Ien Verrips en de jonge Juliana

soepel vallend zijde en satijn pastel in de huiskleur  op de schouders van haar voorgeslacht staat zij de laatste loot zij voelt zich niet op haar gemak  had liever zelf gekozen  en ook de schouder bloot ze vindt het dodelijk gênant nooit zal zij weten wat zij willen zou nooit zal ze protesteren  ze heeft …

VON SOLO – De tragiek is, dat ik denk, dat dingen nog steeds zo zijn als vroeger…

VON SOLODICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEASTCheck de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nlLees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl  Share This: