Yvonne Koenderman over de toeslagenaffaires: ‘als geen ander weten we hoe het voelt om de grond onder je af te zien brokkelen…’

De toeslagen affaire is er een van angst haat en nijd, waar sterke benen onder stress de liefde en hoop weten vast te houden

Het speelde al eerder zoals ook al genoemd
maar gauw weer vergeten lijkt het
Toch wordt het hier op de voet gevolgd
want als geen ander weten we hoe het voelt om de grond onder je af te zien brokkelen
omdat de belasting terug eist.

De dag (7 april 2008) dat we ons dak boven het hoofd kwijtraakte, omdat huur niet meer betaald kon worden staat op het netvlies gegrift.
De zeecontainers in de straat waar alles in ging. De paar dozen waar je snel kleding in gooit van vooral 4 kinderen en datgene wat hun lief is, plus paspoorten, bankpassen en contant. De woorden, waar ga je heen, want zonder dak boven je hoofd gaan de kinderen naar de kinderbescherming, ook wanneer ze niet meer op school komen. De gezichten van mensen die je dacht te kennen, maar die min of meer lachend staan te kijken naar jouw ellende. De acute hulp van een vriendin, moeder van school die zelf bij de voedselbank liep, maar met liefde een gezin met vier kinderen, ,hond en een paar dozen opving in haar drie kamer flat. De ongelofelijke stress, gezelligheid, huilbuien en heftige sex met manlief in de duinen, op momenten dat we even alleen wilden zijn, even alles loslaten om achteraf te zeggen het komt goed, het komt goed.

Het kwam goed, we konden de week erna zaten we in het huis van een vriend. Moesten wel iedere dag met vier kinderen met het OV van Krimpen aan de Lek naar Hoek van Holland om ze geen school te laten missen, maar dat lukte. Toen bleek dat in zijn straatje een huis leeg stond was het leed geleden en hadden we weer een eigen dak boven ons hoofd en konden de kinderen na de mei vakantie  gewoon weer naar school in de buurt. Kinderen die alles achteraf als een enorm avontuur hebben gezien, die het verblijf bij vriendin en vriend als een gezellig  logeren zagen en nooit klaagden dat ze om kwart over 6 in de bus moesten zitten om naar school te gaan. Die ondanks dat de jaren erna er weinig geld was nooit klaagden, die lachten toen de belastingdienst in 2010 opnieuw beslag legde op de inboedel en toen ze weg waren de tuin stoelen naar binnen haalden en riepen heerlijk, we gaan vanavond BBQen, want het gasfornuis is weg dus koken kunnen we niet.
Nu in 2021 betalen wij onze laatste termijnen aan de belastingdienst van onze toeslagen affaire destijds en lijken dan verlost na een jarenlang traject. Het had eerder afgelost kunnen zijn, maar we kozen niet voor schuldsanering, maar voor hard werken en de extraatjes die er dan waren kunnen behouden om leuke dingen te doen. We zijn er sterker als gezin uitgekomen,  maar dat had zo anders kunnen zijn, want het is hard.
We volgen dus op de voet, verwachten geen compensatie, maar voelen mee en tellen vooral onze zegeningen, want wij zijn jaren verder en hebben het gered. Deze affaire geeft mensen nog een lange weg te gaan, met uitzicht op…?
Ik hoop iets goeds.


Yvonne Koenderman

Share This:

Gepubliceerd door Pom Wolff

Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman. In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes. Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'. Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.) 'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.

Laat een reactie achter