Er zit weer energie in de lucht, nog even en dan … Maar nu voor morgen het volgende:
En wat je weet je kan niet weten hoe in het oplichtende verleden het dorp er zo verlaten bij lag met af en toe het ratelen van een paard en wagen een hond die je in de verte hoorde blaffen onveranderlijk de kraaien rond de toren en zomers het korenbloemen blauw langs de akkers
totdat een postbode hier plotseling een einde aan kon maken brieven die nog kwamen met de gewone post wegdromen en weten tegelijk is paradise lost
dank aan alle inzenders van de zondagochtendwedstrijd – alle ophef over bommen en granaten in het midden oosten zorgt voor enig oponthoud in de jury uitslag maar zondr enig overleg hebben we dan toch een winnaar – geheel volgens mijn eigen particuliere voorkeur gaat het goud deze week naar de prachtige inzending van André Heijnekamp – onder alle gedichten leest u de commentaren. een speciale eervolle vermelding gaat deze week naar het gedicht met bijlage van de levenskunstenaar en dichter Luk Paard die altijd weer de woorden weet op te schuimen tot een taal met orkaankracht. Van harte!
Beslag
Het zijn altijd weer de normale mensen
die worden gewaarschuwd of gered
maar tegen de zot of de dwaas
zegt men niet dat de wind niet zingt
of dat de lucht niet voedt, men zegt
niets en denkt het.
Laat staan een dichter die het waaien
in onbegrijpelijke taal verwoordt
en daar brood van denkt te maken.
Dat bouwt geen huis, richt niets in
en laat je enkel dwalen
als een dwarrelend blad.
Die passen niet in een stoel
en komen nooit thuis
die zijn niet meer te kneden.
André Heijnekamp
mooie dromerige beschrijving in bijzondere vaststellingen door André. heeft u ook zo een hekel aan normale mensen? haha. ik ben een beetje bevooroordeeld omdat ik bijna altijd val voor dit soort poëzie – van een dichter die bijzondere beelden hanteert maar deze altijd weet terug te brengen tot wat in een ieders leven zich afspeelt. André maakt wat bijzonder is gewoon.
hoi pom, de bijdrage….’n dichter….soulmannetje…rocker…stoere paratrooper….geslage hond…zielepleister….hartenbreeker…verlore zoon….fijne schoonzoon….onbeholpe vader…krachtpatser….de kleine reus met de stierenarme…de zieke….en alles wat’n wereld kan en nog veel meer en alles d’r tussenin en nog veel meer….’et hoofd met’n waarheid…alles zoveel groter dan op aarde….alles allemaal binne handbereik….dàt schrijve dat dichter zijn….zet je schrap!! groetjes, luk
(de rockdichter): zo ‘n nieuwe zondag en we gaan ter pom….pom wolffs site ‘n favoriete dichter van mij….dichter zijn….sterk zijn banger zijn hopeloos of dromend gelukkig…’n dichter kan alles en zoveel d’r tussenin….van’et leve zeg maar…of van de wereld af….maar wees nooit bang en ook ik ben maar….
“ ‘n dichter “
(wees nie bang )
’n uitgevrete ziel en krakend door elke wervel adem terwijl ‘et boze oog zich rond’et hart schroeide
zo werd er vlakbij ’n droom gevlochte naar‘et nieuwe bloedbad en’et danse in de koude met’n hoofd op steen wat verder
ergens druppelde’n achtergelate traan op’n vreemd gezicht ‘et bleek ik met nog alleen in zovele woorde gedrenkt ‘et schrijve van’n dichter uit me zijn getrokke
de inleiding bijna nog mooier dan het gedicht – een absolute topregel in de beschrijving van een dichter is: ’et hoofd met’n waarheid zo is het ook – luk paard weet van elke waarheid wel een gedicht te maken en van elk gedicht een gedroomde waarheid. en: alles allemaal binne handbereik….dàt schrijve dat dichter zijn…
ja zo mooi kan alleen Luk paard het beschrijven. in ieder geval een eervolle vermelding voor de gehele bijsluiter:
’n dichter….soulmannetje…rocker…stoere paratrooper….geslage hond…zielepleister….hartenbreeker…verlore zoon….fijne schoonzoon….onbeholpe vader…krachtpatser….de kleine reus met de stierenarme…de zieke….en alles wat’n wereld kan en nog veel meer en alles d’r tussenin en nog veel meer….’et hoofd met’n waarheid…alles zoveel groter dan op aarde….alles allemaal binne handbereik….dàt schrijve dat dichter zijn….zet je schrap!!
Frans Terken – zo hopen ze je in hun tent te lokken
Magda Haan – het woud van klemmen en regels
Rob Mientjes – Weet eigenlijk nooit Waar naartoe
Rik van Boeckel – reizende dichters laten de weelde horen
Luk Paard – door elke wervel adem
Anke Labrie – kent hij woorden sterk genoeg
Cartouche – ze palmen je in
Freda – ik dans
Max Lerou – over mijn lijk
André Heijnekamp – Dat bouwt geen huis
MartinB – kijk uit
Frans Vlinderman -taal is zijn wapen en uithalen zijn doel
Vera van der Horst – tot het bloedt op papier
wie wint de enige echte virtuele KIJK UIT VOOR DICHTERS – trofee op pomgedichten.nl? met maaike ouboter als inspiratie deze week voor het zondagochtend thema op de pom – ‘kijk uit voor dichters – (een hart kan soms breken als glas’) – ook als u uitroept – de wanhoop aanroept – ik kan het niet meer aan – er is altijd nog hoop en een hoop pom elke week weer met troostrijke poëzie voor alle verjaagden uit de wanhoop – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
kind haal toch geen dichters in huis het is raar volk haal mij
ik boor je niets door je neus smeer je borsten geen chocola lik je schaamlippen niet purper en draai je tampon zeker niet rechts door de yoghurt ik wil alleen een schone kamer een bed en een koe met weke uiers door het thermopane heen de natuur in drukken
pom wolff
Dag Pom, Mooi thema weer, de dichters krijgen het met een lieflijke stem aangereikt. Hierbij mijn bijdrage voor de weekendtrofee. Warm weekend gewenst, met het voorjaar in aantocht, meereizen ook met de koersen die er aan komen! Hartelijke groet, Frans
Dichters onderweg
Met dichters haal je voorjaar in huis de schuchtere kopjes van de krokussen kussen je wakker en maken je het hof
het frisse geel als van Van Gogh kleurt de narcissen en wie ‘narcisses’ zegt weet hoe dichters naar zichzelf kijken
dat schuchtere van krokussen is er doorgaans niet bij het is de overrompeling met het woord om van de daad maar te zwijgen
zoals dichters tijdens hun reizen door de geheimen van de taal onderweg om je heen draaien en naar de mond praten
zo hopen ze je in hun tent te lokken om je na een doodgevroren winter de levende lente in te trekken
de dichter door de seizoenen heen beschreven – de dichter die de geheimen van de taal beheerst of van vrouwelijke charme voorziet – maar altijd de warmte tegemoet – zo laat Frans het ons weten.
Dag Pom Dichters hopen,leven,overleven en beleven.
Lege mouwen
Dichters denken dat ze dubieuze zinnen moeten spreken om het volk te temmen sabels al geslepen moeten zijn voor ze getrokken worden woorden moeten vloeien voor de klimaatverandering
Ze betreden eerst het podium met maatregelen en wonderen. Geven je hoop om te overleven in het woud van klemmen en regels Ik weet nog dat ik deze apen al uit de mouw had gerammeld.
Groetjes Magda Haan
Magda de derde prijs winnares met een gedicht tegen kindermishandeling (afgelopen zaterdag bij de manifestatie van dichters tegen kindrmishandeling) doet ook hier een gooi naar het eremetaal – dichters geven een hoop – de korte samenvatting van dit gedicht:
Geven je hoop om te overleven in het woud van klemmen en regels
wat mij betreft de mooiste passage
Dichterbij
Oranje dons gestreept Weet noch van woord noch van wanten Bezoemd de godganse dag zijn leven Draait met z’n kont Heeft nooit regels Weet eigenlijk nooit Waar naartoe Trappelt wat in het luchtledige Hangt aan zijn eigen vleugels De dichterbij komt nooit dichterbij Beziet alles van veraf Totdat ie wordt gestoken Door al het leed en onleed op aard En weet … beseft Ook ik zal ooit eens sterven
Rob Mientjes
het dierenleed in de titel gegeven. of het beeld van een rondzoemende dichter het thema helemaal haalt is de vraag – het antwoord laat ik aan de dichter.
De reizende dichters
De poëzie is voor anderen onbegrijpelijk zit vast in een diepe betekenis
de reizende dichters laten de weelde horen van vele landen steden en verre zeeën
de poëtische reisgids roept jaloezie op literaire herinnering zal dit weerstaan
in Portugal is de dichtkunst van fado met geen enkel woord te verstaan
de reizende dichters roepen obrigado het dankwoord voor zingende fadista’s
zo staat poëzie in elke taal vol vertrouwen op de voorgrond
op het podium laat de dichter alle betekenisvolle woorden horen
en zinnen vol bestemmingen voor geduldig luisterende lezers
onbegrip kan de voordracht verstoren er wordt om zinvolle betekenis gevraagd.
Rik van Boeckel 27 februari 2026
het gedicht bijna een selfie Rik!
opnieuw een dichter
kan ik me weer onstuimig storten in de armen van een dichter of mag ik alleen maar schuren tegen blanke verzen aan slechts een prikkel voor de taal
kent hij woorden sterk genoeg om de muren af te breken vol met teksten van mijn ex heeft hij wel een pen met ballen hard genoeg voor deze sloop
keer ik hem mijn andere wang toe als hij door het lint zal gaan en mijn kant van het verhaal dat hij ongerijmd verklaart ingebonden voor hem ligt
kies ik toch weer voor een dichter zijn tengels eeuwig in de taal elke komma neukend die hij tegenkomt omdat alleen hij zo mooi beschrijven kan hoe ik later bij hem weg zal gaan
anke labrie
ik geloof dat ze voor deze woorden van Anke het ietsje minder lieflijke woord venijnig hebben uitgevonden. het gedicht eindigt met twee werkelijk schitterende regels waarin één rake constatering is vastgelegd. nou weten dichters in ieder geval ook weer dat ze ‘tengels’ bezitten voor het geval ze dat vergeten waren.
Kijk
ze palmen je in vervoeren je naar stranden met vloeipapieren woorden spiegelen ze je een land van melk en honing voor als je hen volgt
en nog voor je het door hebt ben je half op weg en hebben ze je hart al gebroken, in glas waar damp zich tegen doodslaat, thermopeen van laag rendement, dubbelglas dat beslagen
kun je niet langer aan, alleen voor even is er hoop gezaaid – dus kijk vooral uit voor dichters, wees niet naïef en verzet je zinnen, dan blijf je dichter bij jezelf – denk je was het maar waar
loopt toch nog een keer terug om samen naar de haaien
28-02-2026 / Cartouche
een inkijkje in het dichterschap van de dichter Cartouche – haha – nee hoor – een mooie samenvatting van thema en liedje in de taal van Cartouche – goede raad en ietsje van liefde in de twee slotregels. relativerend ook.
is dit een dichter
is dit een dichter die met zachte klanken mijn oren streelt magnifieke metrums weeft
ik dans op dactylus en anapest de polka wals op jazz hij speelt de saxofoon met losse zeden
is dit een dichter hoe ik in zijn timbre zweef tot hij plots een volta heeft de voorkeur geeft aan
vrije verzen
Freda
het gedicht een mooie verzameling van het dichterlijk DNA – het zijn vaak onberekenbare sujetten dichters freda – je hebt gelijk.
ach ja, je ken je eige ophangen en je ken je eige niet ophangen de wereld in de fik en de dichters maar blussen zeker
over mijn lijk
mankeert dit graf een dichter gooi ik de kuil zelf wel vol
het schaap scheert zo zijn eigen wol en raakt u een dichter lichter
ml
reve indachtig – met de touch van lerou. geestig.
kruispunt
kijk uit overstekende dichter
hij neemt voorrang
u wacht
MartinB
Ja B weet wat een lezer nodig heeft. rust & ruimte. en het zal B niet zijn die deze ruimte niet inneemt. en voor 200 procent opvult. en wij maar wachten – op wat eigenlijk?
Ha Pom We solliciteren nogmaals voor je spamfolder. We haalden onderstaande voor jou naar boven, naar buiten, zet het op de schandpaal, want ‘nagelen aan’ doet te veel wee. De zon schijnt hier trouwens, hoe zit het daar bij jullie?
opgedicht
hij neemt het woord diep en dichter in het oor bedaard als immer gaat hij door met sotto voce in overreding in overtreding
taal is zijn wapen en uithalen zijn doel tot de laatste duit eraan over Panama via de maan en finaal op zijn eigen conto zonder iemand aan zijn broek of zelfs maar ietwat echt achter zijn vermeende veren
hij is dichter in een anders huis en als hij daar niet meer te vinden is hij wel elders aan de phishing
Hartelijk Frans Vlinderman
ha de odido gegevens boeven aan het woord in de poëzie – het is oppassen geblazen als taal het wapen is dan is uithalen dus soms te vrezen – een bijzondere kijk op het dichterschap – de dichter als voorloper van het geboefte dat erop uit is om de lezer op te lichten.
Pas op voor de mens met de pen in de hand je verdriet wordt gestolen voor een trefzeker woord een breekbaar kasteel wordt gebouwd van je tranen niets blijft van jou wat niet wordt verstoord blijf weg uit de schaduw van een vlijmscherpe pen die fileert wat je voelt tot het bloedt op papier
Vera van der Horst
ook onze vera heeft het niet altijd op met dichters mogen we begrijpen. het is onbetrouwbaar volluk meneer zegt ze zoals onze bettie het ook al formuleerde. nee een veilig gezelschap is het niet – die dichters om je heen. toch als ik verjaardagen van vera bezoek zie ik altijd in alle hoeken en gaten van haar huis dichters zitten, hangen, drinken, roken. wel gezellig hoor.
Elke incasso verdient het ferm gedicht te worden toeslag or not toeslag ik laat mij niet storneren we moeten dichten over geld over credit debiteren een aanslag reciteren rinkelrijk de markt afstruinen
transactieoverzicht verlies & winst tel uit je metrum tot een batig saldo op je balans van lopende zinnen en je rekening courant met aftrekbare rentevoet
de bedrijfsvoering in mijn schrijfbroek heeft een gouden randje van kortlopend vermogen en zat liquide middelen
met een reserve tegen winst belast ik mijn facturenverzen met toegevoegde waarde
Vroeger nam je geen hond als je allergisch was. Dat kon eenvoudigweg niet. Als je geen haren op je bank of tapijt wilde, geen hond. Tegenwoordig is het leven van een blank hoger middenklasse gezin niet compleet zonder een hond. Daarom heeft men uit ellende de labradoodle uitgevonden. Een hond zonder uitgesproken karakter en uiterlijk, die ook nog eens niet verhaart en geen allergie opwekt. En niet hapt naar de baas. De allemanshond.
Tennis is ook zo’n ding. Heel leuk spelletje. Van elitair aan het begin van de vorige eeuw tot quasi chique volksvermaak heden ten dage. Tot het moment, dat het eigenlijk niet meer gaat of je gewoon met de hippe massa mee wil. Dan ga je maar beachballen in een kooitje met een racket van PUR-schuim. Je noemt dat padellen. Buiten blanke middenklasse Nederlanders of wannabees beoefent niemand dat spel. We zullen maar denken, dat het roeien is met de riemen die je hebt.
Maar het kan altijd erger. Je kan ook nog met een koptelefoon op naar swingende deuntjes gaan luisteren. En in plaats van dat te doen in de trein, op de fiets of op kantoor, doe je dat op een grasveldje in het Park, in een food hal of op een festival. En dan ga je er ook nog idioot bij dansen, wat je eigenlijk helemaal niet kan. Dat doe je dan met allerlei andere mensen, die ook een koptelefoon op hebben, die er allemaal net zo mal en onbeholpen uitzien als jij en met een zelfde ongemakkelijke glimlach proberen uit te stralen, dat dit helemaal leuk zou moeten zijn. Silent disco is wel het absolute dieptepunt van gezamenlijke lolbeleving. Het absurde maakt het voor een toeschouwer nog enigszins vermakelijk, hoewel meestal enkel plaatsvervangende schaamte wordt gevoeld.
In andere tijden kende het leven soms nog spanning als je het zocht naar uitdaging en vertier. Creativiteit als er geen opties meer waren. Dan deed je stomme dingen, die onverstandig waren. Zo niet heden ten dag. Het mag niet te spannend, alles op maat, voor elke saaie zwakkeling wel wat wils. Een placebo voor een totaalplaatje. Alle vinkjes op zijn plek, zoals het hoort, dus het moet wel goed zijn. En de anderen doen het toch ook. Het tijdsbeeld is langzaam veranderd in een gecapitonneerde kamer van ‘commodities’.
Nee, beter het moment, dat de muziek uit gaat en de TL-lichten aan. Dat je daar staat met de laatste verlopen overblijvers om vier uur ‘s nachts. De scherven en plassen op de dansvloer. Je shirt, dat plakt van zweet en bier. De opgehouden hand van de uitsmijter. De kou , die je in je gezicht slaat, als je buiten komt. De zatte rit op de fiets naar huis. Alleen beats van de avond nog in je kop tot je je matras raakt en in slaap valt. Kale realiteit.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
we waren er toch altijd goed in -als het weer eens opgehouden had- om door te gaan nou ja wat je doorgaan zou kunnen noemen: wij hielden op om door te kunnen misschien is het goed om niet te vragen naar het waarom omdat wat aan de oppervlakte komt altijd wel een waarom kent zoals je een mooi meisje ook niet vraagt waarom ze zo mooi is dat het kon – alleen maar zo kon en niet anders hoefde te zijn en als het niet – dat wij dan maar niet maar dat wij wél het alleen zó wilden pw
Xander Jongejan wees ons van hier op de bedenker van de “Kitten” – Frank van der Lecq. Frans bood pomgedichten een inspirerende beschouwing aan over deze nieuwe door hem bedachte versvorm – en wij van hier verwelkomen graag deze dichter – altijd welkom ook met nieuwe Kittens.
Waarom we niet zonder Kittens kunnen, al wist bijna niemand dat
We kennen het Sonnet, de Limerick, Haiku, Rondeel Als je al die vormen optelt, zijn het er welhaast te veel In het woud van de poëzie staan al zoveel bomen
Waar een pianist ontroert met begin- en slotakkoorden raken dichters de ziel met hun welgekozen woorden – soms in statig maatpak gevat, de taille strak ingenomen
Ziedaar een Kitten. 6 regels, AAB CCB. Meer is het niet. Meer hoeft ook niet. Genoeg ruimte om een waarneming in te vatten en beknopt genoeg om impact te hebben. Maar rijmschema’s hebben wel een beetje de tijdgeest tegen. En dat is jammer want rijm, zeker eindrijm, betrekt de lezer sneller door de voorspelbaarheid van de vorm, maakt de tekst toegankelijker en beklijft beter.
Vaste-vorm gedichten liggen door de dwang van het schema op het snijvlak van kunst en ambacht. En in creatieve hoeken leveren regels weerstand op. Enerzijds uit dat zich in uitspraken als ‘in een vaste vorm kan ik mij niet vrij uitdrukken en dan word ik gehinderd in mijn expressie’. En anderzijds hoor je de woordsmeden: ‘een vrije vorm kan iedereen, maar de ware dichter kan óók hoogwaardige poëzie leveren in een vaste vorm’. Nou ja, je ziet de discussie al voor je. Zet er een paar flessen wijn tussen en je hebt een gedenkwaardige avond. Feit is dat het schrijven van een goedlopend sonnet andere vaardigheden vergt dan het schrijven van een slamgedicht.
Maar ik hoor de criticasters al bedenken, hoe zij de dichter het best kunnen krenken
Het Sinterklaasrijm ligt op de loer. Rijm kan te makkelijk aandoen en een verstoring van metrum, of een te clichématig rijmpaar trekt de aandacht naar de vorm en weg van de inhoud. Uiteraard ligt daar de taak voor de dichter om zich te onderscheiden van het kaf en nét die wending te vinden die het gedicht boven het grauw uit laat stijgen door vorm en inhoud elkaar te laten versterken. Als het makkelijk was, kon iedereen het.
Het is sowieso voor iedere dichter de moeite waard om af en toe eens ‘ambachtelijk’ te dichten. Tijdens een poëziecursus die ik een jaar geleden volgde, was er een huiswerkopdracht om een sonnet te produceren. Met kwatrijnen, terzines en volta en al. De troepen morden; dat is niet het soort poëzie waar we mee bezig wilden zijn. Maar toch, een week later bleken er puike sonnetten geproduceerd. De vorm ondersteunde duidelijk de inhoud, en het bleek dat de meesten van onze groep het ambacht best aardig beheersten. Met voor mij persoonlijk als onverwachte bijvangst dat het ook hielp bij het verbeteren van mijn vrije gedichten. Je wordt gedwongen langer te schaven en elk woord kritisch te benaderen en niet te snel genoegen te nemen met wat er voor je ligt. Als je dat als grondhouding gebruikt wordt je werk daar beter van, ook in een vrije vorm.
Maar waarom dan nu een nieuwe vorm als er al zoveel bestaan? Wat voegt de Kitten toe?
Welnu, soms heb je als dichter een idee. Een losse waarneming. Niet genoeg om een heel uitgebreid bouwwerk omheen te dichten, maar wel interessant genoeg om vast te leggen. De Kitten is daar een goed vehikel voor. De vorm werd geboren uit een bijeenkomst van het kleine maar dappere dichterscollectief de Poëziepoezen waarin we lang spraken over de vraag ‘te rijmen of niet te rijmen’. Hoe houd je het klein, speels, nieuwsgierig? De naam Kitten lag voor ons Poëziepoezen toen voor de hand.
De kunst ligt bij het spaarzaam gebruik van de taal. De Haiku is daar natuurlijk het meest populaire voorbeeld van. De Kitten geeft iets meer ruimte om een lijn op te bouwen, maar eist veel zorgvuldigheid. Je moet keuzes maken en op het metrum letten want anders heeft het geen kracht. En als je eigenlijk niets te zeggen hebt, komt er ook niets waardevols uit. Met zo weinig ruimte kun je er niet wollig omheen ‘dichteren’. Het filtert je ideeën genadeloos maar het laat een goed idee ook heel krachtig tot uiting komen en het rijm leidt bijna automatisch tot een melancholisch of filosoferend eindresultaat. Mits goed uitgevoerd natuurlijk, maar dat spreekt voor zich. Ik kan iedereen die vastzit in haar of zijn werk alleen maar aanraden om een nestje Kittens te gaan schrijven. Je hebt 6 regels, benut ze goed en neem geen genoegen met de eerste versie.
In mijn hoofd was dit bos veel groener We moeten het vandaag met bruintinten doen, er liggen bladeren op hopen waarin merels wroeten
Zwammen klampen zich vast aan vermolmde bast Een hert vlucht weg door onze komst, verrast zwijgend luisteren we naar de ritsel onder onze voeten
wij van de pom kregen een aanbod dat we niet konden weigeren. het aanbod: ‘maandelijkse column voor pomgedichten’ – de voorwaarde: ‘een pseudoniem als het maar niet naar mij is te herleiden’ – in wezen een geweldig eerbetoon aan de pomsite – een maandelijkse bijdrage van een literaire grootheid – en ik overdrijf niet – u zult de kwaliteit van de tekst aflezen – tsja welk niet herleidbaar pseudoniem zullen we kiezen? we kiezen BLUE MONDAY – elke maand dus op een maandag BLUE MONDAY op uw pom – vandaag de tweede!
Blue monday
Het zal de oplettende kiezer niet zijn ontgaan: in het kielzog van Wilders’ afbrokkelende kiesveestapel kon de partij van Neerlands boreale sneeuwschuiver zijn plaats in het spectrum van de miskenden en hopelozen deels innemen. Helaas gaan de Fahnen niet hoch en worden de Reihen niet fest geschlossen met voornoemde poederneus als vaandeldrager, want dan waren twee zetels het hoogst haalbare geweest. Nee, er waait een frisse wind door het het Forum voor Demagogie, in deze darkroom voor doorgesnoven corpsballen en hooligans is nu een vrouw aan het roer.
De nieuwe partijleider valt de grootvaderlandsche eer ten deel, de reïncarnatie van de kapper van Leni Riefenstahl te hebben opgespoord. Alleen daarvoor heeft ze al een ijzeren kruis verdiend, hoewel een vluchtige blik op haar kapsel de verdenking voedt dat haar kruis sowieso bij Krupp is geproduceerd.
We zien een vrouw die, omringd en geliefd door vooraanstaande Europese neonazi’s, bij ieder orgasme – je weet wel wat – schreeuwt. Als Alice Weidel een liefdeskind met Hermann Goering had gebaard – wat je als lesbienne al niet over hebt voor de toekomst van Duitsland – zou Lidewij de Vos im Stechschritt uit de Reichslenden zijn gemarcheerd. En de nieuwe wind? Die ruikt naar de scheten van het voormalig kopstuk na een avond stevig doorhalen op boeuf ketamine: bruin.
Voor de laatste zevenendertig linkse kiezers doet het er verder natuurlijk niet toe welk etiket de laatste resten solidariteit uit de samenleving gaat slopen. Geert, Lidewij of DJ Jopie… Zij maken de muziek waarop Yesilgöz danst en met haar ook de toekomstig premier en zijn liefste Bontebal. En de hardwerkende Nederlander? Die blijkt eens te meer een dom rund dat voor de zoveelste keer zijn eigen slager heeft gekozen.
