pomgedichten.nl – Pagina 60 – Pom Wolff – gedichten – nieuws

Karlijn groet de vrijdag – op plastic door de winter…

**toen je ging**

we droegen een
veel te dunne jas
liepen op plastic
door de winter

we poetsten tanden
met wat
voorhanden was
en troostten elkaar

we leerden onszelf
je minder te missen
naarmate je ons steeds
minder zag

dat bleek
beter voor iedereen
vooral voor haar

**Karlijn Groet**

pom wolff – dezelfde hond hetzelfde geblaf

het cocaglas geheven
nu beeldschermbreed

we doen aan documenten
een woord per dag

een zin per week
dan heb je wel de zin die nooit geschreven werd

na verloop van taal weet je dat het dezelfde zin is
dezelfde woorden zijn

dezelfde lege ogen op het bordes
dezelfde hond hetzelfde geblaf

pw

VON SOLO op de vroege ochtend in het ijskoude water – Hij keek hij me aan, zoals de vissen op de markt op zaterdagochtend dat ook doen…

Half acht in de ochtend. Het water was koud in de Bergse Achterplas. Elf graden Celsius. Vijftien minuten zwemmen in een zwempak met blote schouders is dan afzien. Ik was blij de kant weer bereikt te hebben. Na me op de kant gehesen te hebben liep ik naar de boom. Daar hingen aan twee zelf aangebrachte haakjes mijn badjas en handdoek. De buitentemperatuur was vijf graden. Met mijn rug naar de bewoonde wereld trok ik mijn zwempak uit en droogde me af, alvorens mijn badjas aan te trekken. Mijn door de kou gescherpte zinnen, merkten op zo’n twintig meter afstand beweging op. Ik draaide mijn hoofd en zag inderdaad, dat er iemand aan kwam lopen in mijn richting. Dat was opmerkelijk, want niemand benadert mij ooit als ik uit het water kom. Het is een plekje ver van het doorlopende voetpad. Deze persoon leek zich vastberaden in mijn richting te begeven.

‘*U stond zich daar net naakt af te drogen, is het niet?*’ Ik beaamde dat met een knikje. ‘*Dat kan verstaan worden als schending van de openbare eerbaarheid*.’ Ik luisterde aandachtig, maar reageerde nog niet. ‘*Er wonen mensen hier in de buurt, die aanstoot zouden kunnen nemen aan uw naaktheid’*. Ik keek de man aan. Hij zag er heel normaal uit voor deze buurt. Cognackleurige nette schoenen. Een Levis spijkerbroek en een lichtblauw overhemd, met daarover een grijze, wollen State of Art V-hals trui. Langzaam knikte bevestigend. Niet dat ik het met hem eens was, maar wel, dat ik hem had begrepen. Daarop vroeg ik hem of hij aanstoot nam aan mijn naaktheid en overwoog mijn badjas een eindje open te laten vallen, wat ik niet deed. Deze vraag beantwoordde hij ontwijkend.

Daarop besloot ik het woord te nemen. ‘Weet u meneer, het mooiste zou zijn, als ik gewoon een simpel kleedhokje zou hebben vlak bij het water, Dan kan niemand mij zien omkleden. Dat heb ik zo in elkaar getimmerd. Wat dan echter jammer is, is dat het in de zomer, door buurtgenoten met een sloep, aangezien zal worden als een toiletvoorziening en iedere zatte corpsbal erin staat te pissen. Wanneer zij mijn kleedhokje niet onteren, zullen de lokale alcoholisten het als kakdoos gebruiken, nog even afgezien van het feit, dat het tweewekelijks door de lokale hangjeugd gesloopt zal worden. Neem daarbij het feit, dat hier veel juristen en ambtenaren wonen. Als ik iets timmer om me om te kleden, zal iemand ervoor zorgen dat ik het op last van de Gemeente weer moet verwijderen. Tevens zullen er borden verschijnen, dat er helemaal niet meer gezwommen mag worden als ik pech heb. Of de Gemeente en de Omgevingsdienst gaan het water onderzoeken, wat een jaar duurt, om tot de conclusie te komen, dat er een jaar later weer gezwommen mag worden, maar enkel op gezette tijden bij bepaalde temperaturen. Via een Burgerinitiatief, kan ik misschien een aanvraag doen voor een kleedhokje, dat dan na vijf loketten en tien formulieren in overweging genomen wordt. Twee jaar later verschijnt er dan een kapitaal bouwsel, dat alleen ik gebruik om twee keer in de week mijn badjas aan te doen. Verder zal het als openbaar toilet en mikpunt van vandalisme gebruikt worden. Dus ja, ik snap, dat er misschien iemand aanstoot kan nemen aan mijn blote kont. Maar ik denk toch, we het het best zo kunnen laten en dat degene die mogelijk aanstoot zou nemen een kort moment de andere kant uit kijkt’. Tot slot gaf ik hem nog een vette knipoog.

Hij keek hij me aan, zoals de vissen op de markt op zaterdagochtend dat ook doen. Hij draaide zich om en liep weg. Eigenlijk had ik hem moeten uitleggen, dat mijn piemel zo klein, als ik uit het steenkoude water kom, dat er werkelijk niets meer te zien is en dat het dus meer de suggestie van schending van de openbare eerbaarheid zou zijn, dan een feitelijke overtreding. Dat had me een hoop verhaal gescheeld.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

MIRJAM AL – toen de geest uit de fles was…

www.pomgedichten.nl heeft het exclusieve recht gekregen om 65 teksten van Miriam Al tweewekelijks op de woensdag te publiceren – dat gaan we doen! de teksten zijn door haar helaas overleden vriend Merik van der Torren nog net voor zijn dood uitgetypt en van een nummer voorzien én in een blauw mapje gedaan. vandaag tekst nummer 23 – dank je wel Merik – dank je wel Mirjam Al.

Wij ontvingen het bericht dat Mirjam gevallen is en zodanig gewond is geraakt dat herstel inmiddels extern plaatsvindt. Wij wensen Mirjam een goed herstel toe – en het lijkt alsof haar tekst van vandaag – met TRUMP als winnaar – iets van voorspellende waarde in zich heeft.

pom wolff – november

nu zelfs de eendjes niet meer weten
of het lente wordt of winter
jij onder een elektrische deken warmte zoekt

en ik wat troost
in de woorden van een oude dichter
die ik zelf bleek te zijn

dat de zon scheen
in je tuin in november
en de ochtend in haar handen nam

zoals jij die van mij
is het mooiste dat mij overkwam
in de hardste winter van mijn zijn

pom wolff

IEN VERRIPS wist even niet wat sterven is

hoe jij je vastbijt
me toe-eigent tot bloedens toe
de joue tot ik
gespleten
wegzweef
onder je vandaan
voorbij het nu hierna
ik weet niet of dit sterven is

aug 2024
IEN VERRIPS

pom wolff – korreltje zout

**weet je 4**

weet je nog
dat ik me vergiste
in de tekst

en ‘mijn hart
bemint jouw billen’
zong

nogal hard –
het was geloof ik
iets met binnen

maar weet je
dat het wel waar was
van dat hart

neem die billen
asjeblieft met
een korreltje zout

neem ik ze
ook met
een korreltje zout

pw

ARMAND – als er iemand van je houdt heb je het nooit meer koud…

DE CALLE zingt het elk jaar weer op Ruigoords Armand Memorial en zo ook dit jaar 2024 een van Armands grootste songs – het leven, de mensheid betreffende – voorganger in de ware romantiek – dat we het steeds maar weer helemaal mogen voelen – nog een keer ook hier weer op de pom – nu De Calle hem weer voor even teruggehaald heeft – ARMAND

Lucienne Kohler meldt een aanstaande poëzieprachtmiddag – 17 november – 1500 uur – Stadsdorp Olympia in de OBA olympisch kwartier én muziek

op haar eigen wijze meldt Lucienne het door haar samengestelde programma met heerlijke dichters en met Frans Bakker en Julius Branolte voor de muziek – over het open podium schrijft ze: ‘Direct na de pauze is er een Open Podium – (Aanmelden mag op de dag zelf bij Pom Wolff (hij bijt niet!) – Lucienne Kohler, Pom Wolff en Hettie de Korte zijn (voorlopig) understudy en/ of trappen het Open Podium af.’

Adres: Laan der Hesperiden 18 1076 DN, Amsterdam. Tijd: 15:00 – 17:30, inloop 14:30. Halte Olympisch Stadion. Toegang voor het publiek is gratis, consumpties vrijwillige bijdrage (graag pinnen)

Heerlijke dichters ook oa een JOZ KNOOP landelijk bekend van zijn bloedeigen JOZZONETTEN én we schreven hier onlangs over haar, de toch wel zeer bijzondere MARJET CLITEUR. maar Karel, Miek, Barbara en Tineke willen we niet tekort doen – KOMT U MEEGENIETEN de 17e?

over Marjets heerlijk klagen gesproken JOZ KNOOP kan er ook wat van hoor – al in 2020 hier present:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This: