Mirjam Al over poem de zwarte poema van de Veluwe
Ien Verrips in Extramedura
de aarde hard
gescheurde kleur van zand
het groen in mei al geel
leeggelopen land
maar niet de ooievaars
zij vinden plekken
op de resten van de boerderijen
de overeind gebleven brokken
de schoorstenen van de schuren
zij nestelen zij klepperen de leegte
zij vullen
zolang
Ien Verrips juni 2025 Extramedura
Rob Mientjes – Daar naar waar de appelsienen groeien
Daar naar waar de appelsienen groeien
Oranje zonnen
magneten op een bord
pluk me, schil me, pers me
proef het zoet op de tong
iedere ochtend
iedere avond
liefst niet bevroren
maar vers uit Spanje
sap uit de navel
bloed uit het hart
liefst zonder vel
niet uit de vriezer
hekelen die vellen
spuwen die pitten
kleintjes aan top
zuur en taai
iedere dag
vitaminen C
oranje zonnen
van Felix T
Rob Mientjes
bij die foto van Loes Essen
bij de foto van Loes Essen – Loes publiceerde op FB een recente foto met de tekst “recente foto (met Prednison hamsterwangetjes)” – ik schreef het is wel even wennen hoor. het went niet pom was haar antwoord – het is wel veel erger geweest.
ik heb Loes lange tijd niet gesproken – ben wel geschrokken wat het leven kan doen met iemand. ook met Loes die ooit zo sterk omging met verlies. ik schreef: nou op naar ietsje beter – goed dat je zo sterk hebt kunnen zijn – het mooiste gedicht moet ik nog schrijven- ik schrijf het voor jou – X – vandaag kan ik niet mooier schrijven:
voor loes
ik geloof dat we niet aan herinneringen deden
wel aan onze eigen natuurlijk
die liet jij bij wie jij wilde
dat hij ze hoorde
jij hebt zijn bestaan geweten
hij was meer dan ooit in jou bestond
je zei het zo mooi
ik zal het nooit vergeten
pomwolff
Frans Terken wint de enige echte virtuele – tot waar zullen zij de dichter gaan brengen – trofee op pomgedichten.nl
tot waar de schoenen ons brengen? tot aan de poëzie – deze week tot aan de gouden poëzie van Frans Terken – op de foto in actie in Café Eijlders, waar hij naar ik vermoed op zondag 20 juli een deel van de dichtersmarathon zal begeleiden en zal presenteren – deze week hier te Pom aan het goud – dank aan alle dichters die inzonden – onder de gedichten de commentaren – zo ook onder het winnende gedicht van Frans – van harte!
Wat een prachtige schoenen, die dragen je vast ver. Veel wandelgenot weer, blijf stevig op de been en omzeil de ellende!
Weekendgroet,
Frans
Op pad
Hoe je tussen het gekrakeel gelopen
om het gekonkel te omzeilen
geheid je eigen weg gaat
je zoekt openingen in het woud
van liegbeesten en onmensen
die hier de grond bevolken
hoe ze graaien naar je voeten
het is hakken met de handen
om daar doorheen te komen
jij gaat in je stoute schoenen
naar waar de waarheid woont
blijft zo op het rechte pad
laat je door hen niet de wet voorschrijven
aan de einder het licht dat weerkaatst
op het schaamrood van hun kaken
© FT 05.07.2025
een prachtig verzetsgedicht gezet in de bekende rake terkenletters. elke strofe raak. ja wandelend door neerlands politiek landschap is het nog de vraag of je door het onkruid nog een weg vindt en of er nog wel te genieten valt van een landschap. de wetten zijn de wetten niet meer. kwaliteit bij politici is nauwelijks nog aanwezig of weggegleden in een moeras van ik ben het beleid! frans weet het gevraagde thema en de staat van de staat excellent te combineren.
- Frans Terken – naar waar de waarheid woont
- Rik van Boeckel – op het Afrika Hertme Festival in Twenthe
- Vera van der Horst – elke stap vergat de vorige
- Max Lerou – tot in de puntjes
- Rob Mientjes – wachtwoord Schoen1?
vandaag maar weer eens nieuwe schoenen aangeschaft – florisvanbommelschoenen – en ja tot waar zullen ze mij brengen – het blijft altijd de vraag – ook een vraag die gesteld mag worden in de zondagochtendwedstrijd – een open vraag – wellicht droomt de dichter een plaats – of weet de dichter de plaats waar hij de schoenen zal en wil uittrekken, wellicht draagt hij ze filosofisch tot voorbij een horizon, wellicht tot voorbij de zon, tot aan het voetlicht van – de dichter kan het weten. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
zo
vlokken ja vlokken waren het
we renden de vlokken uit onze schoenen
ach waar zou ze zijn en hoe zou het leven haar
en wij maar praten
over god weet wat en we wisten
dat dit zo én nooit meer zo
zo zonder ochtend
bracht de nacht louter helder engelen
aan het licht
pom wolff
Op de camping bij het Afrika Hertme Festival in Twenthe ontdek ik het thema. Overal waar ik ben wandel ik op mijn schoenen. Ook hier. Bij de Afrikaanse bands zijn ze zeer geschikt om op te dansen.
Het lot van schoenen
Schoenen brengen mij
naar het zand van Afrika
naar de zee van Casablanca
om het lot te beschermen
sta op de schoen
geef muziek de snelle zoen
op het Afrika Hertme Festival in Twenthe
met liederen van dat continent
soms gaan de veters los
tijdens wandelingen in het bos
vast leiden ze naar een camping
naar de toekomst in de tent
als dansende drummer zing ik
over de tijd onder de muziek
met schoenen rond voeten
in beweging zo energiek.
Rik van Boeckel
5 juli 2025
je ziet Rik na het lezen van zijn inspirerende tekst met slippers over het festivalterrein gaan – richting podium om geluid en ruimte te geven aan de wereld die hij van kop tot voet met zich meedraagt en uit wil dragen. van kopf bis fuss total auf liebe und ritme ingestellt! dietrich zong rik reeds toe.
Leven
ze stonden klaar naast mijn bed
alsof ze wisten, wat ik niet wist
waarheen
ik schoof erin en we liepen
elke stap vergat de vorige
maar het voelde goed
mijn neus wees zelfde richting
ik kwam voorbij een sloot
er lag een naam in de modder
die van mij had kunnen zijn
Vera van der Horst
even een minder optimistische periode beschreven in het leven van de hoofdpersoon – ‘elke stap vergat de vorige’ – daarin is het leed goed getroffen – de laatste strofe kan bijna niet zwarter. the are comming to take you away haha – was dat niet al langgeleden ook al een minder vrolijk liedje?
en denk aan die dag in leiden
misschien heb jij de foto nog x –
Nee Max dit is een van de weinige foto’s die ik heb van ons aller Kaatje – (je bedoelde toch niet lisan toch?) beiden trouwens voorbij de horizion.
poetssporen
tot in de puntjes
poets ik haar
botten
zij geven zo smoel
aan mijn eertijds
verlopen identiteit
wanneer ik mij spiegel
in de kromming
waar het wreef
ml
ik ben leiden even kwijt max in de zin van kaatje – ik herinner me wel een leidensessie met onze overleden vriendin lisan – die de een of andere pomgedichten prijs na jou in de wacht had gesleept met briljante optredens van eddy kagie, jouw persoon met de bladen en de grote letters op de gedichte bladen en natuurlijk de koningin van limburgland lisan. lieve antwerpse kaatje herinner ik me – toen we samen de dichter viktor wegbrachten in een aspotje – ik zei nog – zo een grote man en dan in een potje – we dronken er een bolleke op. hoe dan ook max schreef een mooi eerbetoon.
Hier life vanuit Hertme of all places.
Vanuut de camping bij de boer in afwachting van het fameuse Afrikafestival. Niet op schoenen maar op slippers.
Schoen1?
Druk maar in ‘shift F1’
hoezo racet Max vandaag?
op grote voet naast Klukkluk
met van die tenenkazen
nieuwe werkplek voor
dichter lik me het vestje
warm mijn tenen op
onder kersvers bureau
vloerverwarming op tien
ict-man fluistert in mijn oor
wachtwoord Schoen1?
druk maar in ‘escape’
en daarna ‘backspace’
het scherm valt uit
ict-man gezonken
direct door naar gevangenis
met voeten spelen
gaat hem niet meer worden
op blote voeten door woestijn
achter karavaan van woorden
Rob Mientjes
ha rob ook al op het afrika festival aanwezig – wij in het westen en zaker in 020 zijn nogal snelweggebonden aan het feesten. we bewandelen al feestend de A10 en dergelijk voorgeschreven asfalt. voor jullie de natuur begrijp ik. mooi! ik begrijp dat max verstappen weer eens uit de bocht is gevlogen – of zoiets – ik volg de autosport niet. in ieder geval beschrijf je iets wat haaks op de natuur staat – fijne dagen in het afrika van brabant !
FRISO WOUDSTRA de vier vrijdagen – deel 3 – uit de bundel ‘Dag licht of Dichters, ze stelen de show’
uit de bundel ‘Dag licht of Dichters, ze stelen de show’
Beschikbaar gesteld aan Pom Gedichten op 2 juni 2025 ter promotie van de bundel.
Contact: frisowoudstra@hotmail.com – 0032470605944
Mieke Kaas
je kan kennelijk
negentig jaren bouwen
aan een hut
die je kunt verplaatsen
ja de winkel heeft wielen
dus kan de kaas
ook rollen
en als ze mooi recht staat
kan men hier
zelfs eerlijk wegen
deze wagen heeft ook
een witte luifel
maar men schuilt hier op een marktdag
niet voor de regen
men is namelijk kleddernat van
het niet gekend of bekend zijn
hier maak je nog eens een praatje
en laat je je veilig verleiden
omdat dat heerlijk is
en wel zo menselijk
hier is het ons kent ons
een onsje meer
FRISO WOUDSTRA
MartinB – ik mis je zo erg dat ik alleen nog kutgedichten schrijf.
Erg wakker
Sayang,
ik mis je zo erg
dat ik alleen nog
kutgedichten schrijf.
Sayang,
je zou me eens moeten zien.
Zo fucking verdrietig,
samen met mijn halve liter bier.
Sayang,
ik heb hier wat gezelschap
van ramen, deuren & muren.
Maar zij zijn woordenproof.
Sayang,
straks knip ik de sneeuw-tv uit
& loop ik langzaam de trap op
met een ingehouden huilbui.
Sayang,
dan moet ga ik gaan liggen
& druk ik jouw vergeten slipje
tegen mijn lippen.
Sayang,
geloof me, vannacht krijg ik
geen bezoek van mooie dromen.
Mijn ogen zullen gericht staan
op de maan.
& ook hij geeft geen antwoord.
MartinB
PETER BERGER overleeft 41 graden – en hoe
Het is de zon die mij tot noeste arbeid maant. Van kinds af aan. Energy! Vandaag tikt de thermometer 41 graden aan. Tijd voor actie. De berenklauwplaag dient te worden bestreden. Afknippen. Afknippen. En nog eens afknippen. Uitputten. Zegt google. De heggenschaar als assistent. Een paar keer per maand liefst. Afgezien van een paar uit de klauwen gegroeide exemplaren staat het merendeel laag bij de grond. En dat helpt, want de schaar reikt dan makkelijk tot aan de wortel. Die haartjes onder het blad? Beter niet beroeren want berenklauw en zon is een gemene combinatie. Brandblaren? Die heb ik vaak genoeg gehad. Voorzichtigheid is dus geboden. Dat lukt aardig.
Het zijn de dazen die me plagen. De geur van mijn zweet maakt me tot een ware dazenmagneet. Het zijn jagers die als raketten op mijn lijf inslaan. Zich vastbijtend bij first contact. Boem! Met gestrekt been. Het is de aard van het beestje. Ik heb er een flink aantal onder mijn hand kunnen pletten. Paardenvliegen. Maar met schaar in de handen sta je op achterstand. Te laat. Een flink aantal dikke bijtbulten jeukt inmiddels als de ziekte.
Het bloot van mijn voetzolen sopt zuigend in mijn laarzen. De knieën kraken en de rug schuurt en wrikt. Het bukt lastig. Deert niet want een zwerm witte vlinders brengt zonnig amusement. De zon? Ik hou van haar. Ik kan door haar tot het gaatje gaan. Tot het zweet me gierend van het lijf gutst. Liters. Als ik straks voldaan ben ga ik aan het schuimend nat. Van de lokale brasserie. Uit zo´n grote gekurkte fles. Met een lokaal kaasje. Zodat we samen kunnen stinken. Ook heel lekker. Maar eerst het blikje cola dat al een stijf kwartiertje in de vriezer op mij wacht. Pffffft. Slushpuppy! Zodra je het lipje opentrekt. Gulpen maar. Redbull heb ik afgezworen; want het is de zon die mij haar vleugels leent. Ik ben ermee gezegend.
PETER BERGER
IEN VERRIPS – op de Plaza de poesia
Hoi Pom,
Op de foto zie je een muur van een klein pleintje waar ik in Carthagena op stuitte.
Ik heb het onmiddellijk Plaza de poesia gedoopt.
De min of meer letterlijke vertaling is:
poezie is de diepte van het leven
schoonheid, dat wat niet bezoedelt
dat wat de mens veredelt.
Klinkt niet heel poetisch in onze taal he?
Ik heb zelf wat geprobeerd en ik moet zeggen, dat viel niet mee.
Hierbij een poging van mij.
het is de poezie
die het leven diepte geeft
de schoonheid ervan
die een mens mooier maakt.
Dit was mijn schrijfoefening van deze week en nu weer de warmte in.
Tijd voor iets vloeibaars.
IEN VERRIPS
gedicht voor de helden van d’Witte Leli
gedicht voor de helden van d’Witte Leli
jef jacobs voor de analyse
mart petri de ontregelaar (!)
irene (randoe) steinert het huis aan de gracht
wim van calcar met de boompjes van chomsky
paul kuijer en saartje het hondje
helge bonset altijd die minzame bevrijdende glimlach
jacques kruithof korte benen groot hoofd vol literatuur
rein bloem over hadewych en paul van ostayen
wim huyskens tegen de opportunisten
peter nieuwenhuizen voor de logica
allemaal mooie ‘witte leli’s’
pw
(!)in een kwestie met het misselijkmakend bestuur van de lerarenopleiding d’Witte Leli – het kan niet genoeg herhaald worden – waarin de godzijdank overleden en halve gereformeerde dominee Arie Lambo het voorzitterschap vervulde, vroeg ik docent en agoog Mart Petri om mij bij te staan in een bezwaar en beroepszaak.
Mart Petri opende de verdediging met de woorden: ‘Geachte leden van Bestuur – natuurlijk is het zo dat u de student pom wolff weg moet sturen van het instituut…’ – de rede duurde anderhalf uur – het resultaat was dat het bestuur aan het einde van zijn betoog heel snel instemde met de enig mogelijke conclusie die Mart Petri trok: ‘U kunt niet anders besluiten dan de student pom wolff te laten blijven op de opleiding en U dient hem dan ook volledig te rehabiliteren – zo dat de kwaadsprekerijen die de leden van de sectie Duits over deze student hebben verspreid volledig kunnen worden uitgewist.
En zo geschiede.
