zondagochtendbezoekje bij webmeisje Britt op de dwarslaesie afdeling van de revalidatie. we zijn allemaal met onze eigen dingen bezig – Britt wil haar eigen haren weer kunnen wassen. bijna kan ze dat. ‘ik moet steeds mijn hersens zeggen wat mijn handen moeten doen. niets gaat meer automatisch.’ iedereen op de dwarslaesie moet een half uur in de ochtend op het toilet zitten. verplicht. bij elk bezoekje realiseer je hoe fijn het is als alles in je en aan je nog werkt. ja wie valt er nou ook van een paard. nouja. het is lichaam en wilskracht – de mentale strijd krijg je gratis bij je dwarslaesie.
dit was de inleiding. heb je een nieuwe kamergenoot vroeg ik Britt. ja: Jannes! o wat leuk zei ik. ja je had eerst die journaliste toch met wie het fijn was de kamer te delen. en hoe is Jannes. Britt keek me aan – ik weet het niet zei ze. geen goede communicatie met Jannes? hij zegt niks. ik heb zijn naam gevraagd – het antwoord was Jannes. en dat was het. hoe lang zit je met jannes op je kamer. een week!
in een karretje kwam een man langs. iedereen groet iedereen. dat is een pastor zei Britt. op de dag van zijn dwarslaesie liet zijn vrouw hem weten – ‘ik heb geen zin om mantelzorger te zijn’ – ik ga scheiden en ik wil het huis. per APP!. zoho… zei ik. er zit toch wel poëzie in de afdeling dwarslaesie Britt. het gedicht jannes is al klaar. het gedicht heet:
sluiten we maar meteen ook de wedstrijd af onder dankzegging aan de dichters die instuurden – dank ook aan rob mientjes die het thema aanreikte deze week en aan Catharina Mastenbroek voor de inspiratie – – een bijzondere zondagochtend deze week waar de verbinding tussen de poëzie en de kunstwerken iets van meerwaarde aan de wedstrijd geeft. qua wedstrijdthema – welk gedicht ademt leven – kom ik toch uit bij frans en anke – heerlijke verrukking in woorden weergegeven – goud en van harte! anke dient het goud te delen met de fotograaf die haar en paul lokkerbol voor de eeuwigheid heeft vastgelegd.
Matisse
een schuifelende menigte blauwbekkend voor de toegang tot het Zuiden
Museum Modern Art Retrospectief Matisse gereserveerd op afstand
elke open deur – vruchten, vogels, vissen het licht, de zon, de zee – wordt hier gedicht
dansend hand in hand alleen in verf gekleed de rode vrouwen
geknipt door hem en ook voor hem de blauwe naakten badend in azuur
en overal de bloemen hij heeft het Zuiden in mijn hart geplant
anke labrie
‘hier wordt gedicht..’ – zo mogen we het graag lezen – hier wordt ook de schilderkunst in termen van de dichtkunst geëtaleerd. ik houd van dit soort beschrijvende eenvoud. hoe het zuiden in je hart geplant?: zo! zo als anke schrijft óók. de foto trouwens ook een bijna poëtisch schilderij: getiteld de neus van paul? goud voor de fotograaf in ieder geval!
Dag Pom, Het leven ademen, bij deze prent van Harrie Gerritz schreef ik:
Dit huis
Waar de muren oren hebben nooit doof voor wat er leeft en tekens van onderling samenzijn terugkaatsen in hartekreten
ze helpen ons de seizoenen door waait er een frisse voorjaarswind dan rinkelen nog de ramen de deur haalt ons van het slot
zomerse buien brengen verfrissing drijven in kleurrijke wolken weg en ontbloten het hoge blauw waarin wij een buiten ontdekken
neus in de wind gaan wij speurend voort in de late herfst tot alles onbezwaard van ons afvalt
in de wacht voor een zachte winter waarin we rust en elkaar vinden het leven in warmte gevierd
frans beschrijft niet maar geeft ons zijn inspiratie bij het getoonde kunstwerk. op zich een meer dichterlijke benadering van het onderwerp. maar zo levenslustig hier beschreven in blijmakende jaargetijde kleuren en geuren. heerlijk om te lezen op een druilerige zondagochtend.
(gemengde techniek) van Catharina Mastenbroek.
op jezelf
alsof we samen even schuilden op een plaats waar niemand komt waar niemand meer een naam heeft
waar alles stil ligt, alles lege tuin is met lege bomen, met lege bladeren lege bloemen
en dan is er het loskomen van de grond alleen is de weg zo lang die je van binnen uit holt
pom wolff
wie wint de enige echte virtuele – bij welk kunstwerk ademt u leven – trofee? rob mientjes zorgt voor het thema deze week – graag uw poëtische adoratie voor een kunstwerk – in de wedstrijd die geen wedstrijd is – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 8 uur. stuur in op het u bekende gmail. com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
Pom Wolff -(gemengde techniek) van Catharina Mastenbroek
Rob Mientjes – Duizend woorden aan draadjesvan Laure Prouvost
Ben niet zo snel onder de indruk maar nu wel. In the mist of it all, above front tears. Ga dat zien. Zeer talige en inspirerende expo. Heb een klein gedicht gewijd aan mijn kleine euforie.
Zwevend schrift Buikt mij uit Bloemen door navelstreng Oren aan emotie
Duizend woorden aan draadjes Zuigen mij naar binnen Plat en Plato, Tinguelytaal Glazen vogels breken
Familie roert Hersenen koken Vurig het werelds gestook Tijd voor puinruim
Kleuren gonzen Dichten als vanouds Bij zinnen Dood- en doorgelukkig
— Een paar beelden die beklijven. Bijzondere peepshow in rieten mand en bijzondere Tinguelytaal. Groet, Rob Mientjes
al is tilburg wel wat uit de buurt we nemen het advies van Rob ter harte. leuk ook die in taal uiteen spattende geraaktheid voor de kunstwerken van de kunstenaar. zo beschreven zie ik altijd ook de werken van een jeanine hoedemakers voor me – alsof rob bij haar in de leer is. in ieder geval rob dank je wel voor het aangereikte thema deze week. een gouden gedachte.
het leven dat grote misverstand het haalt nooit de deadline het mist steeds de headline en dus je leest het niet in de krant maar het grote wezen dat diepe gevoel is wel tastbaar in de schedels van Raoul
Kirsten Zwijnenburg
ja daar leg je dan – zeggen ze hier in de jordaan. ons aller lot door de schilder en door kirsten gevangen in de gegeven kunstwerken – het leven een misverstand is op zich een statement. zo gezegd en beschreven is het wel van de poëzie. poëzie is soms alleen maar een vaag zweven om een waargenomen werkelijkheid heen – zonder doel of reden, zonder begin of eind, zonder logica of AI.
Beeld voormalige Onderwijsbegeleidingsdienst de Kempen bij gemeentehuis Eersel 2013
Eigen wijs Zie die hand, hoe open en ontvankelijk verstild de blik – de ene zich heffen zich strekken, de andere heel perfect gebogen ‘t been en tenen die almaar hoger willen, onbevangen voorwaarts dansend de ruimte tegemoet.
ongezekerd, glas, steen en wolken tot korrel-, druppelvorm ontleden in schakering van een vogelkleed met verve zich bedrinken aan het strijken , het ver- schijnen en het wassen van het licht.
in voortgaand onbevangen honger naar lafenis, hoe ‘t zingt zo zacht bewogen bron van troost elke dag een woord, een vleugelslag voor het wonder – oog van deze Kempenvogel
dit bijzonder zonnewindekind
060424 / Cartouche
nu wel met de foto -de foto lukte even niet in de door Cartouche toegevoegde virtuele zending. nu moeten we het doen met de woorden. het is een zelfde soort nauwgezette beschrijving als bij Anke. maar hier spat toch iets anders van het scherm. de adoratie van Cartouche voor vorm en inhoud van het kunstwerk waar de dichter compleet van uit zijn bol gaat. in zoverre toont de foto hier precies onze cartouche met hart en ziel gevangen in beeld – de adoratie tot aan zijn lippen. overmand door kunst.
Hallo Pom Hier mijn bijdrage gebaseerd op de kunstwerken die ik op jouw site gezien heb. Met dichterlijke groet Rik van Boeckel
Eeuwige dimensies
Tijd rust uit van de vele dimensies ze zingen rond in de ruimte stijgen uit boven de oppervlakte stellen zichzelf tentoon zoekend naar exploitatie
schedels rusten uit in de eeuwigheid onder blauwe wolken van de realiteit rond het labyrint van leven en dood stijgen nimmer uit boven bomen liggen tentoongesteld in stilte.
Rik van Boeckel 6 april 2024
leuke dimensie aan de zondagochtend toegevoegd – een bijna totaal overzicht – een samenvatting – in termen van het algemeen een de kunstwerken overstijgend gedicht. dank je rik.
zonder enige pretentie ook maar iets te schrijven wat op een recensie zou lijken – wel even hier aandacht op een bijzonder werk – een novelle van DIETSKE GEERLINGS: in bevingen bestaan wij. voor mij een bijzondere leeservaring – omdat ik de laatste halve eeuw ongeveer – ik overdrijf een beetje – alleen maar gedichten heb gelezen. leg ik een arnon grunberg na 60 pagina’s meestal brommend weg met de woorden zoek het verder zelf maar uit jongen – dietskes novelle las ik in een ruk uit – als een lang gedicht – de poëtische filosofisch verankerde tussenregeltjes maken haar proza ook voor een dichter toegankelijk – je adem stokt soms in je keel bij het lezen – dietske weet in pijn te schrijven – een boek op leven en dood geschreven en te lezen. hieronder mijn communicatie met Dietske.
Dag Pom, dat wil ik zeker, maar het is geen dichtbundel, maar een novelle. Ik zal hem sturen. Dan kun je zelf bepalen of je hem wilt lezen. Hartelijke groet, Dietske
Dietske
Ok dankjewel – nou dan kom ik ook eens aan lezen toe – anders dan dwalen en verdwalen in gedichten – bijzonder vooruitzicht – lieve groet
Dietske
Je kunt hier ook in verdwalen, vermoed ik
Ik zal dwalen
Gisteren om 21:23 do 21:23 Door jou verzonden
het is bijna één gedicht – wel heel veel ‘ik’ hoor – een dolgedraaide briljante ik met gymnasiale trekjes van overvloed en het al omvattende in een allerlaatste poging om één te zijn met wie verloren ging, met wie zij zo erg verloor.
en met een enorme hoeveelheid van die prachtige korte rake zinnetjes. een levenswerk over tot mislukken gedoemd leven. bij elkaar voor mij als ongeoefend lezer van een uitgebreide tekst een bijzondere ervaring – maak er een gedicht van! en dankjewel voor de woorden. lieve groet pom.
Soms gaat het schrijven niet. Je geest wordt te veel in beslag genomen door dingen die je niet eens onder woorden kan brengen. Elke keer als je het wel probeert dan komt er een stortvloed aan woorden uit. Je wil blijven tikken op de schrijfmachine of je blijft maar tekst braken. Maar dat zijn dan allemaal dingen die je niet wil zeggen. Allemaal dingen die je niet wil schrijven. Allemaal dingen die niemand wil horen. Want het verontrust. Het houd je uit je slaap. Er zijn zat woorden voor. Zorgen, onrechtvaardigheid, pijn, hopeloosheid. Waar je zo moe van wordt, dat het optillen van je pen al te veel is. Laat staan je gedachten verzetten en kijken wat er onder die steen ligt. Te zien of dat dat nog de moeite waard is.
Als het schrijven niet gaat ben ik ongelukkig. Ongelukkiger nog, dan wanneer ik schrijf over ongeluk. Schrijven over ongeluk is makkelijk, daarom wordt er ook zoveel geschreven. Maar dat is altijd ongeluk na het ongeluk. Nooit als je er met je kloten midden tussen zit. Het is een bankschroef waar je kop tussen zit. Die tegelijk al je gedachten eruit wringt en je er niet meer tussen uit laat. Waar je vrij wil zijn, maar niets meer los kan laten.
En natuurlijk zijn er altijd ergere dingen. Er zijn ziektes die je onbarmhartig opvreten. Er is verlies, dat zo stoffelijk is, dat het je geest kapot maakt. Er is pijn in je donder die niet overgaat. Er is de wereld waar we in leven, waar we ons veilig voor kunnen verschuilen. Nog. Maar dat ongeluk waardoor je niet kunt schrijven. Dat is wat ik vandaag heb. Ik kan niet veel meer zeggen dan: ‘Beste lezer, het schrijven gaat niet vandaag.’
Maar morgen probeer ik het weer.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Je staat voor me kale boom bewogen door de wind in takken pijn op schoenen van gebroken glas een vroege auto ik weet niet waar naar toe -denken kan niet meer drijft voorbij schoonheid is een valscherm en een mond vouwt zich tot rimpels, kust een IPhone liefde in een doosje, goed bewaren.
ze zijn er nooit de juiste woorden al zie je af en toe een glimp hoor je een echo in de verte die maken je geloven doen je blijven zoeken naar het bestaan ervan dat ze te vinden zijn zich vangen laten
MAX LEROU – zo’n stervende godenzoon met het trieste gelaat
IEN VERRIPS – wij voeren hem vol gekleurde eieren
FRANS TERKEN: wees voorzichtig met dat rapen
RIK VAN BOECKEL – de vredige paashaas vertoeft in een turbulente realiteit
ROB MIENTJES – Met Carnaval keer ik terug
Ha Pom, Zoals gezegd, prettige paasdagen met de (klein)kinderen, en familie! Bijgevoegd een zgn. Paasgedicht, laten de haasjes heel blijven dit weekend! Groet weer, Frans
Het haasje
Er is altijd wel iemand het haasje nu Wout weer geschaafd en gebroken niemand blijft het kruis bespaard
de aarde zal niet zacht zijn voor wie haar met de voeten roert over haar heen toert in volle vaart
dat het een aard heeft deze dagen builen vallen als een ei zo groot dus wees voorzichtig met dat rapen
zie niet de kuil aan voor het graf vier liever opstanding en verrijzenis niet een goede vrijdag van de dood
omdat ik nooit wat aan pasen doe vandaag, traditiegetrouw, een kleine bewerking van ‘geen pik zo hard als het leven’ – doe ik toch wat aan pasen
het verraad van pasen
zo’n stervende godenzoon met het trieste gelaat van een verstoten hoerenjong hij heeft het wel vaker meegemaakt
koud en bloedeloos het hoofd onder protest verlaten denkt hij nog er onderuit te komen tot dood zijn stem verheft
eens gegeven blijft gegeven we doen hier niet aan bijna dood
tevreden kijkt hij uit over de akker die hij al zo lang bewerkt en negeert de opstandigen met hun al stomptandige monden
fris en monter gaat dood dan weer over de kruisweg nieuwe vrienden maken voor het leven
ml
het is weer pasen we zijn weer opgestaan en gaan op zoek naar de haas die zich had verstopt in de tuin het zijn de kinderen die hem vinden wij voeren hem vol gekleurde eieren om hem vervolgens te villen in de pan te gooien en op te vreten voldaan kijken we terug op een welbestede 1e paasdag
IEN VERRIPS
Hallo Pom Ik wens je fijne paasdagen en laten we hopen op een vredige toekomst.
Met dichterlijke groet Rik van Boeckel
Het lied van de vredige paashaas
Goed gaat de vrijdag voorbij niet zo snel als een haas
hij rent voorzichtig door elke straat niet in landen waar geen doden opstaan
het gebroken eitje laat niets en niemand gaan vertoeft in de stilte van de palmzondag
witte donderdag ligt achter de tijd de vredige paashaas vertoeft in een turbulente realiteit
een dichter roept vrede en geen oorlog geschoten is nooit mis laat landen bestaan
goed gaat de vrijdag verder vraagt om de wetenschap van de goede herder
vrouw en man delen paaseitjes uit zingen liefdevol over vredige paasdagen.
Rik van Boeckel 29 maart 2024
Ik draag een ei Al dagen lang Het staat op uitbroeden Maar moet nog even wachten
De haaspaas ontfermt Zoals Bach erbarmt Geduld een schone zaak Waarom zijn ze nog niet wakker
De ouders die de eieren verstoppen Ik draai me nog een keer om Staar naar de zondagse kleren Op de stoel op wacht
Ik wil alleen maar spelen Niet klassiek Maar oer in het bos In mijn nette pak
Bloot geef ik me Aan de haaspaas Ik bijt zijn oor af En hij in mijn bil
Met Carnaval keer ik terug Verkleed als Kerstman Speel ik Sinterklaas Vanwege cadeautjes
Rob Mientjes
JAKO FENNEK: die chocoladekip in cellofaan van lidl…
CARTOUCHE: vandaag vieren wij op twee benen te lopen
ANKE LABRIE: Met leedvermaak ziet hij de files op tv/ schenkt nog maar eens een borrel in /en pelt het laatste hardgekookte ei
JORGE BOLLE: Alleen de narcis strooit optochten van zonnig licht.
RIK VAN BOECKEL: Paaswensen zijn als vallende sterren
FRANS TERKEN: zoals vier kinderhanden graven en rapen
de kleinzoon nog in the house deze week – nog maar even maar geen officiële wedstrijd – wel graag uw paasaanbieding op pomgedichten punt nl – in de vorm van een gedicht dat zou mooi zijn – voor uw liefste wellicht – uw liefste kleinkind – uw liefste lief dat mag ook – voor u zelf. of voor ons lezers – u weet het commentaar als altijd verzekerd. alvast een paaseitje en een paasbloemetje voor U! onderstaande gedichten dateren uit 2022. toen pasen nog pasen was!
gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
Dag Pom,
Pasen 2022, een nieuw geluid, een gevoel van vrijheid! Ik wens je fijne dagen, geniet ze met je lieven. Groet van Jako
cellofaan
de zon van buiten valt op haar gezicht ze breit aan babysokjes
de trein, voller dan gewend draagt nog de geur van knoflook en mirre van de witte donderdag
wat mij betreft, meneer, was pasen nooit een feest van kip en haas maar van nieuw licht het uitlopen van witte kersebloesem zoeken naar het eerste kievitsei plukken van een veldboeket
die chocoladekip in cellofaan van lidl kan mij gestolen worden
jako fennek
even een persoonlijke paasnoot bij dit gedicht waarin jako eigenlijk een nieuw jaar aankondigt met licht en veldboeket – in deze sombere tijden van verwoesting en europa een lichtpuntje poëzie is mooi meegenomen – nieuw leven op komst – gorteriaans bijna – ‘ik wil nieuw zijn’- z ook de poëzie van jako – fijne paasdagen wens ik hem en de zijnen.
Oprecht
vandaag vieren wij op twee benen te lopen hinken hoeft niet meer
daarom delen wij nog steeds paasfeest en -ei in tweeën
het is kunst
rechtop te blijven niet terug te vallen in de klei waaruit getrokken
ook voor Cartouche onze trouwe tweevoeter een fijn paasfeest toegewenst – met mathematische precisie weet Cartouche in deze tekst de alcohol de baas te blijven. in 10 regels weer rechtop.
De warmste paasdagen sinds jaren (2011)
Woonkamers voor balkons verruild de boxen mee naar buiten Bach in een battle met James Brown of die kutmuziek niet zachter kan
Barbecue op het plaatsje verderop een paaslam laat verdachte geuren los gekrijs, gerinkel, weer gekrijs gewoon een ruzie of een 112
Mickey en Minnie op hun kop drogend na een dagje strand hangen druipend voor zijn raam
Met leedvermaak ziet hij de files op tv schenkt nog maar eens een borrel in en pelt het laatste hardgekookte ei
ook voor anke fijne paasdagen toegewenst. het gedicht geeft een inkijkje in amsterdams straat leven – verder uitrolbaar over het gehele kikkerlandje – ja dit is ook nog nederland 2022. veel verandert er niet. alleen de gasprijs en de boodschappen in de winkel zijn vertiendubbeld. maar ja de waarde van Bitcoins ook.
Kinderchocolade ligt niet meer naast besmette krantenkoppen en dan hebben we het goede nieuws voor vandaag wel gehad. Alleen de narcis strooit optochten van zonnig licht. Alleen de tulpen staan her en der de lente te vieren. En wij, zonder mondkapjes, vergapen ons vanuit een trein van tijd. Kinderen van andere kinderen koken eieren in biet en rode kool. Kleuren de verbaasde dag.
ook voor JORGE BOLLE wensen wij van hier mooie paasdagen – de wereld aangevlogen in het gedicht met kleurrijke elementen en met kindergeluiden. zo is de wereld nog een beetje een wereld met lente-achtige hoop.
Paaswensen
Paaswensen zijn als vallende sterren in een wereld van ziekte en oorlog
laat tergende tijden voorbij gaan een eitje kan gebroken worden
de andere verbergt levend vruchtwater vrede wordt met gezonde glorie geboren.
Rik van Boeckel 16 april 2022
voor Rik ook mooie paasdagen bij zijn gedicht vol van verlangen naar vrede en veiligheid – in een paar pennenstreken neergezet.
Goedemorgen Pom, altijd een feest met de kleinkinderen in huis, morgen en maandag ook hier! Prettige Paasdagen! Frans
Zoals de hazen lopen Hoe zij zoeken naar eieren om de Paasdag te kleuren hoop gloort op de gezichten als er onder een pot gekeken
als hazen snellen ze door de tuin kijk hier ligt er een bij de struik opa het lijkt wel of het op mij wacht het past makkelijk in mijn hand
zoals vier kinderhanden graven en rapen rode konen onder een blauwe lucht ogen die schitteren van verwondering alsof hij waarlijk is opgestaan
de haas die al die eieren bezorgt het liefst toch die van chocola
in blijde verbazing de kindergezichten in de tuin van de dichter geschetst – zo hoeven we niet eens meer een paaswens te schrijven – deze pasen zijn van uit zich zelf prachtig – de verwondering van een kleinkind van eigen vlees en bloed en chocolade stijgt boven elk gedicht uit.
de donderdag is en blijft de VONderdag op pomgedichten.nl – met excuses aan VON dat de column der columns gisteren al hier het licht zag – het embargo gisteren geschonden werd.
maar ook vanochtend wilde hij weer de trein van half negen pakken op Rotterdam Centraal en was alles zoals het gisteren ook was. en weer was de kat verdwaald!
Vanochtend wilde ik de trein van half negen pakken op Rotterdam Centraal. Om dat te halen reed ik om acht uur van huis weg. Dat geeft me dan perfect de tijd om op het gemak mijn fiets nog fatsoenlijk in de stalling te zetten en een grote kan koffie te halen voor in de trein. Ik was nog geen twee straten verder of ik ergerde me alweer groen en geel. Ik wist weer meteen, waarom ik normaal niet voor negenen het verkeer in ga. Het is ongelofelijk hoeveel verkeer ertussen acht en negen over de wegen raast. Bakfietsen, racefietsen, speed pedelecs, gewone fietsen, auto’s, scooters, wandelaars en zelf een verdwaalde kat. Het wonderlijke is, dat als je om negen uur naar buiten stapt en je met je vingers knipt, er gewoon bijna geen verkeer meer is. Wat brengt de mensen er toch toe elkaar zo in de weg te zitten?
Die vraag beantwoordde ik mezelf, terwijl ik met gevaar voor eigen leven overstak tussendoor de oneindige rij auto’s die de Rozenburg op en af raasden en me in de fietsfile voegde. Natuurlijk heeft het een reden, dat al deze mensen gezamenlijk op één tijdstip de weg op gaan. Ik dacht nog dat je toch ook gewoon een uurtje later kon beginnen en een uur langer doorwerken, zoals ik doe, maar serveerde mijn eigen idee af. Zij zijn het die het geld verdienen in dit land. En dat gebeurt op vaste tijden. Het is deze VOC-mentaliteit die ons land groot heeft gemaakt. Het is overigens ook dezelfde mentaliteit, die mensen er toe brengt om onder een vlag van een land te gaan strijden in oorlogen, die verzonnen worden door op macht beluste zielenpoten.
En als het dan spannen wordt kan iedereen zich daar toch in vinden. Het verwordt snel tot een geloofwaardig narratief. Dat ook nog eens iets in zich draagt, dat geen tegenspraak duldt. Het is de eendracht die de macht maakt. Het rechtvaardigt eender welk irrationeel gedrag. Hoe stom het ook is, als we het met zijn allen doen, wordt het vanzelf het nieuwe normaal. Waarom staan er anders zoveel mensen in de file elke ochtend? Waarom zitten mensen met zovelen in betonnen stallen, die kantoren heten op de beste momenten van zonnige dagen? Waarom ze in rijen op luchthavens op weg naar Turkse all-in resorts? Waarom slikt men politieke leugens als zoete koek? Waarom koopt iedereen een elektrische fiets? Geen alcohol onder de achttien? Waarom is The Voice nog steeds op TV? Simpel. Gewone mensen willen graag gewoon doen net als iedereen. Ordnung muss sein!
Ik zie het anders. Het is juist de macht die de eendracht maakt. En niet omgekeerd. Morgen stap ik om negen uur de deur weer uit. En geen minuut eerder. Als daad van verzet.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl