Het ergste is gebeurd je kwam een doodverlegen jongen tegen
Lieve Pom Hopelijk kan je dit gedicht waarderen. Ik moet nu de pis van poes opruimen. Het zal de hele nacht nog duren. Vanaf een herfstig eiland. Liefs Karin
Plakkerig
Het ergste is gebeurd je kwam een doodverlegen jongen tegen hij reed je rond in zijn zilveren mercedesvisje daarna gingen jullie kerstbomen tellen.
Binnen de kortste keren was je een gevierde ster binnen je slotgracht je kreeg een vrij grote bek vond jezelf je ging veertig sigaretten per dag roken koken deed je niet meer.
Je poezen kregen de negenmaandenkoortsen je planten verdroogden in de potten op een magische dag in maart nam je twee eetlepels paprikapoeder.
Je doodverlegen vriendje zocht je nooit meer op in de inrichting waar je woonde tussen klapdeuren en fietsrekken
moeilijk moeilijk moeilijk – het eremetaal uitdelen – onvergelijkbare grootheden op een schaal van voorkeur leggen. laat ik eerst de (alle) dichters bedanken voor hun bijdragen. van vrolijk levenslustig (Rik) tot somber regenachtig (Erika), van onverzettelijk (Ellis) tot aan de dansende rijmwoorden van een Ditmar Bakker.
doe ik ditmar brons, frans terken zilver en roepen we bij het gedicht van peter posthumus GOUD! en roepen we van harte. en ik roep goud om de reden onder het zo aansprekende gedicht van Peter aangegeven.
Het is pas vrede wanneer er weer te dansen valt op de dauwdruppels die de nacht achterliet wanneer de levenslust op de toekomst is veroverd, de wil op de willekeur en de klank van energie de melodie vormt bij alles wat weer mogelijk is diè euforie van werelden die opengaan diè triomf van poëzie over het prozaische
Peter Posthumus
–> een boodschap naar mijn hart – laat de poëzie maar triomferen. ‘ diè triomf van poëzie over het prozaische’ – de poëzie laten voorgaan boven al die fantasie – liever dichters dan de fantasten van het proza – liever eerst het ene dan pas het vele – liever de binnenkant dan de buitenkant. zo dans ik deze ochtend mee met peter op de dauwdruppels die vannacht geboren werden. dat pril geluk.
Rik van Boeckel – tot een horizon van liefde lonkt
Petra Maria – als je zo bent
Frans Terken – zie hoe zelfs de letters dansen
Anke Labrie -maar ze plukt nooit bloemen meer
Peter Posthumus – diè triomf van poëzie
Max Lerou – aan het eind van de dag heb je altijd nog de livin’ blues
Erika De Stercke – dansop een avond die stilvalt
Ien Verrips – ik kan het niet omvatten
Cartouche – rollebollen langs de rand
Vera van der Horst – eenheid in de elementen
Ellis Van Atten – versta me toch
Ditmar Bakker – Zij sprak: “Ik ben de uwe.” Toen aten zij Japans
dichters toont uw onverzettelijkheid! met dank aan karin van den bos die ons deze week het thema van de week bracht in wat we ongeveer wel briljant mogen noemen. laten we dansen, laten we dansen in vrede – dichters verenigt u en dans mee – laat uw woorden dansen! uw woorden in vrede dansen! dans ! dans dans! mee met Lisan ook – u kent de regels: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
Ter Liefde
Als ik lees dan wil ik dansen woordeloos de zinnen verslaan
In het rumoer van een vol lokaal wil ik terug naar de stilte. Ademloos mijn blad omslaan.
Dansend verwees ik de geschreven woorden. Het boek in mij kent vele melodieën. Ik laat anderen het ritme slaan.
Seizoenen zingen als we dansen herfstlucht volgt de kus van de wind
winter wacht op swingende poolberen lentedromen hangen in de wolken
zomerritmes tikken de tijd voort drums van vrede vragen antwoord
zo dansen we met de sterren op de beat van het universum
gaan de seizoenentijd voorbij tot een horizon van liefde lonkt.
Rik van Boeckel 20 november 2020
–> mooie laatste regel: al die beweging der seizoenen en al die beschreven tijd voorbij: ‘tot een horizon van liefde lonkt.’ daar doen we het tenslotte allemaal voor. alles lijkt mechanisch te verlopen – een lopende band in dit gedicht tot aan de horizon van liefde – dan valt het stil, eindigt de poëzie, eindigt het gedicht en is de mens aan zet.
‘put on your red shoes’
als je zo bent gesloten als een aangespoelde
dat wakkert een verlangen aan
wanneer je wilt vluchten dan vlucht ik met jou
wil je verdwijnen verdwijn ik met jou
laten we dansen ‘under the moonlight the serieus moonlight’
petra maria
–> beetje moeilijke beginstrofen met dacht ik – een david bowie op de achtergrond – nou zeg maar voorgrond bij zo een citaatttitel. nee dit gedicht overtuigt mij niet. er komt niet uit het hoofd van de dichter wat er in zit en wat de dichter de lezer wil geven. er blijft teveel steken. en is het gedicht te fragmentarisch. vluchten, verdwijnen, verlangen, dansen. wat waar wie waarheen? wellicht waarom?
Dansen onder de maan
Ik herken dat gezicht nog die oogopslag het handgebaar van kom dan hier en neem mijn hand
zoals jij naar me toe bewoog in een lichtstraal gericht op de moves waarmee je me zou verleiden
die lange hete zomernacht waar ik met jou naar terug wil hoe we om elkaar heen bleven draaien
tot ik je in het donker verloor en je zocht in elke schim die oplichtte het dansen van een glinsterend oog
ik schrijf je nog zie hoe zelfs de letters dansen in de berichten die ik op je tijdlijn post
–> ja mooie woorden van liefde en goed gedicht – het zoeken naar een dansend glinsterend oog in het donker. zo specifiek het verlangen gericht zonder het te benoemen. en dat het allemaal nog niet over en uit is bewijzen de woorden in de laatste strofe. het was er en het bleef. de letters nu buiten de aanwezigheid van de geliefde maar in vergelijkbare heftigheid van toen.
de dragers lopen zo plechtstatig ze zou vast gelachen hebben maar ze lacht nooit meer
de bloemen zijn zo deftig ze zou ze vervangen hebben maar ze plukt nooit bloemen meer
maar de muziek door haar gekozen swingt nog als vanouds altijd zal ze met ons blijven dansen
anke labrie
–> drie kleine aanpassingen stel ik voor:
de dragers lopen zo plechtstatig ze zou vast gelachen hebben maar ze lacht nooit meer
de bloemen zijn zo deftig ze zou ze vervangen hebben maar ze plukt geen bloemen meer
de muziek door haar gekozen swingt nog als vanouds zo zal ze met ons blijven dansen
anke labrie
een lief beeld en lieve woorden bij een afscheid. kort en krachtig.
je hebt de zon die je verwarmt je hebt de maan die de nacht verlicht je hebt de lucht die je ademt je hebt de vrouw die je troost je hebt wijn voor de roes en aan het eind van de dag heb je altijd nog de livin’ blues
ml
–> lekker haags dichie. tenminste ik neem aan dat de livin blues van den haag waren en zijn. een volkomen eerbetoon – als je al zoveel hebt en dat daarbovenuit de blues van de livins weet te stijgen – ja dan mag dat geluid nooit verloren gaan. dan kan er gedronken en gedanst tot in de eeuwigheid en langer nog.
dans
op een avond die stilvalt tussen muren van verveling
nu de maan in slaap zwijmelt regen tegen de stenen tekeer gaat
en een kater opgehitst zoekt naar wat hem buiten zijn terrein drijft
voorbij de bomen, schimmen van zichzelf zonder wortelkracht
dans
nu vogels schuilen om morgen met hun snavel de dag open te breken
in klanken waarvoor de wolken vergeten grijs te kleuren
dans in de spiegeling van het deurglas
Erika De Stercke
–> Erika heeft een zeldzaam vermogen om overal en altijd een deken van somberheid overheen te trekken. wordt er eindelijk eindelijk gedanst en krijgt het glas in der kamertje een kleur van de liefde – moet toch nog even alles wat mis is aangestipt: die kolere avond die stil viel, die tering regen ook, slappe bomen buiten, vogels die niets durven, wolken zonder kleur – nee in huize De Stercke zit nooit eens iets mee, zelfs als het een keertje wel mee zit.
Ien Verrips
–> onze Ien kan vandaag alleen iets in handschrift. we aanvaarden graag. vragen graag zelf beantwoorden Ien svp daar is de lezer niet voor. dan hapert de lezer ook. en de lezer wil niet haperen. die haper regel kan wel weg trouwens. de tweede strofe is een beetje teveel over de top. met net te weinig poëzie. waarom zou je trouwens HET willen omvatten? laat dansen dansen zijn. de laatste twee regels een waarheid als een koe in noordhollandse weiden.
Dansant
Ik wil de tijd doden – dat de aarde plat was mijn houten benen spreiden, in de rondte wijdte weten
een schrijnwerker heb ik gevraagd om mij de maat te nemen, een kolenbrander me op te stoken
na een oudijzerhandelaar met zachte hand mijn duigen te hebben laten bevrijden
zodat ik me strekken kan, want dansen zal ik mij standvast, ontbloot van stropdas, string en koppelriem
met jou mijn lief – geen kokerrok of bovenstuk – enkel top – dansen met een hoepelhand
rollebollen langs de rand tot de zoele koelte van de avond alle onvree uit mijn haren strijkt
elk pijnpunt in de tijd doet ronden, ons laat gutsen als retsina wijn
gloeien tot een dans ontsprongen
Cartouche 21-11-2020
–> een staaltje dichtkunst maar wat mij betreft toch teveel in elkaar gedraaid. niet subtiel genoeg. de letters nog net in woorden bijeengehouden – willen alle kanten op – waardoor de woorden ook erg onrustig overkomen – en de regels de bocht uitvliegen soms. en wat moet die oudijzerhandelaar in het gedicht? duvel op man naar je oude ijzer.
Dans via lifestream
Over heel de wereld kijken mensen net als ik naar een beeldscherm waar een danser tot leven komt in zichzelf ons meesleept in zijn eigen wereld, weg uit de waan van de dag
Hij tast de weg af, zijn handen vladderen op pianotrillers, de gekromde schouders dragen onze last met concentratie schept hij eenheid in de elementen, maar is kwetsbaar als hij met zijn schaduw danst.
Als het van buitenaf ontbreekt aan ritme, welke muziek speelt zich dan van binnen af, met zijn wijdse gebaren als om ons te omarmen verbindt hij onze persoonlijke wereld met de wereld die we delen met anderen.
Vera van der Horst
–> ik vind het een keurige recensie – in kunstzinnig proza. ik vermoed een bij tijd en wijle mee huppelende vera in haar kamer. hahaha. als ze tot rust is gekomen laat ze de woorden op papier dansen.
Soms geen zin om iets te zeggen. Dat gebeurt wel eens.
taallichaam
versta me toch ook als woorden ontbreken spreek ik toch lichaamstaal kun je niet lezen ofzo
Ellis van Atten
Ellis Onverzettelijk. zo mogen we Ellis deze week noemen. heb ze geen zin om wat te zeggen dan zegt ze ook niets. der lichaamstaal spreekt boekdelen, begrijpen we. leuk gedichtje.
In de woorden van La onsterfelijke dode Liesbeth: “Ik wil alleen maar dansen, maar niets daarna!” -x- D.
Doktersromantische Rijmexercitie
Zij heette Tourmalijntje, hij heel eenvoudig Hans. Zij dronk bijtijds een wijntje, Hij sprak een woordje Frans.
Hij vroeg die botermalse mejuffrouw vlot ten dans: “Voulez-vous…une valse?” Doch zij was andermans,
en vaak bestookt met flora: ze had een vent—godgans! Hij voelde een plethora aan sappen langs zijn glans,
want zag in Lijntjes benen contouren der cancans die hem ooit deden wenen in ritmische cadans.
“Ik wil u morgen huwen, uw wijn behoeft een krans!” Zij sprak: “Ik ben de uwe.” Toen aten zij Japans
en baltsten tot de morgen in vuige paringsdans, geen mens wist nog verborgen in vurig minneglans
dat beiden werden dupes van ziekbeelden monstrans: eerst Tourmalijn, met lupus anticoagulans,
en Hans…kreeg snel de pleuris; hun liefde dus geen kans. als het niet de rigueur is, dees voos sint-vitusdans,
krijg dan de hik, verdorie: er rijmt niet veel op -ANS. Ik zweet uit elke porie, en werk dan nog free-lance!
Ditmar Bakker
Geestig en op een bijzondere wijze vorm gegeven. de 20 regels – regel aan de laars gelapt. zo kennen we ditmar – maar van noodzaak om ‘een beetje’ uit te lopen is hier natuurlijk geen sprake. er rijmt in dit gedicht NIET VEEL op ANS – hahaha. mijn zondag is weer goed. buiten elke orde onze Ditmar. oja nog 236 rijmwoorden te vinden bij Van Dale in goed Nederlans. https://rijmwoordenboek.vandale.nl/rijm/ANS
Op het moment dat Meneer Wolluff dit stukje op Pomgedichten plaatst, ben ik me ongetwijfeld aan het voorbereiden op tunnelvisie. De dag van morgen, vrijdag, vandaag dus begint goed met een tussentijdse scan, dat warme goedje en adem in en adem maar weer uit. Een simpel onderzoekje, wat daarna drie dagen spanning op gaat leveren in de hoop van een positieve uitslag maandag, om daarna vol goede moed op woensdag chemo 4 naar binnen te laten druppen.
Daarna de collega van mijn man die naast zijn normale werk, holistische massages geeft en zich toen hij hoorde wat er speelde, vrijwillig aanbood om mij te behandelen. Grote kans dus dat wanneer dit stukje gelezen wordt, ik lekker onder handen genomen wordt… tenminste, daar hoop ik op. Aan aandacht geen gebrek, huidhonger is niet een woord wat in mijn woordenboek voorkomt, maar wel een mooi woord trouwens.
In de tijd dat we niet op gepaste afstand met vier man aan tafel uit eten mogen, er bijna een mondkapjes verplichting is, niet op gepaste afstand aan een bar een biertje gedronken mag worden met vrienden, draait de sex industrie gewoon door en mogen we wel over op en in elkaar.
Niet de prikkelende machine van Barbarella, maar het pure werk, zonder mondkapje. Huidhonger die voor sommigen The Excessive machine al prikkelend genoeg maakt bij gebrek aan is er voor velen wel degelijk, want het is meer als erotiek en sex. Eerder gewoon die knuffel, dat klopje op de schouder, de simpele hand of die kus op de wang. U begrijpt…ik laat mijn huidje even laven aan geurige olie, een paar warme holistische handen en de spanning voor de uitslag van maandag even wegdrijven op de energiegolven die binnendringen en waan mij stiekem even Jane Fonda, al was het alleen maar om die weelderige bos haar en…het is tenslotte vrij dag
Hallo romantische vriend hier weer een frutsel voor donderdag.
redaktie: ‘frutsel’?
Lekkere woorden
Net zoals ik bij mensen wel heb, dat ik ze, zonder verder ook maar iets over ze te weten, alleen op uiterlijk, spontaan vreselijk of leuk, of vreselijk leuk vind, heb ik dat bij woorden ook. Bij mensen kan mijn mening bij nadere kennismaking nog wel eens veranderen, maar sommige woorden zijn leuk of vreselijk, punt. Het gaat hierbij niet over waar de woorden voor staan, maar puur hoe ze klinken, in de mond liggen, je tong beweegt om ze te vormen, dat soort dingen. Poppetje is geloof ik wel mijn favoriet. Dat kan ik gerust zo’n tien keer achter elkaar zeggen of ik zet er een melodietje onder, dat geeft me een vrolijk gevoel. Net zoals: tuttebel, kuttekop, levelen, donderop, die huppelen gewoon je mond uit. Ja, huppelen hoort er ook bij.
Vreselijke woorden vind ik: correct, daar ga je bijna bij salueren, galerie, gatver, toch ligt dat niet aan die gal, want galisch vind ik wel weer grappig, of de combinatie klotsende oksels, waar de rillingen van over mijn rug lopen en dan scheet en adolecent, daar trek je al automatisch je neus bij op als je ze uitspreekt, probeer maar.
Dan heb je nog die heerlijke Zuid-Afrikaanse woorden, die erg grappig zijn omdat ze vaak heel plastisch vertellen wat het woord betekent zoals: muurprop wat een stopcontact is, een hysbak is een lift, een waslappie een washandje, een holrol een wc-rol, een plaatjoggie een disc-yockey, bekfluitjie een mondharmonica, maar de leukste vind ik wel prikkelpop wat een pin-up girl is.
Als nu iemand die ik op het eerste gezicht vreselijk vind zou zeggen: “Donderop zeg, het zal heel wat levelen kosten eer ik met die tuttebel door één deur kan, wat een kuttekop, van mij mag ze haar vinger in een muurprop steken, knapt ze misschien van op.” Dan zou ik hem zomaar ineens leuk kunnen vinden. Of omgekeerd als iemand die ik gelijk leuk vind het over klotsende oksels gaat hebben is hij bij mij voorgoed afgebrand. Ach ja, zo heeft ieder zijn eigenaardigheden. Ook een leuk woord overigens.
Vanavond om zes uur fiets ik over de Gordelweg naar huis van mijn werk. Het is al vroeg donker. Ik werk in een vitale sector, waardoor ik het me kan permitteren bij tijd en wijle onze werklocatie te bezoeken. Toen ik de rotonde bij het Vroesenpark rond was, moest ik inhouden voor een man die slingerend de helft van het fietspad in beslag nam terwijl er van de andere kant een fietser aan kwam. Toen de tegenligger gepasseerd was, ontwaarde ik dat de man zoveel ruimte nodig had, omdat hij druk op zijn telefoon aan het appen was. Als van nature zeilde ik vervolgens om een hardloper heen die zijn nauwelijks zichtbare lichtje aan de rechterkant droeg. De kant van de berm. Hij had het ten minste nog goed geprobeerd.
Even verderop herhaalde het scenario van zo even zich nogmaals, maar nu met een bellende fietser. Vervolgens kon ik nog net op tijd in de ankers voor een klein, achteropgeraakt meisje zonder licht, waarvan de moeder twintig meter verderop fietste. Er omheen kon niet, want uit tegengestelde richting kwamen twee hardlopers, wederom zonder licht, aan. Toen ik deze barrage gepasseerd was, volgde nog een hardloper zonder licht, tegen het verkeer in en tal van fietsers uit andere richting zonder licht. Ondanks dat alles, ben ik veilig thuisgekomen. Ook heb ik niemand verwond onderweg.
Nochtans moet je het niet onderschatten, wat de gevolgen kunnen zijn als je aangereden wordt door een fiets. Toen ik tien jaar was en op de lagere school zat, liep ik in de ochtend in de regen naar school. Bij het oversteken van de doodlopende straat waar de school lag, vergat ik opzij te kijken, of zag het gewoon niet door mijn capuchon en werd aangereden door een schoolgenootje op de fiets. Zulke dingen gaan altijd te snel om echt mee te maken. In de middag lunchte ik thuis. Mijn moeder was huisvrouw. Dat mocht toen nog. Ik voelde me ziek en had pijn. Het bleek, dat ik een groot gapend gat had aan de zijkant van mijn been. Mijn moeder trok wit weg. In die tijd kon je echter nog wel direct bij de huisarts terecht, zonder afspraak. Deze inspecteerde de wond. Ik kan me nog wel herinneren, dat ik schreeuwde van de pijn toen injecties ter ontsmetting erin gingen. Het dichtnaaien van de wond was pijnloos. Het litteken is mooi.
Het feit dat er geen ongelukken gebeuren tijdens de zesduizend kilometer, die ik jaarlijks door Rotterdam fiets, is te danken aan mijn oplettendheid en mijn vermogen om ook tijdens potentieel gevaarlijke situaties, niet op mijn strepen te gaan staan, maar te plooien. Ten gunste van mensen, die door hun gedrag zichzelf en anderen in gevaar brengen. Soms stel ik me voor in gesprek of discussie te gaan met deze mensen. Deze gesprekken verlopen via een geijkt patroon. Als je op de risico’s wijst, is er eerst de ontkenning. Als je dit weerlegt met feiten volgt de bagatellisering. Als je dan op verkeersregels wijst, worden deze weggewuifd als ‘voor hen niet van toepassing’. Als je tenslotte een beroep doet op een stukje ‘gezond verstand’ in het verkeer, dan slaat de stemming om en word je ervan beschuldigd ‘zelf niet te sporen’ of eenvoudigweg belachelijk gemaakt.
We leven in een bijzondere tijd. Gezien het beeld dat het fietspad van ‘de samenleving’ geeft, kun je dan sommige gesprekken gewoon beter niet voeren. Zwijgen en geduld hebben, veel geduld. Licht aan, rechts rijden, op tijd remmen en uitwijken als de situatie dat vereist. Opdat degene die jou en zichzelf in gevaar brengt, ook jou niet tot slachtoffer maakt. En dat alles bij voorkeur in gepaste stilte.
pomgedichten punt nl verwelkomt IEN VERRIPS op de komende dinsdagen. IEN zal met haar poëzie de komende weken de dinsdagochtend opluisteren met… deze week met koffie. Anne van Walraven heeft laten weten een aantal weken aan rust toe te zijn. wij van de pom hebben IEN gevraagd om de dinsdagen te openen met haar poëzie. op de site kennen we IEN vooral door haar bijdragen aan de zondagochtendwedstrijden – haar woorden vaak licht ironisch soms met bijtende spot. yess en dan pas je precies op pomgedichten natuurlijk – ergens tussen ons dagelijks hopeloos verlangen tot aan de bijtende spot passeren de dagen pomgedichten punt nl. trots zijn we dat IEN ja heeft gezegd – we drinken mee!
Koffie
dat weergaloos moment de eeuwige seconde van niet meer slapen nog niet wakker zijn een beetje leven zelfs dat niet echt
je hebt geen beeld geen plan hebt geen idee wie of je bent of wat je wilt wat deze dag je brengen zal een beetje zijn zelfs dat niet echt
dan langzaamaan beweging van gaandeweg en zoetjesaan naar ‘t bitterzoet moment dat met de eerste slok jouw leven wakker schenkt.
dank aan alle dichters voor de ingezonden gedichten. in het commentaar onder de gedichten heb ik de richting van de persoonlijke voorkeur van uw webmaster al vrijgegeven. een schier onmogelijke opgave deze week. ik kom toch tot vijf voorkeursgedichten. anke labrie en vera van der horst – zeer persoonlijke gedichten – anke heel subtiel vera met tegenovergestelde passie. max lerou die de kunst voorrang biedt in zijn poëzie. en dan de teksten van ton huizer en van joz knoop – teksten op de rand van de poëzie – ton huizer reviaans, joz knoop op zijn jozknoops. nogmaals dank aan alle dichters maar het eremetaal gaat naar:
ton huizer / joz knoop goud
max lerou zilver
anke labrie / vera van der horst brons – van harte!
Virologica
Ik zit nu nog op het kleuterlyceum maar als ik later groot ben word ik viroloog
dat is iemand die niet weet hoe het komt en ook niet wat je er aan kunt doen
je krijgt grote oorbellen en dure hardloopschoenen om achter de feiten aan te hollen
je komt ook op tv om te zeggen dat je met een zak over je hoofd in een grot moet gaan zitten
dat helpt
Ton Huizer
–> in huize wolluf werd onbedaarlijk gelachen. als het light verse is is het light verse. als het een cabarettekst is dan cabaret. als het poëzie is poëzie. het is het allemaal. die tweede en die vierde strofe benoem ik tot een poëtisch hoogtepunt. én van de eenvoud én heel bijzonder – samen met de derde reviaans. de eerste is van de introductie – ik zou ook niet weten hoe dat anders moet. maar we benaderen hier op die eerste strofe na – die zou nog ietsje deftiger moeten – echt de grote meester gerard reve.
Wat krijgen menu?
Gulzig als ik ben gretig op zoek naar het geestelijke vol slik ik werkelijk alles.
Als entree een bord agressie gegarneerd met een weerloos sausje
Voor mijn bloeddorst puur sadisme geflankeerd door nederigheid.
Vervolgens schalen dwangmatig gevuld met het zal me worst wezen wat ik hier nog slik.
Daarna volgt als hoofdmaal totale ontering en we ronden dan af met een Coup de Grâce.
Zo proppen en slikken dan eet je te vlug en zo lig je te draaien en alles komt terug.
O.N. Verzadigd Inzending op het thema “Alles komt terug”
–> samen met ton huizer leverde O.N. Verzadigd een onderscheidend gedicht aan – gericht op de lach maar toch het gedicht is net niet van het cabaret – aan de goede kant van de poëziegrens gebleven en geschreven.
Verzadigd schreef mij het volgende: Hallo Pom, Ik zag deze in mijn mapje zitten. ik wilde niet meedoen met een poëziewedstrijd van Akim Willems en ik kreeg maar herinneringen over de deadline in mijn mailbox. Eigenlijk maar één teveel. Baldadig als ik was heb ik toen op het thema “Alles komt terug” dit balwoordige gedicht geschreven en alsnog ingestuurd. Aan het einde komt alles netjes terug. Let op mijn pseudoniem eronder. Ik heb er nooit meer wat van gehoord. Voor de site van Pom nu speciaal door mij geselecteerd. Kom maar op met het commentaar. Het zal hier ook wel geen prijs winnen, hahaha. groet van Joz Knoop
Verzadigd/Joz heeft het mis. op pomgedichten houden we echt wel van baldadigheid. ik moet alleen nog even nadenken of het goud, zilver of brons wordt. weten we hier op de zondagochtend rond half 11.
Ton Huizer helpt
Petra Maria – over liefde maar dat heb je nooit geschreven
Ditmar Bakker – geen mens dan u kan mijn gedachten boeien
Ien Verrips – ik wil nog veel meer van jou dat soort kussen
Elbert Gonggrijp – Het ijle gras heeft sterfte aangenomen
Rik van Boeckel – de stilte zingt de zon nu toe
Magda Haan – wij hadden geen geheimen
O.N. Verzadigd“Alles komt terug”
Erika De Stercke – wat wil ik en waar naartoe
Gérard Vromen – zo’n dag waarop je stilaan breekt
Anke Labrie – de dood een goede minnares hoop ik
Max Lerou – haar schreeuw verlaten in het kanaal
Babak Amiri – als een konijn bij station Sloterdijk
wie wint de enige echte virtuele – dit voelt als een van mijn beste gedichten – de zo een dag was het trofee op pomgedichten?
dichters hebben zo hun eigen voorkeuren. soms voelt het laatst geschreven gedicht als het beste. heel soms het eerste. soms ligt de voorkeur in een jaargetijde besloten dan weer is het de relativering van wat nooit gerelativeerd had mogen worden – soms ligt het beste besloten in the state of mind van de dichter. hoe dan ook laat ons uw voorkeurgedicht van vandaag lezen – hangen we goud of ander eremetaal – in ieder geval onze waardering aan de woorden.u kent de regels: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
een langzaam brokkelend geheel
de boulevard of broken dreams nu tussenpad afdeling groenten ter hoogte van de kerstomaten
de rode wijn alvast geladen lood voor vader om te vissen sporen van herinnering
zo’n dag was het kassa meisje lege vulling een langzaam brokkelend geheel en kale muren
pomwolff
Pom, het mooiste gedicht is altijd van nu ook als het lelijk is
DE LIEFDE
wederom vertrekt het vliegtuig zonder mij mijn koffer vers gevuld met kleine zonden
je zei me brieven schrijf ik zelden niet elke zin begint met jou
wel het hoofdstuk over liefde maar dat heb je nooit geschreven
tot wij, tot hier voor altijd en voorbij de eenzaamheid
petra maria
–> weg met die eerste strofe – houden we drie van die heerlijke droefgeestige romantische strofen over waar petra maria het patent op heeft. waarin het zachte verlangen strijdt met de lichte weemoed om het-nooit-meer heen gestrooid – dat straks het groen met de bloemen van niet uitgekomen liefde toch nog in een eenvoudige pracht zullen bloeien aan de droeve waterkant.
Ik denk dat ik de ware heb gevonden Pom. Hij heet Bobby en is de liefste.
De Nieuwe Liefde – II
Zolang uw openheid resteert gelijk de klaarheid van een verse waterput, zolang uw liefde ’t firmament nog stut, bestendig, in verbijsterend bereik, zolang uw wasdom almaar onverminderd het zaad ter aarde en ter akker legt, zolang wat men dan ook ter wereld zegt ons samenzijn noch ons geluk verhindert, geniet ik van uw wassen, stutten, vloeien en weet mijn kruik nooit ledig meer te zijn; geen mens dan u kan mijn gedachten boeien, geen rust bestaat buiten uw baldakijn: wat men de ziel noemt, voel ik groter groeien, door u verwarmd, als door oktobers wijn.
-xoxo-
Ditmar Bakker
–> Bobby de liefste, we gunnen het Ditmar we gunnen het Bobby. vroeger had ik een hond die Bobby heette. maar dat terzijde. hoe dan ook een liefdesgedicht – de nieuwe liefde 1 werd voor webmaster geschreven – ik weet hoe het is gedumpt te zijn – de nieuwe liefde 2 is geheel aan Bobby. zolang u dit… zolang u dat… zolang zal ditmar bij bobby zijn. bobby gewenteld in een heerlijke woordenpracht. en ditmar maar groter groeien – in menselijk en zeer zeker ook in lichamelijk opzicht. dat ik deze vloed aan woorden recenseren mag. Heer waarom heeft u mij verlaten? geef ditmar en bobby het mooiste dat een mens zich wensen kan – iets goddelijks groots – iets bovenaards goeds – iets bobbyaans.
ik zie ze kussen op de andere hoek van de straat afscheidskussen korte intense kussen vaak en veel ik wil niet weg van jou ik wil nog veel meer van jou dat soort kussen de veel te korte nacht de dag nog veel te lang zulke kussen
totdat hij gaat haar glimlach nog in vol ornaat dan onderweg mijn kant opkomt mijn ogen blozen zacht haar blik wijkt terug haar lacht versmalt ik wend me af drink koffie lees een krant
Ien Verrips
–> ‘onderweg’ kan wel weg. komt je kant op is wel genoeg. ‘dat soort kussen’ in de eerste strofe is een wereldregel. wat voor soort kussen – dat soort kussen! beide strofen bij elkaar een geestig geheel. ja zo is nou eenmaal int leven. een echte Ien!
Stem XLIII
Het ijle gras heeft sterfte aangenomen, terwijl de schermen van wilde peen in schier povere skeletten berusten. Daar waar het duin weer zo overig als voorheen, taant het dralend licht een raden van waar eens het vergezicht zich vergewiste.
De herfst een begin, maar dat alles nog moet. Wasem bedauwt en vernevelt de kilte. Verdwaal jij eender in dit uitzicht tussen sluimeren en slapen waar alles in grover lijnen zijn ware aard verliest?
Braille wordt het, moeder, een gedicht dat zich blindelings dient leren lezen om met de gedachten op de tast. Het verankert zich zodra het mij vervluchtigt.
Killer en eenzamer dan dit landschap haar kleurend verwijt –
Uit de dichtbundel “ In alle dingen “(2020) Elbert Gonggrijp
–> het gedicht laat zich niet beschrijven. eerlijk gezegd kom ik er niet doorheen. het is in een hoge verhevenheid geschreven. op die momenten houd ik meer van de straat. ik kan gewoon niet – van wilde peen die in skeletten berusten- lezen – moeder geschilderd tussen sluimeren en slapen. het gedicht is een proeve van symbolisme:
‘Verbeeldingskracht, fantasie en intuïtie werden centraal gesteld. Kenmerkt zich door een sterke hang naar het verleden en een gerichtheid op het onderbewuste, het ongewone en het onverklaarbare. De innerlijke, irrationele ervaringen worden belangrijk, met de nadruk op droombeelden en de dood.’
Goedemorgen Pom Dit gedicht uit mijn poëziebundel met cd Beweeg als een strateeg draag ik nog altijd graag voor, nu ook met muziek. Want ik heb het geschreven terwijl ik naar Simeon Ten Holts Canto Ostinato luisterde.
Denkend aan jou zag ik een droom ontstaan
Als de dageraad mijn dromen raadt het water tot mijn lippen drijft duik ik onder in klanken van de bovenaardse maan
de morgenstond blaast dromen uit voorbij het duister zingt het luisterlied daarachter vlamt jouw maangezicht ik stel je me zo anders voor
maar zeg die tijd is al voorbij de stilte zingt de zon nu toe ik wens jou daarom alle goeds zelfs als betekenis gebroken is
mijn zin bemint verleden tijd en wordt voltooid ooit werkelijkheid de zomerdans een vergezicht een langzaam knipperend wonderlicht
de ochtend danst zo wakker voort dromen heeft zij aangeraakt en zing- daar is herinnering zij heeft het jaren aangehoord.
Rik van Boeckel (Gepubliceerd in Beweeg als een strateeg. December 2018)
–> heerlijke beweging met lichte weemoed in de strofen – ik wens jou alle goeds zelfs als… – maar in dromen zingt rik het verleden weg hoe het verleden ook nog wordt bemind en in lieflijke herinnering de toekomst kleur zal geven. een echte rik van boeckel – met hemellichamen in een ritmisch spel van heden, verleden en van een gedroomde toekomst.
Beste Pom Zo’n dag die je eigenlijk veel vaker wil beleven
Smeltend vuur
je zult het niet geloven nog mooier was de herinnering dat ik vanochtend loom mijn ogen opende en de geboorte van het oosten bekeek
de herinnering aan het smeltend vuur uit hete vulkanen de met sterren gevulde nacht
wij hadden geen geheimen over de littekens bedekt alleen het doven van de nacht
Magda Haan
–> ook bij Magda de herinnering meegenomen de ochtend in om de ochtend vuurrood te laten kleuren van warmte en de genegenheid. een gedicht met hemellichamen en een mens in vuur en vlam.
Inkijk
een tunnelvisie beperkt mijn vriendschappen ik hou de spiegel in de stroom van bewustzijn en stel mezelf in vraag
wat wil ik en waar naartoe de lagen glijden uit het verleden weg angsten verdampen en het licht loopt vooruit
jaargetijden nemen de lasten in hun adem over en ik groei laaf me aan kansen van geluk
bomen omarmen wat er in de lucht hangt een verhaal de toekomst kom, laten we praten
Erika De Stercke
–> ‘kom laten we praten’ – ik moet aan sven kokkelman denken – ‘we moeten praten’ zegt hij op radio 1 elke dag tegen de 1 op 1 te interviewen persoon tegenover hem. maar eerlijk gezegd ben ik na lezing van dit gedicht geheel sprakeloos. makkelijk gezegd – laten we praten – ik lees over spiegels, tunnels, lasten, bomen omarmende bomen – er hangt iets in de lucht – ik kan er geen touw vastknopen. ik wil echt wel praten Erika maar houd het verhaal in godsnaam een beetje samenhangend. hier in het gedicht hangt alles met alles samen – en dat is mij in ieder geval teveel
Geen woord te veel
Als dorpeling werd ik geboren kant en klaar maar de klaproos en de korenbloemen blijven mijn leisteengrijze brein in krijt beschrijven
wanneer ik op mijn dagelijkse brood bespaar om dat te strooien voor de blote voeten van vele soorten vederwit, terwijl verliefden en passant aan rood inboeten
dool ik door doodgelopen straten, ijl langs nabloeibermen, zoek naar middenweg gestreepte lijnen, een vertrouwd gezicht dat opduikt uit de draaiing van de rondweg
en bij de dolle kervel-kering richt mijn blik zich naar de grote beek, ik leg me te bleken neer in strijkend rimpellicht
–> nou inderdaad de slotconclusie in deze laatste regel onderschrijf ik helemaal. het gedicht had net zo goed door Erika de Stercke geschreven kunnen zijn deze week. geen touw aan vast te knopen. eerlijk gezegd ben ik na lezing van dit gedicht geheel sprakeloos. we moeten praten Gérard. ik lees over klaprozen, nabloeibermen en kervel keringen, beken en rimpelichten – er hangt iets in de lucht – ik kan er geen touw vastknopen. ik wil echt wel praten Gérard maar houd het verhaal in godsnaam een beetje samenhangend. hier in het gedicht hangt alles met alles samen – en dat is mij in ieder geval teveel
Ha Pom, Dit voelt als een van m’n beste gedichten of het dat ook is , dat weet ik nog steeds niet. Mijn eerste echte rouwgedicht, pas na jaren kunnen schrijven. Afstand genoeg voor je commentaar hoor (het is al gepubliceerd en ik heb het zelfs al wel eens voorgedragen). Lastig thema deze keer; hoe objectief ben ik zelf? Fijn weekend verder, Hartelijke groet, Anke
de dood
een lichte zucht meer was het niet je hand nog warm
daarna zo vlug je hoornvlies en wat er verder bruikbaar was
je lieve lijf als as verstrooid
de dood een goede minnares hoop ik
en ik het ging hier niet om mij dacht ik toen nog
anke labrie
–> in weinig woorden de grens beschreven. een teder gedicht in weinig woorden. bijna te teer om er woorden over te schrijven. zo ga je met een geliefde om die de grens is overgegaan. met onbaatzuchtige liefdesregels als : ‘de dood een goede minnares hoop ik’ – dat geeft ze hem mee.
Pom lieve vriend…Harry nog pas herdacht heb ik ‘mulisch baby – ich habe angst’ kunnen weerstaan. laten we de getuigen maar aan het woord…met liefs aan Annemarie ook en extra nog een kus van Ingeborg. 38 getuigen *
het spanlaken van de nacht al iets gevierd de eerste opvlieger van de zon danst even boven de rand
de wagens met hun grote muilen ze rollen langzaam door de straat vreten zwijgend rot in bloemenhulde
opeengeperst de gouden monden haar schreeuw verlaten in het kanaal dat west met oost verbindt
voetstappen zoals ze klinken in de film eenzaam links eenzaam rechts leeg de straat en zij
ml
*38 témoins – film van lucas belvaux
–> de dood, de slapende vrouw en de getuige. genadeloze regels bij een film – bij de filmbeelden die dit gedicht veroorzaakten. max doet niet aan romantiek hier, niet aan realisme, max doet slechts aan kunst.
bonsai in zaandam
Als je nou nog eens een keertje terug komt als een jasmijn in het verkeerde lichaam van een tulp als een olijvenboom in het polderland als een konijn bij station Sloterdijk of als een bonsai in een woonkamer in Zaandam
Als je nou nog eens een keertje iets van je laat horen als een tocht door een versleten kozijn als een ringtone in de stilte van een slapeloze nacht
Als je nou eens een keertje mij roept in een melodie die mij midden in de nacht wakker maakt in het gekraai van een kraai bij een of ander station
Als je nou mij nog eens een keertje een verhaal vertelt het verhaal van de eerste moeilijke100 jaren van het leven het verhaal van een mooie zwarte vogel die van groene zeep hield het verhaal van een geduldige steen
Als je nou nog eens een keertje me aankijkt zoals ik naar jou keek mij ziet zoals ik jou zag zou zijn zoals ik was
Babak Amiri
–> en het blijft maar mooi deze week – dat onstuitbare verlangen weer eens in de week gezet van de ratio. de ervaring leert er komen mooie regels van, niet te beantwoorden vragen ook. ze kosten de dichter in persoon sloten energie. maar hij kan niet anders. een finale poging om de zaken ongedaan te krijgen, desnoods tot vluchtig contact, de onmogelijkheid als gegeven. pas als de analyse niet meer de hoofdzaak is pas dan is de strijd helemaal gestreden – is de boel verwerkt – zij dus- en weet je niet meer waarom van dergelijke heftigheid sprake was. blij dat dat wijf opgesodemieterd is met der praatjes zeggen ze hier in de jordaan op drie hoog achter. en zo is het ook – er bestaat liever er bestaat beter. gelukkig zal ze vergaan in de tijd.
Het moois dat ik niet dichten kan
er zijn woorden genoeg, zoals: verlangen en liefde, mijn romantische vriend, troost tussen de regels van een liefdeslied, stilt niet, mijn gestolene, het vlees, bloed kruipt tegen de kaken omhoog, hier en daar, de hyperventilerende violen, de passie met gierende banden het drijfzand van de weemoed in, romantiek is de fakkel in mijn hel.
Oja en ziel en hart en eeuwig en vooral enige en toch doe ik je tekort daar waar de zanger zingt tijd is een oceaan maar eindigt aan het strand
Vera van der Horst
–> romantiek is de fakkel in haar hel – mag ik natuurlijk niet opschrijven van vera – want de ik in het gedicht mag je niet gelijk stellen met de ik van de dichter. en toch is romantiek hier de fakkel in haar hel. een wonderschone regel – we lezen vlammende woorden van een vurige vrouw. en toch doet ze hem tekort. een dichterlijk tekort. een gedicht dat blijft spoken. dit soort teksten worden alleen diep in de nacht geschreven. elk woord spat weg en brandt in. schroeit de aarde waarop de woorden vallen. een paar op mijn huid. brandzalf hebben we nodig in de vroege ochtend van een liefde en vol gedicht.
 voor één keertje terug op het oude nest){kind=link}
