5 gesprekken gevoerd met een mooi resultaat – we zullen er nog wel 5 voeren maar daarover dan hier later meer – gesprekken met diepgang – dat elke dag een gisteren heeft én dat je niet naar iemand toe gaat om weg te gaan.
pom wolff in gesprek met… 4
ik geloof niet dat we ooit een woord spraken
misschien is stil zijn wel de meest duurzame manier van communicatie
van houden van had ik bijna geschreven
elke dag heeft een gisteren weet je om je doden in op te bergen
of wie je zo ontzettend hebt liefgehad met de arrogantie van vandaag
pw
pom wolff in gesprek met… 5
ik hoor het je nog zeggen dat de lucht wel lente leek
ik zei het is een dekentje én zo zou een gedicht moeten zijn
een warme zomerdag een wonderbaarlijk toeval
ik wil geen zoektocht meer naar wat in ons verloren ging
ik kom niet naar je toe om weg te gaan – weet je
pw
pom wolff in gesprek met… 1
ja zeg aan poëzie doe ik niet wil ik ook niet aan beginnen ik heb te veel te doen ik moet vandaag nog sterven en morgen weer vroeg op pad zo is er altijd wat
ik heb ook geen tijd voor gedoe al die martelgangen waar ze zich zo graag in begeven doe vooral wat je niet laten kunt sta op de strepen van je borderline mij kan het echt niet schelen
en ach schrijf toch maar een mooie regel voor me met een glimlach erin als het kan dat ik het ben die jou echt wil kennen
pw
pom wolff in gesprek met… (2)
we sterven wat af was het niet een zanger die ook over die dingen zong
het maakt me niet uit zei ik gisteren tegen mijn kleinzoon maakt mij ook niet uit – zei hij
het leven een zoektocht op leven en dood maar wel zo dat je het weer kunt voelen
weet je ik hecht aan kleine dingen een glimlach, een manier van zitten een poes in een tuin pw
pom wolff in gesprek met… 3 ik verlang niet terug naar het strand met niets meer in mijn hoofd
waar ik in de verte de golven hoorde de meeuwen van Oostende het was alsof ze voor mij huilden
weet je ik houd niet van natuur omdat er altijd meeuwen zijn altijd golven
het maakt ze niets uit hoe je je voelt of dat je niets meer voelt
ze maken alles zinloos geen taal geen leven uitgevallen licht maakt altijd donker
ik verlang niet terug naar het strand met niets meer in mijn hoofd
waar ik in de verte de golven hoorde de meeuwen van Oostende het was alsof ze voor mij huilden
weet je ik houd niet van natuur omdat er altijd meeuwen zijn altijd golven
het maakt ze niets uit hoe je je voelt of dat je niets meer voelt
ze maken alles zinloos geen taal geen leven uitgevallen licht maakt altijd donker
pw
pom wolff in gesprek met… 1
ja zeg aan poëzie doe ik niet wil ik ook niet aan beginnen ik heb te veel te doen ik moet vandaag nog sterven en morgen weer vroeg op pad zo is er altijd wat
ik heb ook geen tijd voor gedoe al die martelgangen waar ze zich zo graag in begeven doe vooral wat je niet laten kunt sta op de strepen van je borderline mij kan het echt niet schelen
en ach schrijf toch maar een mooie regel voor me met een glimlach erin als het kan dat ik het ben die jou echt wil kennen
pw
pom wolff in gesprek met… (2)
we sterven wat af was het niet een zanger die ook over die dingen zong
het maakt me niet uit zei ik gisteren tegen mijn kleinzoon maakt mij ook niet uit – zei hij
het leven een zoektocht op leven en dood maar wel zo dat je het weer kunt voelen
weet je ik hecht aan kleine dingen een glimlach, een manier van zitten een poes in een tuin
De regen valt en mensen gaan kapot, de druppels dalen langs de ruit, je wang. Je bent toch groot, en niet -als vroeger- bang van dood en onafwendbaar levensslot?
Denk niet in eeuwigheid, want die duurt lang; tot aarde, stof uiteindelijk weggerot rest ons…niets meer? Hoe gaat de ziel naar God? Memorie van eenieders zwanenzang.
Een hersenbloeding. ’n Overdosis G. Daarna een echte zelfmoord. Door een brand gesmoord. Dan één keer euthanasie. Twee door kanker weggeteerd. Allen als zand door ’t eeuwglas heen, in stromen naar benee, en jij? Je bent er nog. Niets aan de hand.
we sterven wat af was het niet een zanger die ook over die dingen zong
het maakt me niet uit zei ik gisteren tegen mijn kleinzoon maakt mij ook niet uit – zei hij
het leven een zoektocht op leven en dood maar wel zo dat je het weer kunt voelen
weet je ik hecht aan kleine dingen een glimlach, een manier van zitten een poes in een tuin pw
pom wolff in gesprek met… 1
ja zeg aan poëzie doe ik niet wil ik ook niet aan beginnen ik heb te veel te doen ik moet vandaag nog sterven en morgen weer vroeg op pad zo is er altijd wat
ik heb ook geen tijd voor gedoe al die martelgangen waar ze zich zo graag in begeven doe vooral wat je niet laten kunt sta op de strepen van je borderline mij kan het echt niet schelen
en ach schrijf toch maar een mooie regel voor me met een glimlach erin als het kan dat ik het ben die jou echt wil kennen
Onlangs was ik in Utrecht. Het was een mooie dag. Het bedrijf waar ik moest zijn, lag tussen een gracht en een park. De fietstocht daarheen was bijzonder ontspannen. Het was of ik jaren jonger was. Na het werk had ik mezelf beloofd een biertje aan de Oudegracht te gaan drinken. For old times sake.
Voordat dat zou gebeuren bezocht ik eerst nog een tweedehands boekwinkeltje. Na wat grasduinen, had ik mijn een korte verhalenbundel van Gore Vidal gevonden, die me geschikt leek voor bij een biertje in de zon. Ik legde de bundel neer op de ordentelijk gevulde tafel, waaraan de boekverkoper gezeten was en vroeg hem of ik de bundel van hem kon kopen. Hij antwoordde, dat hij eerst zou bepalen onder welke voorwaarden dat mogelijk zou zijn. Hij ging met zijn rekenmachine aan de slag en sloeg de prijs met gelegenheidskorting af op vier euro, die ik tot genoegen van de verkoper contant afrekende. Dat leverde me nog de complimenten voor mijn keuze op en een uitleg over de auteur. Het warrige krulhaar, de dikke bril en de stem uit een andere tijd zorgden, dat ik de winkel met een goed gevoel verliet, mezelf de belofte makend, hier nog eens te komen.
Dat had ik mezelf ook beloofd van Kafé België. Ik stapte binnen en bestelde een Koninck van de tap. De vriendelijke barman mocht zich verheugen in een mooie fooi. Daarna nam ik buiten plaats op de bank langs de gevel. Ik luisterde wat naar het gesprek naast me, dat werd gevoerd door twee oude stamgasten. Het kabbelde. Het zonlicht werd gefilterd door de bomen aan de gracht.
Het was fijn, dat er geen auto’s voorbij reden. Ik zag een verdwaasde jonge vrouw schichtig langslopen. Ten slotte opende in mijn boekje en begon te lezen. Een halve pagina onderweg hoorde ik de man aan de andere kant naast mij zeggen, dat het boek wel een toepasselijke titel had voor op terras. Dat klopte. Het boek was getiteld ‘A thirsty evil’. De jonge vrouw die ik eerder had zien dwalen, kwam ineens op de bank tussen ons in zitten en praatte onverstaanbaar voor zich uit. Ik riep naar de man dat er storing op de lijn zat. Zonder hier verder aanstoot aan te nemen verdween ze weer.
De man begon een monoloog over boeken en films, waar hij er telkens voor wist te zorgen, dat ik door mijn antwoorden op zijn vragen, weer nieuwe aanknopingspunten gaf ter voortzetting van zijn gesprek. Na twintig minuten kwam er een jonge man aan de andere kant naast hem zitten, waar hij waarschijnlijk een betere conversatieklik mee verwachtte. Rust. Staarde voor me uit. Bestelde nog een Duvel en zag het dwaallicht om de paar minuten door het plaatje bewegen en vroeg me af hoe lang ze dat al deed.
Het werd steeds rustiger. De praatgraag was intussen vertrokken. Er fladderde onhandig een vlinder rond het gietijzeren hekwerk van de gracht. Telkens wist de vlinder de fietsers die voorbijkwamen met onhandig uitziende capriolen te ontwijken. Na een tijdje zag ik dat de vlinder een eindje verder op de bank was neergestreken. Ze miste een facet in één van haar vleugels. Van een afstandje was me het niet opgevallen. Ze steeg weer op en wist rakelings weer alle fietsers en ook de terugkerende schim te ontwijken. Vandaag zou het allemaal nog wel gaan. Ik stond op en liep naar mijn fiets. Wilde wel. Maar wist dat omkijken geen zin had.
VON SOLO DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl En volg VON SOLO ook op Facebook, Twitter en LinkedIn!!!
ja zeg aan poëzie doe ik niet wil ik ook niet aan beginnen ik heb te veel te doen ik moet vandaag nog sterven en morgen weer vroeg op pad zo is er altijd wat
ik heb ook geen tijd voor gedoe al die martelgangen waar ze zich zo graag in begeven doe vooral wat je niet laten kunt sta op de strepen van je borderline mij kan het echt niet schelen
en ach schrijf toch maar een mooie regel voor me met een glimlach erin als het kan dat ik het ben die jou echt wil kennen
pw
Share This:
Mirjam Al – over honderd jaar – waar was het gisteren dat je even dacht
www.pomgedichten.nl heeft het exclusieve recht gekregen om 65 teksten van Miriam Al tweewekelijks op de woensdag te publiceren – dat gaan we doen! de teksten zijn door haar helaas overleden vriend Merik van der Torren nog net voor zijn dood uitgetypt en van een nummer voorzien én in een blauw mapje gedaan. vandaag tekst nummer 41 – dank je wel Merik – dank je wel Mirjam Al.
toen ik omviel terwijl je in de verte staarde de beelden van je dromen die jou overeind hielden toen ik omviel was het alsof daarmee jouw horizon verbreedde met een glimlach op je gezicht deed je een stap opzij liet je me liggen
Dagelijks kilometers rijden langs wegen, auto, snel, streek en rijk. Het oog valt dan op borden, spandoeken en graffity, schreeuwend, brullend van ‘Petra, wil je met me trouwen’ tot WB was here. Gezien en gezien worden, dat is wat zij willen. De borden en de bordenmensen, vol van woord en daad. Wie ben jij en wat doe jij hier? Waar ken ik jou toch van? En dan nog een extra rondje rijden of heel erg goed opletten de volgende keer … want de letters zijn zo klein en het beeld zo vol. Bordspraak. Bordbreedspraak. Luchtspraak. Tenzij de boodschap duidelijk is en binnenkomt. Een soort van serendipity maar dan geheel verwacht. De hersenen weten immers altijd beter. Opslag die loont, prikkelt en geldelijk slaatjes slaat uit onbewust vermogen. Niet vergeten vanavond kaarten te reserveren, want hij treedt weer op. En ga nu niet langzamer rijden voor zo’n bord of aandachtsteken. Voor je het beseft bekijk je de wereld vanuit de hemel. Nee, maak gewoon een foto liggend op je stuur en zoek het juiste momentum. Schrijf daar je eigen tekst bij en voor je het weet staat overal RM gespoten. In rood. Zijn favoriete kleur. Liefde neemt nooit afscheid en alles gaat voorbij … in een flits. Nu nog hopen dat er geen bekeuring op de mat valt.
Als alles dan verloren raakt als al dat leeft dan sterft als alles slijt wat is gemaakt als al het vlees bederft als al vervalt geef mij dan gezang dat ik herken waarin ik mij verliezen kan opdat ook ik verloren ben.
){kind=link}
 – nu André Heijnekamp){kind=link}