdrage aan de enige virtuele. Fijne kerst. Rik
Verdwenen in herinnering
Elke dag een uur niet geweest een boswandeling buiten de stad zoveel jaren de tijd gelezen in een boek met jeugdige penstreken
ze zijn verdwenen in herinnering zing o zing de dagen zijn er niet haar kussen op andere lippen ze kwam de hoek niet om
die dag verzandt in vergetelheid schuimende zeegolfjes nemen haar mee naar de horizon van oceaandrift achter wat vergeven en vergeten is.
Rik van Boeckel 19 december 2020
–> een gedicht met de nodige – sommigen zullen zeggen onnodige dramatiek – van mij mag ie.
haar kussen op andere lippen ze kwam de hoek niet om
maar de strofen 1 en 3 doen hier het werk niet – stuwen op de een of andere manier deze week niet op – jagen niet aan. zijn net iets te gezocht om van waarde te zijn bij het drama in strofe 2.
ik ga dan maar zei hij en ging nou daag zei ik dag hoor ik had nog veel te leren
Ien Verrips
–> die dagen dus, die iedereen kent, zich wenst, niet kwamen, nooit kwamen – de opdracht – ook hier een schets in een paar woorden – een situatie – Ien weet – vermoed ik – dat ik houd van de eenvoud waar maximaal het leven in wordt uitgedrukt. ze slaagt met deze tekst daar wonderlijk wel in.
de zon schijnt het regent wat waait allemaal over zo een dag zonder
in mijn hoofd schildert jouw portret een begaanbaar pad van nooit verliezen
de maan cirkelt dezelfde lange uren het is geboren wat nog zal zijn
morgen of later en geluk dat is vandaag
petra maria
–> de dagen van weleer van die nog komen en van vandaag dichtbij gehaald lijkt het. een kleine wordingsgeschiedenis van een schilderij ook. wat in het hoofd zit zal op een doek gebracht zoveel is zeker. de aanvankelijke chaos van cre-eren krijgt hier vorm in de taal. in dat opzicht is de tekst te particulier. wachten we even op het schilderij.
Dag Pom, graag doe ik een keer mee met de Pom Gedichten,
KENNIS
wat kennis opgedaan van toenemende onwetendheid
het gelaat, gecamoufleerd met schoonheid,
geeft het geheim niet prijs
nog slechts dichten in staat tot waarheid, zonder bewijs
<–> Martin welkom – wat aardig dat je instuurde. je waagde in die poel des verderfs zoals sommigen pomgedichten punt nl ook weleens willen aanduiden. JIJ bestempelt de poëziekunst tot ‘waarheid’ zonder dat voor deze poëtische waarheid bewijs wordt verlangd – zo lezen dichters het graag. poëziekunst beschreven als gecamoufleerde schoonheid zoals ook haar gelaat is te omschrijven – zoals jij haar weet te schilderen – mooi gedragen woord ‘gelaat’ mooi gedragen als het gedicht deze woorden – een bijzonder moment kunstzinnig uitgelicht.
Dag Pom groeten en aangename feestdagen – hier heel rustig in Gent het aantal besmettingen lopen weer erg op … virologen hier hopen dat in april volgend jaar de toestand onder controle is …. april !! amaai – dus nog lang afwachten groeten Erika
Dagresten
Mijn vele wensen plantte ik in aarden potten, zette ze tegen muren neer om het proces tot ontkiemen te versnellen, de ochtendzon zorgt voor wonderen zeiden zonderlingen uit een ver verleden
de dagen heb ik als afgoden aanbeden, gesmeekt me oplossingen tot verbinding te geven, ze zwegen spierspanningen kropen uit lakens van onrust en verdwenen achter twijfelwolken
ik volgde kalendergegevens, maanstanden gaven een verklaring, mijn verdraaide brein laadde zich op en de schouders vielen verlost neer
iets bleef overeind, de stengel eerder dan de kelk tussen het zachte gekrijs van de wekker graasde ik met de kudde tegen mijn zin mee.
Erika De Stercke
–> Beste Erika ook vanuit het amsterdamse – drie hoog achter in die altijd zo gezellige jordaan – wens ik jouw mooie dagen – gent is rustig lees ik amsterdam is een heksenketel dat kan ik je wel melden. hadden we hier maar dichters zoals jij – die met 14 regels proza iedereen – in ieder geval elke lezer – aan de contemplatie kunnen krijgen. de dichterlijke resten van het jaar bijeengeveegd in een prozaïsch gedicht. .. en hij staat…. zouden ze hier in het sportjournaal krijsen als ie niet weggewerkt was vanwege me-too dingetjes. laat ik voor dat ik niet meer te begrijpen ben in belgië jou nogmaals mooie dagen wensen en de hoop uitspreken op iets minder stevig particulier proza in 2021. mijn nuchtere maag roert er van om.
verdroomde dagen
zonder begin en zonder einde de tijd bestond nog niet elk blad doorschijnend en gras geurde naar geluk
toen de dagen uren kregen werd het blad gewoon een blad en het gras dat rook naar gras
soms raakt de dag opnieuw zijn uren kwijt gunt je een blik dwars door de tijd en voor even ben je weer gelukkig
–> die dagen dus, die iedereen kent, zich wenst, niet kwamen, nooit kwamen – wel kwamen maar ook weer verdwenen – zo interpreteert anke labrie de opdracht deze week – en stuurt een afgerond prachtgedicht in – hoe tijdloze dagen met je meegaan en soms iets van geluk nog kunnen afgeven. dat alles even naar geluk ruikt. het uitreiken van de eremetalen is deze week een bijna onmogelijke taak. na zoveel moois in dit gedicht en in sommige gedichten hierboven.
Hiervoor zwoegde Uw moeder in de kou en bloedde U op het ruwhouten kruis: versiering die per el verkopen zou en kransjes en een extra dagje thuis.
Elk knielt onder een vrolijk klokkenspel, terwijl de man van God met ’n stem als honing, ogen als staal, aan dat stoutmoedig stel de boodschap opdreunt van de Hemelkoning.
Geen mens die luistert. Minder dan de wind hoort men wat U ons opdroeg voor U stierf. Oh, Heer van Vrede, oh, geheiligd Kind! Hoe stil ligt U in ’t graf, die heil verwierf.
’t Is of die rots, door ’n engel ooit beweend, opnieuw uw mond afsluit. Uw Woord versteend.
Ditmar Bakker
Ja inderdaad Ditmar – geen mens die luistert naar de opdrachten die hier wekelijks worden aangereikt – men dicht maar en dicht maar en men laat de heer webmaster mooi in de koude staan met zijn thema’s. een stemmig kerstgedicht dat dan weer wel. welke moeder wil zo een zoon niet?
