Dat getik, geveeg of die klik in het blauwe schijnsel van de blackbox die al weet voordat je weten kan die flikkert, trilt en triggert geen ontsnappen aan
tijd en ruimte vallen weg in een oningevulde leegte waar wordt bewogen zonder te bewegen
waar wat je wil, vindt of doet onontkoombaar oplost in een overvloed aan voorgekookte vragen antwoorden zonder uitkomst gedachten zonder grond
Waar zouden we zijn zonder de taal en zonder vertaling van taal. Gelukkig zijn er nog de dichters en de schrijvers. Dat maar even voorop gesteld. Velen onder ons zullen vast wel eens wat opgezocht hebben bij Google Translate. Ik hoor jullie al vloeken, samen met ondergetekende. Zeker nadat onlangs het Limburgs is toegevoegd aan het lijstje van talen. Wie dat in zijn hoofd heeft gehaald? Limburgs een taal?
Blijkbaar. Genesteld tussen het prachtige Ligurisch en Lingala bij Google Translate. Het Limburgs verkeerd in goed gezelschap; in de nabijheid van een Gallo-Italiaanse taal die in de Italiaanse regio Ligurië gesproken wordt en een Bantoetaal gesproken in en rond Kinshasa, de hoofdstad van de Democratische Republiek Congo (DRC). Ben benieuwd of ze in Ligurië en Congo ook van de vlaaien zijn. Maar dat ter zijde.
De proef van Google Translate uiteraard maar eens even op de som genomen. De vertaling gezocht van: ‘Asse mich versteis dan kal ich plat taege dich’. Wat in goed Nederlands betekent: ‘Als je mij verstaat dan spreek ik in het dialect met jou.’ Ben benieuwd waar Google Translate mee komt. ‘Als je me begrijpt, ga ik plat tegen je’.
Ja, ho eens even is het misschien al Carnaval? Dat kan toch niet? Google Translate biedt dan ook nog de optie om de zin vanuit het Duits te vertalen. Hoe durven ze? En wat krijgen we dan? ‘Als je me tegenhoudt, geef ik je een knuffel’.
Nou, het mag duidelijk zijn. Google Translate is het paadje goed kwijt. Het is allemaal net niet. Lost in translation dus, of liever gezegd, dataverwarring. Onduidelijkheid in dataverwerking. Immers de imput bepaalt de output bij internettools als Google Translate. Armoede zeg ik. Dataverwerking wordt veel te vaak gezien als een heiligdom. De mens gelooft er heilig in. Niet doen. En al zeker niet bij het Limburgs. Want vraag het de Limburger zelf? Hoeveel Limburgse dialecten bestaan er? Te veel om op te noemen.
Die dataverwerking en algoritmes kunnen ze veel beter gebruiken en inzetten om te voorkomen dat een meteoriet in 2032 de maan gaat verpulveren, met als gevolg dat enorme vloedgolven de aarde doen verdrinken. De wetenschappers zijn al aan het uitzoeken hoe we de meteoriet van het paadje kunnen brengen. Met data en kernbommen waarschijnlijk. Gelooft u het?
de meeste gedichten zullen inmiddels wel binnen zijn – het gevraagde thema heeft veel losgemaakt – dank aan S.G. nogmaals – mede namens alle dichters – voor die prachtige woorden: dichters zijn mensen met diepgang! het bewijs is vandaag geleverd – er werd in het diepe gesprongen, de diepte van het menselijk verlangen en de lust werd verkend – de diepgang van een kist op Zorgvlied werd geëerd, er werd een vliegtuig ingezet, Dantes hel bezongen, Bergen, Beverwijk, de diepte in de ogen van een geliefde gedicht en een hoofd dook onder de lakens – dank aan alle dichter die instuurden voor zoveel diepte, diepgang en meer. nu nog even het goud, zilver en brons uit de poëtische mijn delven. ik weet het wel en als u de commentaren leest – u ook wel een beetje – vermoed ik – straks de uitslag in de zondagochtendwedstrijd die natuurlijk geen wedstrijd is. een mooie zondagochtend – en dat is het. we zetten drie dichter in het gouden zonlicht vandaag en feliciteren vera van der horst, cartouche en jorge bolle – de KNIJTIJZER beker gaat naar rob mientjes – van harte – u leest onder de gedichten waarom – dank aan alle dichters die inzonden.
commentaren zijn inmiddels te lezen onder de gedichten –
Onder ons
Wij waren niet uit belofte, maar in wat wij volhielden wanneer niets ons dwong.
Jij bleef waar ik mezelf ontliep, ik bleef waar jij jezelf verloor- alleen een gedeeld uithouden van wat niet oploste.
En ergens daarin, werd iets van ons onverwacht echt.
Vera van der Horst
jajaja – om deze woorden kan natuurlijk niemand heen – het is dat soort poëzie waar je op meedrijft – het is alsof je op een groot meer in een bootje ligt te dromen over wie allemaal in je leven en wie vooral en met name in je leven – en dat je – eigenlijk nooit meer anders wil dan deze woorden – in dat bootje – op het kabbelende water – ja – ‘IETS VAN ONS WERD…’ – tsja – uitgevers het wordt wel tijd dat u uw ogen opent voor deze dichter!
Grond van bestaan
in het verre verleden duiken van het gesproken en ongezegde van je oorsprong en waarheen hoe diep kun je gaan
in de oceaan die jij bent tot de bodem of voetje bij voetje je laten drijven op gedachten en gevoel voor meer dan de helft uit water te bestaan
ach, de talloze naamlozen die ons voorgingen hoe ze streden en ploeterden in de modder de loopgraven van het leven – zonder alle lagen te kunnen ontgronden
leer om niet te verdrinken en weet samen te kunnen liggen, gaan en lopen vermogen door te dringen tot de diepte de onderstroom van de dichter in je
die in regen – de grond van bestaan – de glans van de zon ziet in de ogen van diens geliefde
31-01-2026 / Cartouche ojee Cartouche heeft het op zijn heupen weer. komt genadeloos binnen – wat kan deze dichter toch vreselijk goed dichten – was ik een vrouw ik zou smelten – een subtiel en alles overheersend liefdesgedicht mogen we lezen – de nacht voelt warm – de zondagochtend zal ook warm voelen onder de woorden van dichter Cartouche. was ik een man ik zou ook smelten als zij voor mij zou schrijven: leer om niet te verdrinken en weet samen te kunnen liggen, gaan en lopen vermogen door te dringen tot de diepte de onderstroom van de dichter in je
die in regen – de grond van bestaan – de glans van de zon ziet in de ogen van diens geliefde
van achter
van achter het raampje in het vliegtuig op tien kilometer hoogte zag ik de diepgang van een kleine zee, eindeloze wolken, besneeuwde bergtoppen en mensen als speldenknopjes
bij de landing verloor de piloot alle zicht met mijn gesloten ogen liet ik alles los net voor de landing dacht ik diep na over jou en je ontembare ogen
JORGE BOLLE
mooi zo Jorge – zo uit de lucht dit luchtige gedicht – strofe 1 de beschrijving strofe 2 die ontembare ogen van de geliefde – de site pomgedichten hangt het liefst in de lucht met zo een mooie romantische zachte touch – en hier hebben we een hele mooie. ‘ik moet de reis nog maken terug naar waar het begon’ – zingt alex roeka hier in mijn kamertje – zo is ook het denken van Jorge getypeerd.
Diep in de gangen, ultieme diepgang. Hold your horses. Kwaad loert. Toch een fijn weekend gewenst. Ook namens Alighieri. Groet, Rob
Diepganges
Stikdonker ondergronds door en van ratten besnuffeld stroomt de Diepganges bewierookt zwart demonen in een bootje halen neus en mensen op nodigen uit voor een groot bal in alle ringen van Dantes hel
vurig met gespleten tong tonen duivels hun ware aard lispelen zoete woorden in oren die niet willen luisteren diepgang voert langs aambeeld hamer naar flinke krochten in de neus slijm in mond stokt de keel schreeuwen niet gehoord voor eeuwig doemt het zwart alle hoop verloren
Rob Mientjes
allemaal de hel in – richting dantes unterwelt – doet me aan de woorden van de legendarische leraar Knijtijzer van het spinozalyceum denken – die ooit mij in een nazi kelder in keulen over de verschrikkingen verhaalde die zijn familie had moeten meemaken. Rob belicht de hel op helse wijze en doet dat zoals het goede dichters betaamt.
Frans Terken – om waar het nodig is diep te gaan
Max Lerou – in de kist is er nog genoeg ruimte
Jorge Bolle – en je ontembare ogen
Rik van Boeckel – Zinvolle woorden uit hart en hoofd
Rob Mientjes – voor eeuwig doemt het zwart
Luk Paard – ja dieper tot we met hart en ziel
Bart Top – in de diepere krochten van freudige grotten…
Magda Haan – in dons dikke liefde
Anke Labrie – mijn bolsjewiek uit Beverwijk
Conny Lahnstein – graven zij een tunnel
Cartouche – in – de loopgraven van het leven
Vera van der Horst – en ergens..
Elbert Gonggrijp – diep er door heen
Vera Jongejan – van de hoge springen helpt
wie wint de enige echte virtuele – vrij naar S.G. – ‘mensen met diepgang’ trofee op pomgedichten.nl? de zondagochtendwedstrijd deze week – thema diepgang! u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
S.G. voorheen lerares aan een amsterdamse middelbare volksschool introduceerde mij ooit bij haar leerlingen – voorafgaand aan een les over poëzie en dergelijkheden – als volgt: en nu opletten – luister naar meneer – meneer is dichter – en dichters zijn mensen met diepgang! de klas was meteen stil. zelden vond ik werd er een mooier eerbetoon aan dichters uitgesproken.
kobe is ook dichter – asjeblieft blijf vannacht nog bij mij – zingt hij – luister en val maar stil –
poëzie ontvelt gisteren viel er een dichter voor haar van zijn fiets hij draagt vandaag zijn schaafwonden met verve alsof ze van de poëzie zijn
poëzie ontvelt of is het toch dat gevoel voor diepte we zijn er mogelijk voor geboren
pom wolff
Dag Pom, De bijdrage voor de weekendtrofee, als altijd op zoek naar de woorden. Weekendgroet, Frans
Diepgang
De eerste diepgang was een baan onderwater zwemmen in het 50 meter bad en al snel ging dat heen en weer
niet dat ook maar een woord gezegd kon als ik proestend en hijgend boven kwam maar ik had wel de bodem gezien van wat ik voor mogelijk hield
het maakte me stil en nederig nadenkend over wat het teweeg bracht in mijn hoofd en wat het vroeg van mijn lijf
dat ik naast dat hoofd armen en benen heb om hoe dan ook vooruit te komen om waar het nodig is diep te gaan in de kracht van het woord
het gevraagde thema – iets met diepgang haha – heeft veel losgemaakt – dank aan S.G. nogmaals – mede namens alle dichters – voor die prachtige woorden: dichters zijn mensen met diepgang! en zo ook Frans Terken. het moet ooit heerlen geweest zijn – zwembad ‘zeekoelen’ wellicht – waar deze dichter zwemdiploma A en B heeft gehaald – ik gok maar wat – maar wel met een groots poëtisch resultaat mogen we lezen – dat Frans daar leerde het diepe in te gaan is voor de poëzie goed geweest – daar in het diepe lag het begin van de dichter Terken en daar lagen ook zijn poëtische diploma’s klaar – en Frans zwom deze met lof naar boven. we genieten er elke week van.
Ha Pom lieve vriend…ja diepgang is wat de mensen bindt, onvoorwaardelijk, voetje aan voetje En aan de lezer een woordenboek, zal het bargoens zijn of een woordenlijst van een of andere grootstad
afdaling met gerrit
eenmaal in de kist is er nog genoeg ruimte voor diepgang sprak hij zo mag ik graag zeggen waar het op staat
pikkie noga en groenzoeter de voosbinkies van nette meijer verdelen de zachte woorden als piemelbrie over een besmetbak
ik sla de harde liever op het aambeeld van miesponem en oetekwa de moker voor pannelap en zomerplaag
ml
de eerste twee regels en ook de volgende twee zijn meesterlijk. in huize wollluf en bij buuf betty twee hoog achter in de jordaan – werd heel heel hard gelachen – met name betty moest aan de beademing. ik ben ook maar meteen aan diezelfde beademing gegaan. mocht ik eerder dan max op zorgvlied in een kist gestopt zijn – hierbij dan wel de uitnodiging aan max om strofe 1 luid en duidelijk – na de ernstige toespraken – in die prachtige ruimte te laten klinken – net voordat de gasten aan die heerlijke wijn daar gaan!
Zinvolle diepgang
Zinvolle woorden uit hart en hoofd hebben diepte nooit verdoofd
een dichter haalt ze zonder bloeddruk uit de aderen van dit leven
stilte geeft hem diepgang een lied biedt luisterrijke zang
poëzie wordt duidelijk uitgesproken via betekenisvolle voordracht.
Rik van Boeckel 30 januari 2026
Rik houdt het kort. eigenlijk biedt de dichter hier een ieder algemeen geldende waarheden aan – en aan de lezer. zinvolle woorden uit de aderen van het leven – mooi!
(de rockdichter): zo….zondag en dus met graagte ter pom wolffs site…’n favoriete dichter van mij…met de wedstrijd die geen….u kent’et al’n geruime tijd en deze keer is’et….diepgang…diep gaan….ah ik schrijf’et dan zo…’et is 1 mooie droom en…
” alleen maar van ons “
in de drome heb’k al zo vaak over hoe we altijd meer en dichter ja dieper tot we met hart en ziel ‘et mag zelfs tot bodem rake asof’et de laatste keer
ik wil van adem en dat’et trekt en sleurt schokt in elke plooi van je lichaam
dat je helemaal uit en in en dan nog ’n schreeuw omdat je willoos wil
nou of dit liefdesgedicht door de WOKE commissie geraakt is zeer de vraag – hahaha – er gaat er nogal – hoe zeg je het – vlezig – aan toe in huize paard – zo kennen we dichter luk paard natuurlijk in de goede zin van het woord – natuurlijk – als de lust beschreven wordt dan wordt de lust ook beschreven – allemaal meteen door naar de nieuwe film van eddy terstall – het land van johan – de lust het leven de levenslusten ze zitten in de lucht – en Luk voelt dat – de veranderende tijdgeest – goed aan.
Hoe zinnelijk
Het lijkt in het begin op oppervlakkig beminnen
van jouw huid houden de opperhuid strelen die zacht en soepel warm of koud altijd aai- en dankbaar is oksels, armen, zachte liezen – jouw huid die welkom heet – jouw bindweefsels en tere vliezen.
Maar in en uit kruipt het onder ons beider huiden hart en nieren longen vieren dat alles open, lopen gaat wormige, kronkelende dingen wringen zich in alle bochten dringen door in de diepere krochten van freudige grotten het hijgt, het siddert, het spettert, het spat lekt naar buiten lekt naar binnen.
Het lijkt in het begin op oppervlakkig beminnen maar ten diepste ontspoort het in hortende, stotende zinnen.
ietsje subtieler dan het gedicht hierboven van Luk Paard – de woorden van de dichter Bart Top. (aanvankelijk) maar al vrij snel belanden we in dezelfde erotische film – de sappen ooit door hadewych zo vloeibaar beschreven kolken ook bij Bart over de randen van het gedicht. HEERLIJK!
Bart is zondag te genieten in dat altijd weer zo mooie Haarlem, we lezen op FB: ‘Lekker ruig podium, lekker koud. We spelen het warm. Kom kijken! Paul Krugerkade 47 L Haarlem. Met Mehmet Polat en Maarten van der Burg!‘
Terugtocht
Deze beelden liggen al te diep bloed, dood, haat, honger verward dit is toch niet nieuw ? flashbacks, toen, nu
ik val, wie vangt mij op vervaag in de duisternis tot grijs haar mijn ouderdom verraadt ze vragen of het wel goed met me gaat
in mijn bed trek ik me diep terug wikkel me in dons dikke liefde tranen mogen nu maar dan wel in stilte
Magda Haan
mooi hoor – en zachtjes schrijf ik nu mijn woorden op voor dichter – voor wie de – laten we zeggen – de journaalbeelden van de dag – net even teveel zijn – dichter die zich even terug wil trekken – deken over het hoofd. ‘liefde overwint alles’ stond er bij mijn oma op een bordje – en zo is het ook.
mijn bolsjewiek uit Beverwijk
bij nader inzien ben jij toch de ware existentiële liefde niet
stond op die ansichtkaart poststempel Parijs die je me pas na weken stuurde
maar ook al heette zij Simone hoorde ik later van je vrienden een Sartre ben je nooit geworden zag ik toen ik je onlangs googelde
anke labrie
ja beverwijk daar zeg je wat anke – natuurlijk – haha – onder de rook van tata – daar heb je dat – samen met max lerou zorgt anke voor de broodnodige lach hier in de nacht – maar nu zal ik nooit meer met de trein of de auto langs beverwijk kunnen gaan zonder aan dit gedicht te moeten denken. het is een dwanggedicht haha. maar wel een heel leuk dwanggedicht.
Werk in Uitvoering
Met hun schepjes graven zij een tunnel van ochtendgloren tot avondrood onder de ruige zee door. Ongeruste ouders roepen tevergeefs hun namen. Hun grut eet voortaan rømmegrøt en stokvis bij Noren in Bergen.
Conny Lahnstein
Conny houdt het kort – niet zo als de man die uit groningen kwam vanmiddag in cafe eijlders – die werd gevraagd om nog twee korte gedichten te doen ter afsluiting van de middag en die vervolgens een gedicht van 30 pagina’s ten gehore bracht en nóg een gedicht van 10. dat tweede gedicht noemde hij kort. alles is relatief in deze wereld. kort dus. ik moet over dit gedicht van Conny lang nadenken – mn noors is niet meer wat het geweest is en nooit was. gelukkig is het een impressie – bergen aan zee – kinderen – strand – mooi – ik houd het ook kort.
Screenshot
wellicht eens met je TE zullen zijn in de laatste regel? veel beweging in dit filosofisch geörienteerde gedicht van Elbert – schreef ik niet al eerder – of heb ik het niet onlangs tegen iemand gezegd – de poëzie van Elbert laat zich het beste en het liefste lezen als je naast je geliefde zit en elberts woorden haar of hem voorleest – dan glij je langzaam maar zeker de natuur in – het leven in – de zachte woorden – en elkaar in.
Verdieping
moet me meer in de medemens verdiepen dacht ik van de hoge springen helpt voorzichtig vallen en zo lang mogelijk onder proberen te blijven
maar durfde ik dat wel
2
vandaag probeerde ik mij te verdiepen nu ben ik al door mijzelf heen beland zit helemaal aan de andere kant.
3
ze is gestrand want ach ze had te veel diepgang
4
heb mij zo in jou verdiept dat ik geen uitweg meer vind.
Vera Jongejan
hmm ik had het bij strofe 1 en 4 gelaten – die zijn prachtig – zij omsluiten en sluiten de overwegingen in strofe 2 en 3 wel al in – die hoeven niet. verdieping zoeken en dan die regel schrijven – ‘van de hoge springen helpt’ – die regel is briljant. dankjewel Vera.
ik schreef al – alleen maar hoogtepunten vanmiddag in Cafe Eijlders – en zo was het ook – zie hier mijn verslagje: ja het was een bijzonder middagje in Café Eijlders – een zaterdagmiddag dit keer in het kader van de Poëzieweek – ik schreef al alleen maar hoogtepunten – Jan Bulsink opende met partner min of meer als poëtisch singer songwriter de middag – en hij kan zingen – mooi werk Jan. wie www.pomgedichten.nl leest weet van wie de ruggen zijn die ik niet verder mag benoemen – mooie ruggen geen probleem – maar ze zeggen zo weinig terug. het zijn gesloten ruggen – onneembare vestingen – nouja na verloop van tijd smelten ze wel hoor een beetje – zit je weer met het smeltwater. is ook niet alles. voor mij hoogtepunt van de middag het optreden van Joris Iven / JORIS IVEN – 20 jaar geleden viel ik al voor zijn poëzie – ik trad toen met hem op in de Prinsentuin in Groningen – viel toen voor zijn bundel ‘Perkament/Testament’ – prachtig optreden nu nog steeds van de KOPLAND der belgen – kon zijn verzamelbundel ONDERDAK bemachtigen – hij deed daaruit gedichten uit ‘De weg naar Pitchipoi’- erg treffend in het ‘verzetscafé’ Eijlders. ja dan is je middag goed. uitgeverij P natuurlijk weer. alleen maar moois daar. dankjewel Seraphina Hassels en Paul Lokkerbol zij presenteerden – de tafel gedeeld met Onno-Sven Tromp en de geliefde – heel aangenaam Onno en al zijn prijzen besproken – zijn optreden van grote kwaliteit. wellicht zien we elkaar weer in bergen aan zee – met die gedichten daar aan zee. ergens in mei.
klein debuutpareltje was er nog van masja achternaam vergeten – haar debuut ook in tijdschrift MAATSTAF – dat het nog bestaat. Kat Kreeberg (die van die ene rug) deed een gedicht met winterliefde of onderweg naar liefde – alles loopt bij dat kind door elkaar. was wel zeer geestig. Floor Voerman de hand gedrukt – wil nog een keer exposeren in het Café – we zien er naar uit. Aja Waalwijkszaal 100 dichter Gabriël S – sloot de middag af. en dan de bijzonderheid van de middag – de man met een zonnebril deed 6 ultra korte gedichten – met tijdopgave – hij noemt zich kazimir ray – ik wil bekend worden zei hij – ik kreeg zijn gedichten mee – 6 viltjes – ik zal hem nooit meer vergeten.
Een dunne hand uit een dikke jas maakt een foto van haar blikje energiedrank op het plankje bij het raam weilanden schieten aan het beeld voorbij
ze plaatst het op een digitaal kanaal, ik zie niet welke zoals ik ook niets bijzonders aan het blikje zie, behalve dat ik die kleurcombinatie wel herken vanuit de racerij
ze eet een duoreep die vroeger Raider heette en die ze met de wereld deelt, ik mis de draaischijftelefoon, wat zou
Andy Warhol doen? soep is ook een soort van energiedrank we doen wie het verveeldste kijkt, zij wint met overmacht
De zon schijnt. Ik kijk uit het raam. Ineens zwelt het geluid van het luchtalarm aan. Het is dinsdagmiddag, half twee. Aan de horizon tekenen zich witte strepen af en ik ren naar zolder om het vanuit de slaapkamer van mijn dochter beter te kunnen zien. De witte sporen begeven zich naar boven het centrum van Rotterdam en dan zie ik een flits, gevolgd door een uitbarsting van de zon en het volgende moment word ik met dubbel glas en al naar achter geworpen. Dan wordt alles donker.
Het sluimerde al een tijdje. Stapje voor stapje sloop het kwaad naderbij. Een fenomeen, dat we nooit van zo dichtbij ervaren hadden. Iets, wat we nooit voor mogelijk hadden gehouden. Als Europa hadden we er ‘alles aan gedaan’ om erbuiten te blijven. Om ons niet mee te laten slepen in de honger naar macht en olie van een maniak. Diplomatiek te zoeken naar een oplossing. Maar met terroristen is het slecht onderhandelen. Eerst Groenland. Daarna Groot-Brittannië. En maar praten. Onderhandelen. Ratio had ons kunnen behoeden, dachten we toen nog. Op een gegeven moment wordt het toch niet meer gekker?
Regeringen hadden al toegestaan dat er op hun grondgebied geopereerd zou worden om antidemocratische, ongewenst elementen isoleren. Een aanbod, dat je niet afslaat. En eerst verdween er één iemand. Al gauw gingen verhalen. Iedereen kende intussen wel iemand in de buurt, die weg was gehaald. Het kon niet uitblijven of er werd geprotesteerd. En de regering onderhandelde verder. Tot de eerste aanslag op een agent van de zuiveringsdienst. Dat was op een vrijdag. Het nieuws op Fox was duidelijk.
Die zaterdag stonden op de Wilhelminapier onze mariniers tegenover hun collega’s uit het nieuwe continent. In het water een vliegdekschip. Hoog uit torenend boven de Cruise terminal. En weer praten. Palaveren. Toestemming uit Den Haag, dat de zeelui aan wal mochten, als toeristen. Maar matrozen zijn ruw volk. Al snel ontaarde het in onlusten. Protesten, waarbij het tot gevechten in de straten kwam. Shoarmazaken en moskeeën gingen in brand. Homo’s werden zonder pardon in elkaar geslagen. Geen enkele vrouw was nog veilig. In het tumult flitste er een mes. En meer. Het dodental over en weer bedroeg veertig aan de zijde van de stad en vier aan de kant van de indringers. Oproerpolitie en mariniers veegden de straten leeg en alles terug de boot op.
De volgende dag vertrok het schip. Dat was op zondag. De molen van het nieuws stond niet stil. Eén dag bleef het stil aan de overkant. Net lang genoeg, voor een geschiedenis om zich te kunnen herhalen.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
KARIN SCHUITEMA en haar bundel ONDERWEG – een recensie – persoonlijk, integer en eigen.
en passant gaf karin schuitema mij vorige week haar in eigen beheer – nov 2025 – uitgegeven bundel – ONDERWEG – na haar optreden in think poets te antwerpen – die bundel een mixage in woord en beeld van gedichten en schilder-teken en collage werken – je gaat er bijna de taal van antwerpen/berchem van praten. een heel persoonlijke bundel – de min of meer symbolische/ symbolistische werken met figuren die onderweg lijken te zijn vormen een achtergrond in het boekje bij de teksten die karin met ons lezers deelt. ik beperk me in deze korte bespreking tot de teksten zoals het een goed dichter betaamt. vrij naar polleke van ostaijen – ik ben niet bevoegd kunstwerken te bespreken, ik kan ze niet collectioneren, ik kan niks, niet eens postzegels verzamelen – helemaal niks, nada niente – ik kan alleen over integer, eigen en dat dan met een diep gewortelde intentie, intensiviteit schrijven – in wat ze ook wel poëzie noemen – ja dat kan ik nog net wel – gelukkig maar.
de bundel van Karin is zeer de moeite waard – het is een cadeau – aan het einde van deze bespreking geef ik het mailadres van Karin opgenomen in die bundel. ik kan dit wonderwerkje echt aanbevelen. ONDERWEG – en ja als je karin leest weet je weer dat we allemaal ONDERWEG zijn – en zelfs god weet niet waarheen we moeten. in een bijna onleefbare wereld waar ook karin weinig van moet hebben – lezen we prachtige regels, zeer persoonlijke regels en worden we meegezogen in de verstilde beelden op de achtergrond.
soms lezen we bijna de dichter Jan Arends – ‘er is nog nooit een mens die een korrel aarde heeft bezeten..’ schreef jan – Karin schrijft:
Wie creëerde de illusie van eigendom van grond: gebakken klei van grenzen en staten Die doen alsof ze iets bezitten uit angst iets kwijt te raken dat nooit echt van iemand was iets verder: zodat – wij eindelijk begrijpen/ Dat de wereld van ons allemaal is / En van niemand echt
Ik ben altijd onderweg schrijft ze –
mijn lichaam rent opgejaagd door wat van binnen brandt – ik wandel op blote voeten in hersenkronkels waarin sommigen verdwalen –
en dan met de kracht van de ware schilder lezen we – weg van haar eenzaamheid die ze soms wel en soms niet wil omarmen:
ik wil vrijheid verven streek voor streek (…) En dat dan, vanuit het puin -kwetsbaar maar onverschrokken – De wilde bloemen bloeien
en zo ben ik gevallen voor de woorden van karin schuitema. integere woorden, eigen en dat dan met een diep ook in de poëzie gewortelde intensiviteit. MOOI! karinschuitema ( en dan) @gmail.com
als je kunt sterven van ouderdom dan moet het wel een ziekte zijn
als de liefde je hart kan breken de kou je eenzaam maakt als je niet weet waarop je wacht niemand hebt om aan de denken als de ruimte leegte is geworden de dingen om je heen zonder betekenis als zelfs je eten niet meer smaakt dan zijn er -voor zover ik kan bedenken- twee mogelijkheden namelijk iets doen
dan heb je keus te over al ben je dan misschien wat sneller dood of niets doen ook dan ga je heus een keertje dood al kan dat best lang duren
){kind=link}