Ton Huizer Beste Pom, Ik ben het zo zat, zo af en toe… Dat eeuwige, stompzinnige, gekneuzel over romantiek en liefde. Even terug naar de praktijk van alledag?
Vredelievende groet
T,
Lijkvinding
Je krijgt dat pak en die rommel aan je lijf
en in je hoofd en dan denk je dat je iets weet iets begrijpt
dichters in Zuid Holland geteisterd door Corona – virus richt zich op de verkeerden
of het aan de provincie ligt of aan de dichters we zullen het nooit weten – (maar neemt u van mij aan dat het aan de dichters ligt) – feit is dat uit zeer betrouwbare bronnen gemeld wordt dat de CORONA het vizier heeft gericht op belangwekkende zuidhollandse dichters – eigenwijze dichters die hebben – nagelaten om het zuidhollandse op tijd te verlaten.
zuid holland ingeklemd tussen al die gereformeerde zeeuwen met hun inteeltziektes – voor het gemak ook wel balkenendeland genaamd en tussen de meer vrijgevochten en altijd vriendelijk uitgelaten noordhollanders – de kermisgangers – maar met in hun midden al die poëtische amsterdamse poëzieparels – de enige echte hoofdstedelingen – zuidholland dus – heeft het momenteel niet makkelijk. het virus slaat toe in zuidhollandse dichterlijke kringen – de dichters max lerou en etwin grootscholten – en als je poëzie zegt en zuidholland in een regel dan noem je in een adem ook de dichters lerou en grootscholten.
en ik heb ze gesmeekt lieve lezers het zuidhollandse te verlaten – meerdere keren en zo vaak dat je rustig over een zekere regelmaat mag spreken – én ik heb ze gewaarschuwd – zuidholland is niet echt iets voor dichters – zuidholland is gevaarlijk voor dichters – en al helemaal voor de zuidhollandse dichters zelf – zuidholland is onveilig voor dichters – ongezond voor dichters. maar luisteren ho maar. niets mocht baten. eigenzinnig volk die zuidhollanders – vooral die de voigt ook en die grootscholten al helemaal.
uitgelachen werd ik – WIJ hebben een von solo, wij hebben een de voigt, een boninsegna, een knoop. een smit, een o tentic (ja die ook), een grootscholten, een lerou, een naaktgeborene en nog veel meer – allemaal kerngezonde jongens hebben WIJ werd mij medegedeeld – ja en een deelder op de schoorsteenmantel zeker sprak ik zeer bezorgd – bezorgd als ik nu eenmaal ben.
en nu is het zover CORONA heeft toegeslagen in zuidholland en heeft de dichters grootscholten en lerou zonder recht of reden en zonder waarschuwing vooraf op een laffe wijze aangevallen – we hopen op goed herstel en verhuizing voor beiden naar 020 waar het altijd veilig is.
achter in de tuin wordt hier wat geroepen – wat watte??? o het is de buurman. een echte amsterdammer! ‘nu die anderen nog!’ – ssst – dat mag je niet zeggen buurman-
wij van hier hopen op spoedig herstel van max en etwin en drukken een van hun winnende gedichten hier op de pom af – hopende op betere tijden- sterkte makkers:
vrede is biefstuk eten met muziek uit het slachthuis
bij elk stralend geluk doemt wel vaker een beeld van bonte koeien in zwart wit
hoor ze loeien wanneer in maag drie het gisten van de poëzie een hoogtepunt bereikt
en het was al niet veel soeps die zomerdag nee dan deze – een lichtvoetige
maxlerou
Avontuur
Als je niet thuis wilt blijven ga je; Griekenland, Bangkok, Herkenning.
Het zwarte strand waar je nooit bent geweest. Je bent het, een palmblad, niet te onderscheiden van de rest: een varen. Je voeten op de grond, je zakt in modder.
De laatste adem van het avontuur, keer op keer blaas je kleine kiezels weg van beelden. Je bent een kiezel en de zon heeft je opgewarmd.
ze dansen om haar heen laten zich van hun beste zijde zien bedelven haar met complimenten vooral zichzelf bedoeld er staat wat op het spel tenslotte zal zij moeten kiezen haar man al zo lang weg zal wel gedood zijn in de strijd zeggen zij
ze wil niet kiezen ze weet maar al te goed dat haar begeerlijkheid voortkomt uit wat van haar zal zijn ze wil nog wachten ook al weet ze niet of hij nog leeft als dat bewijs geleverd wordt is er geen ontkomen aan dat weet ze
De oceaan ruist en suist. De branding knarst, breekt en barst. De wind blaft en fluistert. Een klein stroompje zoekt de zee en kabbelt frivool vanuit de heuvels langs de grauw glimmende rotswand. Afgezien van een paar scharrelende steltlopers is het strand leeg. Rust! En dan? WTF? Daar, een paar meter verderop. Drie letters in het zand. Haar letters! Kordaat en sierlijk. Met vaste hand geschreven. Gekker moet het niet worden. It´s all in her name. Iedereen weet het. Dat ik op Eva ben. Een eeuwigheid al. Happily lost in a never ending love story. Overal de weg kwijt. Altijd. Gekkigheid. Maar dit? Hier? Liefde. Geschreven in het zand? That ́s all new to me. Surprise! You´re home.
Welkom in het land der dwergen. Eenogige trollen. Haar stem. Bienvenida! Een ondeugende nymphe, de zwaartekracht tartend op een drakenrug, vertolkt flierefluitend het leven. Una cancion de amor. Dat kan ook niet anders. Zo hoog in de lucht. Zeg hier nooit dat je in Spanje bent. Nunca! Dit is Galicia! Het is er ruig en woest. In het land der Kelten. Nergens is het groener. Nergens is schoonheid zo dichtbij. Er is geen plek waar het nog meer mist en regent. Waar de zee blauwer is dan al het blauw aan de hemel. Nergens. Ik ben er dol op. Zwemmen in zee. Jammer alleen dat het water zo koud is dat het je de ballen in de buik doet schieten. Dat gaat ´em vandaag dus niet worden. Zwemmen.
De tijden gaan voorbij Maar ergens zit die herinnering, geankerd in mij
Het thuisland Mijn moederwond Mijn vaders werk De palmen, klappermelk Het schaafijs
Warmte, de warmte die ik zo mis Mijn lieve zussen en tantes Kibbelen in de keuken Hier neem ik nu afscheid Van een geliefd Indisch kind
Dag lieve zus
naam dichter bij red bekend
bij de dood van Ferial
Ferial Lindeboom-Poortman is zondag overleden. voor ons – onze kleine familie was het Ferial. voor mijn dochters vooral was zij Ferial. sommige mensen zijn zo belangrijk in je leven dat je er maar geen poëzie aan waagt. net voor de geboorte van onze tweede dochter verhuisden wij van medemblik/wervershoof/onderdijk naar amsterdam – en zoals zoveel ouders wisten we het even niet meer. hoe werk en 2 kleine prachtige dochters – de ene baby de andere 7 jaar jong – te combineren in opvang en oppassen. tante henny – hielp ons uit de nood. zij noemde een naam en die naam was Ferial. Ferial kwam bij ons oppassen – deed en verzorgde baby zinzi en bracht dochter sonne naar school. ferial heeft 12 jaar onze dochters verzorgd, wijze raad gegeven aan sonne en zinzi, en met haar gegeven liefde onze dochters groot zien worden. we hielden allemaal van haar. wij als ouders in de wetenschap dat niemand beter had kunnen zorgen voor onze kinderen. en voor onze dochters was en is en blijft Ferial een onlosmakelijk deel van hun leven – een deel van het liefdevol gelegde fundament van hun bestaan. Lieve Ferial vrijdag zullen we – moeten we wel – afscheid nemen van een Indisch kind. met pijn.
){kind=link}
