JOLIES HEIJ duurzaam beroemd

goeiemorgen pom
dit is de laatste column voor mijn vakantie
de volgende column verschijnt op de laatste dinsdag van september
heb nog een fraai staartje van de zomer en een guten rutsch in de herfst
  knuf & tot dan
je columniste


De zee was onstuimig, het helmgras lag plat. In het duinpan woei het dat het een lieve lust was, nu en dan sloeg de regen er zijn gesel overheen. Zou het weer voorbij zijn, die mooie zomer? zoals Gerard Cox zong in een vertaling van “Salut les amoureux” van Joe Dassin. Des natuurgenezers tuinhuis verkeerde evenwel in opperste staat dat het bijna leek alsof de geilsoldate was teruggekeerd. De geraniums stonden keurig in het gelid voor het raam. Radovan! riep ik verbaasd toen ik de deur opengooide. Jij nog altijd hier? Moet je niet naar je ligbad in de Biltsche Hoek? Daar durf ik niet meer geen, zei hij met een scheve grijns, sinds mijn dubbelganger er die SM-kelder runt. Straks loop ik een bloedneus op door zo’n martelmeisje dat denkt dat ik get was die gaar met MDNA geeft verdoofd en gaar, toen zij bewusteloos was, in gaar achterste golletje geeft genomen.

Nou, voor iemand die er niet bij was treed je verbazingwekkend in detail, gaf ik. Ik geb nu eenmaal een levendige fantasie, glimlachte hij. Maar ik wil gewoon niet in een busgokje eindigen. De utrechtse bushokjes zijn anders heel hip, hoor! riep ik uit. Een wereldwijde hit met hun dak van sedum. Eindelijk eens een milieumaatregel die aanslaat. Dat bedoel ik nou, klaagde hij, wie weet wat er allemaal voor ongedierte naar dat busgok afdaalt. Soort zoekt soort, zei ik, maar dan heb je de natuur wel recht boven je bed. Heb jij je vleesje eigenlijk al laten staan, Radovan? Zijn ogen werden schotelrond van verontwaardiging. Ik als Balkanman geb mijn dagelijkse portie vlees nodig als de baby de moedermelk, de Elfstedenschaatser de pindakaas! Daar blijf ik sterk van op m’n ouwe dag. Wat moet ik anders vreten? Een spinazieburger soms? huiverde hij. Als je eenmaal levenslang achter de tralies verdwijnt, is er geen menukaart meer, gaf ik droogjes.

Kan me niet schelen! Dan organiseer ik een uitbraak en slacht zelf een gert. Of ik vergrijp me aan de cipieressen en kauw op get vlees gunner billen. Maar maak je geen zorgen. Vooralsnog zit ik niet in get gevang omdat niemand mij wil gebben. In feite voel ik me gier gelemaal thuis, ik mis Servië allang niet meer. Jij en get servokroatische leraresje zijn mij dierbaarder dan al mijn zogenaamde onderdanen. Ze gangen liever een foto van Mladic op dan van mij! Gij is de geld, gij geeft zich op get slagveld begeven, ik stond op die berg boven Sarajevo maar wat met een tank en een karabijn te spelen, toen kwam dat keffertje nog aan m’n broekspijp gangen, daar schrok ik zo van dat ik bijna onze commandant overgoop geb geknald. Neen, ik geb mij nu fijn teruggetrokken.

De politiek is een slangenkuil. Ik gou van Golland, ook al gebben jullie plantaardige busgokjes, vreemde eetgewoonten en gipsters die zich als vrouw verkleden terwijl je de baard door de makeup geen ziet. O, gaf ik, ik trek anders ook graag een jacket aan en plak een snor op. Nou goed, ik gou immers van jou als mens en niet als vrouw, get maakt me niet uit goe jij eruit ziet. À propos, zei ik, daarom was ik gekomen, om je te zeggen dat ik een tijdje wegga. Wat? Ga jij alweer weg? voer hij op. Je bent net terug van die bustour! Ik weet het, verzuchtte ik, maar dat was hard werken, hoor. Nu ga ik fijn vakantie houden in jouw land. Ik zal je onderdanen de groeten doen en tegen ze zeggen dat ze Mladic van de muur moeten halen. Maar ik kan gelemaal niet zo lang zonder jou! jammerde hij. Tegen wie moet ik dan mijn wekelijkse klaagzang uiten? Het went wel, suste ik, geniet van je vrijheid. Hij rechtte zijn rug. Ach nou ja, ik gad eigenlijk al een suite besproken in Oud London in de bossen bij Austerlitz. Kan ik daar ongestoord en ongezien op de klitjes van mijn lustmeisjes sabbelen.


Duurzaam beroemd


Eindelijk staan we op de kaart, we zijn evenwel geen
wereldverbeteraars met ons pluizige haar dat nog
hipsterlang moet groeien. We zijn een tussenhalte, de baard
is futenjong en trimkort. Maar binnenkort zijn we een


zomerhit voor de ratten en de muizen in de gracht die
de ingebouwde camera’s laten flitsen, de spotters
bij het sedum dat uit ons dak spriet. We hebben stoppels
laten staan, nou en? Straks gaan die trekkers ook nog


onze grasmat op Googlemaps zetten, pimpen hun
labbekakkige profiel met ons op, baten ons uit op
instagram. Wij willen enkel schuilen in het groen, opgaan
in schutkleur, een vrijplaats voor bijen en vlinders zijn


want een huisje is meer dan een plek om op de bus te wachten
het is het verzachtende van striemende regen, een babbeloord
en een graasplek in geleende tijd. Wij zien neer op al die
asfaltkakkers. Voor azijnpissers reiken wij te hoog.


Jolies Heij





Share This:

U bent zelf een henkie!


foto: Ben Kleyn
de dagelijkse column van uw webmaster op deze site – vanaf heden – zie rechtsboven het item – de passievolle pensionado – te genieten. fijne medemenselijke korte columns – voor alle verjaagden uit de wanhoop!
 
U bent zelf een henkie!

Zo langzamerhand begint deze dagelijkse column vorm te krijgen. Een stukkie facebook, een stukkie actualiteit en een stukkie poëzie.
De eilanddichter heeft niet gereageerd op het liefdevolle aanbod dat ik hem gisteren deed in de column met de aansprekende titel ‘U bent zelf een eilanddichter!’ Mijn opwekkende opmerking ‘de dichter ROOP – eilanddichter te Texel –  die soms poëzie tracht te schrijven maar die veel beter is in proza…’ zal de bereidwilligheid van de aspirant columnist tot nul hebben gereduceerd.

We zullen verder moeten in het leven. Alleen! Met Baudet of met Otten dat is de vraag. Een vierde van zijn zetels kwijt het maakt Baudet voorlopig niet uit. Blijft Baudet onberoerd wanneer die zweterige Otten (al weer een henkie) nóg een vierde uit de grabbelton van het rariteitenkabinet  van Baudet weet te peuteren? Ik vermoed dat het Baudet alleen om Baudet gaat. Otten kan – dat is mijn inschatting –  zijn goddelijke grabbelgang gaan. Ondertussen scoort Rutte gewoon zijn punten op Lowlands.

Geen Roop, geen Baudet, geen Otten wat moeten we dan nog vandaag?  Poëzie hoor ik u in koor roepen. Nou snel dan maar voordat er weer  enerverend nieuws op de deurmat valt (‘Otten rooft opnieuw drie zetels Baudet’) of voor er weer een dode dichter te betreuren is. (u denkt aan wigman, zwagerman, starik, ik denk aan campert of die paar kilo’s die nog van hem over zijn.)

alleen dan

omdat jij mij liet als ik het wilde
omdat het alleen dan meegenomen kan
het ongezegd en ongeschreven bleef
wat ik altijd heb geweten

weet je dat het moeilijk is voor je te schrijven
omdat het mooiste gedicht voor jou geschreven
mooier moet dan ik het schrijven kan

zo bleef wat ik altijd wist
ongezegd en ongeschreven
omdat het alleen dan meegenomen kan
en jij mij liet als ik het wilde
 
pom wolff 20/8/2019

Share This:

KARIN BEUMKES mens én ook MELODIE op de maandag met een dekbedovertrek Janneke Brinkman

Hoi Pom
Gedicht:


Einde der tijden talk

knuffelscharrelen
breigroepje
haarkleuring Elvis
poef Veronica
rondhoppen
alleengaanden
yogameeting met frikandellen
humeurwisseling
jampotglazen
dekbedovertrek Janneke Brinkman

haarkleuring Elvis
knuffellammetjes
yogameeting zonder frikandellen
graancirkels
mayakalender
depothoppen
poefje Sandra en Simon
uithuilen voor neerlandici
parachutespringen voor alcoholici
tandemsprong
haarkleuring Elvis,

doei doei
doei.



muziek: Arctic Monkeys – Do I wanna know https://youtu.be/bpOSxM0rNPM


Doe de melodie er ook bij deugniet.
Liefs
Karin

Share This:

U bent zelf een eilanddichter!



de dagelijkse column van uw webmaster op deze site – vanaf heden – zie rechtsboven het item – de passievolle pensionado – te genieten. fijne medemenselijke korte columns – voor alle verjaagden uit de wanhoop!


U bent zelf een eilanddichter!
 
liefde – hoe rottig het soms ook uit dichters komt – zeker bij eilanddichters –  liefde dus – moet je met liefde beantwoorden. Zo is mij het leven geleerd. Ik heb mijn leven lang niet anders gedaan. Daarom houden de mensen ook van me, van texel tot maastricht en ver daaronder. Over het pensionadoschap berichtte ik de lezer in mijn eerste column. de dichter ROOP – eilanddichter te Texel –  die soms poëzie tracht te schrijven maar die veel beter is in proza – solliciteerde in een reactie op mijn column naar een plekje op de pomsite – we lazen:
 
 
Eilanddichter Texel:  hoe je het wendt of keert, iedere omschrijving draagt de dood in zich mee. je zou het dus ook een laatste aanhoesten tegen het onvermijdelijke kunnen noemen. pensionado klinkt een stuk beter dan terminaal, bedlegerig of dolende in het alzheimer café. het roept iets op van met een glimlach van voldoening de pijp uit gaan, dus heeft het bitter weinig met de webmaster, zoals deze zich in de afgelopen 100 jaar aan het ademloos publiek heeft gepresenteerd, te maken.
 
 
en ja zeker hoor als ie het wil proberen dan krijgt ie wel wat speeltijd van de webmaster op pomgedichten – dan hebben we het team weer compleet – kan ie verder gaan in het bekwamen een goed mens te worden. Hoe dan ook zijn zo zorgvuldig uitgeschreven liefdesverklaring verdraagt slechts liefde – ingetogen liefde als antwoord:
 
 
 
elders
 
moeten we niet eerst
onszelf in kaart brengen
om over land te kunnen vliegen
als je geluk hebt sterf je elders
 
en nog altijd hoop ik
dat jij ooit regels zoals die laatste
zult opnemen in een voor de eeuwigheid
gemaakt gedicht
 
maar de pont is lek
niets vaart hier uit
en alles is dicht

pomwolff 19/8/2019

Share This:

Marc Tiefenthal wint de enige echte virtuele – leg uw hoofd zo in mijn arm dat ik…- trofee op pomgedichten- vrij naar paul van ostaijen (ons polleke).

TIEFENTHAL wint deze week het goud. van harte. hij geeft ons op een zeer bijzondere wijze een zeer menselijke versie van het beroemde Alpejagers lied – gedicht van paul van ostaijen – zo blijft alle eer vandaag in antwerpen – de bezette stad – de stad die tiefenthal heeft verlaten – de stad van kaatje, herman, paul en marc, die de dingen in de ochtend groet. rein bloem mag trots zijn vandaag op de tief.
Ho, ho, heer Pom, wolf in berendracht, wat doe jij ons  nu aan, een column elke dag. En dan nog een vanuit Antwerpen. Ja, geen  Herman noch Kaatje meer en Jo en ik zijn verhuisd. De andere dus dood. Maar morgen zondag en trofee: 


Stijgen en dalen
 
Je wenkt soms op de maat
van je binnenste muziek, ja laat,
waarvan je heupen getuigen
als we op elkaar inhaken en huigen
in de diepste dans.
 
Je wenkbrauwen dan weer
brouwen me een mengsel tekeer
dat ik met volle teugen
van al je lippen lik en stijg je.  
 
Strak slaap ik dan verdoofd
door deze overvloed,
daalt de sluier neer. 

marc tiefenthal
dichter essayist / poète essayiste
Sint-Niklaas
blogs: Tieftalen (nl) Profonde lalangue (fr)

de stijgende en de dalende mens van paul van ostaijen vormgegeven in een heftig minnespel. polleke wordt er onrustig van in zijn graf. en dat allemaal vlak vóór de winkel van Hinderickx en Winderickx
vlak vóór de winkel van Hinderickx en Winderickx van de
  beroemde hoedemakers zou van ostaijen toegevoegd hebben. ja deze versie is de dandy van een eeuw geleden waardig. een hoogtepunt in het werk van tiefenthal.
  • RIK VAN BOECKEL van de zachte tijd dat ‘t hoofd rust in de armen
  • FRANS TERKEN er is geen houden aan ik vouw je arm om me heen
  • PETRA MARIA dan kwam er iets voorbij van lief of jij zo mooi
  • MARC TIEFENTHAL verdoofd door deze overvloed
  • JAKO FENNEK na onze dood zal ik je schilderen


wie wint de enige echte virtuele – leg uw hoofd zo in mijn arm dat ik…- trofee op pomgedichten?- vrij naar paul van ostaijen (ons polleke).
 
Gisteren op de Groote Markt Antwerpen  te midden van alle bollekes-feesten gefotografeerd voor de lezers en de dichters op pomgedichten. het gedicht van paul van ostaijen. en vandaag reeds thema in de zondagochtendwedstrijd. het is aan de dichter – de vormvrije of de vormvaste dichter. welke arm, welk hoofd, welke geliefde – dat we er zijn om elkaar. daar gaat het om. ik lees u zo graag over dit thema – dank aan polleke – een eeuw geleden dandy-de en paradeerde polleke op diezelfde groote markt.  
u kent de regels: de gedichten niet te lang svp – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

ochtendlicht

ik vermoed dat het zo’n ochtend wordt
waarin ik blij ben met wat ochtendlicht
waarin de nacht is opgegaan
 
een beker koffie vasthoud
alsof het de laatste koffie is
mijn lippen langzaam naar mijn handen breng
 
ik mijn voeten niet verplaats
het natte gras weer voel
zo’n ochtend waarin het lijkt
alsof het licht de dood heeft ingehaald


pomwolff
Goedemorgen Pom

Vanuit Portugal mijn bijdrage aan de enige virtuele de ochtend na een prachtig optreden van fado ster Mariza op het O Sol da Caparica festival in Costa da Caparica, gelegen onder Lissabon.

Groeten, Rik


De roos van Caparica

De armen van Caparica
zij slapen nog met de handen
in haar zingende dromen

het lied van Mariza’s rode roos
is getuige van de perfecte liefde
voor ‘Ó gente da minha terra’

zie haar wandelen langs de mensen
van haar zuidelijk fado land
haar stem van goud zuivert de lucht

de zee wordt een tedere golf
droomt van de zachte tijd
dat ‘t hoofd rust in de armen.

Rik van Boeckel
Costa da Caparica. Portugal
17 augustus 2019


prachtig klein gehouden de tekst – zo zuiver je de lucht: ‘haar stem van goud zuivert de lucht..’ rik hoort haar stem en zet die stem om in poëzie. je verwacht bij rik vervolgens de euforie in een ratelend ritmisch geheel vormgegeven – daarom leest die rustgevende laatste strofe met zachte tijd en tedere golf en een hoofd dat rust als een weldaad. we reizen af en weten vandaag waarheen.
 
 
Grijs

Het laken van mijn hoofd getrokken
laat een andere wereld zien
dan waar ik vannacht
in mijn slaap van lag te woelen

jij wuift met liefdevolle hand
het grijs voor mijn ogen weg
dat ik kan zien hoe jij kijkt
bij het eerste licht van de ochtend

kijk hoe helder zeg je
geen nachtmerrie die ons bedreigt
niets om je zorgen over te maken
lees mijn klare lippen

er is geen houden aan
ik vouw je arm om me heen
zo naadloos geborgen
trek ik me op aan de dag

FT 17.08.2019



de eerste strofe is van proza en overbodig bij de poëzie van de volgende drie strofen – laat haar maar beginnen te wuiven met die liefdevolle hand. het wegwuiven van het grijs – prachtig begin van een gedicht. en hoe een liefdevolle wereld zich vervolgens ontvouwt tussen de geliefden – zo dat ook de lezers deze zondag ingetrokken worden.
 


het is zo lang geleden


dat de woorden
jou en mij ontdekten
de klanken dwarrelden
van mond tot mond

dan kwam er iets voorbij
van lief of jij zo mooi
een lach een knipoog
dat trekje bij je mond

nu zit jij daar gebogen
aan dat tafeltje
over lange zorgelijke
zinnen

kom eens hier liefste
dan babbel ik je terug
en klanken we
weer de liefde

Petra Maria



het is alsof petra maria de singersongwriter een antwoord geeft. dat de woorden hem en haar ont-dekken. zo dat ze weer geheel open naar elkaar kunnen zijn. en  daar heb je ze weer – die onvergankelijke regels:

dan kwam er iets voorbij
van lief of jij zo mooi


na – kom eens hier liefste – moet het gedicht ophouden – de laatste drie regels doen geen goed aan wat zo mooi werd opgeschreven en gezongen. zo is het goed, meer dan goed:


het is zo lang geleden

dat de woorden
jou en mij ontdekten
de klanken dwarrelden
van mond tot mond

dan kwam er iets voorbij
van lief of jij zo mooi
een lach een knipoog
dat trekje bij je mond

nu zit jij daar gebogen
aan dat tafeltje
over lange zorgelijke zinnen
kom eens hier liefste
onsterfelijk
 
in een zomerkleed verscheen je
je was uitdagend mooi
en  droeg de geur
van seringenbloesem in mei
 
je bleef in de greep van mijn ogen
maar heb geen angst
zoek te schuilen onder mijn oogleden
vlij je neer in hun hoeken
en lik de tranen
zolang het leven stof tot huilen geeft
 
je zult mijn bloem blijven
na onze dood zal ik je schilderen
op vloeipapier
onsterfelijk zul je zijn
 
jako fennek


na onze dood zal ik je schilderen’. zo zie je maar weer dat de poëzie langs elke waarheid, elke logica, elke wetmatigheid of natuurwet heen kan gaan. dat onsterfelijke, ook al in de titel gegeven is als je het benoemt geen poëzie meer. dit is niet het sterkste gedicht van onze man uit zwitserland. ongeveer het slechtste dat ik ooit van hem las lezen we vandaag. resteert qua schoonheid alleen die onmogelijke regel: ‘na onze dood zal ik je schilderen’ waarmee eigenlijk alles al  is gezegd. het nadeel  van prachtregels is dat ze geen lelijke om zich heen verdragen.

Share This:

U bent zelf een zondagochtendwedstrijd!



de dagelijkse column van uw webmaster op deze site – vanaf heden – zie rechtsboven het item – de passievolle pensionado – te genieten. fijne medemenselijke korte columns – voor alle verjaagden uit de wanhoop!

U bent zelf een zondagochtendwedstrijd!

De zondagochtendwedstrijd op de site genereert elke week weer prachtige gedichten. Ergens op de vroege zaterdagochtend schrijf ik de wedstrijd uit. Een soort richtlijn – het gedicht hoeft zich niet te storen aan het thema. het gedicht hoeft zich nergens aan te storen. Niet aan de jury. Niet aan de waarheid. Niet aan de lezer. Alleen in het laatste geval wordt het gedicht niet gelezen. Een soort doodstraf. Een soort zelfmoord. Het is maar van welke kant je het bekijkt.
Op de vroege zondagochtend, weer of geen weer, pensionado of geen pensionado, juryvoorzitter of geen juryvoorzitter schrijf ik mijn commentaren. Het ene gedicht is me te lang, het andere te kripties. een derde gedicht te weinig romanties. Jurycommentaar is nu eenmaal een eenzijdige zaak. En dan – het is bijna elke week weer het geval – lees je een paar onverwoestbare regels, regels van een zeldzame schoonheid – regels die onmiddellijk jaloers maken – had je ze zelf maar geschreven. Deze regels van Lisan Lauvenberg bijvoorbeeld:
 
Vandaag wilde ik er niet zijn
omdat ik afscheid moest nemen
van iemand die me dierbaar was,
die mijn woorden als kristallen las
en altijd in mijn ogen woonde.
 

of deze regels van Helena de Clercq:
 
die morgen was de zee
wel erg gekrompen
het strand leek de sahara wel

 
Regels die zich nergens aan storen, niet aan de waarheid, niet aan mensen, aan de lezers niet en ook niet meer aan de dichter die ze opschreef. Onvergankelijke regels die voor zichzelf spreken. Ontdek ze in de zondagochtendwedstrijden op deze site en weet weer wat poëzie is.
 
pom wolff 18/8/2019

Share This:

U bent zelf een bolleke!


de dagelijkse column van uw webmaster op deze site – vanaf heden – zie rechtsboven het item – de passievolle pensionado – te genieten. fijne medemenselijke korte columns – voor alle verjaagden uit de wanhoop!

U bent zelf een bolleke!

Antwerpen gisteren. Lekker weer. De jaarlijkse Bollekesfeesten. Spektakel op de Groote Markt met muziek en eettentjes langs de Schelde en De Suikerrui.  Ik begreep dat de officiële benaming voor het biertje van De Coninck vanaf nu  ‘Het Bolleke’ luidt. Antwerpen – Café In den Engel –  weet zijn pareltjes te vieren. Uw passievolle pensionado genoot links en rechts van het vlaamse volksvermaeck maar genoot in de avond  in alle rust van een  sterwaardig diner in Sir Anthony van Dyck. Het pensioen goed besteed. De lunch eerder op de dag –  ietsje verderop –  op een pleintje naast de vlaamsekaai  genoten – op advies van dochter – in Patine – ook aan te raden na museumbezoek MHK en het nabij liggende fotomuseum aan de waalsekaai. U bent weer op de hoogte.

Contemplatie op een bankje aan de Schelde – in het zonnetje, heerlijke zachte wind, 23 graden en dan is er DE DOOD. Tom van Deel dood. Anton Oskamp dood. Die prinses dood. Allemaal namen uit het verleden. De dood werd  al breeduit en levendig  besproken in de ochtend op de autoradio – radio 1. Dat rijke mensen langer leven – gezonder eten, een betere opleiding genieten. Naast diploma’s zijn levensjaren blijkbaar te koop – een wetenschappelijk onderzoek levert het bewijs.

De 65 en 66 jarigen weten de dood dichtbij – binnen 15 jaar liggen we onder de grond of in de oven. Je hoort van de ellende om je heen.  Van teveel en onrechtvaardige ellende. Dat zijn de gesprekken van 65 en 66 jarigen. En dat was ook het gesprek op het luchtige bankje  gisteren bij de Schelde. Je weet dat het je zal treffen alleen niet wanneer.

‘Er bestaat door de cold cap wel een kans dat ik mijn haar houd, maar ook grote kans dat ik kaal word. Daar lig ik wel wakker van.’ schreef webmeisje mij gisterenochtend. Ik schreef haar terug: ‘als deze X ook maar een miljoenste beetje jou zou kunnen helpen dan ga ik de hele nacht door met jou  zoenen.’
 
pom wolff 17/8/2019

Share This:

U bent zelf een oorlogsslachtoffer!

foto: Ben Kleyn
de dagelijkse column van uw webmaster op deze site – vanaf heden – zie rechtsboven het item – de passievolle pensionado – te genieten. fijne medemenselijke korte columns – voor alle verjaagden uit de wanhoop!


U bent zelf een oorlogsslachtoffer!

‘Was het maar oorlog…’  reageerde de dichter Brandhoff gisteren op mijn eerste column op pomgedichten. 020 verkeert in een permanente oorlog met wat mevrouw Baarsma, de eeuwig jeugdige vijftigjarige buurvrouw hier,  de ‘ommelanden’ noemt.  En ja antwoordde ik de dichter Brandhoff dit land herbergt inmiddels al heel wat oorlogsslachtoffers  – zelfs mejuffrouw Deckwitz riep zich gisteren uit  tot een derde generatie oorlogsslachtoffer bij de herdenking van  15 augustus. Als de nieuwe dichtbundel maar verkoopt zagen we haar denken.
Zo de tweede column is bijna een feit. De Indie herdenking van de 15e augustus zal voor mij altijd tante Henny zijn. Vorig jaar in mei overleden. Tante Henny riep altijd uit – ik ben niet in mei bevrijd! En zo was het ook. Mijn dochters mochten bij haar logeren. Tante Henny gaf mijn dochters levenslessen – wat precies weet ik niet – hoef ik ook niet te weten. Zij hielden van tante Henny. Een column waarin tante Henny wordt genoemd behoort eigenlijk alleen over tante Henny te gaan. Die column schreef ik vorig jaar bij haar dood – daarin dit gedicht:


een zinloos uur

van mij had je mogen blijven
dat weet je wel
ik ben een uur gaan zitten
met een boekje in mijn hand
een pen om je te schrijven
het was een zinloos uur

er is er een vertrokken
en een is blijven staan
meer is het niet
ik adem nog
en jij in mij niet minder
dat is het dat ik schrijven kan


pom wolff 16/8/2019

Share This:

RIK VAN BOECKEL onderweg – zomer in Lissabon

Zomer in Lissabon

Als de Taag de dag droomt
zijn toeristen geen kluizenaars
zijn ze in gedachten weer thuis

als de Taag de maan ziet
zingt de zangeres van ontelbare fado’s
haar leven in gedichten voorbij

de Taag slaapt nooit al is zij stil
de zomer luistert naar fado en bossa
naar de lua maan van Cabo Verde

de reggae van Guinée Bissau
ontmoet de kizomba van Angola
op de brug naar ‘t koloniaal verleden

hartstocht is de droom van de Taag
ze zeggen Rio Tejo tegen haar
de geliefde van zon en maan.

Rik van Boeckel
15 augustus 2019

Share This:

U bent zelf een pensionado!

de dagelijkse column van uw webmaster op deze site – vanaf heden – zie rechtsboven het item – de passievolle pensionado – te genieten. fijne medemenselijke korte columns – voor alle verjaagden uit de wanhoop!


U bent zelf een pensionado!

Toch eens even opgezocht welke omschrijvingen op mij worden gelegd. Hoe wordt de pensionado omschreven? Drie definities springen bij google naar voren. Oje nu weet google ook dat ik pensionado ben. De reclames voor steunkousen,  gebittenpoeder, lakens tegen doorliggen, watten tegen hersenbloedingen, pacemakers en andere hulpstukken zullen niet meer uit de  lucht zijn.  Ik lees voor pensionado:

-gezonde, kapitaalkrachtige senior die volop van zijn of haar pensioen geniet
-Overwinteraar
-gepensioneerde die in een warm land gaat wonen

Ik weet het niet hoor maar in een warm land ga ik niet wonen, ik woon trouwens al in een warm land. Volgens deze laatste definitie is elke Nederlander ongeveer een pensionado. Die paar uurtjes per dag die u aan werken besteedt staan in geen verhouding tot de overdaad aan uren vrije tijd, slapen, eten , drinken en seks die u wekelijks geniet. Zijn wij niet allemaal zo langzamerhand in dit luilekkerland pensionado’s?  het antwoord kan alleen maar ja zijn. Een heldere conclusie.
Dat ik zo een groot analytisch vermogen in mij herberg was mij niet bekend. Van mijn demagogische talenten en mijn aangeboren aanleg om drogredenen te pas en te onpas te etaleren was ik natuurlijk wel op de hoogte.
Een overwinteraar – ik help het u hopen – bent u ook. Rest nog de eerste definitie. Als ik de doorgewinterde pensionado’s om mij heen mag geloven is het pensioen geen vetpot. Hoe de grote kaaskop van zoveel plus – onze henkie – wél aan al zijn vetlappen komt blijft vooralsnog een raadsel.
 
pom wolff 15/8/2019

Share This: