Erika de Stercke wint de enige echte virtuele – ja ga er maar aanstaan – trofee op pomgedichten.nl – Cartouche zilver

voor mij – onder dankzegging natuurlijk voor het insturen van die prachtige zondagochtendpoëzie door alle dichters – gemiddeld hoge kwaliteit dank jullie wel – wolfje hoeft zich niet te ergeren – maar twee gedichten springen er uit – zeg maar goud en zilver – van harte proficiat voor Erika de Stercke goud! het thema op zijn jan arends op bijzondere en kale wijze ingevuld met existentiële pijnscheuten – en omdat we van de romantiek zijn – de zwarte en zware dus de echte – zilver voor Cartouche – als cartouche de cartouche bombarie – het teveel van Cartouche – weglaat uit zijn gedichten krijg je als lezer wonderschone bijna zwevende poëzie – van harte!


onder het dak

in de kamer
bij het vale licht 
geen toegiften 

waarom mezelf
nog bewijzen 
ga weg jij 

zo wil ik het nu
in de leegte 
van niet spreken 

de nacht
wordt van mij 
voor altijd

Erika De Stercke 

een stercke Jan Arends hier – bij erika gaat het altijd over ik en jij – bij jan arends alleen over het ik geplaatst in die boze buiten wereld. maar de kaalheid is treffend en ook toepasselijk in dit gedicht – de hij moet eruit, wegwezen jij, het pand uit: weg jij – wat rest is iets van pijn stilte en de leegte die hij achterlaat. mooi!

Opgave

men kan zoveel
woorden schrijven of vuil maken
maar tijd is altijd relatief en ruimte
om in te nemen beperkt

het enige wat voor mij valt
te doen is bewegen, blijven
buiten de geijkte kaders
om ons heen – in de geest

delven naar
wat geboren wil worden
de zin die iets te zeggen heeft
weet van hoe te bestaan

ga er maar aanstaan
de opgave, van een vol leven
een existentie zonder weerga
tot de laatste snik

een paar scheppen
haar vormgeven en neerlaten
op een vel, aanhoudend de pijn
-troost van het pogen


19-04-2024 / Cartouche

een gedicht om een paar keer te herlezen maar wat dan blijft is een uitleg, een min of meer te begrijpen uitleg die overgaat in iets wat zachte zware romantiek genoemd kan worden. ik houd van dit soort poëzie. en het is mooi als Cartouche de bombarie – zijn vaak  teveel –  weet te elimineren en dat is hier het geval. cartouche op zoek naar: ‘de zin die iets te zeggen heeft’ – ja daar vallen we voor.
  • Cartouche – tijd is altijd relatief
  • Rob Mientjes – data-isme
  • Frans Terken – een kop thee
  • Etwin Grootscholten – iets met een fiets
  • Rik van Boeckel – aan het firmament van vrije wegen
  • Anke Labrie – uitgebeend
  • Vera van der Horst – dat me raakt dat raakt me
  • Erika de Stercke – in de leegte
  • Babak – laat me jou
foto: Ben Kleyn

wie wint de enige echte virtuele – ja ga er maar aanstaan – trofee op pomgedichten.nl?
deze week gaan we voor de kaalheid in de poëzie –  niet de boodschap, geen moralisme maar iets van  jan arends – hoe het gedicht ook loopt of afloopt – de woorden bieden iets existentiëels aan de lezer – ja ga er maar aan staan – de existentiële pijn trofee met of zonder pijnscheuten – haha –  nu binnen uw bereik. en u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 8 uur. stuur in op het u bekende gmail. com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
 
 
dit

dit wil niets verdedigen
niets rechtvaardigen
dit wil niet overtuigen
dit wordt alleen geschreven
om dit te laten zien
 
ik bedoel wil je rib krijg je rib
en mijn schouderkarbonade
had je al

maar geheel los daarvan
en wellicht overbodig maar dan toch
hier ben ik

er zijn open plekken
en ook blauwe
gaan we weer eens samen huilen?


 pom wolff


 

Vanochtend de documentaire ‘The Waste Land’ van Chris Teerink gezien in de Cacaofabriek van Helmond. Uitgangspunt vormt het gedicht van T.S. Eliot, bekend bij jou veronderstel ik. Ik was er in ieder geval door geroerd, zeker met de beelden en het commentaar erbij. En dan de muziekscore van Blaudzun niet te vergeten. Wijze woorden ook van Ilja Leonard Pfeijffer. Dataïsme een voltreffer. Niet te verwarren met dadaïsme. Ga dat zien. Hij draait nog in Eye.
https://filmkrant.nl/interview/iffr-2024-chris-teerink-over-the-waste-land
Hier mijn dichtwoorden bij de zichtdaad.


Dataïsme

Verslagen is mijn woord
Beeldspraak verstomd
Netvliezen breken
Geboorte van AI

Data zijn de doodsteek
Apen en drones worden wild op
Planeet van bits en bytes
Lineair is de schrik 

Zelfs de tijd is ongerust
Beperkt en beheerst door data
Land gemeten in X en Y
Stapeling van geweld

Kwaliteit van leven
Bepaald door nul en een
Ruimte berekend in kwadraat
Industrie gevoed door informatie

Onderliggend en hoe onwijs
Is mijn verlangen
Naar wat verwonderd
Niet te verklaren is

Liever leven in chaos
De weg kwijt raken
In bossen zonder controle
En liefde van het slot


Rob Mientjes

de woorden leiden uiteindelijk naar die in de laatste strofe waarin de ontmenselijking eindigt in een levendige mensenwens. een mooie samenvatting in statements van wat dataïsme genoemd wordt.


Teveel

Twee bekers
is een te veel
voor mij

een kop thee
maar niet
te warm

van een schotel
een voetenbad 
drinken

het valt niet goed

geef mij
een glas vol
bij een open raam

om te doorzien
dat lijf en geest blijvend 
vocht vraagt


© FT 19.04.2024

een poging om te schrijven zoals jan arends schreef – in dunne bomen en vertakkingen. de existentiële pijn van jan arends is niet aan de woorden meegegeven – de vorm gehaald de inhoud minder.
Etwin Grootscholten: ‘Als ik het begrepen heb, is dit mijn inzending.
Fijn weekend, Pom! Etwin’ –

dat etwin ook een fijn weekend mag hebben – die groet is wederzijds – dichter speelt met de inhoud van de woorden en hoopt dat de lezer mee gaat in het onwaarschijnlijke om met een glimlach te eindigen – de lezer is nauwelijks onderweg of de weg wordt onder zijn voeten afgebroken


De tijd van jong tot oud

Als je eergisteren jong was
ben je nu een volwassen baby
overmorgen een oude kale grijsaard
en als je het leven verlaat
een zoekende ziel die tranen achterlaat
zoveel herinnering omarmt ‘t hart

als je vandaag volwassen bent
en eergisteren een rebelse puber
ben je morgen een veelzijdige ster
aan het firmament van vrije wegen
en overmorgen een oude levende ziel
die niet meer in het verleden valt.

Rik van Boeckel

rik filosofeert het thema door de tijd en levensfasen heen. de rebelse puber die uitgroeit tot een veelzijdige ster. mooie beelden maar ook het noodlot en het verval gaat de dichter niet uit de weg – wording en verwording het is allemaal genade zou reve zeggen – rik van boexkel zegt – het is allemaal een kwestie van tijd. de tijdelijkheid een gegeven.

gestript gedicht

elk woord
werd 
door hem 
uitgebeend
 
in die kale taal
bleef hij   
ontheemd

zelfs in de beste
raamvertelling 
zal hij later
ook altijd  
ondoorgrondelijk 
blijven

(i.m. Jan Arends)


anke labrie
20-04-2024

een I.M. Jan Arends – en niemand kon in taal zo karig schrijven als Jan Arends. niemand kan in taal zo karig een treffend I.M. schrijven als Anke Labrie.
Eén

De ochtend
komt altijd
alleen
om mij
te verwijten

De ochtend
verwijt mij
dat ik
de nacht
verjaag

maar het was
de honger
nu blijf ik
wakker
tot de dood
me verlost


Twee

De nacht
is bevriend
met mijn
vijanden
dat helpt
 
De ochtend
is altijd alleen
met mij
hij haat me
schopt me
de dag in

Ik
struin door
de dag
verlang niets
krijg wat
ik niet wil

Drie

De avond is
een sluipschutter
ligt verborgen
achter een
glimlach
ik grijns

De avond
heeft alles
wat ik wil
en niet wil
dat me raakt
dat raakt me

De avond laat
me leven
kijkt terug
en vooruit
een huichelaar
dat is het


Vera van der Horst

ook hier weer de vorm goed getroffen en zelfs ook de pijn is navoelbaar – maar het is wel teveel. jan zou van het vele een gedicht maken. de andere woorden en regels en zinnen zou hij uit de tiepmachine trekken en verfrommelen met de verbeten woede die hij kon opwekken bij zichzelf. zoals dat te zien is in de film die met hem en van hem gemaakt is op het roelof hartplein onder andere. ik doe een poging om het geheel te ver-arend-sen.


De ochtend
verwijt mij
dat ik
de nacht
verjaag

 
De ochtend
haat me
schopt me
de dag in

Zo krijg ik
wat
ik niet wil


Laat me jou lief hebben
met mijn huidige ik
die van toen is er niet meer  
 
Laat me jou beminnen
met wie ik nu ben
die van toen wist niet beter
 
Laat me jou haten
voor betere redenen
die van toen lijken zo absurd
 
laat me jou zwijgen
voor nu
en voor later

Groetjes
Babak

de tijd heelt alle wonden zoals babak haar lijkt te helen in het zwijgen – al wordt er wel toch en wederom een gedicht aan haar geschreven. ik hoorde zaterdag een wetenschapper die doorgeleerd had in geluk. hij besprak de top drie van de mens gelukbrengend/makende zaken – 1 -niet teveel maar ook niet te weinig geld op je rekening – een tonnetje is precies goed – 2 – het hebben van een goede relatie en – 3- het vermogen om negatieve gevoelens in korte tijd – zeg maar binnen een uur – te elimineren. dit gedicht voldoet in ieder geval niet aan punt 3.

Share This:

pom wolff – vrouwen

foto: ben Kleyn

vrouwen
 

vrouwen kunnen alles tegelijk
de liefde bedrijven
zuurkool in de gaten houden
flirten met de buurman door het keukenraampje
 
door de week naar het werk zonder klagen
stof afnemen, ongesteld zijn, uien snijden
kinderen krijgen, collega’s pijpen
al wil het ramenlappen er wel eens bij inschieten
 
vrouwen zijn ook makkelijk in de omgang
wat je ook zegt, het is altijd goed
 
pomwolff

Share This:

VON SOLO stelt de letters en de woorden veilig


Het spookt in mijn hoofd. Het stormt schaduwen. Wolken schuiven aan de hemel voorbij in ijltempo en laten flarden van groen en rood, stroboscopisch licht door. Ik zou bijna denken, dat ik voor een stoplicht sta, maar daarvoor gaat alles veel te hard. Dan ineens komt het tot stilstand en is alles stil. Alsof er geen geluid meer is. Als in een betonnen kelder onder de grond. Enkel mijn eigen ademhaling is nog hoorbaar, één ademteug, dan maak ik me stil. Enkel mijn hartslag voel ik zelf nog. Regelmatig en krachtig, maar rustig. Het is donker. Soms flikkert er even een tl-balk. Ik sluit mijn ogen en probeer iets te horen. Enkel elektrische ruis. Dit zou wel eens een lange nacht kunnen worden, als ik geen veilige plek vind, waar ik de slaap kan vatten. Op de tast zoek ik een weg naar buiten. Een trap die naar boven leidt. De kou komt me tegemoet, maar is altijd nog beter dan de stilte. Het gieren van de ijskoude wind in een gitzwarte nacht. Er zijn enkel contouren te onderscheiden. Ik kruip onder een tafel in een bijkeuken zonder ruiten in de sponningen en ga zitten bibberen in een hoekje. De tijd verdwijnt. Het heeft ook geen zin meer. 

De jeuk tussen mijn tenen is het eerste dat ik ontwaar, terwijl ik langzaam weer bij mijn positieven kom. Ik hoop, dat alles weer normaal is en ik weer in mijn bed lig, maar dat is niet zo. Het is een ziekenhuisbed op een kamer, waar verder enkel drie lege bedden zijn. De deur is dicht en de gordijnen ook. Mijn enkels en polsen zitten met leren riemen aan het stalen frame van het bed vast. De overweging te schreeuwen onderdruk ik. Dat zou enkel het verhaal compliceren en erger te weeg kunnen brengen. De lijn van de hartslag op de monitor naast het bed is regelmatig en rustig. Er is geen piepend geluid. Enkel het geruis van warm water in de verwarmingsbuizen van de centrale verwarming. Het ruikt steriel. Honger heb ik niet. Dan wordt het licht heel fel en ik zie niets meer.

Een immense donderslag en bliksemflitsen halen me uit mijn slaap en doen me rechtop veren in mijn bed. Naast me ligt de echte wereld te snorren. Buiten is een tempeest aan de gang. Mijn horloge zegt, dat het half vier in de nacht is. Ik knijp mezelf in mijn arm en zet mijn benen naast bed. Als de dood, dat een hand vanonder het bed mijn enkel zal grijpen. Mijn voeten glijden in mijn slippers en ik sluip naar de badkamer om af te wateren. In de spiegel kijk ik niet. Dat durf ik niet. Dan ga ik zo stil als ik kan, weer naar bed en schuif voorzichtig nog even de gordijnen open en zie de lichtjes van het Nationale Nederlanden gebouw. Het bed is nog warm. Alles lijkt zo echt nu, zo midden in de nacht. Slapen durf ik niet meer, te onzeker over mijn lot. Er lijkt geen ontsnappen aan. De vlakken beginnen weer te hellen. Dan glijd ik weg.

Mijn pen krast het papier en de zon schijnt op mijn bureaublad. Er is geen enkele plek, waar je voor altijd kan schuilen. De letters en de woorden stel ik veilig. En stuur ze ergens heen, waar ze vrij kunnen zijn. Als vluchtelingen uit een oorlog die nooit ophoudt.

 

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Share This:

VERA JONGEJAN over de tulpen die uit hun bol gaan


Het is lente in de winter
veel te warm
sombert de wetenschap

stiekem vind ik het wel lekker
bomen als nerveuse bruiden 
struiken vlammend geel 
tulpen uit hun bol
en de mussen bakkeleien 

alleen de hommels zijn verdwaasd en traag
opwarming van de aarde
ze hebben het niet goed begrepen.

VERA JONGEJAN

werk van Vera is te bewonderen dit weekend in LOODS 6 Amsterdam:

Share This:

wat de dood is volgens Anne Nederkoorn – de deze week overleden dichter

de deze week overleden Anne Nederkoorn presenteert drie gedichten inhet youtube filmpje – in het tweede gedicht filosofeert zij over wat de dood volgens haar is. wij van hier wensen haar dierbaren sterkte.

Share This:

IEN VERRIPS over de hopeloze hoop – dat…

met een prachtfoto van André Homan


niet ons gezond verstand dat ons beweegt
het weten rationeel en koud geeft op
het is de hoop
die hopeloze hoop
die onze wanhoop overtreft
ons drijft
de hunkering
dat het toch goed zal komen
dat het beter worden zal
dat de wereld  mooier worden zal

sept 2023
IEN VERRIPS

Share This:

Piet de Vrije bij de dood van Frans van de Laar

eerder moesten wij hier berichten over de dood van mijn oud collega Frans van de laar – Piet de Vrije schreef een indrukwekkend I.M.


Het was 47 jaar geleden dat ik aan de bar zat in het gebouw Felix Meritis in Amsterdam, toen nog het hoofdkwartier van de Communistische Partij Nederland, CPN, waar ook de krant de Waarheid werd gedrukt.
Mijn hoofd hing op half zeven, want na de verkiezingsleus ‘Van Agt eruit, de CPN erin’ had de kiezer de CPN een enorme dreun toegebracht. Frans had medelijden met me, en zo begon een decennia lange vriendschap.

Frans kwam uit een communistisch nest, geboren in het eerste jaar van de oorlog. Zijn moeder was communist tegen Hitler, zijn vader communist in het verzet vanuit Duitsland.
Na de oorlog werd zijn vader door de Duitse communistische partij, teruggeroepen naar Duitsland omdat hij voor die partij onmisbaar in Duitsland was. Daarmee liet hij zijn moeder en Frans alleen achter in Amsterdam. En zo groeide Frans op samen met haar. Dit tot Lina overleed nadat Frans jaren lang aan haar zijde was gebleven, dicht bij elkaar wonend in de Dapperbuurt. Waarschijnlijk was zij degene waar Frans in zijn leven het meest van heeft gehouden. Over politiek werd door Lina en Frans niet getwijfeld, want de partij had altijd gelijk. Frans ging altijd elk jaar trouw naar zijn familie in Duitsland op bezoek.

Met de geaardheid van Frans was de combinatie met de CPN niet altijd een logisch, de ruimte voor persoonlijke zaken kwam in de CPN pas in de jaren zeventig toen bijvoorbeeld studenten, zoals ik, deel gingen uitmaken van de strijd van de CPN tegen het Amerikaans imperialisme en de oorlog in Vietnam. Vanaf die tijd werden persoonlijke zaken gepolitiseerd en diverse geaardheden en feminisme deden hun intrede ook bij de communisten.

Op het werk op school waar Frans als leraar Duits was begonnen, moest zijn geaardheid lang in de kast blijven. Na het einde van zijn werkweek bracht Frans zijn vrije avonden door in de Favoriet, een bar in de Reguliersdwarsstraat, waar tot in de kleine uurtjes werd geschonken en waar veel toneelspelers van Werkgroep O kwamen, ook een grote liefde van Frans.

Frans draagt de ere-speld van Amsterdam die hij kreeg van het stadsbestuur na 50 jaar optreden en steunen van het amateurtoneel. Maar de speld was ook voor zijn 40 jaar werk in het Onderwijs als leraar en adjunct-directeur en zijn inzet voor de Algemene Onderwijsvakbond en de Midden-school.
De eretitel werd ook uitgereikt voor zijn nooit aflatende politieke inzet, ook die in de afgelopen jaren in Zeeburg als duo-raadslid.

Frans stond jarenlang elke week dapper met de Waarheid te colporteren, de krant dan. In die CPN-afdeling in de Dapperbuurt troffen Frans en ik ons regelmatig.
Internationale solidariteit werd door Frans gekoppeld aan een andere liefde van hem: zijn vele en verre buitenlandse vakantie-reizen. Samen reisden Frans en mij af naar Nicaragua om daar de strijd tegen het westers imperialisme te ondersteunen door daar zelf aan het werk te gaan in de fabrieken. Dit samen met de Sandinisten die zwaar door de VS werden tegengewerkt. Daar waar ik in de kippenslachterij te werk werd gesteld kreeg Frans het relaxte baantje om alle strijdbare Nederlands die ploeterden in de fabrieken te filmen.
Op zijn laatste grote verjaardagsfeest van Frans in de Tolhuistuin aan het IJ kreeg hij geld als verjaarskado. Dit om al zijn vele filmwerk in het buitenland gedurende de vele jaren te digitaliseren. Het resultaat van de filmerij in Nicaragua was matig om het maar even voorzichtig uit te drukken, maar ala.


Frans bleef politiek in essentie altijd de activist en communist; voor rechtvaardigheid, voor de onderdrukten en voor gelijkheid. Maar hij liep ook voorop in de politieke vernieuwingen tot daar waar GroenLinks nu voor staat.

Loyaal en scherpzinnig noemt de stad Amsterdam hem, een man met veel contacten . Dat typeert Frans inderdaad, zijn vriendenkring is groot, zoals we hier ook vandaag zien, en die werd door hem loyaal en intensief onderhouden.

Wellicht herkennen jullie Frans zijn manier van doen, grootspraak, humor en grappen soms ‘ten kostte van’. Frans was een uiterst gevoelige man, zijn manier van doen was soms ook een houding om die kwetsbaarheid te beschermen.

Platonische liefdes hebben bij Frans altijd een rol gespeeld. Totaal op iemand vallen, zonder dat die ander waarop dat betrekking heeft daar lange tijd iets van krijgt te merken. Dergelijke verliefdheden bleven zich voordoen tot ook recent nog.

Zijn gevoelens waren kwetsbaar en vaak ook afgeschermd.
En vele van jullie zullen dat nog wel herkennen van vroeger, hij verstopte zich vaak achter een grote wolk sigarenrook. Sigaren die van twee kanten werden geconsumeerd kauwend aan de ene kant en ketting rokend aan de andere kant. Maar met de rook niet over de longen, zoals Frans beweerde, maar ala.


De laatste jaren troffen Frans en ik elkaar vaak in Amsterdam met ook Willem erbij.
Frans kon zich bij onze laatste gesprekken nauwelijks nog verstaanbaar maken. Hij schreef af en toe wat woorden op het scherm van zijn telefoon. Ergens op een rustiger plek afspreken dan in een drukke kroeg of restaurant waar we hem beter zouden kunnen verstaan vond hij niet nodig; eigenwijs tot het laatste toe. Frans moest net als 47 jaar eerder, mij troosten over de verschrikkelijke verkiezingsuitslag van een paar maanden geleden.

Het laatste treffen van Willem en mij bij Frans, mocht toen toch wel rustig bij Frans thuis. Hij was sterk afgevallen en verzwakt. Wat nog nooit was voorgekomen gebeurde, na het einde van het afhaal-eten moest hij ons wegsturen omdat hij te vermoeid was. Toch ging hij er van uit dat hij nog wel tijd had. Hij bleef zijn wandelingen doorzetten, zijn fysio, zijn oefeningen. Gelukkig tot op het laatst zelfstandig en doorgaan met zijn manier van leven: bijvoorbeeld nog naar zijn stam-restaurant op de laatste avond voor zijn overlijden in die nacht. En in die ochtend als stille getuige een overgebleven half-lege fles wijn op zijn aanrecht.

Frans, Willem en ik namen ook alle persoonlijke zaken door. Ook Frans zijn kijk op de naderende dood. Daar had hij helemaal geen moeite mee als dat zo ver zou zijn zei hij. Hij keek terug op een prachtig leven en een mooie leeftijd. Verder geen gezeur.

Piet de Vrije

Share This:

pompompom in mascini – na de pauze met bjorn van rozen

een zinloos uur
 
van mij had je mogen blijven
dat weet je wel
ik ben een uur gaan zitten
met een boekje in mijn hand
een pen om je te schrijven
het was een zinloos uur
 
er is er een vertrokken
en een is blijven staan
meer is het niet
 
dat er altijd zand zal zijn
en altijd wel een kind
ik adem nog
en jij in mij niet minder
dat is het dat ik schrijven kan
dat is het dat ik dood

pom wolff

Share This:

Peter Berger: Ik zie, ik zie wat jij niet ziet, zegt ze en blaast me plagerig slome witte rook in de ogen. Ik smelt. Die stem…


Nightmares. Oracles. Aliens. Robots. Complete sequels droomde ik als kind. Nacht na nacht. Avond na avond. Stripverhaal. Demonen. Tovenaars. Feeën. Cowboys en indianen. Ridders. Spannend. Vervolgverhalen in full color of zwart wit. Droomde ik. Hoe dan ook. Ik droomde! Vastgeketend in een kinderlijf dat zich er met moeite van los kon scheuren. Van de droomwereld. Van de duisternis. Van het licht. Om vervolgens met piepende oren te ontwaken in een nieuwe droom. Nog een. En dan opnieuw wakker worden in de volgende. Tot aan de dageraad. Safe Havens waren er ook. Alles untouchable. Daar. In die havens. In die dromen. Savior machines. Kleurloos kijken. Spikkels. Vormloos.

Mijn demonen zijn allang getemd maar vanochtend ergens tussen vier en vijf was het toch weer raak. Weird dreams. Niet heel verrassend want het zweet gutste me onderwijl van het het lijf. Dekbed doorweekt. Koorts! IJskoud. Bloedheet. Niks ertussen. Träumen garandiert! Zo fokking realistisch dat je je in een andere werkelijkheid waant. Dat je plots niet bewegen kan. Vastgepind door zwaartekracht. Platgedrukt op een platte wereld. Totally squeezed. Die Thaise van Facebook deed ook mee. In die droom. Tussen struiken. In de tram. Onder asfalt. Ergens. Overal. Verrassend, want in mijn feed komt ze niet meer voorbij. Ze droeg een oversized t-shirt. Die beauty van Facebook. Zuurstokroze. Autism Rules! Stond erop. De letters dikgedrukt onder een rafelige afbeelding van Elon Musk. Op dat t-shirt. In datzelfde felle roze. De letters. Uitroepteken incluis. Details? Zinsbegoocheling? Wereldbeeld. Ik laat het los. Dromen zijn.

We dronken er koffie met slagroom. In die droom. Elon Musk, gezellig keuvelend over de kunst van het punniken en the future of mankind, ondertussen aangeschoven. Het t-shirt schittert effen roze. Zuurstok. Ergens in een Britse pub. Irish! Met liters whisky. In die koffie. Helemaal in Australië. Die pub. Ver weg. Daar dronken we koffie. Voorbij de rode toverberg. Waar sjamanen dansen en iedereen sigaren rookt. Zelfs het t-shirt rookt er sigaar. Dat meisje uit Bangkok. Bloedmooi. Een forse jongen rookt ze. Helemaal uit Cuba. Ooit gerold door Castro himself. Bezweert ze. Exclusief voor haar; rolled for just this moment. ¨Ik zie, ik zie wat jij niet ziet,¨ zegt ze en blaast me plagerig slome witte rook in de ogen. Ik smelt. Die stem. ¨I just want to say, thank you for today.¨ Ze lacht, zingt luidkeels en lost swingend op in maneschijn. 

Kortom, het was best ontspannen wakker worden vanmorgen vroeg. Een paar uur later is de koorts getemperd. Maar suikerspin spookt nog in m’n kronkelkop. Het gaat zo’n niksdag worden vandaag. Op zeker. Te brak om iets voor elkaar te bakken. Maar te fris om in bed te hangen. Ik denk dat ik straks lijn twee neem. Na het ontbijt: twee avocado´s. Peper. Zout. Orange pressé. Maar eerst een warme douche. Heter dan. Zie wel waar ik vandaag beland. Surprise. Surprise. Matinee bij Pathé? Misschien. Malieveld. Kermis? Reuzenrad. Alles open. Behalve conversatie, want helemaal niks heb ik te zeggen. Vandaag niet. Nooit niet. Vissenkom. Hersenmist! Vanavond naar het strand. Zoveel staat vast. Alleen dat. Sunset. Dan lekker Netflix. Life is good. Whatever will be, will be.


PETER BERGER

Share This:

Peter Knipmeijer wint de enig echte virtuele – zie daar – trofee op pomgedichten punt nl

de zondagochtendwedstrijd gesloten – we zijn deze week op zoek naar verstilling, naar contemplatie, zo anders dan in het overvolle utrecht gisteren zaterdag – één horeca mensenmassa onder de door Christo ingepakte DOM – onee dat kan niet want die is dood. op weg naar een gaaf concertje door bjorn van rozen en zijn mannen – domplein 4 bjorn van rozen trio – gisteren – daar was het aan! mooi. hier de zondagochtendverstilling. door Frans Terken prachtig getroffen in die regel: het uur dat nog even schemert… maar het goud gaat deze week naar de eenvoud van dichter Peter Knipmeijer – onder het gedicht leest u waarom. dank aan de dichters die inzonden – Peter gefeliciteerd.
‘het blauwe uur’ van Peter Knipmeijer: hoog bezoek vandaag op de pom. gearriveerd stijldichter en een man van de uitgelezen vorm binnen boord. hij zelf spreekt over een oudje in het begeleidend commentaar op FB. het gedicht toont hoe poëzie poëzie kan zijn. de woorden in eenvoud gerangschikt – in een paar regels wordt een wereld open gelegd – en de lezer wordt in het tot dan toe voor de lezer verborgen leven ondergedompeld. is het een vreemde wereld – ja en nee. het is niet vreemd dat je drie gewone mensen ziet als je met de dichter meekijkt. het is wel vreemd dat nou net deze drie mensen de mensheid vormen in de veertienregelige wereld van de dichter. en daar sta je dan na regel 14 als lezer – tuimel je ahw een zwart gat in – in het wit.
  • Frans Terken – wat de diepzee stil verbergt…
  • Rob Mientjes – Zoute tranen op het strand…
  • Mario Reijnen – in jou stroomt het leven…
  • Peter Knipmeijer – blauw is de tijd…
  • Rik van Boeckel -het blauw boven vele eilanden
  • Erika de Stercke -door regenwolken heen
  • Vera van de Horst een beetje te laat maar het gedicht wel ok hoor!

Vera van der Horst
04:29 (2 uur geleden)
aan mij

Hoi lieve pom, terwijl wij lekker in ons nog veilige bedje liggen vliegen er vannacht weer raketten en drones door het luchtruim, zijn die kerels daar nou helemaal van de pot gerukt.
En dan moet je ook nog voor 8 uur een gedicht inleveren. Maar daar heb je een goede reden voor, zo lief van je dat je haar elke zondag opzoekt, doe haar de groeten en zeg haar dat ik haar kracht bewonder. 
Wat zijn de verwachtingen over haar herstel, of kunnen ze daar nog niets over zeggen.

Nou hier dan mijn gedichtje, een inspirerend thema, ben weer te laat begonnen, had nog andere ideeën,
maar we doen het nu maar met deze,
al rammelt hij een beetje, net als ik.

Dag lieve pom, ik hoop dat je voorlopig geen – in memoriams- hoeft te schrijven, ik lees toch liever je gedichten.
Het wordt tijd voor een heel dik verzameld werk boek.
Liefs van mij xxx


Een uur

Op een laat uur in droeve dagen
toen de schemer viel en hard
zacht werd, een wolf een hond
en raketten vallende sterren

Waar het schakerende
blauw van de hemel
hoop geeft aan de aarde

daar voedt de schemering
de verbeelding en het verlangen
tot het licht zich terug trekt
en de duisternis is ingetreden


Vera van der Horst

 

het schilderijfragment mag dienen als inspiratie voor de gedichten deze week – ter contemplatie? wellicht kent u ook een blauw uur – wellicht inspireert het zicht op de einder de dichter – wellicht het wachten of het afwachten – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 8 uur. stuur in op het u bekende gmail. com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.


liefde maakt zelfs water stil

we speelden mooi
alsof het land van water was
alsof de woorden opgehouden
of ver vliegend
van een andere orde
van géén orde waren

met stokjes en steentjes
huisjes in het zand
bij ieder huisje een bloem
ik dacht niet – ik dacht zee
aan samen doodgaan op het water
liefde maakt zelfs water stil

pom wolff
 

Uitzicht

Wachten wij oog in oog
met het aanrollende water
op het uur dat nog even schemert
voor het blauw ons overrompelt

alsof er ergens een begin is
aan wat het licht elke dag brengt
het zijn de ogen die het werk doen
om het ons te doen zien

het watervlak spiegelt blinde vlekken
er ontrolt zich een wazig uitzicht
waarin de contouren ongekend zijn

drijft het een golf van beklemming aan of
bevrijdt het ons van onbestemde vrees
voor wat de diepzee stil verbergt

© FT 12.04.2024

we zijn deze week op zoek naar verstilling, naar contemplatie, zo anders dan in het overvolle utrecht gisteren zaterdag – één horeca mensenmassa onder de door Christo ingepakte DOM – onee dat kan niet want die is dood. op weg naar een gaaf concertje door bjorn van rozen en zijn mannen – domplein 4 bjorn van rozen trio – gisteren – daar was het aan! mooi. hier de zondagochtendverstilling. door Frans Terken prachtig getroffen in die regel: het uur dat nog even schemert… we lezen de overwegingen van een dichter – bij het wassende water – de nietigheid van het individu tussen vrees en leven – wat kan een dichter anders zijn.
Goedenmorgen Pom,
Met de handen in de zakken gedicht, met gedachten aan zee. 
Groets, Rob



Room with a view
Pallieter knikt
Boer en zee
Ze komen tot elkaar

Nog nooit gezien
Zoute tranen op het strand
Zachte snelle golven, voeten de sigaar
Het strand moet nodig geploegd

Ruiten zakdoek in de wind
Neus gesnoten
Wind speelt met de pet
Onbeteugeld, paarden in draf

Visser peurt pieren
Zand schuurt in de bilnaad
Schuim tussen de tenen
Lang leve stil leven


Rob Mientjes

rob pakt de dingen en het strand luchtig aan. het strand moet nog geploegd – haha – ja zo kan een dichter denken – rob schenkt de lezer zijn vrije expressie – een bruisende cocktail – goed van smaak.

leuk om Mario te ontmoeten op pomgedichten punt nl – welkom. de eerste strofe bevalt mij heel goed. de tweede met goede raad ietsje minder – ik ben een beetje allergisch voor het woord ‘ziel’ – vandaar. daar komt bij dat ik het gedicht eigenlijk helemaal af vind na de titelregel en de eerste vier.
 
Rust je hoofd op mooie stranden
 
 Gedachten zijn eb en vloed,
jij van liefde een oceaan
Zo vloeibaar en volledig
In jou stroomt het leven
 
ik zeg niets meer aan doen.
Goedemorgen Pom
Hier mijn bijdrage aan de blauwe virtuele.
Met dichterlijke groet 
Rik van Boeckel 



Het licht van de zee

De zee neemt ons mee door de tijd
tot de zon na veelvuldig schijnen
ondergaat achter de horizon van de toekomst
afscheid neemt van het verleden

de zon verschijnt in het ochtendlicht
met glinsterend zicht op stille golven 
op het blauw boven vele eilanden 
en ontluikend zand aan liefdevolle stranden

stralen worden het begin van de nieuwe tijd
in de strelende morgenstond realiteit
toekomst haalt telkens het heden in
een onbekend begin aan het licht van de zee. 

Rik van Boeckel 
13 april 2024 

tijd en plaats – het heden verleden en de toekomst vakkundig door de dichter aaneengesmeed – zo kennen we  Rik van Boeckel – wat percussie eronder en de wereld golft je tegemoet. in de strofen van van boeckel is het nooit stil – golven de woorden je om je oren. meestal lieve woorden om in te verdrinken.
 


horizon

door regenwolken heen keek ik 
terwijl de hemel zijn poorten verschoof
en het tijdsgevoel hevig vooruit holde 
ik zocht naar een verlangen waarover 
iedereen sprak
 

lag het daar, hoog tussen de sterren of
over het water bij het einde van ergens
wist ik veel, anderen kenden de wegen
ze zwegen en ik ploeterde in onvaste
grond verder 

dag en nacht kaarten bestuderen over 
landen en zeeën, het kompas op tafel
brood en een fles wijn ter compensatie
mijn gedachten dansten vreemd tegen
muren van leegte 

nu ik achterom zie, de lucht uitgeklaard
zijn de stormen gaan liggen, het leven 
brengt wijsheden en jouw lippen zacht

hebben me gekozen in een nacht waar
de gordijnen openbleven 


Erika De Stercke 


het is me net te weldadig en te veel op en voor een verstilde zondagmorgen – erika zal wel weer boos op me zijn – maar ik lees een prachtig gedicht in dit gedicht – een prachtig gedicht in een hoop teveel en dat gedicht luidt:
 
ik zocht naar een verlangen waarover 
iedereen sprak
 

ik ploeterde in onvaste
grond verder 

mijn gedachten dansten vreemd tegen
muren van leegte 

nu ik achterom zie, de lucht uitgeklaard
zijn de stormen gaan liggen, het leven 
brengt wijsheden en jouw lippen zacht


Share This: