de dagelijkse column van uw webmaster op deze site – vanaf heden – zie rechtsboven het item – de passievolle pensionado – te genieten. fijne medemenselijke korte columns – voor alle verjaagden uit de wanhoop!
U bent zelf een bolleke!
Antwerpen gisteren. Lekker weer. De jaarlijkse Bollekesfeesten. Spektakel op de Groote Markt met muziek en eettentjes langs de Schelde en De Suikerrui. Ik begreep dat de officiële benaming voor het biertje van De Coninck vanaf nu ‘Het Bolleke’ luidt. Antwerpen – Café In den Engel – weet zijn pareltjes te vieren. Uw passievolle pensionado genoot links en rechts van het vlaamse volksvermaeck maar genoot in de avond in alle rust van een sterwaardig diner in Sir Anthony van Dyck. Het pensioen goed besteed. De lunch eerder op de dag – ietsje verderop – op een pleintje naast de vlaamsekaai genoten – op advies van dochter – in Patine – ook aan te raden na museumbezoek MHK en het nabij liggende fotomuseum aan de waalsekaai. U bent weer op de hoogte.
Contemplatie op een bankje aan de Schelde – in het zonnetje, heerlijke zachte wind, 23 graden en dan is er DE DOOD. Tom van Deel dood. Anton Oskamp dood. Die prinses dood. Allemaal namen uit het verleden. De dood werd al breeduit en levendig besproken in de ochtend op de autoradio – radio 1. Dat rijke mensen langer leven – gezonder eten, een betere opleiding genieten. Naast diploma’s zijn levensjaren blijkbaar te koop – een wetenschappelijk onderzoek levert het bewijs.
De 65 en 66 jarigen weten de dood dichtbij – binnen 15 jaar liggen we onder de grond of in de oven. Je hoort van de ellende om je heen. Van teveel en onrechtvaardige ellende. Dat zijn de gesprekken van 65 en 66 jarigen. En dat was ook het gesprek op het luchtige bankje gisteren bij de Schelde. Je weet dat het je zal treffen alleen niet wanneer.
‘Er bestaat door de cold cap wel een kans dat ik mijn haar houd, maar ook grote kans dat ik kaal word. Daar lig ik wel wakker van.’ schreef webmeisje mij gisterenochtend. Ik schreef haar terug: ‘als deze X ook maar een miljoenste beetje jou zou kunnen helpen dan ga ik de hele nacht door met jou zoenen.’
foto: Ben Kleyn de
dagelijkse column van uw webmaster op deze site – vanaf heden – zie
rechtsboven het item – de passievolle pensionado – te genieten. fijne
medemenselijke korte columns – voor alle verjaagden uit de wanhoop!
U bent zelf een oorlogsslachtoffer!
‘Was het maar oorlog…’ reageerde de dichter Brandhoff gisteren op mijn
eerste column op pomgedichten. 020 verkeert in een permanente oorlog
met wat mevrouw Baarsma, de eeuwig jeugdige vijftigjarige buurvrouw
hier, de ‘ommelanden’ noemt. En ja antwoordde ik de dichter Brandhoff
dit land herbergt inmiddels al heel wat oorlogsslachtoffers – zelfs
mejuffrouw Deckwitz riep zich gisteren uit tot een derde generatie
oorlogsslachtoffer bij de herdenking van 15 augustus. Als de nieuwe
dichtbundel maar verkoopt zagen we haar denken. Zo de tweede column is bijna een feit. De Indie herdenking van de 15e
augustus zal voor mij altijd tante Henny zijn. Vorig jaar in mei
overleden. Tante Henny riep altijd uit – ik ben niet in mei bevrijd! En
zo was het ook. Mijn dochters mochten bij haar logeren. Tante Henny gaf
mijn dochters levenslessen – wat precies weet ik niet – hoef ik ook niet
te weten. Zij hielden van tante Henny. Een column waarin tante Henny
wordt genoemd behoort eigenlijk alleen over tante Henny te gaan. Die
column schreef ik vorig jaar bij haar dood – daarin dit gedicht:
een zinloos uur
van mij had je mogen blijven dat weet je wel ik ben een uur gaan zitten met een boekje in mijn hand een pen om je te schrijven het was een zinloos uur
er is er een vertrokken en een is blijven staan meer is het niet ik adem nog en jij in mij niet minder dat is het dat ik schrijven kan
de dagelijkse column van uw webmaster op deze site – vanaf heden – zie rechtsboven het item – de passievolle pensionado – te genieten. fijne medemenselijke korte columns – voor alle verjaagden uit de wanhoop!
U bent zelf een pensionado!
Toch eens even opgezocht welke omschrijvingen op mij worden gelegd. Hoe wordt de pensionado omschreven? Drie definities springen bij google naar voren. Oje nu weet google ook dat ik pensionado ben. De reclames voor steunkousen, gebittenpoeder, lakens tegen doorliggen, watten tegen hersenbloedingen, pacemakers en andere hulpstukken zullen niet meer uit de lucht zijn. Ik lees voor pensionado:
-gezonde, kapitaalkrachtige senior die volop van zijn of haar pensioen geniet -Overwinteraar -gepensioneerde die in een warm land gaat wonen
Ik weet het niet hoor maar in een warm land ga ik niet wonen, ik woon trouwens al in een warm land. Volgens deze laatste definitie is elke Nederlander ongeveer een pensionado. Die paar uurtjes per dag die u aan werken besteedt staan in geen verhouding tot de overdaad aan uren vrije tijd, slapen, eten , drinken en seks die u wekelijks geniet. Zijn wij niet allemaal zo langzamerhand in dit luilekkerland pensionado’s? het antwoord kan alleen maar ja zijn. Een heldere conclusie. Dat ik zo een groot analytisch vermogen in mij herberg was mij niet bekend. Van mijn demagogische talenten en mijn aangeboren aanleg om drogredenen te pas en te onpas te etaleren was ik natuurlijk wel op de hoogte. Een overwinteraar – ik help het u hopen – bent u ook. Rest nog de eerste definitie. Als ik de doorgewinterde pensionado’s om mij heen mag geloven is het pensioen geen vetpot. Hoe de grote kaaskop van zoveel plus – onze henkie – wél aan al zijn vetlappen komt blijft vooralsnog een raadsel.
de heuglijke dag vandaag. hondje BETTY zal liefdevol worden opgevangen in amsterdam zuid. gisteren mochten we de lezers hier de primeur bieden. we verkozen BETTY boven de zoon van burgermoeder HALSEMA. die niets bijzonders heeft gedaan, helemaal niets bijzonders alleen wel is opgepakt door de politie. messen – woonbootvredebreuk – nou ja niets bijzonders volgens de burgermoeder. opvoeden is ook een vak zullen we maar zeggen. ze heeft alles onder controle: de vuilverbranding, de schietpartijen, zoonlief, verboden wapenbezit, de kades en de bruggen – hoe dan ook woensdag gehaktdag maar vóór alles MERIKDAG – geniet meriks droom:
Kabouter, waar ben je?
Ik ga je zoeken in neonverlichte straten, Het zwalkend grachtenwater, achter hellende gevels,
Ik zoek je, in scheefgezakte stoepen, in puin, Onder wolken stenengruis.
Ik vraag het de buurvrouw en de Turkse bakker, Ik vraag waar je bent aan de brugwachter,
Ik vraag het aan de zwanen en de meeuwen, Vlieg naar het Zuiden, zeggen ze Als je haar daar niet vindt, dan naar het Noorden.
Ze is boven de bergtoppen, achter de lachende maan, Sterren in haar oren.
En het lied van de muzikant op het Centraal Station zingt het, En het Rode Dageraadkoor En de jubelende monniken uit Corsica En weer de man in een portiek in de Verenigde Staten Met een gitaar met 1 snaar en een fles whisky naast zich;
Je bent er tussen het groen, Achter de varens In de schaduw van de Reuzenpaddestoel In mijn tuin
Merik bericht: Overigens is er heugelijk nieuws; de Jack Russel genaamd Betty is vanaf morgen mijn nieuwe huisgenote, opgenomen uit het dierenasiel. Helaas heb ik geen foto, maar ze ziet er heel leuk en lief uit, groet Merik
Het trainen en opvoeden van een Jack Russell kan best een uitdaging zijn en vraagt consistente herhaling. Er zijn ook een aantal zaken die u bij de training niet moet doen en daarom geven wij de onderstaande tips die u kunt toepassen. Tips en adviezen die u niet moet doen bij de training en opvoeding van een Jack Russell terrier. Tip 1 Laat het niet gebeuren dat jouw Jack Russell terrier de gewoonte ontwikkelt dat hij met zijn poten op jouw borst gaat staan. Hoe leuk het ook is om met hem op de grond te spelen, door dit toe te laten, gaan ze als snel een gevoel van dominantie voelen en al snel zullen ze de baas zijn. Met Jack Russell terriers is het al moeilijk genoeg om hem te overtuigen dat jij de baas bent. Je kunt hier meer over lezen in mijn Jack Russel Handboek en waarom het erg belangrijk is dat u de baas bent. Tip 2 Als jij jouw Jack Russell disciplineert, volg dit dan niet gelijk op met liefde en affectie. U heeft misschien een schuldgevoel omdat u uw hond NEE moest vertellen, maar laat deze gemengde gevoelens NOOIT aan uw Jack Ruselle merken. Uw Jack Russell moet het verschil weten tussen complimenten en discipline. Dit is essentieel. Tip 3 Laat het niet toe dat jouw Jack Russel terrier dominantie laat zien tegenover andere honden. Er zijn verschillen grotere, goed getrainde honden in mijn buurt, maar onze Jack Russell denkt dat hij twee keer zo groot is als deze honden. Gelukkig gedragen deze honden zich wel goed. Ook al wil jouw Jack Russell zich uitlsloven om een andere hond uit te dagen onder begeleiding van het nodige geblaf, u moet dit gedrag corrigeren. Dit is een essentieel onderdeel van het socialiseren van jouw Jack Russell terrier Tip 4 Laat het niet toe dat het gewoon wordt dat uw naar zijn believen op een stoel of bank zit. De meubels zijn voor jou om op te zitten en de plek van jouw hond is op de grond. Dit verschil moet hij weten. Tip 5 Laat jouw Jack Russell niet naast u op de passagiersstoel zitten. Er zijn genoeg goede hondenstoelen voor in de auto die makkelijjk op de achterstoel kunen worden bevestigd. Als je dit niet doet dat zul je als nel een actieve bijrijder hebbe. Jouw Jack Terrie zal echt zijn poten op het stuur zetten. Dit is echt geen grap! Tip 6 Reageer niet op het smeken van uw Jack Russell over de etensrestjes van de tafel. Als je eenmaal toegeeft, is het hek van de dam en dan zijn uw rustige maaltijden verleden tijd. Het is overigens altijd goed dat jij eerst eet en daarna pas uw Jack Russel. De reden hiervoor kun je ook weer terugvinden in het Jack Russell e-book. Wees sterk! Tip 7 Laat het niet toe dat jouw Jack Russell de roedelleider wordt in huis. Het is heel gebruikelijk om 1 huisdier te hebben, maar honden blijven roedeldieren. Door hun instinct reageren ze nog steeds op een manier waarop ze in het wild zouden reageren. U moet de roedelleider zijn, u bepaalt waar de wandeling heen gaat en niet andersom. Als u niet de roedelleider bent, dan bepaalt uw Jack wanneer er wordt gespeeld, wanneer u wakker wordt en ga zo maar door. Laat die niet gebeuren! Tip 8 Je moet zeker niet uit het oog verliezen dat jouw Jack Russell een hond is. Ook als zijn ze nog zo lief en leuk om mee om te gaan, ze zijn niet menselijk. Ze hebben niet dezelfde gevoelens en emoties en reageren daarom ook niet op deze manier. Als u deze wetenschap goed in uw hoofd print, wordt het trainen van uw Jack Russell veel makkelijker. Onthoud goed: UW JACK IS EEN LID VAN HET GEZIN, MAAR IS GEEN MENS. Hij staat onderaan de ladder in het gezin, onderaan in de Hierarchie.
hondje van me
levend organisme je bent niet perfect je lijf is niet compleet en je bent niet mooi te noemen
je bent harig en je bent zacht zachtmoedig en erg lief je wacht op mij, en hebt geen oordeel je wandelt met mij en je weet van mij heel veel
ik denk wel eens dat je recht door me heen ziet en als ik verdriet heb ben jij de eerste die mijn tranen droogt
wat moet ik straks als jij er niet meer bent? wie troost me als jij vertrokken bent?
lief zacht mooi organisme leven wezen zoogdier hondje van me
Columniste vers uit de bus met dichters gerold. Aan het einde van de week spreken we allemaal Vlaams. Het valt me op dat we het nu allemaal hebben over “gedichten brengen” in plaats van “overdragen”, merkte Stef Citroengeel op. We waren één grote, talige familie. Het servokroatische leraresje moest wenen omdat ze de bus niet op mocht. De liefde van mijn leven is ook mee, snifte ze. Die veldwachter? gaf ik. Ik wist niet dat die gedichten schreef. Hij gaat anders wel een boek schrijven over het veldwachtersbestaan, verklaarde ze trots. Hoe boeiend kan dat zijn, geeuwde ik. Wordt het soms een opsomming van alle boeven die hij heeft gevangen? Dat is net zoiets als de natuurgenezer die een sprookje schrijft over de misdaden die hij niet heeft gepleegd. Ik bedoel niet hém, zei ze, mijn eigen Radovan gaat mee op de bus in de gedaante van Foleor van Steenbergen. Ach natuurlijk, begreep ik, die heeft ook een witte baard. En ik had zo graag zijn troostmeisje willen zijn, verzuchtte ze, want zijn lief heeft hem verlaten. Zeg, gaf ik verontwaardigd, is hij niet een beetje erg oud voor jou? Maar hij is jong van geest, hoor! Ik ben al heel lang zijn officieuze vriendinnetje, heb diverse keren op zijn bank geslapen. Hij heeft trouwens ook een tuinhuis, maar daar slaap ik alleen als ik samen met Sylvia Hubers kom. Toe maar, zei ik, en wat vind je veldwachter daar allemaal van? Die ziet me al een tijdje niet meer staan en je weet hoe dat in het virtuele gaat, chatmeisjes worden vroeg of laat afgedankt. En als zijn boek in het Servokroatisch moet worden vertaald, mag jij zeker weer opdraven, sneerde ik. Laat je toch niet altijd zo door die mannen naaien, mijn kind. Je bent te goed voor de wereld.
Maar Evy zal zich wel over Foleor ontfermen, maak je daarover nou geen zorgen. En ik stapte op de bus. Evy zat al aan Foleors zijde, dus dat zat wel snor. Ik ga geen verslag doen van de gehele tour, lieve lezer, maar er waren hoogtepunten. Een verrassende locatie was De Ceuvel in Amsterdam Noord, een Ruigoord in het klein dat ik nog niet kende waar hippe Noorderlingen gefermenteerde kefir stonden te verkopen. De geweldige show die we in Zwolle op een zolderkamer aan het spoor gaven waar ik mocht eindigen met het ter plekke geschreven gedicht “Perronkater voor vertrek”, dat Rodaan al Galidi liedwaardig vond. Ik schrijf in Jip en Janneketaal, sprak hij nederige, maar jij trekt alle registers open. De show op het groningse stadsstrand, omlijst door het geplons van duitse kinderen. De workshop van Nick Swarth over poëzie in de publieke ruimte. De middagen waren meestal gevuld met workshops, tot verdriet van sommige dichters, die liever vaker hadden opgetreden, maar tot mijn vreugde, want net als de onderwijzer Erich Kästner hou ik meer van “lernen” dan van “lehren”. Optreden doe ik al ieder weekend, ik ga vooral op zo’n tour mee om mijn horizon te verbreden.
Dat was sowieso al het geval bij het bezoek aan het lhbt-festival in Gent. Sommige busdichters gingen liever met de proppers (promoters – weer een woord geleerd) de kroeg in omdat ze het manifest te extremistisch vonden, maar voor mij was het een openbaring. In mijn jeugd liepen er in die scene enkel homo’s en wanstaltige travo’s rond, waar ik als androgyne heterovrouw, die graag in mannenkleren rondloopt, niks te zoeken had, maar tegenwoordig is het veel breder. Dus griste ik een stropdas van de bazaar mee en bond die voor het optreden om. Kunt ge die zelf strikken? vroeg Evy verwonderd. Maar natuurlijk, zei ik, dat heb ik van m’n vader geleerd, op een toon van: dat behoort toch ieder meisje van haar vader te leren. Daarna doken we onder in de gentse nachten om pas in Mechelen weer boven te komen.
Manenblusser
We zijn in het land waar taal anders klinkt het zingt zoals Evy glimpieper en priaap uitspreekt. We zijn dieper het zuiden ingezakt, hier schuimt het bier en zijn de tongen losser. Mijn accu is leeg, daarom pak ik
de pen en leef mezelf uit op papier. De jongens van plezier staan op iedere straathoek pispalen te rammen. Jens klaagt over dit onbeschoft verrechtse land maar het publiek heeft afgetrainde oren. Hier sluiten
de kroegen nooit. Doeko doet uit de doeken dat spargelharn urinezuur betekent. Later ben ik alles kwijt, de tijd alsook mijn afgeleefdheid tot nu toe. Ik krul mezelf op in een pijpela dans de Vrijdagmarkt rond. Ik val en sta op is de bushit van
dit jaar. Wat geeft het dat de herberg geen bed heeft. Evy spreidt haar vleugels over de grond uit, Arthur draagt mijn tas. We spelen in een lus waaraan geen einde komt. In Mechelen wordt de maan met bier geblust.
De tijd tikt van de tegels af het korstmos heeft zijn werk gedaan ik bied mijn ziel aan ieder roofdier aan maar nee, ze vluchten schuchter van me af.
Er is geen hogere macht gevonden die mij op deze wereld openvouwt de ogen van een gier zijn koud de ogen van een kind zijn ongeschonden.
Het visioen van obstakels in de oude lucht of door de hel gaan met kapotte handen deden mij vrijwillig in een cel belanden of diep ongelukkig zijn in een doods gehucht.
RIK VAN BOECKEL in de zwoele wind van het dansend eilandlicht
VERA VAN DER HORST over knuffelen en knuppelen
CARTOUCHE zeg me
PAUL BEZEMBINDER met een prachtige salade
JEANINE HOEDEMAKERS te vaak en soms onnodig
ANKE LABRIE ziek zusje
wedstrijd gesloten.
Deze week wint Paul Bezembinder het goud. van harte. Paul komt op zeer verrassende wijze uit de hoek met die prachtige salade en dwingt de jury hier tot het schrijven van een juryrapport over een juryrapport. dat kom je niet vaak tegen. en de afgebeelde salade wordt heel smaakvol in woorden aan de lezer opgediend. Geniet zijn salade en de andere gedichten gelardeerd met persoonlijke foto’s en teksten. alle dichters dank jullie wel. naar Matthijs Nieuwkerk zeg ik AAN TAFEL!
Uit een juryrapport
Een prachtige salade van tomaat, verse vijgen, ui, een klein konfijtje, een lichte toets van delicaat granaat, die – als ware dit een schilderijtje – ons smaken brengt in nieuw raffinement, in nieuw palet, in licht. Door geen ander werd zo mooi de smaak van koriander bekrachtigd met een takje verse munt. Met deze compositie, op dit doek, van bekroonde wijn, bestek en borden, toont dit gerecht dat een salade thans als vorm van kunst gezien kan worden.
Paul Bezembinder
/190811
de tekst oogt smakelijker dan de foto. nou ja dat vind ik, een persoonlijke smaak. paul schotelt ons hier wel een kloppend geheel voor – een stilleven in woorden. grappig is dat ik nu in een situatie gebracht word om een juryrapport over een juryraport te schrijven. paul zet ons als lezer een zeer smakelijk hapje voor.
ik schreef wel eerder een gedicht als juryrapport – ging ook over eten:
de bevlogen slamster
het eerste dat ik hoorde zeggen was er is hier zeker niets te vreten ook een entree is een keuze
ze begon met twee bananen vrat alle nootjes van de bar en ook de broodjes verdwenen
beet op het podium de spits af sprak over een wereld die niet deugde heftig lijden leed en dood en voor alles die vreselijke hongersnood
wel bezield soms zelfs bewogen was in het juryrapport te lezen met de hand erbij geschreven: haar liedje sterft de ruimte in een kamer die als doodskist voelt
pw
die van de bank
de fles wijn staat er nog die van die dag die van de zon op de gele bank die van de hand met bloed uit liefde gebroken glas
die van een kunstbeen waarop nog tattoo moet en van het kind met afstandsbediening als wapen
die van die dag die helemaal goed was zo goed dat ik zei dat ik zei dat ik gelukkig was
pom wolff
wie wint de enige echte virtuele foto-gedicht wedstrijdtrofee op pomgedichten? graag uw eigen foto bij uw eigen gedicht lieve dichter. een foto van uw hondje, uw geliefde, uw vakantie, uw nieuwe hondje, uw nieuwe geliefde, uw overleden overgrootmoeder, uw nog levende overgrootmoeder – u bent geheel vrij!
hierboven mijn foto van een werk van een japanse kunstenaar te zien in Voorlinden. een huis van textiel zit gegoten als een kledingstuk. u kent de regels: insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw foto + gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
Zo’n dag
Die dag dat ik de tafel leegmaakte voor welkome gasten
zij die ongenood willen aanschuiven en mij verrassen met een boeiend verhaal
ik was er helemaal klaar voor op mijn gemak maar in zekere spanning
alsof er vlinders in de buik zoals bij vroegere verliefdheden
dat jij op tafel landde en de vleugels spreidde zo kleurde je het dagelijks grijs
tot een zonovergoten middag van reizen naar kleurrijke verten
het is wieken naar ongekende plekken omhoog komen op een zuchtje wind
en elke schaduw achter je laten opvliegen om verder te gaan
geef mij zon en een tuintafel ik sla m’n vleugels uit
FransTerken 09.08.2019
het dagelijks grijs ingekleurd door Frans, hoe het beestje snel gefotografeerd moet om het in de taal te laten opvliegen, dat het vergezichten opent. frans opent ze – weg uit het grijs op naar ongekende plaatsen en kleurrijke verten. we zien een beginpunt en weten niet waar het verhaal zal eindigen maar we weten wel dat de dichter geinspireerd in taal de wereld tegemoet treedt in alle pracht en in een energiek zonlicht.
WE MAKEN HIER DINGEN MEE
de bomen bewegen zacht op de wind
ik zie een nieuwe kleur eekhoornbruinoranje
in de hangmat wiegen de toppen van de sparren
op de mat ligt een vlinder ik pluk hem een bloem
en vandaag nog dachten we even hetzelfde
elke dag weer maken we van alles mee
PetraMaria
het natuurlijke HIER zien we op de foto – ook hier net als bij frans lezen we over een vlinder – niet waarheen deze vlinder de lezer en de dichter heen zal leiden maar waarheen de vlinder al is uitgevlogen en de dichter haar ontmoet. bomen kleuren hangmatten. allemaal fraai maar de meest intrigerende regel is toch: ‘en vandaag nog dachten we even hetzelfde..’ – dat is zo een regeltje waar je geen vinger op gelegd krijgt. zo een regeltje die de hele wandeling door het amstelpark straks door mijn hoofd blijft spoken. biologisch en natuurkundig gezien onmogelijk natuurlijk maar achteloos in de taal opgeschreven wél mogelijk en ook nog poëtisch verantwoord. waar dachten ze aan – op die vraag krijgen we natuurlijk geen antwoord. gelijke geesten in verschillende lichamen – petra maakt vandaag met een regel het onmogelijke mogelijk. zie hier leraren Nederlands&Poëzie – een uniek voorbeeld in een regel voor als u morgen moet uitleggen wat poëzie is.
Eilandlicht
Het eiland steekt zijn tong uit naar de Waddenzee laat ritmes achter tussen paarden
fietsers zoeken de tijd op om te navigeren tussen strepen vinden een boot aan de horizon
stilte roept de zon op dichter verlaat Schier zijn hart klopt traag
zijn wilde haren leggen zichzelf bloot in de zwoele wind van het dansend eilandlicht.
Rik van Boeckel 10 augustus 2019
ja de eilanden weten wat. door mijn bezoekjes aan de eilanddichter van texel weet ik een beetje wat rik van boeckel hier in poëzie met de lezer aan gevoel deelt. er is wel een verschil. ik lees dat rik met een lichte weemoed het eiland verlaat – het dansende eilandlicht – de zon, de boot, de fietsers, (ik mis de reuk nog) – zelf was ik altijd blij de boot weer te hebben gehaald. texel is mooi dacht ik altijd – maar texel is net als de dood zelf – je moet er als mens ver weg van blijven. zo niet rik en het prachtige eiland schier waar riks klanken de natuur en de mensen hebben verrijkt. dat kunnen we van het krijsen van al die texelse zeemeeuwen niet zeggen.
Groot kleinkind
Ze heeft van die kleine handen waar ze gewoon zwaar mannengereedschap mee hanteert, alsof ze dat al jaren doet, met een blik van, ja dat doe ik toch even, maar als ze dan je het resultaat laat zien, vraagt ze altijd, vind je het écht goed?
Nu zit ze hier, vingertjesvriemelend en ze lijkt zo teer. Mijn hart krimpt, zoals altijd weer als ik de moedige poging zie om te dealen met haar hartezeer. In mijn gedachten pak ik nu een hamer, een bijl en wat al niet meer en knuppel een ieder die haar dit aandoet neer.
Vera van der Horst
Vera houdt de foto en de tekst heel persoonlijk. ik heb die door de kleindochter getimmerde bloemenstellage in eigen persoon mogen bewonderen – een teken van liefde – ja oma vindt het ECHT goed kind. helpen we mee – schreeuwen we mee met dichteres. een gedicht dat te persoonlijk is om mee te doen in een wedstrijd. met name de wijze waarop oma de mensen die het hartzeer veroorzaakten te lijf wil gaan. een hamer een bijl een knuppel ja hoor zo herkennen we vera ook. die lieve oma ken mooi schrijven zegt buuf hier op drie hoog achter in de jordaan. maar je moet der niet uhh – nee inderdaad buuf – niet uhh zonder handschoenen.
Zeg me, noem me noem me maar gestoord zoals het nooit klinken zal plebejer, plakker, dichter al wat ik wil is woord- loos contact, hoe kan dat beter dan zwijgen in een otofoto
110819 Cartouche
Cartouche weer thuis gearriveerd na zijn woede uitbarstingen vorige week over een dichie van webmaster. gelukkig maar. wat ie hier allemaal op de foto ter plekke bedenkt of waar ie hier vertoeft we komen het niet te weten. oote boote boe. schreef een dichter ooit. dichter past wel precies IN het kunstwerkje dat mag gezegd. ik pas wel op om dichter gestoord te noemen. ik doe er deze week het zwijgen toe. dat is lees ik wat de dichter wil. en dichters wil is altijd wet (in zijn gedichten).
Goedemorgen pom, Ik heb nu nog vakantie en zoals je misschien las kreeg ik een onverwachte activiteit op mijn pad maar ik dacht ik zal een gedicht insturen, dan weten jullie dat ik aan jullie denk.
Jeanine
te vaak en soms onnodig getroost
staart ze naar die verpieterde bloemen op de steen
op alle kaartjes huilt de inkt hartstochtelijker dan zij tot nu toe deed
te vaak en soms onnodig getroost staat ze daar en wacht
ze wiegt als zet een lichte bries haar in beweging
dan vallen plots wat eerste druppels
inkt en regen huilen nu voor haar
Jeanine Hoedemakers
onze Jeanine in de strijd om het stadsdichterschap van Den Bosch heeft hier op de pom even vrijaf – de 14e september brandt ze los naast de andere drie kandidaten – jeanine zet je zomaar niet even aan de kant. wij van de pom wensen haar alle succes bij haar presentatie de 14e september – dat alle brabanders – een cartouche – een willem adelaar – een vera van der horst ONZE jeanine zullen steunen is wel de wens hier in 020. heel amsterdam staat achter jeanine – nou brabant nog. hoe dan ook we zijn haar niet vergeten onze bregje zonderland. haar inzending vandaag nogal droevig. regen druppels tranen inkt. een vrouwspersoon in de brabantse open lucht laten we zeggen bij de grafsteen van een dichter als cartouche. ja zo een beeld wel treffend neergezet op deze wijze. hahaha.
ziek zusje
alleen maar lieve poezen tekent ze met vriendelijke staarten ook als ze vogels vangen zijn ze lief heeft ze besloten want dat is hun aard
daar denk ik aan als ze het moeilijk heeft en moeilijk is veeleisend en opstandig ook als ze agressief is is ze lief heb ik besloten want dat is haar aard
anke labrie
we lezen over een lief en mede menselijk besluit. van zusje tot zusje. zo moeten zusjes voor elkaar er zijn. wie anders zou het ervoor over hebben om de onhebbelijkheden te plaatsen op de juiste wijze. een gedicht als een besluit en een besluit als liefde.
