de dichter die woorden als bakstenen in je gezicht smeet die de hele wereld in zijn zak had drankflessen uitkneep
die geen tegenspraak duldde de dichter die … je verwacht op zijn minst een hersenbloeding een hart attack of uitgezaaide leverkanker
maar nee die dichter tekent teder op rookgordijnen een gezicht – haar gezicht – dat voor alle verloren gezichten staat opgeroepen om bezongen te worden
pom wolff
————————
het moment was dan toch gekomen dat hij geen pen meer op papier kreeg
net als vroeger zijn hoofd in zijn handen legde en in zijn hoofd zijn handen dienst weigerden
alleen de pijn nog van zijn gezicht te lezen was de jaren hadden mooie gedichten opgeleverd de jaren én jaren
het verdriet in rimpels naast je ogen die ik alleen zo goed kan zien
Dear Pom Ik zei het je al eerder, liefde is essentieel. Als dat wegvalt is de boel kapot. Geen liefde: niets. Als je een plant geen water geeft, dan gaat hij uiteindelijk dood. Als je een dier geen warmte geeft, wordt het vals. Alles sterft uit zonder liefde. In dit gedicht is er misschien nog hoop.
Salute Karin
Liefdesliedje
Je lichaam in de slaap een opgevouwen embryo. Je mond in rust alsof er rondom je meeuwen zeilen. Je handen in het donker zoekend naar een droom.
Nu je zo teder naast me bent en ik van je hartslag mag genieten voel ik me wars van elke mythe dat je zo slecht voor me zou zijn
Ik ken je beter nog dan alle pijn veel beter nog in je kwetsbaarheid het verdriet in rimpels naast je ogen die ik alleen zo goed kan zien.
Omdat ik je zo opvallend zag dan ooit die middag op een zenuwachtig plein.
hij denkt haar helemaal te kennen onmogelijk en ongewenst zij kent zichzelf niet eens
zij reist graag af naar streken waar woorden nieuwe wegen vinden elke zin vrij uitzicht biedt op nog nooit ontgonnen ruimtes waar juist niets is wat zij al kent
anke labrie – https://www.ankelabrie.nl/ (10-10-2021)
graag een poëtische beschrijving van een bijzonder mens deze week – of een mens met vreemde gedragingen, een beest wellicht – in ieder geval een voor U heel bijzonder mens – wij van hier maken graag kennis met hem met haar. en Anke Labrie laat ons kennis maken met haar in al haar vrijheidsdenken beschreven – nieuwe wegen, vrij uitzicht op het onbekende – bijna gorteriaans – gorters – ik wil nieuw zijn. goud voor Anke Labrie – van harte. dank aan de andere inzenders dichters – zilver voor Vera deze week. de vrouwen winnen deze week van de mannen.
Ik heb een mens gekend
Ik ken hem eigenlijk nog zoals je kennen noemt als je elkaar een hand geeft of misschien een zoen hij had, nee heeft een naam, daar is alles mee gedaan.
En nog een mens kende ik ik ging met hem naar bed nou bed, het was echt overal we vreeën dagen door de nacht zoenden langer dan we sliepen
en één
die gaf ik nooit een hand want wist hem op afstand al koel rood en warm blauw een schilder zegt misschien dat dat niet kan, maar een dichter dicht er van
Vera van der Horst
< –> nou en ze dicht er mooi van – vera – het liedje van de boer en die andere in een ietsje meer genderneutraal daglicht beschreven – een man is tenslotte ook maar een mens. deze eenvoud spreekt me erg aan. gaat ze weer goud winnen. nou ja wat moet dat moet. we zullen zien.
Frans Terken: Aan een gewezen geliefde
Vera van der Horst: een schilder zegt misschien dat dat niet kan, maar een dichter dicht er van
Rik van Boeckel: die tijd gaat eenzaam voorbij
Cartouche: een regel, die almaar aan mij trekken blijft
Anke Labrie: op nog nooit ontgonnen ruimtes
wie wint de enige echte virtuele – en wie heeft u eigenlijk goed gekend – trofee op pomgedichten punt nl? graag een poëtische beschrijving van een bijzonder mens deze week – of een mens met vreemde gedragingen, een beest wellicht – in ieder geval een voor U heel bijzonder mens – wij van hier maken graag kennis met hem met haar. geniet yentl en de boers woorden als intro. u kent de regels hier: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
ik wil de letters van je naam niet spellen val niet voor me uit elkaar ik ben je naam niet vergeten
jij hebt een rijk leven een liefde die beter dichten kan dan god ’t ooit mogelijk maakte
al raakt de sneeuw op en ligt het zout in de straten we hebben niet te klagen
pom wolff
Aan een gewezen geliefde
Wellicht wordt het tijd dat de ‘verharde minnaar’ weer eens schrijft aan zijn -gewezen- geliefde vooralsnog recht hij gestaald zijn ruggengraat telt op zijn tien vingers de slagen van het hart
meet gekweld de momenten van -ritmestoornis een schaduw die berichten terug verhinderde hem dagen en nachten bond aan binnenshuis die de wrok voedde tegen feestzwevers buiten
alsof zij vreemdeling werden door hun vertier dat zij openlijk en zonder schroom betrachten met hun gejoel van ‘zie mij’ en ‘vrijheid blijheid’ handen vol van spandoek en voeten pijpendans
ja het is een eiland waar zij in zand mogen bijten jou werpt hij met alle liefde een reddingsboei toe dat het licht van de maan weerkaatst in een golf zo de schaduw van zijn afwezigheid versplintert
< –> graag een poëtische beschrijving van een bijzonder mens deze week – of een mens met vreemde gedragingen, een beest wellicht – in ieder geval een voor U heel bijzonder mens… dat was de opdracht deze week. makkelijk is anders – lezen we aan het aantal inzendingen af – hebben we het een weekje rustig. nou ja rustig. frans terken zet de boel meteen op scherp. het gedicht lijkt een antwoord op een werkje vol zelfbeklag van jolies heij: ‘Hoe kun je me van heulen met de vijand beschuldigen terwijl de enige aanstichter in jou huist? Me moord in de schoenen schuiven …’ nou ja bij Heij gaat het altijd van kwaad tot erger. altijd heeft de hele wereld het gedaan maar wappie heij nooit. dichter terken gooit haar een reddingsboei toe – paarlen voor de zwijnen zegt het gezegde – hiervan afgeleid is het gedicht van frans een parel – voor een op de veluwe of de utrechtse heuvelrug afgeschoten zwijn – zo u wild/wilt.
Langzame rumba
Zij voert op de wereldkaart de dans van haar eiland uit
zij zingt de rumba de amor brengt de laatste kus naar mij
die tijd gaat eenzaam voorbij de habanera kust de aarde zacht
zij houdt in Santa Clara de roos van Romeo en Julia in haar palmenhand
zij danst genadeloos in vergetelheid laat het verleden achter en langzaam los.
Rik van Boeckel 9 oktober 2021
< –> graag een poëtische beschrijving van een bijzonder mens deze week – of een mens met vreemde gedragingen, een beest wellicht – in ieder geval een voor U heel bijzonder mens… dat was de opdracht deze week. nou het lukt Rik heel goed deze week. de dame in kwestie, de beschreven dame danst genadeloos het gedicht uit. en laat de dichter met slechts zijn pen achter.
Ooit
Gerard was geen Geldersman, maar als den Brabander gekend nee, over stuwwallen dichten deed hij bij mijn weten nooit
maar ooit maakte hij een regel, die almaar aan mij trekken blijft mij deed ontvlammen, voor jou grande dame
toen ik een heel land aan jou had wij alle ramen, onze voor-en achterdeur van het slot
jij verduiveld mooie, die het allemaal in zich heeft bolle Maasakkers , een eindeloze blik
doordraagt in gedachten naar waar mijn Steven zich tegen jouw gebeiteld beeld aanvrijt
‘as ge ooit terug bij mij komt, een hart van spijt moette weten, mij raokte nimmer nie meer kwijt’
o mijn mirakels Nimweegs Lieke ja, misschien was het vur oe niet altijd even hendig
maar van jou blijf ik – zingen dit kleine melodieke “Lieke vur Mariken”
< –> ik mag wel zeggen een hartstochtelijk gedicht – behoorlijk over de top zo her en der. mijn oma zei altijd in de jordaan hier: je verstaat ze niet. maar “.. mij raokte nimmer nie meer kwijt…” had ze nog net wel begrepen. opa die elke week zijn weekgeld in de kroeg versleet sloeg dergelijke taal ook uit laat in de avond. ik zal omaas antwoord hier maar niet verhalen, vertalen, herhalen. wat kan die van maasakkers zingen! prachtige romantiek.
het leven is zwaar – leve het zware leven! schreef ik haar vanochtend terug. haar videoboodschap op FB krijg ik niet gedownload naar deze site – die moet ze maar plaatsen op haar eigen FB site. dank je wel overigens voor het berichtje YVONNE KOENDERMAN. maar gelukkig hebben we de foto’s nog zouden ze in een populair televisieprogramma uitroepen.
hoe dan ook mevrouw neemt het er terecht goed van. met of zonder stok daarover spreekt ze in het opgestuurde filmpje. en dat het nogal moeilijk is daar in het voormalige land van de held ataturk om redelijk goedkoop te internetten. ooit was ik zelf in dat mooie land met die heerlijke stad tussen azie en europa. en schreef ik op een benzinebonnetje op hoe de nederlands-turkse gids over verbinding sprak. met heimwee nu wens ik yvonne de prachtigste dagen in haar leven. geniet!
en dat je inderdaad in dat land je handen vol hebt aan lekkers – geen pen en papier bij de hand hebt
istanboel is visje eten
het turkijegedicht is nog steeds een bonnetje amsterdamse straatweg 42a Baarn, pomp 3, 33 liter ongelood en eigenlijk op die manier dan dus met dit te maken vruchtbaarheid
daar dus dan ter wereld gekomen huist het hier op dikke stoepen asfalt vissen rokend in dieselgeuren een vastberaden meisje en nu dan dit
de eeuwen in laagjes in die tijd de dingen die gedaan zijn zijn nog steeds aldus is mooi hoe de verbinding is meisjes knopen bloesjes open en zuigen mannen alsmaar vaster mannen vast
Een pulserende lul, die een spoor van sperma op een gezicht met uitgestoken tong en openstaande mond doet belanden. De welbekende ‘cumshot’. Het hoogtepunt van menig pornovideo. En dat vaak meermalen per film. Alhoewel het bij de tegenwoordige Pornhub filmpjes meestal één keer per filmpje is. De filmpjes duren dan ook nog maar tien minuten gemiddeld. Hoe dan ook, de ‘cumshot’ is een klassieker. Maar wat is het pad om er te komen? Om vijf minuten film goed in elkaar te steken, zijn meestal minimaal een uur filmmateriaal nodig en nog zo’n vijf uur montage. Dan is het van levensbelang, dat op het moment, dat het moet gebeuren, het lid niet verslapt. Om dit te faciliteren, heeft men medewerkers op de set, die dit verzorgen middels manuele of orale stimulatie. Deze mensen worden ‘fluffers’ genoemd. Het is door de invoering van Viagra (Pfizer) wel een uitstervend vak geworden, maar de traditionalisten zweren er nog bij.
In de politiek draait ook alles om succes. Voor een politicus, is bijvoorbeeld het aanschaffen van een Joint Strike Fighter vergelijkbaar met een ‘cumshot’. Hij heeft zich in de aanloopt tot het hoogtepunt laten fluffen door juristen, beleidsexperts, directeuren, communicatieadviseurs en nog meer van dat soort charlatans. Hard blijven tot het moment, dat het telt en dan de ontlading. En we weten allemaal wel hoe dat succes smaakt. En vooral hoe lang het aanhoudt. Maximaal een seconde en een centiliter of tien. En dan wordt alles weer slappe hap en begint de film opnieuw. In het bedrijfsleven is het niet anders. Iedereen die mee wil tellen heeft MBA gedaan en de juristen en communicatie adviseurs vullen de filmset aan. Met een beetje geluk blijft er nog een bezemkast over voor een vakman of een inhoudelijke expert. Maar wie boeit dat verder eigenlijk. Het gaat erom, wat er in het spotlicht gebeurt. Hoe de directeur zijn lul uit zijn broek haalt. Hoe de dames van communicatie hem kneden. De juristen hem vertellen wanneer hij mag. Zijn managers hem aanmoedigen zijn target te halen en dan mag hij schijnen in verblindend wit licht. Fluffy.
Alles is tegenwoordig een pornofilm. Meestal nog wel een hele slechte. Wat je voorgeschoteld krijgt is uiteindelijk meestal een anti-climax. Je kunt net zo goed niet kijken. Want jij bent het zelf, die het uiteindelijk in je gezicht krijgt.
in afwachting op de reactie van VON SOLO – voor de tweede keer in zijn columnistenleven (meer dan 1000 columns op de pom) – heb ik een passage in zijn donderdag vonderdag column geweigerd. ik ben benieuwd naar zijn reageren. krijgt u die column nu zonder die passage wel of niet te lezen – dat is de vraag die ik hem zojuist per mail stelde.
een injectie.
Een beetje registerwisseling moet kunnen, lijkt me. Een keertje proza en geen poëzie. Het begint me nu al de keel uit te hangen die proza. Wat een langdradigheid. En wat heb ik een hekel aan al die schrijvers die bladzijden lang over hun ditjes en datjes ouwehoeren. Reisvrees , smetvrees, bindingsangst, oorlogstrauma’s het houdt niet op, nou ja het houdt wel op. En dat is maar goed ook. Zo een Zwagerman bijvoorbeeld die er een einde aan heeft gemaakt. Ja meneer een bevrijding is het. Maar niet voor zijn kinderen.
Je moet wel wat te zeggen hebben als je je aan een column waagt. Lijkt me. Laat mij het dan zijn die hier een pleidooi houdt om voorlopig alles in poëzie te doen, nou ja alles is misschien een beetje te veel gevraagd. Laten we beginnen met de kabinetsformatie als proefproces. Alles – alle verslagen – wensen en eisen – belastingdruk, milieu, gasprijzen en stikstofaanpak in sonnetten graag, met koolmeesjes voor mij en voor de dominee met spekjes. En voor de kunstsector géén proza en géén sonnet, maar een eenmalige injectie – laten we klein beginnen Hoekstra – van 500 miljard.
Tijdens de kunstmanifestatie loop ik op een blauw slipje na naakt in het rond en geneer me omdat mijn navelbreuk ontsiert. Om mij heen lange slanke mannen op originele wijze gekleed.
Men wacht op mijn voordracht die uit twee delen bestaat: citaten uit het filosofische werk van Pisuisse en eigen recente poëzie. Ik ben mijn boeken kwijtgeraakt, heb in mijn hand de gerafelde bundel “Hier is mijn bloem” uit 1996.
De organisatie van het festival weet zeker dat het goed komt.
Als je je afvraagt waarom het Hedy heet dan is de verklaring dat ik in een radio-interview mw d’Ancona deze oproep hoorde doen. Daar werd ik wel blij van.
ik zie haar staan de feeks zoetgevooisde woorden strooit ze aan het vertederend gehoor “kijk nou toch zo flink nog en zo positief”
ze heeft geen haast als ze praat praat ze lang zegt veel alsof de tijd tenslotte haar kant gekozen heeft
fier staat ze daar vermomd als oude dame blijf nijdig roept ze op in het venijn zit het vertier
