ARMAND – als er iemand van je houdt heb je het nooit meer koud…


DE CALLE zingt het elk jaar weer op Ruigoords Armand Memorial en zo ook dit jaar 2024 een van Armands grootste songs – het leven, de mensheid betreffende – voorganger in de ware romantiek – dat we het steeds maar weer helemaal mogen voelen – nog een keer ook hier weer op de pom – nu De Calle hem weer voor even teruggehaald heeft – ARMAND

Share This:

Lucienne Kohler meldt een aanstaande poëzieprachtmiddag – 17 november – 1500 uur – Stadsdorp Olympia in de OBA olympisch kwartier én muziek

op haar eigen wijze meldt Lucienne het door haar samengestelde programma met heerlijke dichters en met Frans Bakker en Julius Branolte voor de muziek – over het open podium schrijft ze: ‘Direct na de pauze is er een Open Podium – (Aanmelden mag op de dag zelf bij Pom Wolff (hij bijt niet!) – Lucienne Kohler, Pom Wolff en Hettie de Korte zijn (voorlopig) understudy en/ of trappen het Open Podium af.’ 

Adres: Laan der Hesperiden 18 1076 DN, Amsterdam. Tijd: 15:00 – 17:30, inloop 14:30. Halte Olympisch Stadion. Toegang voor het publiek is gratis, consumpties vrijwillige bijdrage (graag pinnen)

Heerlijke dichters ook oa een JOZ KNOOP landelijk bekend van zijn bloedeigen JOZZONETTEN én we schreven hier onlangs over haar, de toch wel zeer bijzondere MARJET CLITEUR. maar Karel, Miek, Barbara en Tineke willen we niet tekort doen – KOMT U MEEGENIETEN de 17e?

over Marjets heerlijk klagen gesproken JOZ KNOOP kan er ook wat van hoor – al in 2020 hier present:

Hallo Pom.
Ik wens iedereen een hartverscheurend gelukkig 2020. Mijn inzending is de definitie van hartverscheurend geluk.


Hartverscheurend geluk

Geluk is een deerniswekkende sloerie
die even aandachtig met jou 
en dan weer verveeld met die ander
een dansje waagt en dan wegvlucht.

Nee, dan de ellende met eeuwige trouw
die thuis wacht na jouw buitenspelen
en jou weer omarmt in een wurggreep
tot jij bij een aandachtverslapping
geslepen haar armen ontsnapt

voor een vluchtig ontzielend moment 
met die hartverscheurende slet.


Vriendelijke groet
Joz Knoop.

–>
pom: contemplatie&/ of empathie was het thema – hahaha – en we lezen over die heerlijke onverzadigbare hartverscheurende slet – die sloerie die in de hoofden van zovelen danst. de juryvoorzitter kennende zou mij niet verbazen dat dit gedicht hoge – hele hoge ogen zal gooien bij het uitreiken van het eremetaal. de vrouw des huizes wist mij vanochtend ook al met een brede lach op haar eeuwige trouw lippen te melden dat ene joz knoop een wel heel geestig gedicht had ingestuurd. kortom in huize wolff is de sloerie goed geland – kijken of zij juryvoorzitter le nobel aan het dansen weet te krijgen. voor dat de boel ontploft: vuurwerk & vluchtige liefde. bijna de titel van een roman.
 
Peter le Nobel: –>
Hartverscheurend geluk
 
Nu sprak ik ooit een Franstalige prostituee met hartklachten die haar leven kort samenvatte met: ‘La vie est une putain comme moi.’ Een klein juweeltje, maar zo in het Nederlands kan Joz Knoop ook een diamantje fijn slijpen. Een favoriet.

Share This:

pom wolff – ja vind maar eens wat je graag wil vinden


links
 
een soort bewegen
in de mist is het
je weet niet waarheen
ja vind maar eens
wat je graag wil vinden
 
ooit zat je naast je eerste liefde
links van je
op die schoolbank
voelde je haar zitten
brandt ze nog
 
nu zou je zeggen
wat een gevoelige jongen
alleen zijn moeder begrijpt hem
alleen zo een moeder
had ik niet
 
pw
 

Share This:

pom wolff & bjorn van rozen – dichter bij de bron – met de slotwoorden van Bjorn – fijne plek hier Alja!

ja het was zaterdag mooi in Alkmaar – met Bjorn van Rozen natuurlijk als stralend middelpunt van de show – ik mocht een keuze maken uit zijn liedjes – en het werden zijn liefdesliedjes – liefde in alle vormen van liefde – in alle aspecten – leven liefde lust verlangen en de teloorgang van alles wat zo mooi was of leek – onze try out van het programma DICHTER BIJ DE BRON – (2x een half uur) gelardeerd met enige poëtische accenten van mijn kant. dit programma spelen we nog een aantal keren in 020 en omgeving. het is te mooi om niet te doen. dank aan Reuring en Alja Spaan en de lieve mensen van dat prachtige theatertje De Alkenaer. zachte romantiek als medicijn zo ontzettend nodig in tijden als deze met al die poetins, trumps, en fabers – (ik ben het beleid! ja ze zou het willen) om je heen en zonder theo – dat was 2 november 2024 – dan maar liever POM&BJORN – dichter bij de bron. wees welkom ons te genieten.

Share This:

pom wolff & bjorn van rozen – dichter bij de bron – en ja we hebben altijd onze liefde nog…. het was mooi in Alkmaar – nu met de poëzie-kritiek van Alja Spaan


ja het was zaterdag mooi in Alkmaar – met Bjorn van Rozen natuurlijk als stralend middelpunt van de show – ik mocht een keuze maken uit zijn liedjes – en het werden zijn liefdesliedjes – liefde in alle vormen van liefde – in alle aspecten – leven liefde lust verlangen en de teloorgang van alles wat zo mooi was of leek – onze try out van het programma DICHTER BIJ DE BRON – (2x een half uur) gelardeerd met enige poëtische accenten van mijn kant. dit programma spelen we nog een aantal keren in 020 en omgeving. het is te mooi om niet te doen. dank aan Reuring en Alja Spaan en de lieve mensen van dat prachtige theatertje De Alkenaer. zachte romantiek als medicijn zo ontzettend nodig in tijden als deze met al die poetins, trumps, en fabers – (ik ben het beleid! ja ze zou het willen) om je heen en zonder theo – dat was 2 november 2024 – dan maar liever POM&BJORN – dichter bij de bron. wees welkom ons te genieten.
lees de poëtische kritiek van ALJA SPAAN hier

Share This:

Rik van Boeckel en een van zijn eerste gedichten – hoe en waar begon U aan de poëzie?

stuur rustig in dit weekend – aan het bekende adres pomgedichten@ en dan gmail.com

Hallo Pom
Ik ben een overzicht aan het maken van mijn loopbaan als dichter. In feite ben ik er in de jaren zeventig mee begonnen bij een literaire workshop van het LAK theater in Leiden. We begonnen in 1974 het poëzie tijdschrift Graffiti uit te geven en daarna Literop en de poëziebundel Grafuit in 1977. Ik heb daarvan alles nog. In een volgende mail stuur ik je apart de foto’s. 
Dit is het eerste gedicht van mij dat gepubliceerd werd in Graffiti in 1974. Ik heb het geschreven februari 1972.


Poëzie der stilte


De lachende maritza kachel straalt heet
en geel haar ruisende stilte uit
buiten is het donker en stil
een late slaperige auto doet het huis sidderen 

zoals overdag de stilte doorbroken 
het blad kraakt fijn
zoals stenen daags onder rubber 

de gehelmde discipel doet vergrijzen
de rust de moeheid en lariekoek 
het koude raam spiegelt van binnen naar buiten 
driftige ruiten poëzie der stilte
‘s nachts vergaard.

Rik van Boeckel

Share This:

2 november – dichter bij de bron – pom&bjorn

gaat mooi worden vanmiddag met Bjorn van Rozen – (vanmiddag de wende snijders van Alkmaar ook wel de brel van het hoge noorden genoemd) een keuze uit zijn liefdesliedjes in alle aspecten – leven liefde lust en de teloorgang van alles wat zo mooi was of leek – onze try out van het programma DICHTER BIJ DE BRON – (2x een half uur) gelardeerd met enige poëtische accenten van mijn kant – 1600 uur in de Alkenaer – Alkmaar – begon daar niet de victorie?

Reuring: Dichter bij de bron kan je niet komen

het is voor wie de zanger het hoofd buigt
aan het einde van zijn lied
dat hij haar weer ziet
mooier dan ze ooit geweest is
in de wegstervende klanken van zijn muziek

een eenvoudig lied
twee mensen die vertrokken
ze leefden van de wind
zij droomde van een kind
hij bouwde haar een huis
van leem en klei en brokken


pw

Share This:

pom wolff – een mooi zijn


een mooi zijn
 
ik kom even niet verder dan het woord
ontzettend maar dan in een zin
met explosief geluk
 
de poëzie ontzet
de taal in stukjes lief
de dag in flarden fantasie
 
en overal visioenen
een boeket van wilde bloemen
een warme trui
 
iedereen wil toch gezien
en mooi zijn
van ondersteboven tot overhoop

pw

Share This:

Karlijn groet de vrijdag – over de liefde die stil maakt

KARLIJN GROET

Share This:

VON SOLO – Al meer dan vierhonderd columns ben ik bezig mijn levensverhaal te schrijven…



Al meer dan vierhonderd columns ben ik bezig mijn levensverhaal te schrijven en mijn kijk op de wereld om me heen. Deze schrijfsels worden meestal wel door een aantal mensen gelezen en soms lees ik ze ook voor. De expressie heeft zoveel namen en vormen. Noem het zoeken naar de zin van het leven. Of zoeken naar erkenning of zoeken naar begrip van de zaken die mijn wereld vormen. De wereld waar ik nu zo’n vijftig jaar in rond hobbel. Waar ik twee kinderen ter aard heb geholpen. Twee speelfilms heb gemaakt. Twee keer niet verder dan de halve finale van het NK Poetry slam kwam, of was het drie keer? Dat weet ik niet meer. Een aantal malen ben ik door het oog van de naald gekropen. En de liefde, ja de liefde, laten we die vooral niet vergeten. Het heeft me best wat tijd gekost om me bewust te worden van wat ik meegemaakt had, of welke plek ik dat in een verteltrant kon geven. 


Laatst zat ik op een station te wachten in de zon. Daar gleed een jonge vrouw van om en nabij de twintig voorbij. Haar schaarse kleding gaf me de kans haar te lezen als een stripboek. Van top tot teen was ze bedekt met plaatjes. Grote en kleine. Mijn eerste gedachte was de vraag, hoe een meisje van die leeftijd aan het geld gekomen was om zoveel tatoeages te betalen. Daarop klasseerde ik haar snel als rijk, blank en verwend. Cynisch dacht ik bij mezelf, dat ik haar verhaal wel zou willen opschrijven. Het kon niet anders of er zat een hele wereld van belevenis achter. Het intrigeerde me ook, dat ze al op zo’n jonge leeftijd, zoveel ervaringen verzameld had, dat er op haar lichaam bijna geen plaats meer was om nog iets nieuws op te schrijven. Tijd om ze aan te spreken had ik niet, ze was alweer verdwenen, toen ik opkeek uit mijn mijmering.


Terug in de trein peinsde ik nog wat na over mijn ergernis. Was het jaloezie? Dat het getatoeëerde meisje meer geld ter beschikking had en meer geleefd had, dan ik ooit zou doen? Toen bedacht ik me, dat het best mogelijk zou zijn, dat er helemaal geen verhaal achter de plaatjes zou hoeven te zitten. Dat het enkel reacties op impulsen zouden hebben kunnen zijn. Aankopen in een vlaag van uiterlijke hebzucht. Meer willen en snel. Tot alles op is en er een nieuw doel in het leven gekozen kan worden. Misschien moet ik me erbij neerleggen, dat haast, kwantiteit en snelheid de nieuwe maatstaven voor wellevendheid zijn. Als een zwerm sprinkhanen, bewegen de hedendaagse hedonisten zich voort door het landschap van ervaringen. Als zij geweest zijn, is er nooit iets meer nieuw en alles al gedaan. Als een stortvloed aan graffiti grottekeningen op de binnenkant van het wereldwijde web, beschrijven ze alles met snelle plaatjes en beroven de toekomst van elke nog mogelijke fantasie, desnoods geholpen door wat kunstmatige intelligentie.


Wat ze achter laten is de leegte en een stilte. Als ze weg zijn, is er weer ruimte. Ik pak mijn pen en hoop op veel tijd, heel veel tijd om nog te schrijven.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Share This: