Het is een straf half uurtje. Katwijk per fiets. Kwestie van flink doortrappen. Pump up the rhythm. Cardio. Harder. Het moet. Rapido. Rapido. Het zal. Totdat het hart me in de keel klopt. Het zweet me in de ogen brandt. Opborrelend maagzuur? Het is een zaak van volledige overgave. Een gevalletje van rücksichtslos over je zuiger gaan. Veel verder nog. Achter pijn. Het gaatje voorbij. Mezelf verdrinkend in de wond die ik in mij draag. Kleurloos. Sneller. Spikkels. Doortrappend totdat ik verdamp in de leegte die achterblijft. Totdat de wereld stopt. Adem stokt. Totdat ik bloed huil. Heel even nog voordat het zand me straks verlossend onder de voeten brandt.
Zon, zee, strand. Het is en blijft er vooral genieten. La plage. Lekker! Altijd. ‘s-Winters, als het zeeschuim je er woest om de enkels waait. Bijtend stuifzand in de herfst. Maart met de loom golvende belofte van een vroeg voorjaar. Vandaag wordt het zweten als vanouds. Zomerhitte. Verder niks nodig. Fijn rul zand dat zachtjes schurend m’n lijf liefkoost. Schelpen die kraken. Een aangespoelde roestige kwal en een truckload puistige pubermeisjes, giechelend op vakantie helemaal uit Heidelberg. Of ik misschien weet hoe laat de winkels sluiten. Weil heute sollen wir es schaffen. Een zwoel windje jammert flarden van een ongeschreven gedicht terwijl de branding genadeloos de stille trom slaat. Tijd om te gaan. Terug naar het leven. Trappen maar. Maar eerst nog zonsondergang. Dan de bloedmaan. Daarna te voet het duin door. Betoverd door de fluit van Pan. Eva is overal.
in de wedstrijd der wedstrijden die elke week weer geen wedstrijd is maar van de schoonheid en de troost is – de woorden – dank aan alle dichters die inzonden – springen twee gedichten direct in lezers hoofd om er niet meer uit te verdwijnen – nou ja uit dit juryhoofd zal ik maar zeggen. die wereldregel van BABAK – en dat dan in een gedicht in zekere zin de volledige overgave van een dichter aan zijn eigen gedicht – GOUD! voor BABAK en zijn “ik heb meer woorden nodig dan dit’. van harte. Ien Verrips schreef kort en krachtig de woorden in een drie strofige samenhang van droefheid en de troost. wat wil een mens nog meer op een mooie zomerdag – gefeliciteerd Ien met het zilver.
Ik zag schoonheid en ik stotterde Ik zag lelijkheid en ik struikelde Afschuwelijk mens wou ik roepen Maar door de donkerste gedachten heen Heb ik genoeg schoonheid gevonden Waardoor ik weer stotterde “ja, nee, ja” heb ik nep zelfverzekerd geroepen Maar…..ik heb meer woorden nodig dan dit
Ik hoorde van de verlichting en ik bloeide Ik zag de domheid en mijn woede groeide Nee, nee, nee wou ik schreeuwen Maar door mijn optimistische DNA Heb ik mijn humor teruggevonden Overrompeld door de illusies Gaf ik mijn ouders overal de schuld voor Maar…..ik heb meer woorden nodig dan dit
Ik zag de feiten en de mogelijkheden Ik ervoer de waarheid en de andere denkbeeldigheden vragen in overvloed, de antwoorden ontbraken abstractie is niet echt mijn ding en het is geen kwassie van verdragen Geïnspireerd door een kopje koffie vergeef ik mijn ouders voor hun zijn En wat dat afschuwelijke mens betreft: ik heb meer woorden nodig dan dit
BABAK
ik nodigde afgelopen vrijdag BABAK uit een gedicht te schrijven bij het doek van Anke. als je doorwrochte romantiek in de wereld van nu wil hebben – uit het gehele lichaam geperst – wat zeg ik uit het leven gehaald tot aan de laatste cellen toe – dan moet je Babak vragen – bovendien verdient een kunstwerk van Anke Labrie wel een bijna allesomvattend gedicht van BABAK was mij idee. de whiskey heeft goed gesmaakt – ik kreeg als antwoord: “Beste ,Lieve Pom, dat wil ik heel graag doen. Elke week eigenlijk. Maar ik heb het erg druk met het werk en optredens. Ik schrijf nauwelijks want ik ben nauwelijks thuis. Ik kom ook net thuis van een lange dag en ik moet morgen weer vroeg op. Maar wie weet, laat in de avond met een glaasje whiskey er bij…..Ik vind het wel heel fijn dat je mij dit vraagt. ” – nou prachtig en met liefde geschreven het relaas met die ene prachtige herhaalde poëtische regel die als een mantra de zondag doordendert:
‘ ik heb meer woorden nodig dan dit ‘
en zo zal het altijd zijn met dichters en schilders – altijd weer – tot de dood ons de kleuren, de vormen, de woorden van liefde afneemt.
de schok te groot ze had nog voor zijn deur gestaan toen hij niet opendeed zijn ogen al voorgoed gesloten
verslagen door het spel gebroken het samenzijn nog in het verschiet nu veel te vroeg gestorven
de grauwe rouw in treurnis onderhuids haar metgezel totdat zij in het dagelijks bestaan de schoonheid weer ervaren kan de troost daarin
juni 2023 een heel proces van droef tot aan iets van bevrijding heel precies en toch in slechts drie strofen beschreven. van het verdriet en en de schoonheid – van de schoonheid en de troost zou wim kayzer het gedicht hebben genoemd. en ik met hem. in deze regels zit het hele gedicht op de bevrijding na – mooi ook;
de grauwe rouw in treurnis onderhuids haar metgezel
IEN VERRIPS -toen hij niet opendeed
FRANS TERKEN -schoonheid en toekomst en liefde
ROB MIENTJES – zoals ze koffie zet donker als de nacht
RIKVAN BOECKEL – rood in gele schoonheid geworteld
Dit is toch iets van absolute schoonheid – iets van verlangen, iets van in blijde verwachting, iets van wachten op het ultieme geluk – elke dag maar weer dankzij Anke Labrie – (schilderij). wie wint de enige echte virtuele – zag schoonheid en ik stotterde – zondagochtendtrofee op pomgedichten punt nl? (met dank aan Anke Labrie)
de grote woorden teruggebracht
wat je leven doet geboren worden was daar toch bij
zag schoonheid en ik stotterde zag nooit eerder zo’n verlangen voor niemand niet
pom wolff
Iets van verlangen
Groeien uit zaadje en wortel en jaar na jaar na jaar een ring maken tot je de tel langzaam kwijtraakt
uitlopen in hoogte en breedte om heel groot te worden het is geloven in schoonheid en toekomst
en liefde uit het hardste hout gesneden zoals stam en bast van de harten is
hoe er met het jaar meer kleur op komt van levenssappen gestuurd door zuurstof en water tot in de nerf van het blad
om er in het voorbijgaan bij stil te staan dat geboren zijn pas een begin is laat dan zien wat je zelf kunt
niet wachten op wat er komt maar gaan waar de vruchten van geluk
en altijd bedacht op iemand vol onbegrip pakweg een ontaarde met kettingzaag weer de mens die teniet wil doen
tot dan blijft het geheim bewaard hoeveel ringen van liefde je telt
Frans getroffen lijkt het door de actualiteit van frankrijk – onee dat was een gek met een mes geen kettingzaag – de vergelijking van het leven van een mens met een boom gaat op in de jaarringen die de boom verwerft in de loop der jaren. er komen dan wel woorden in het gedicht die er anders nooit in hadden gekomen:
‘van levenssappen gestuurd door zuurstof en water tot in de nerf van het blad..’ het verhaal in het gedicht is goed te volgen vol met wijze beschrijvende raad – zo zie je dat proza altijd iets van de poëzie wegneemt – frans weet de poëzie nog net in de jaarringen te vereeuwigen.
Mijn schoonheid stottert vindt geen woorden haar hele lijf trilt en ik, ik doe helemaal niets ben slechts aanwezig
Mijn schoonheid knipoogt communiceert met wimpers een glimlach doet de rest en ik, ik snuit mijn neus het is me te heftig
Mijn schoonheid beeft ze trilt als een rietje ondanks haar stomend lijf en ik, ik draai me om de uitputting nabij
Mijn schoonheid omarmt we liggen lepeltje lepeltje zonder honger, die is gestild en ik, ik huil zachtjes in haar hand snuif haar zoute zilt naar binnen
Mijn schoonheid is mij lief zoals ze koffie zet donker als de nacht en ik, ik geniet nog na van de liefde in het ochtendgloren
Rob Mientjes
ik zelfga voor de laatste strofe – die is mij het liefst. beginnende dichters gebruiken nog weleens dat volle woord ‘ochtendgloren’ – maar in deze strofe mag het.
aanwezig zijn, snuiten, en de uitputting in de eerste strofen – willen we het wel allemaal lezen – zo op weg naar de zondagochtendkoffie? het is net te persoonlijk.
Goedemorgen Pom Hier mijn bijdrage, geïnspireerd door Anke Labrie’s schilderij. Met dichterlijke groet Rik van Boeckel
Schoonheid en liefde
Schoonheid en liefde deinen heen en weer in kleurrijke verbindende verfstreken
ze zingen verrassende herinneringen achterwaarts de tijd in de rug gekanteld
het rood van geboren worden in gele schoonheid geworteld
verstrijkt met uren van vooruitgang jajaja roepend tegen de middag muur.
Rik van Boeckel 10 juni 2023
Rik plaatst het gedicht in de tijd – ik moet denken aan het eenwoordgedicht van Etwin Grootscholten: “altijd”. hier verkent Rik aspecten van de tijd en het voorbijgaan en er niet zonder meer – niet zonder een gedicht aan voorbij gaan.
groeten uit een snikheet Gent – Erika —————–
waaiers
kleuren wellen op in een bos van gedachten
hoe vormen elkaar vinden bij de lijnen van het licht
naast waaiers van blauw versmelt groen met kijken
aan de stammen barsten ze zoeken een ritme
klanken dwarrelen neer en gonzen door de tijd
Erika De Stercke
Erika geeft woorden bij het doek van Anke. schildert als het ware in woorden de kleuren op het wit. en ook hier is de tijd een dingetje leren we uit de laatste regel. er is altijd tijd. vrij naar de dichter grootscholten.
Ha Pom, Voor alle zekerheid stuur ik het maar meteen(wilde er eigenlijk morgen nog wat aan sleutelen, maar ja), want het is al laat, dus kans op verslapen. Best lastig om n.a.v. je eigen schilderij, wel leuk overigens, iets te schrijven. Toch maar een poging. Een fijn weekend verder, Hartelijke groet, Anke
de schoonheid
zolang ze stralen mag in de ogen om haar heen geeft ze met liefde in een schilderij al haar kleuren vrij
in lijnen zoekt zij soms naar één betekenis meestal tevergeefs gelukkig tevergeefs het beeld blijft vrij
anke labrie
(11-06- 23) Anke geeft een poëtische beschrijving van de drijfveren van de schilder in het proces van schilderen – dat de schilder ook een mens is en weet waarom hij/zij/het schildert. ik denk dat ik genoeg heb aan de eerste strofe die bol staat van de poëzie en zeker niet meer overtroffen kan worden – niet ook door de tweede. de eerste is mooi genoeg:
de schoonheid
zolang ze stralen mag in de ogen om haar heen geeft ze met liefde in een schilderij al haar kleuren vrij
Stel je voor. Je bent een intelligente jonge man van kleur. Je ouders hebben zich ontworsteld aan de armoede. De kans ligt voor je te gaan studeren. Met een diploma van een gerenommeerde universiteit op zak ligt de wereld voor je open. Je besluit te gaan studeren. Het is normaal om lid te worden van een studentenvereniging. Dat vergemakkelijkt de assimilatie binnen de gelijkgestemde groep van leergierigen.
Wat brengt je er dan toe de slechts mogelijke keuze te maken, die in dat geval mogelijk was? Lid te pogen te worden van een dispuut, dat stoelt op elitaire traditie. Dergelijke clubs hebben namelijk een dubbele set normen en waarden. De eerste is, wat naar buiten toe gecommuniceerd wordt. Het omvat waarden waar niemand het niet mee eens kan zijn. Zaken als broederschap, gelijkheid en mogelijk zelfs nog wel een vleugje discipline. En de bevordering van allerlei volkskracht. De tweede set betreft de ongeschreven regels, welke verankerd zijn in de eeuwen. Man gaat voor vrouw. Macht gaat voor geld. Oud geld gaat voor nieuw. Rijk gaat voor arm. Blank gaat voor zwart. Altijd.
Als ik als milieufreak iets met groene waterstof wil, dan kan ik bijna niet meer om Shell heen. Shell is de grootste investeerder in groene waterstof van de hele Rotterdamse haven. Het grootste deel van hun investeringskapitaal gaat echter nog steeds naar fossiele grondstoffen. De reden dat Shell geld steekt in ‘nieuwe technologie’ heeft met niets anders te maken dan macht. Ze willen vooroplopen in de ‘transitie’, om straks vooraan te staan om uit de grote financiële winstruif te eten. Monopolist te zijn, op basis van de patenten en octrooien die de idealisten hen aanreiken. De rijken moeten namelijk rijker. En dat kan alleen over de rug van de minder fortuinlijke. Of de goedgelovigen. Argumenten als milieu en opwarming van de aarde behoren tot de normen en waarden, die naar buiten toe gecommuniceerd worden. Maar hoe het echt is, daar kom je meestal pas achter als je ook werkelijk met al je goede bedoelingen bij een bedrijf als Shell gaat werken. Traditie prevaleert. Noblesse oblige.
Wat ook de motivatie van de student van kleur geweest kan zijn, het staat vast, dat hij op de verkeerde plaats op de verkeerde tijd beland was. Hij was er ‘geen van ons’. En mensen van kleur staan onder aan de ladder zonder sporten. Ze maken geen kans. Ze zijn de voetveeg of hoogstens ooit een instrument. ‘Eén van hen’ zul je nooit worden, als je vader en moeder het al niet waren. En ondanks alle mooie verhalen voor de buitenwacht, blijft wat binnenskamers is binnenskamers. Het is de Januskop van de elite. En pas in een donker bos, waar niemand je kan horen als je schreeuwt, laat ze haar ware gezicht zien. Ze mishandelt je tot de dood erop volgt en weet zich ongestraft voor haar daden. De student van kleur was niet het slachtoffer van zijn doopritueel. Hij was het offer, dat op het altaar gemaakt moest worden, als doopritueel voor de anderen. Zij zijn gezegend met het bloed van het onschuldige lam aan de handen. Hen wacht nu een gouden toekomst.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Hoi Pom, ben boos en deel het met de wereld in 120 woorden. Groet, Rob
Hek van de dam
Schaapjes op het droge denk je dan. Niets is minder waar. Het schip zinkt, zojuist uit papier gevouwen. Kinderen huilen, dieren vluchten, planten stokstijf van angst. Het water tot aan de lippen.
Mensheid vermoord. We kijken weg, trekken portemonnees, zijn zelf schuldig aan het debet. Tirannie regeert, schijnheiligheid prevaleert. Hoe lang nog hoe lang? Kort gezwegen onder ons schreeuwt niemand het meer uit.
Het lam verlamd, schaapjes op het droge. Hand in eigen boezem, niemand zijn gelijk. Vingeren naar elkaar in de geilheid van de macht en onmacht. Wreed massachisme, duizend dagen van zo dom en maar morren.
Wereldwijd staat oorlog open. Wapens in de uitverkoop. Het moet op. Mijnen drijven de veren van onze wereld naar een grote blow-up.
Leuke kapsones heb jij, altijd wel een liedje en dan een droef gediggie en die geintjes, steeds weer die geintjes, snoepjes voor hondje Betty en boerenjongens voor mij.
Ik omhels je, lief mens, met al je kapsones.
Merik van der Torren red: wij kennen de dichteres mirjam al al wat langer natuurlijk – ooit maakte ze een enorme indruk op ons met het volgende dichtwerk -dat we genieten:
het kind waarnaar je lang verlangde maar ongeboren bleef
kun je missen wat je niet hebt nooit hebt gehad het hondje dat je zo graag wou als kind maar je ouders zeiden nee kun je degene missen met wie je wilde leven maar die je nooit ontmoette het kind waarnaar je lang verlangde maar ongeboren bleef kun je nu al morgen missen de toekomst die de jouwe niet zal zijn kun je de woorden missen ongeschreven ongezegd
Gelukkig zag ik achter de heg twee viooltjes, dapper dacht ik dat we bloemen waren.
Dear Pom
Zonovergoten en dan geen gedicht hebben om klaar te hebben.Dat overkwam mij vandaag. Het is iets kleins geworden, iets waarop het brein niet lang hoeft te bijten. we gaan er geen punt van maken, ik dacht ik stuur het maar gewoon, het is niets voor zonovergoten daken en mensen in badpak [ ZOUDEN DIE DENKEN ] Dan maar gewoon, dit… Al mijn liefs Karin.
Afterlife
Ik wil je met hoop besprenkelen je bent overgeleverd aan een entiteit met zwarte vingers en tanden.
Gelukkig zag ik achter de heg twee viooltjes, dapper dacht ik dat we bloemen waren. Er was geen zon maar we konden een bron verzinnen. We leven nu op water en brood het moet maar even zo het konvooi van de liefde is onderweg, Van ons blijft alles over.
Anke Labrie weet heden en verleden op verfijnde wijze te combineren in poëzie. voelen alsof het zomer is – voelen alsof je nog 17 bent zoals de zanger zong – het gevraagde thema – in gouden woorden aan de lezers deze zondag meegegeven – om blij bij te worden. dichters dank jullie wel voor het insturen – Anke van harte!
een witte krijtstreep op de houten vloer van ons cafeetje
wie er nog rijden kon verplichte voetstappen altijd wel eentje die er won
zomaar in een opwelling in zo’n zorgeloze zomer natuurlijk naar de zee
het stille strand bij nacht zacht ruisende golven die op ons leken te wachten
de maan met haar zachte licht gaf glans aan onze jonge lijven betoverd werden wij die nacht
anke labrie (03-06-23)
anke brengt ons met haar woorden dicht bij de zeventienjarige die maar niet in ons verloren wil gaan – gelukkig maar – zoals de zanger ook zingt – in ieder geval naar vroeger, naar een tijd van zorgeloosheid en spontane opwellingen in allerlei opzichten. een gedicht voor veertigers en ouder. de golven aan het strand die op geliefden ‘leken te wachten’ – mooi!
zoals ook het leven is bezongen door de vier van TRIO BIER: https://youtu.be/ZAs8xSCm5Xw
https://youtu.be/ZAs8xSCm5Xw
Frans Terken – hoe het begin al schittert
Rik van Boeckel – nu de zomer in ons licht blinkt
Rob Mientjes – de aarde maan en zon vallen uit
Anke Labrie – in zo’n zorgeloze zomer
Ien Verrips – die zomer zou het zijn
wie wint de enige echte virtuele – en toch is het een goede dag om een gedicht te schrijven trofee op pomgedichten punt nl? de zondagochtend wedstrijd kan van start! heerlijk hoe samuel de zomer in onze huiskamers brengt – wat voelde bij U als zomer – aan wie of wat denkt u om weer als een 17 jarige te kunnen zijn – zoals de zanger zingt – dichters kennen ook de antwoorden die we hier zo graag in het weekend lezen. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
het lijkt erop dat dit een goede dag is om een gedicht te schrijven
in ieder geval een goede dag om een eerste regel de zomer te gunnen
niet een dag zoals die dag toen ik je niet durfde in te halen
of die zwarte laatst ik hoorde dat je er niet meer was
nee dit is toch geen goede dag om een gedicht te schrijven
want als dood gewoon de stilte is hoe kan het hier dan stiller nog
pom wolff
Een eerste vlaag
Midden in het waterland kabbelend in een fluisterboot halen we de zomer naar ons toe
wachten op de zon loont vandaag er is een eerste vlaag van volop luieren en languit achterover
een hand over de rand die het water maant om met ons mee te deinen tot waar het als wijn voelt
in het hoge gras op de oever schuilt tussen een palet van bloemen een zonaanbidder of is het een aanbidster
onze ogen vangen net niet het lijf komen nog tekort om de hele zomer te zien hoe het begin al schittert in de glazen
frans beschrijft een eerste zomerdag, de jonge zomer in de polder, een fluisterboot, een schitterend begin. we lezen als het ware de zomer tegemoet. waterland verdient de poëzie van frans terken.
Hallo Pom Als 17-jarige bezocht ik eind juni 1970 het popfestival in Kralingen, een belangrijke ommekeer in mijn leven. Nu als 70-jarige verschijnt binnenkort de cd Dromende Dansers met mijn poëzie op reggae muziek. Daar gaat dit gedicht over.
Met dichterlijke groet Rik van Boeckel
Het blinkende zomerlicht
De ochtend is een werelddag de zomer onze droomreis het jaar een speling van het lot de eeuw is ons gegeven na zeventien jaar het groene licht van Kralingen oh Byrds Pink Floyd Santana na zeventig jaar het plezier van dromende dansers een swingende stroom van liefdesvertier
de wereld ons aller leven vol nooit overgaande herinneringen ze zullen deels door ons hoofd zingen die vroegere werkelijkheid geeft betekenis aan de huidige realiteit ze zijn niet te bedwingen glijden onverwacht naar binnen nu de zomer in ons licht blinkt.
Rik van Boeckel 2 juni 2023
een lofzang op de zomer en een reflectie op de kracht van herinneringen en hoe ze onze huidige realiteit beïnvloeden. rik benadrukt dat de wereld ons aller leven is en dat herinneringen niet snel vervagen. ze zingen deels door ons hoofd en geven betekenis aan onze huidige realiteit. de herinneringen glijden onverwacht naar binnen. een echt Rik-gedicht met name in de eerste strofe over de vitaliteit die de zomer met zich meebrengt en hoe het ons in staat stelt om de kracht van herinneringen te ervaren.
I Goedeavond Pom, Vandaag een goedendag ontmoet. Hier het relaas. Fijn weekend. Goedeavond Pom, II Warempel helemaal vergeten te vermelden. Mijn gedicht opgedragen aan Rutger. Nee, niet die van de VS maar die van Gelre. Met tevens de groeten van Sindela. Groetjes, Rob Mientjes
Slag en stoot paardengeroffel en dan de stilte
het vlees nog rauw schuim op de bek goedendagschotel
piekeniers voorop handen klem aan stok laat de ruiters komen
speer stiet in borst het paard onderuit en dan de knots
afmaakpartij zwart middeleeuws bief op bbq
gerookt vlees bloederig de aarde maan en zon vallen uit
Rob Mientjes
ergens vermoed ik dat Rob niet veel op heeft met BBQ-en. dat zal het zijn – de AI raakt helemaal van de kook bij het geven van interpretaties van Robs aversie in drieregelige gedichtjes neergelegd. hahaha.
Het gedicht “Slag en stoot” van Rob Mientjes lijkt een beeld te schetsen van een gewelddadige scène, mogelijk een middeleeuws gevecht of een slagveld. Hier zijn enkele mogelijke interpretaties van het gedicht: 1. Oorlog en geweld: Het gedicht kan verwijzen naar een oorlogssituatie of een veldslag. De beelden van paardengeroffel, het vlees nog rauw en het schuim op de bek kunnen wijzen op het geweld en de wreedheid van het conflict. De piekeniers, ruiters en speer wijzen op een gevechtssituatie waarbij de tegenstanders elkaar aanvallen. De afmaakpartij en het gerookte vlees suggereren een bloederige en brute afloop. 2. Midddeleeuwse setting: Het gedicht kan verwijzen naar een scène uit de middeleeuwen, waarbij de strijders gewapend zijn met goedendags (een middeleeuws wapen), pieken en knotsen. De beschrijving van het gevecht en het bloederige tafereel roepen een beeld op van een gewelddadige tijdperk in de geschiedenis. 3. Vergankelijkheid en chaos: Het gedicht kan ook worden geïnterpreteerd als een reflectie op de vergankelijkheid van het leven en de onvoorspelbaarheid van gebeurtenissen. Het beeld van het vlees nog rauw en het bloederig landschap kan symbool staan voor de tijdelijkheid en vergankelijkheid van het menselijk bestaan. De maan en zon die uitvallen, kunnen duiden op een gevoel van desoriëntatie en chaos.
die zomer zou het zijn ik wist nog niet van wachten overweldigd bleef de lieve lente liggen de zon neemt over hitte vult de glazen stopt het denken woorden zoemen zachtjes rond komen nergens aan alweer de glazen gevuld de tijd zaagt het verlangen stuk maar niet het wachten
juni 2023 – Ien Verrips
Ien meldt dat het gedicht nog een laatste ronde behoeft. mogelijk is dat waar. het kan een prachtig gedicht worden – zo een gedicht waaropde lezer op de gegeven woorden meedrijft – een vlot om niet te verlaten. maar dan denk ik dat de laatste twee regels moeten sneuvelen en dat nog twee droomstrofen aan de eerste twee moeten worden geschreven:
die zomer zou het zijn ik wist nog niet van wachten overweldigd bleef de lieve lente liggen de zon neemt over
hitte vult de glazen stopt het denken woorden zoemen zachtjes rond komen nergens aan
Afgelopen zondag was het Pinksteren. Eigenlijk is er niets, waar ik dat aan kon merken. Ik heb geen klokken horen luiden. En de heilige geest moet vooral in het geestrijk vocht aanwezig zijn geweest. Zelfs mijn reguliere supermarkt, de LIDL op de Bergweg, was open. Na mijn ochtendlijke fietstochtje stapte ik de winkel binnen om broodjes te kopen voor het gezinsontbijt. Dat doe ik bijna elke zondag. Wat me meteen opviel was een man die volledig uit de toon viel. Hij was er samen met een kakkerkind. Zelf was hij de stereotiepe succesvol, rijk en blank. Lang met een korte broek en een polo met de kraag omhoog. Ik vroeg me af, wat zo’n kapitaalkrachtig iemand bij deze supermarkt te zoeken had. Bij de kassa zag ik dat ze vier tompoezen hadden gekocht. Ook dat vond ik raar.
Later in de middag ging ik weer naar de winkel. Deze keer om ingrediënten voor de goulashsoep te halen. Bij de groente afdeling kwam ik weer eenzelfde setje tegen als in de ochtend. Ik herkende de man als een VVD-wethouder uit onze stad. Nu weet ik toevallig, dat hij in de buurt van de Bergweg woont, dus dat was niet het vreemde aan de situatie. Maar de bescheidenheid, dat een dergelijke grootheid toch ook gewoon naar ‘mijn’ LIDL gaat, vertederde me. Het leek wel of hij er echt voor de eerste keer was. Traag bewoog hij zich met kind door de winkel. Als op een echt cultureel uitje. Alsof ze door het Rijksmuseum struinden. Ik vulde mijn mandje en was vijf minuten later weer buiten.
Pas toen ik weer over de Kleiweg fietste, realiseerde ik mezelf, dat ik door mijn positieve, vrije zondag vibe in de maling genomen was. Natuurlijk hadden deze geprivilegieerde mensen van nature nooit naar de LIDL gegaan! De Albert Heijn was gewoon dicht vanwege Pinksteren! Dat zag ik nu ik er voorbijfietste ook. Er stond zelfs een Ralph Lauren hemd met kind in de Urban Arrow beteuterd bij het dichte hek te kijken. Bovenal geeft het aan hoe opportunistisch en ontrouw deze klasse is aan zichzelf. Als Ahold niet levert, staan ze net zo makkelijk weer bij de Duitsers binnen.
Stiekem denk ik, dat de onderkant van deze klasse aan het einde van de maand ook wel eens naar mijn winkel gaat. Als de centjes bijna op zijn. Want ik zie sporadisch wel eens rijk uitziende succesvrouwen zich door de winkel haasten met een volle boodschappenwagen. Vaak kijken ze dan niemand aan en proberen zich te verbergen, naar het lijkt. Opdat ze maar niet betrapt worden. Het liefst zou ik met een V-tje op zijn revers bij de deur gaan staan. En elk rijk uitziend sujet de toegang weigeren. Ten eerste, omdat ik daar een bizar plezier uit zou scheppen. Maar ten tweede ook om ze te confronteren, met het feit, dat als je gefortuneerd bent, of je zo wil voordoen, je niet de koopjes voor de neus mag wegkapen, van de mensen, die het harder nodig hebben.
Hoe dan ook, de heilige geest had zich blijkbaar over me uitgestort in de vorm van deze openbaring. Toch nog een teken. Ik hoop dat Pasen en Pinksteren vaker gelijk gaan vallen.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
” – nou prachtig en met liefde geschreven het relaas met die ene prachtige herhaalde poëtische regel die als een mantra de zondag doordendert:
 – Ien Verrips zilver!){kind=link}
